Inicio Blog Página 169

[:es]Ciclo de conversaciones con Gonçalo Byrne[:gl]Ciclo de conversas con Gonçalo Byrne[:en]Cycle of conversations with Gonçalo Byrne[:]

49

[:es]

La Fundación Barrié presenta un ciclo de charlas en el que escritores, periodistas, arquitectos y urbanistas conversarán con Gonçalo Byrne en torno al ideario y obra del arquitecto portugués.

por ruimoraisdesousa.blogspot.com

17 febrero, Espacio público y arquitectura
Conversador: Manuel Gallego, arquitecto
Moderador: Nuno Grande, arquitecto

24 febrero, Paisaje como cultura
Conversadora: Teresa Galí-Izard, ingeniera técnica agrícola y paisajista
Moderadora: Isabel Aguirre, arquitecta, directora de la Escuela Gallega del Paisaje

10 marzo, Hablemos de casas
Conversador: Manuel Rivas, escritor
Moderador: Javier Armesto, periodista

17 marzo, Tiempo, vida y arquitectura
Conversadora: Anatxu Zabalbeascoa, periodista
Moderador: Carlos Quintáns, arquitecto

Estas conversas serán a las 20.00 h, en la Sed de la Fundación Barrie de lana Maza, en el Cantón Grande de A Coruña. Entrada libre.[:gl]

A Fundación Barrié presenta un ciclo de charlas no que escritores, xornalistas, arquitectos e urbanistas conversarán con Gonçalo Byrne en torno ao ideario e obra do arquitecto portugués.

por ruimoraisdesousa.blogspot.com

17 febrero, Espacio público y arquitectura
Conversador: Manuel Gallego, arquitecto
Moderador: Nuno Grande, arquitecto

24 febrero, Paisaje como cultura
Conversadora: Teresa Galí-Izard, ingeniera técnica agrícola y paisajista
Moderadora: Isabel Aguirre, arquitecta, directora da Escola Galega da Paisaxe

10 marzo, Hablemos de casas
Conversador: Manuel Rivas, escritor
Moderador: Javier Armesto, periodista

17 marzo, Tiempo, vida y arquitectura
Conversadora: Anatxu Zabalbeascoa, periodista
Moderador: Carlos Quintáns, arquitecto

Estas conversas serán ás 20.00 h, na Sede da Fundación Barrie de la Maza, no Cantón Grande da Coruña. Entrada libre.[:en]

The Foundation Barrié presents a cycle of talks in which writers, journalists, architects and urbanistas will converse with Gonçalo Byrne around the ideario and work of the Portuguese architect.

by ruimoraisdesousa.blogspot.com

17 February, public Space and architecture
Conversador: Manuel Galician, architect
Moderador: Nuno Big, architect

24 February, Landscape like culture
Conversadora: Teresa Galí-Izard, agricultural technical engineer and paisajista
Moderadora: Isabel Aguirre, architect, director of the Galician School of the Landscape

10 March, Speak of houses
Conversador: Manuel Rivas, writer
Moderador: Javier Armesto, journalist

17 March, Time, life and architecture
Conversadora: Anatxu Zabalbeascoa, journalist
Moderador: Carlos Quintáns, architect

These converse will be to the 20.00 h, in the Thirst of the Foundation Barrie of wool Maza, in the Cantón Big of A Coruña. Free entrance.[:]

[:es]Regeneración de barrios vulnerables[:gl]Rexeneración de barrios vulnerables[:en]Regeneration of vulnerable neighbourhoods[:]

65

[:es]

El desarrollo acelerado y desestructurado del último siglo en las ciudades ha generado grandes urbes arrasadoras de suelo y derrochadoras de recursos, que además, no responden a las necesidades sociales existentes. Así, paralelamente a la superación de los límites físicos del planeta, asistimos a la cada vez más notable segregación de las ciudades, donde las diferencias tanto económicas como sociales entre la ciudadanía aumentan y la calidad del espacio urbano disminuye. Esta situación hace que sea necesario cambiar el curso del desarrollo de las ciudades; pasar de un crecimiento expansivo acelerado y simple, a un crecimiento contractivo, generador de complejidad y calidad. La regeneración urbana integral se entiende, por tanto, como la estrategia básica de desarrollo de las ciudades actuales.

+ esazu.org[:gl]

O desenvolvemento acelerado e desestructurado do último século nas cidades xerou grandes urbes arrasadoras de chan e derrochadoras de recursos, que ademais, non responden as necesidades sociais existentes. Así, paralelamente á superación dos límites físicos do planeta, asistimos á cada vez máis notable segregación das cidades, onde as diferenzas tanto económicas como sociais entre a cidadanía aumentan e a calidade do espazo urbano diminúe. Esta situación fai que sexa necesario cambiar o curso do desenvolvemento das cidades; pasar dun crecemento expansivo acelerado e simple, a un crecemento contractivo, xerador de complexidade e calidade. A rexeneración urbana integral enténdese, por tanto, como a estratexia básica de desenvolvemento das cidades actuais.

