[:es]
Hay universos, el nuestro es uno, donde se juntan un incontable número de presencias diversas. Se unen, se enlazan, se congregan, se agrupan, y a veces se amontonan. A menudo se aglomeran y reúnen, se acopian y apilan, incluso se hacinan en cantidades no mensurables.
Entonces tendemos a producir, inevitablemente, intencionadas conexiones, enlaces, ligaduras y vínculos. Órdenes. Lugares correspondientes. Por ocultos que puedan parecer y aparecer siempre encontramos modos de relacionar las cosas.
Juntar armónica y equilibradamente es una tarea que requiere atención y mesura. Pero debemos ultimar que es tan natural como abstracta. Para hacer ese viaje del desorden al orden llevamos asimilada la estrategia del contrario. Y, con ella, la adición nos lleva a la sustracción, la pauta a la excepción, y la repetición a la ausencia.
Buscamos y encontramos estrategias de conexión. Vinculamos intereses con órdenes. Y finalmente imponemos reglas de un juego cuya única misión última es la unión. Superar el sin número para producir el uno.
Kahn estaba convencido de que los arquitectos deberían ser compositores, no diseñadores. Compositores de elementos, entendiendo como elementos las cosas con entidad propia, indivisibles. Para él la Arquitectura partía de la definición exacta de las diversas estancias y su juego se centraba en la creación de una estructura claramente expresada, generadora del carácter, y un orden geométrico, provocador de una alta intención. Su legado nos dejó conmovedoras presencias eternas.
Cada acercamiento a la Arquitectura supone, de manera invariante, definir ese ánimo interno y capaz de ordenar los juguetes de nuestra habitación. Una habitación propia o ajena, individual o colectiva, siempre repleta de opciones y necesitada de elecciones.
No es lo mismo mirar que ver.
Sergio de Miguel, Doctor arquitecto
Madrid, noviembre 2017
Publicado en Grupo docente y de investigación para la arquitectura Grupo 4! de la ETSAM.[:gl]
Hai universos, o noso é un, onde se xuntan un incontable número de presenzas diversas. Únense, enlázanse, congréganse, agrúpanse, e ás veces amontóanse. A miúdo agloméranse e reúnen, amoréanse e apilan, mesmo se hacinan en cantidades non mensurables.
Entón tendemos a producir, inevitablemente, intencionadas conexións, ligazóns, ligaduras e vínculos. Ordes. Lugares correspondentes. Por ocultos que poidan parecer e aparecer sempre atopamos modos de relacionar as cousas.
Xuntar harmónica e equilibradamente é unha tarefa que require atención e mesura. Pero debemos ultimar que é tan natural como abstracta. Para facer esa viaxe da desorde á orde levamos asimilada a estratexia do contrario. E, con ela, a adición lévanos á subtracción, a pauta á excepción, e a repetición á ausencia.
Buscamos e atopamos estratexias de conexión. Vinculamos intereses con ordes. E finalmente impoñemos regras dun xogo cuxa única misión última é a unión. Superar o sen número para producir o un.
Kahn estaba convencido de que os arquitectos deberían ser compositores, non deseñadores. Compositores de elementos, entendendo como elementos as cousas con entidade propia, indivisibles. Para el a Arquitectura partía da definición exacta das diversas estancias e o seu xogo centrábase na creación dunha estrutura claramente expresada, xeradora do carácter, e unha orde xeométrica, provocador dunha alta intención. O seu legado deixounos conmovedoras presenzas eternas.
Cada achegamento á Arquitectura supón, de maneira invariante, definir ese ánimo interno e capaz de ordenar os xoguetes da nosa habitación. Unha habitación propia ou allea, individual ou colectiva, sempre repleta de opcións e necesitada de eleccións.
Non é o mesmo mirar que ver.
Sergio de Miguel, Doutor arquitecto
Madrid, novembro 2017
Publicado en Grupo docente e de investigación para a arquitectura Grupo 4! da ETSAM.[:en]
There are universes, ours is one, where there are joined a countless number of diverse presences. They join, are connected, congregate, gather in crowds, and sometimes they are accumulated. Often they agglomerate and assemble, are gathered and pile up, even they are packed in not measurable quantities.
Then we tend to produce, inevitably, meaningful connections, links, binds and links. Orders. Corresponding places. For secret that could seem and to appear always we find manners of relating the things.
To join harmonica and in a balanced way is a task that needs attention and restrains. But we must finalize that it is so natural as abstract. To do this trip of the disorder to the order we take assimilated the strategy on the contrary. And, with her, the addition takes us to the subtraction, the guideline to the exception, and the repetition to the absence.
We look for and find strategies of connection. We link interests with orders. And finally we impose rules of a game which last only mission is the union. To overcome without number to produce one.
Kahn was sure that the architects should be composers, not designers. Composers of elements, understanding as elements the things with own entity, indivisible. For him the Architecture was departing from the exact definition of the diverse stays and his game was centring on the creation of a clearly expressed, generating structure of the character, and a geometric, provocative order of a high intention. His legacy left touching eternal presences us.
Every approximation to the Architecture supposes, of way unvariant, defining this spirit internal and capable of arranging the toys of our room. An own or foreign, individual or collective room, always replete with options and needed from choises.
Cada acercamiento a la Arquitectura supone, de manera invariante, definir ese ánimo interno y capaz de ordenar los juguetes de nuestra habitación. Una habitación propia o ajena, individual o colectiva, siempre repleta de opciones y necesitada de choises.
It is not the same thing to look that to see.
Sergio de Miguel, PhD architect
Madrid, november 2017
Published in educational Group and of investigation for the architecture Grupo 4! Of the ETSAM.[:]