+ esazu.org[:en]

The development accelerated and desestructurado of the last century in the cities has generated big urbes arrasadoras of soil and derrochadoras of resources, that besides, do not answer to the existent social needs. Like this, simultaneously to the superación of the physical limits of the planet, assist to the increasingly remarkable segregation of the cities, where the so much economic differences like social between the citizenship increase and the quality of the urban space diminishes. This situation does that it was necessary to change the course of the development of the cities; happen of an expansionary growth accelerated and simple, to a growth contractivo, generator of complexity and quality. The urban regeneration integral understands , therefore, like the basic strategy of development of the current cities.

+ esazu.org[:]

SE-30. Otros paisajes SE-30. Outros paisaxes SE-30. Other landscapes

38

Este documental, que en cierto modo es un homenaje al maestro Tarkovsky, retrata un recorrido a pie por toda la circunvalación metropolitana de Sevilla SE-30, con entrevistas a los vecinos de los barrios olvidados que esta infraestructura separa pero podría unir.

Este audiovisual documenta de una forma muy personal el workshop “SE-30 | otros paisajes”, que propuso en abril de 2010 un descubrimiento sensible del paisaje periurbano de Sevilla, utilizando el andar como herramienta específica y la ronda de circunvalación SE-30 como hilo conductor para leer las evoluciones de la ciudad contemporánea.

http://vimeo.com/19665166

Este documental, que en certo xeito é unha homenaxe ao mestre Tarkovsky, retrata un percorrido a pé por toda a circunvalación metropolitana de Sevilla SE-30, con entrevistas aos veciños dos barrios esquecidos que esta infraestrutura separa pero podería unir.

Este audiovisual documenta dunha forma moi persoal o workshop “SE-30 | outras paisaxes”, que propuxo en abril de 2010 un descubrimento sensible da paisaxe periurbano de Sevilla, utilizando o andar como ferramenta específica e a rolda de circunvalación SE-30 como fío condutor para ler as evolucións da cidade contemporánea.

This documentary, that in some way is a homage to the teacher Tarkovsky, portrays a route on foot by all the circunvalación metropolitan of Seville SE-30, with interviews to the neighbours of the neighbourhoods forgotten that this infrastructure separates but could join.

This audiovisual documents of a very personal form the workshop “SE-30 | other landscapes”, that proposed in April of 2010 a sensitive discovery of the landscape periurbano of Seville, using the walk like specific tool and the round of circunvalación -30 like conductive thread to read the evolutions of the contemporary city.

PechaKucha Night Coruña. vol 04

26

[:es]

La cuarta edición de Pecha Kucha Night Coruña de celebrará el próximo Viernes 18 de Febrero en el Playa Club (Andenes de Riazor s/n) a partir de las 23:00 horas. Participarán como ponentes: menos35 menos35 [Proyecto artístico multidisciplinar], Brais Rodríguez [Cómic], RVR [Arquitectura], Studio Belda [Diseño gráfico], blö [Música], Héctor Santos-Díez [Fotografía], Ángel Souto [Diseño Gráfico], Defectos Espaciales [Moda], Arturo Franco Díaz [Arquitectura] y IXVOLTIOS [Música].

LAS PUERTAS SE ABRIRÁN A LAS 22:30 HORAS. LA ENTRADA AL EVENTO SERÁ GRATUITA Y EL ACCESO LIBRE HASTA COMPLETAR AFORO (entorno 500 personas)

Nota: La configuración final de los ponentes de la cuarta edición de Pecha Kucha Coruña incluirá la presentación del proyecto artístico multidisciplinar para la difusión del arte contemporáneo menos35, que será inaugurado el 18 de Febrero a partir de las 20:00 en el Hotel Riazor.

Organiza: lasonceymedia
Contacto: lasonceymedia@gmail.com
Links: www.pecha-kucha.org
www.pecha-kucha.org/night/a-coruna/4

[:gl]

A cuarta edición de Pecha Kucha Night Coruña de celebrará o vindeiro venres 18 de Febreiro na Praia Club (Plataformas de Riazor s/n) a partir das 23:00 horas. Participarán como relatores: menos35 [Proxecto artístico multisidiciplinar], Brais Rodríguez [Cómic], RVR [Arquitectura], Studio Belda [Deseño gráfico], blö [Música], Héctor Santos-Díez [Fotografía], Anxo Souto [Deseño Gráfico], Defectos Espaciais [Moda], Arturo Franco Díaz [Arquitectura] e IXVOLTIOS [Música].

As PUERTAS ABRIRANSE Ás 22:30 HORAS. A ENTRADA Ao EVENTO SERÁ GRATUÍTA E O ACCESO LIBRE ATÉ COMPLETAR AFORAMENTO (entorno 500 persoas)

Nota: A configuración final dos relatores da cuarta edición de Pecha Kucha Coruña incluirá a presentación do proxecto artístico multidisciplinar para a difusión da arte contemporáneo menos35, que será inaugurado o 18 de Febreiro a partir das 20:00 no Hotel Riazor.

Organiza: lasonceymedia

Contacto: lasonceymedia@gmail.com

Links: www.pecha-kucha.org

www.pecha-kucha.org/night/a-coruna/4[:en]

The fourth edition of Pecha Kucha Night Coruña of will celebrate next Friday 18 February in the Beach Club (Andenes of Riazor s/n) from the 23:00 hours. They will participate like speakers: menos35 [multidisciplinary artistic Project], Brais Rodríguez [Comic], RVR [Architecture], Studio Belda [graphic Design], blö [Music], Héctor Santos-Díez [Photography], Ángel Souto [Graphic Design], Space Defects [Fashion], Arturo Franco Díaz [Architecture] and IXVOLTIOS [Music].

THE DOORS will OPEN  To THE 22:30 HOURS. THE ENTRANCE To THE EVENT will BE FREE And THE FREE ACCESS UNTIL COMPLETING AFORO (Surroundings 500 people).

Note: The final configuration of the speakers of the fourth edition of Pecha Kucha Coruña will include the presentation of the multidisciplinary artistic project for the diffusion of the contemporary art less35, that will be inaugurated on 18 February from the 20:00 in the Hotel Riazor.

Organization: lasonceymedia

Contact: lasonceymedia@gmail.com

Links: www.pecha-kucha.org

www.pecha-kucha.org/night/a-coruna/4[:]

Medalla de Oro de la RIBA 2011

31

La RIBA ha otorgado al aclamado arquitecto británico,Sir David Chipperfield Royal Gold Medallist 2011. El arquitecto desarrollado su labor en edificación y urbanismo, así como en diseño de muebles e interiores. Ha sido ganador de diversos premios, entre ellos ha obtenido varias veces el premio «RIBA» (Royal Institute for British Arquitects) por diferentes obras, destacando museos, galerías de arte, bibliotecas, casas privadas, hoteles u oficinas.

[…]

+ articulo publicado en architecture.com

 

[:es]Exposición Diego Cabezas: relieves y esculturas[:gl]Exposición Diego Cabezas:relevos e esculturas[:en]Exhibition Diego Cabezas:reliefs and sculptures[:]

1.665

[:es]

El joven escultor coruñes, Diego Cabezas,nos presenta una serie de nuevos relieves y esculturas  de temática variada, desde obras más naif hasta otras más constructivistas. Son dibujos aéreos de estilo personal de gran potencia visual, en cualquier caso en su obra siempre se caracterizan por explorar las infinitas variables de la estructura como obra acabada. El material empleado es el  hierro, en algunos casos oxidado y en otros esmaltado.
Martes, 15 de febrero a las 21:00 – 16 de febrero a las 0:00.
Deseño bomoble cordeleria77/orzan180

[:gl]

O novo escultor coruñes, Diego Cabezas,preséntanos unha serie de novos relevos e esculturas de temática variada, desde obras máis naif até outras máis constructivistas. Son debuxos aéreos de estilo persoal de gran potencia visual, en calquera caso na súa obra sempre se caracterizan por explorar as infinitas variables da estrutura como obra acabada. O material empregado é o ferro, nalgúns casos oxidado e noutros esmaltado.
Martes, 15 de febreiro ás 21:00 – 16 de febreiro ás 0:00.
Deseño bomoble Cordeleria77/orzan180

[:en]

The young sculptor coruñes, Diego Cabezas,presents us a series of new reliefs and sculptures of thematic varied, from works more naif until other more constructivist. They are aerial drawings of personal style of big visual power, in any case in his work always rustiy and in other enamel.
Tuesday, 15 February to the 21:00 – 16 February to the 0:00.
Deseño bomoble Cordeleria 77/orzan180

[:]

This is HybridThis is HybridThis is Hybrid

40

Tras años de investigación, a+t architecture publishers presenta el primer libro teórico-práctico sobre los edificios híbridos. Inspirándose en los cuatro números de la serie Hybrids en la revista a+t, el libro realiza un recorrido a través de las teorías y proyectos más significativos de la historia. Steven Holl prologa el libro con una introducción en la que anticipa el camino que deben seguir las tipologías híbridas hacia la creación de nuevos espacios urbanos.

Tras anos de investigación, a+t architecture publishers presenta o primeiro libro teórico-práctico sobre os edificios híbridos. Inspirándose no catro números da serie Hybrids na revista a t, o libro realiza un percorrido a través das teorías e proxectos máis significativos da historia. Steven Holl prologa o libro cunha introdución na que anticipa o camiño que deben seguir as tipoloxías híbridas cara á creación de novos espazos urbanos.

After years of investigation, a+t architecture publishers presents the first theoretical book-practical on the hybrid buildings. Inspiring in the four numbers of the series Hybrids in the magazine to t, the book realises a route through the theories and projects more significant of the history. Steven Holl prologa the book with an introduction in which it anticipates the way that have to follow the hybrid typologies to the creation of new urban spaces.

Kahn / Komendant | Antonio S. Río Vázquez

Esherick House, Louis Kahn, Chestnut Hill, PA | Leslie Williamson

En el último capítulo del libro 18 años con el arquitecto Louis I. Kahn, el ingeniero August Komendant recuerda los años en los que que ambos coincidieron como profesores en la Universidad de Pennsylvania. Allí, Kahn planteaba los proyectos de curso del siguiente modo:

«No había programa, tan sólo se daban algunos datos referidos a las necesidades y un plazo de entrega. Los estudiantes tenían mano libre para elaborar sus propios programas y establecerse un calendario».

Kahn consideraba la universidad la institución más importante de la ciudad:

«Su crecimiento y calidad, es la medida de la ciudad, y se hará sentir en el funcionamiento, las actitudes y la moral. Hoy en día, los intereses y los deseos de los profesionales se han extendido y diversificado en gran medida, pero no hay ningún lugar en donde los profesionales de los distintos campos se puedan reunir y hacer públicas sus opiniones».

Komendant insiste en la relevancia que debería tener la universidad dentro de la sociedad y defiende dos aspectos fundamentales en cualquier actividad profesional, y especialmente en la enseñanza: el conocimiento y la inspiración.

«El conocimiento es la suma de verdades o hechos acumulados y sistematizados en el curso del tiempo; la inspiración engendra el pensamiento, el sentimiento y el espíritu, y guía o controla la acción. […] En una universidad, una institución para el aprendizaje superior, el conocimiento tiene un significado más amplio; incluye, además del conocimiento fáctico, la comprensión de lo que significan las verdades y los hechos. Se debe enseñar y preparar al estudiante para que piense por sí mismo».

Al ingeniero le llamaba la atención la dedicación que Kahn otorgaba a la universidad, a pesar de lo apurada que era su situación económica y de la presión de los plazos que tenía en su estudio profesional. Kahn siempre estaba alegre y animado en sus clases. Y cuando Komendant le preguntaba cómo era capaz de conseguirlo, le respondía:

«Cuando estoy con mis alumnos y les enseño arquitectura, soy feliz y me olvido de todo lo demás».

antonio s. río vázquez . arquitecto
a coruña. febrero 2011

Centro de recepción de visitantes Ribeira Sacra-Sober | OLA estudio

[:es]

El Centro de recepción de visitantes Ribeira Sacra-Sober se imagino como una ventana y una antesala, física y virtual. Un pequeño equipamiento transparente. Arquitectura de concepto construida por vecinos.

Centro de recepción de visitantes Ribeira Sacra-Sober | OLA estudio
Centro de recepción de visitantes Ribeira Sacra-Sober | OLA estudio

Este pequeño centro de recepción tiene como función el de ser la ventana de información y antesala de los visitantes de la Ribeira Sacra. Desde aquí se les guiará por los recorridos, lugares y costumbres. Y esta idea de ventana y antesala es en la que se basa el proyecto.

Centro de recepción de visitantes Ribeira Sacra-Sober | OLA estudio
Centro de recepción de visitantes Ribeira Sacra-Sober | OLA estudio

Se imagino una ventana virtual y una ventana física hacia los árboles que rodean al núcleo de Sober. La parcela enmarcaba el paisaje del fondo y el edificio no ha hecho más que reforzar esta idea.

Centro de recepción de visitantes Ribeira Sacra-Sober | OLA estudio
Centro de recepción de visitantes Ribeira Sacra-Sober | OLA estudio

Así se construye una envolvente  forrada en madera de pino tintada, y una plata colgada de una cubierta troquelada. Una sala de estar transparente. La plataforma de madera se prolonga hacia la parcela como plataforma para actos. La fachada acristalada servirá como soporte de retroproyección.

Centro de recepción de visitantes Ribeira Sacra-Sober | OLA estudio
Centro de recepción de visitantes Ribeira Sacra-Sober | OLA estudio

Arquitectura de concepto construida por vecinos.

obra: Centro de recepción de visitantes Ribeira Sacra-Sober
autor: Óscar Lopez Alba + Marta Prieto.
año: 2007-2010
emplazamiento: Sober (Lugo, España)
fotografías: autores
+ olaestudio.com[:gl]O centro de recepción de visitantes de Sober imaxinar como unha xanela e unha antesala, fisica e vitual. Un pequeno equipamento transparente. Arquitectura de concepto construída por veciños.

Este pequeno centro de recepción ten como función o de ser a xanela de información e antesala dos visitantes da ribeira sacra. Desde aquí guiaráselles polos percorridos, lugares e costumes. E esta idea de xanela e antesala é na que se basea o proxecto. Imaxinar unha xanela virtual e unha xanela física cara ás árbores que rodean ao nucleo de sober. A parcela enmarcaba a paisaxe do fondo e o edificio non fixo máis que reforzar esta idea.

Asi constrúese unha envolvente  forrada en madeira de piñeiro tintada, e unha prata colgada dunha cuberta troquelada. Unha sala de estar transparente. A plataforma de madeira prolóngase cara á parcela como plataforma para actos. A fachada acristalada servirá como soporte de retroproyección.

Arquitectura de concepto construída por veciños.

obra: Centro de recepción de visitantes Ribeira Sacra

autor: Oscar Lopez Alba+Marta Prieto

ano: 2007-2010

emplazamento: Sober.Lugo

fotografías: autores

+ sin web[:en]

The centre of reception of visitors of Sober imagine  like a window and an antesala, fisica and vitual. A small transparent equipment. Architecture of concept built by neighbours.

This small centre of reception has like function the one to be the window of information and antesala of the visitors of the ribeira sacral. From here it will guide them  by the routes, places and habits. And this idea of window and antesala is in which it bases  the project. I imagine  a virtual window and a physical window to the trees that surround to the nucleo of sober. The plot framed the landscape of the bottom and the building has not done more than reinforcing this idea.

Asi Builds  an envolvente  lined in wood of pine tintada, and a hanged silver of a cover coined. A transparent living room. The wooden platform  prolonga to the plot like platform for acts. The façade glazed will serve like support of retroproyección.

Architecture of concept built by neighbours.

work: Centre of reception of visitors Ribeira Sacral

author: Oscar Lopez +Alba Marta Prieto

year: 2007-2010

location: Sober.Lugo

photography:  authors

+ sin web[:]

[:es]VII Congreso Ibérico sobre gestión y planificación del agua[:gl]VII Congreso Ibérico sobre xestión e planificación da auga[:en]VII Iberian Congress on management and planning of the water[:]

1.944

[:es]

La fecha de celebración del VII Congreso Ibérico coincide aproximadamente con el décimo aniversario de la entrada en vigor de la Directiva Marco del Agua, que ha supuesto una renovación en profundidad de la política hídrica en la Unión Europea. Por otra parte, el retraso acumulado por la mayoría de las administraciones ibéricas con competencias en materia de planificación y gestión del agua no ha permitido hasta el momento la realización de un balance de los primeros planes de gestión fluvial elaborados al amparo de la DMA. Es previsible (y deseable) que los borradores de dichos planes sean publicados en la segunda mitad del año en curso, por lo que aunque con cierta premura el congreso podría constituir un oportuno lugar de debate de los mismos y, en cualquier caso un lugar adecuado para realizar el balance decenal de la política del agua.

[…]

+ info

[:gl]

A data de celebración do VII Congreso Ibérico coincide aproximadamente co décimo aniversario da entrada en vigor da Directiva Marco da auga, que supuxo unha renovación en profundidade da política hídrica na Unión Europea. Por outra banda, o atraso acumulado pola maioría das administracións ibéricas con competencias en materia de planificación e xestión da auga non permitiu até o momento a realización dun balance dos primeiros plans de xestión fluvial elaborados ao amparo da DMA. É previsible (e desexable) que os borradores dos devanditos plans sexan publicados na segunda metade do ano en curso, polo que aínda que con certa prema o congreso podería constituír un oportuno lugar de debate dos mesmos e, en calquera caso un lugar adecuado para realizar o balance decenal da política da auga.

[…]

+ info

[:en]

The date of celebration of the VII Iberian Congress coincides roughly with the tenth anniversary of the entrance in force of the Directive Mark of the Water, that has supposed a renewal in depth of the political hídrica in the European Union. On the other hand, the delay accumulated by the majority of the Iberian administrations with competitions in matter of planning and management of the water has not allowed until the moment the realisation of a balance of the first plans of fluvial management elaborated to the protect of the DMA. It is predictable (and desirable) that the drafts of said plans are published in the second half of the year in course, by what although with some premura the congress could constitute a timely place of debate of the same and, in any case a suitable place to realise the balance decenal of the politics of the water.

[…]

+ info

[:]

Strategy PublicStrategy PublicStrategy Public

43

Este artículo reúne dos episodios del proyecto Rehabitar que hacen referencia a la calle, a las plantas bajas y a todo aquello que hace posible considerarlas de manera conjunta. Domesticar la calle tiene como objetivo devolver al espacio urbano su carácter de lugar público, alentando las relaciones sociales a través de una reflexión sobre las características de la propia calle, sobre los usos que pueden desarrollarse en ella –recuperando otros que se han abandonado o proscrito– y sobre la capacidad de las plantas bajas para prestar a la calle su energía. Por lo general, en nuestras calles impera el lenguaje propio de una infraestructura: el asfalto, las farolas, los coches… Domesticar la calle significa alejarla de la configuración de infraestructura y  acercarla, mediante elementos y actividades, a su condición de lugar, asumiendo toda la complejidad que este concepto supone. Si domesticar proviene de domus en latín, podríamos decir que una “calle domesticada” es aquella en la que uno se siente “como en casa”.

This article gathers two episodes of the project Rehabitar that do reference to the street, to the low plants and to all that that makes possible to consider them of conjoint way. Domesticar The street has like aim give back to the urban space his character of public place, encouraging the social relations through a reflection on the characteristics of the own street, on the uses that can develop in her –recovering others that have abandoned  or proscrito– and on the capacity of the low plants to loan to the street his energy. Generally, in our streets impera the language typical of an infrastructure: the asphalt, the farolas, the cars… Domesticar The street means to move it away of the configuration of infrastructure and approach it, by means of elements and activities, to his condition of place, assuming all the complexity that this concept supposes. If domesticar comes from of domus in Latin, could say that a “domesticated street” is that in which one feels  “as home”.

Este artículo reúne dos episodios del proyecto Rehabitar que hacen referencia a la calle, a las plantas bajas y a todo aquello que hace posible considerarlas de manera conjunta. Domesticar la calle tiene como objetivo devolver al espacio urbano su carácter de lugar público, alentando las relaciones sociales a través de una reflexión sobre las características de la propia calle, sobre los usos que pueden desarrollarse en ella –recuperando otros que se han abandonado o proscrito– y sobre la capacidad de las plantas bajas para prestar a la calle su energía. Por lo general, en nuestras calles impera el lenguaje propio de una infraestructura: el asfalto, las farolas, los coches… Domesticar la calle significa alejarla de la configuración de infraestructura y acercarla, mediante elementos y actividades, a su condición de lugar, asumiendo toda la complejidad que este concepto supone. Si domesticar proviene de domus en latín, podríamos decir que una “calle domesticada” es aquella en la que uno se siente “como en casa”.

e n g a w a # 04e n g a w a # 04e n g a w a # 04

29

Cada número es un nuevo experimento que nace de la imagen de su portada como hilo conductor. A partir de ahí los artículos se bifurcan, se entretejen o simplemente se yuxtaponen formando un tapiz al que todos estáis invitados a leer, opinar y colaborar. En este nueva entrega, los artículos son los siguientes:

por Javier de las Heras Solé

Silencio disciplinado · Javier de las Heras Solé
Sistema propio · Ana Petronsi
La arquitectura como enfermedad · Carlos Cachón
La ciudad de los moldes olvidados · Clara Nubiola
Tienes los cordones atados · Pedro Puertas Herrera
Pasatiempos · Alberto Twose
Zapatos para ver el mundo · Juan J. Tuset
On peripatetic navigation · Ioanna Angelidou
De lo universal e ideal, a lo local y común · Rubén Páez
Una silla que escucha · Pablo Twose
Instrumentos de trabajo · Jaume Prat

+ info

Cada número é un novo experimento que nace da imaxe da súa portada como fío condutor. A partir de aí os artigos bifúrcanse, se entretejen ou simplemente se yuxtaponen formando un tapiz ao que todos estades convidados a ler, opinar e colaborar. Nesta nova entrega, os artigos son os seguintes:

por Javier de las Heras Solé

Silencio disciplinado · Javier de las Heras Solé

Sistema propio · Ana Petronsi

La arquitectura como enfermedad · Carlos Cachón

La ciudad de los moldes olvidados · Clara Nubiola

Tienes los cordones atados · Pedro Puertas Herrera

Pasatiempos · Alberto Twose

Zapatos para ver el mundo · Juan J. Tuset

On peripatetic navigation · Ioanna Angelidou

De lo universal e ideal, a lo local y común · Rubén Páez

Una silla que escucha · Pablo Twose

Instrumentos de trabajo · Jaume Prat

+ info

Every number is a new experiment that it is born of the image of his front page as conductive thread. From there the articles they bifurcate, are interwoven or simply they are juxtaposed forming a tapestry to which you you all are invited to read, to think and collaborate. In this one new delivery, the articles are the following ones:

por Javier de las Heras Solé

Silencio disciplinado · Javier de las Heras Solé

Sistema propio · Ana Petronsi

La arquitectura como enfermedad · Carlos Cachón

La ciudad de los moldes olvidados · Clara Nubiola

Tienes los cordones atados · Pedro Puertas Herrera

Pasatiempos · Alberto Twose

Zapatos para ver el mundo · Juan J. Tuset

On peripatetic navigation · Ioanna Angelidou

De lo universal e ideal, a lo local y común · Rubén Páez

Una silla que escucha · Pablo Twose

Instrumentos de trabajo · Jaume Prat

+ info

Casa collageCasa collageCasa collage

Este libro constituye un conjunto de observaciones alrededor de la casa. Se propone aquí una forma indirecta de abordar el tema doméstico, no a través de la historia de la casa, de su clasificación tipológica, o de sus hitos, sino desde todo aquello que guarda relación con sus usos. Casa Collage pretende ser una guía para hacer viviendas, que no para construirlas El libro va dirigido ya no tan sólo a profesionales o estudiantes de arquitectura, sino que pretende contribuir a formar una opinión sobre la casa a aquellos que la habitan.

Pere Fuertes es arquitecto y profesor de proyectos de la Escuela de arquitectura de San Cugat del Vallés. Es co-autor de la monografía «Mitre F. J. Barba Corsini».

Xavier Monteys es arquitecto y profesor de proyectos de la Escuela de arquitectura de San Cugat del Vallés. Ha sido miembro de la redacción de la revista «2C Construcción de la Ciudad». Es autor de «La gran máquina. La ciudad en le Corbiusier» y «La Arquitectura de los años 50 en Barcelona».

Este libro constitúe un conxunto de observacións ao redor da casa. Proponse aquí unha forma indirecta de abordar o tema doméstico, non a través da historia da casa, da súa clasificación tipológica, ou dos seus fitos, senón desde todo aquilo que garda relación cos seus usos. Casa Collage pretende ser unha guía para facer vivendas, que non para construílas O libro vai dirixido xa non tan só a profesionais ou estudantes de arquitectura, senón que pretende contribuír a formar unha opinión sobre a casa a aqueles que a habitan.

Pere Fuertes é arquitecto e profesor de proxectos da Escola de arquitectura de San Cugat do Vallés. É co-autor da monografía «Mitre F. J. Barba Corsini».

Xavier Monteys é arquitecto e profesor de proxectos da Escola de arquitectura de San Cugat do Vallés. Foi membro da redacción da revista «2C Construción da Cidade». É autor de «A gran máquina. A cidade en lle Corbiusier» e «A Arquitectura dos anos 50 en Barcelona».

This book constitutes a group of observations around the house. It proposes  here an indirect form to address the domestic subject, no through the history of the house, of his typological classification, or of his milestones, but from all that that saves relation with his uses. It marries Collage pretends to be a guide to do houses, that no to build them The book goes directed no longer so only to professionals or students of architecture, but it pretends to contribute to form an opinion on the house to those that inhabit it.

Pere Fuertes is architect and professor of projects of the School of architecture of Saint Cugat of the Vallés. It is co-author of the monograph «Mitre F. J. Beard Corsini».

Xavier Monteys is architect and professor of projects of the School of architecture of Saint Cugat of the Vallés. It has been member of the editorial of the magazine «2C Construction of the City». It is author of «The big machine. The city in him Corbiusier» and «The Architecture of the years 50 in Barcelona».

F. A. Q. Frequently Asked Questions. COLECTIVOS + Gonzalo García

[:es]

¿Quiénes? Cómo? ¿Por qué? ¿Cuándo? ¿Cuántos? ¿Dónde? ¿Por cuánto? ¿Para qué?

Todo lo que siempre quisiste saber sobre PKMN, Zuloark, Basurama, Equipo Bloque, CC60, Todo por la praxis, Zira02 y Leon11, pero nunca te habías atrevido a preguntar, contado por ellos.

Ocho presentaciones de cinco minutos cada una y un debate con Gonzalo García (arquitecto, experto en gestión de estudios de arquitectura, fundador de Soft, autora del programa Presto) y el público. Habrá cerveza al finalizar.

F. A. Q. Frequently Asked Questions. COLECTIVOS + Gonzalo García
F. A. Q. Frequently Asked Questions. COLECTIVOS + Gonzalo García

Martes, 22 de febrero · 20:00 – 21:30
Fundación Arquitectura COAM
Piamonte, 23
Madrid, Spain

[:gl]

¿Quen?¿Como?¿Por que?¿Cando?¿Cantos? ¿Onde? ¿Por canto?¿Para que? Todo o que sempre quixeches saber sobre PKMN, Zuloark, Basurama, Equipo Bloque, CC60, Todo pola praxe, Zira02 e Leon11, pero nunca che atreviches a preguntar, contado por eles. Oito presentacións de cinco minutos cada unha e un debate con Gonzalo García (arquitecto, experto en xestión de estudos de arquitectura, fundador de Soft, autora do programa Presto) e o público. Haberá cervexa ao finalizar.

Martes, 22 de febreiro · 20:00 – 21:30
Fundación Arquitectura COAM
Piamonte, 23
Madrid, Spain

[:en]

Who? How? Why? When? How many? Where? By how much? For what? All what always wanted to know on PKMN, Zuloark, Basurama, Instrument Block, CC60, Everything by the praxis, Zira02 and Leon11, but never had dared to ask, explained by them. Eight presentations of five minutes each one and a debate with Gonzalo García (architect, expert in management of studies of architecture, founder of Soft, author of the program Presto) and the public. There will be beer when finalising.

Tuesday, 22 February · 20:00 – 21:30
Foundation Architecture COAM
Piamonte, 23
Madrid, Spain

[:]

[:es]3ª conferencia del programa intemción. vivenda +[:gl]3ª conferencia do programa intemción. vivenda +[:en]3ª conference of the program intemción. House +[:]

38

[:es]

Una nueva confencia del programa intemción que en esta ocasión contará con la colaboración de cuatro equipos seleccionados por la iniciativa Metagénesix: Yolanda Mauriz, Faustino Patiño y Juan Prieto, Pernas Varela Arquitectos y Marcos Álvarez Montes.

Librería Formatos
Federico Tapia 5
A Coruña, Spain

+ intemcion.blogspot.com[:gl]

Unha nova confencia do programa intemción que nesta ocasión contará coa colaboración de catro equipos seleccionados pola iniciativa Metagénesix: Yolanda Mauriz, Faustino Patiño e Juan Prieto, Pernas Varela Arquitectos e Marcos Álvarez Montes.

Librería Formatos

Federico Tapia 5

A Coruña, Spain

+ intemcion.blogspot.com[:en]

A new confencia of the program intemción that in this occasion will have the collaboration of four teams selected by the initiative Metagénesix: Yolanda Mauriz, Faustino Patiño and Juan Prieto, Pernas Varela Architects and Marcos Álvarez Montes.

Librería Formatos

Federico Tapia 5

A Coruña, Spain

+ intemcion.blogspot.com[:]

[:es]Encuentros ‘Arquitecturas Colectivas’ [:gl]Encontros ‘Arquitecturas Colectivas’ [:en]Meetings ‘Collective Architectures’ [:]

46

[:es]

¿qué?
Los encuentros ‘Arquitecturas Colectivas’ se han venido celebrando desde 2007 por distinto lugares de la geografía española, y la sede para el cuarto encuentro será la ciudad de Valencia. Se trata de encuentros entre la ciudadanía, profesionales y agentes sociales de diversa procedencia, en los que conceptos como arte y arquitectura se utilizan como recurso para pensar y debatir sobre la construcción y gestión participativa del entorno urbano. Los colectivos participantes proceden, entre otros, de los campos del asociacionismo urbano, educación, arte, ecología, pensamiento, arquitectura, gestión cultural, cooperativismo, vivienda y nuevas tecnologías. Durante las jornadas se celebran presentaciones, talleres prácticos, exposición de proyectos, intercambio de referencias, etc. Otra característica de estos eventos es que se aprovecha la oportunida d para construir y ensayar prototipos de equipamiento de espacio público o de nuevas tipologías de vivienda, o como en este caso para reciclar un espacio en desuso.

¿quién?
Arquitecturas Colectivas es una red de personas y colectivos interesados en la construcción participativa del entorno urbano. Esta red proporciona un marco instrumental para la colaboración en diferentes tipos de proyectos e iniciativas. Esto se manifiesta principalmente en tres formas: mediante sistemas de comunicación (on-line, audiovisual o impresa), mediante proyectos colaborativos (diseño y construcción de prototipos, cooperación internacional, apoyo a procesos participativos) y mediante encuentros presenciales (intercambio de experiencias, talleres, testeo de prototipos). Esta red está en permanente crecimiento, con presencia de colectivos provenientes del Estado Español, Europa y Latinoamérica.

+ info

[:gl]

¿qué?
Os encontros ‘Arquitecturas Colectivas’ viñéronse celebrando desde 2007 por distinto lugares da xeografía española, e a sede para o cuarto encontro será a cidade de Valencia. Trátase de encontros entre a cidadanía, profesionais e axentes sociais de diversa procedencia, nos que conceptos como arte e arquitectura utilízanse como recurso para pensar e debater sobre a construción e xestión participativa da contorna urbana. Os colectivos participantes proceden, entre outros, dos campos do asociacionismo urbano, educación, arte, ecoloxía, pensamento, arquitectura, xestión cultural, cooperativismo, vivenda e novas tecnoloxías. Durante as xornadas celébranse presentacións, talleres prácticos, exposición de proxectos, intercambio de referencias, etc. Outra característica destes eventos é que se aproveita a oportunida d para construír e ensaiar prototipos de equipamento de espazo público ou de novas tipoloxías de vivenda, ou como neste caso para reciclar un espazo en desuso.

¿quén?
Arquitecturas Colectivas é unha rede de persoas e colectivos interesados na construción participativa da contorna urbana. Esta rede proporciona un marco instrumental para a colaboración en diferentes tipos de proxectos e iniciativas. Isto maniféstase principalmente en tres formas: mediante sistemas de comunicación (on-line, audiovisual ou impresa), mediante proxectos colaborativos (deseño e construción de prototipos, cooperación internacional, apoio a procesos participativos) e mediante encontros presenciais (intercambio de experiencias, talleres, testeo de prototipos). Esta rede está en permanente crecemento, con presenza de colectivos provenientes do Estado Español, Europa e Latinoamérica.

+ info

[:en]

What?
The meetings ‘Collective Architectures’ have come  celebrating from 2007 by distinct places of the Spanish geography, and the headquarters for the fourth meeting will be the city of Valencia. It treats  of meetings between the citizenship, professional and social agents of diverse origin, in which concepts like art and architecture use  like resource to think and debate on the construction and participatory management of the urban surroundings. The collective participants proceed, amongst other, of the fields of the asociacionismo urban, education, art, ecology, thought, architecture, cultural management, cooperativismo, house and new technologies. During the days celebrate  presentations, practical workshops, exhibition of projects, exchange of references, etc. Another characteristic of these events is that it takes advantage of  the oportunida d to build and ensayar prototypes of equipment of public space or of new typologies of house, or as in this case to recycle a space into disuse.

Who?
Collective architectures is a network of people and communities interested in the participatory construction of the urban surroundings. This network provides an instrumental frame for the collaboration in different types of projects and initiatives. This manifests  mainly in three forms: by means of systems of communication (on-line, audiovisual or impresa), by means of projects colaborativos (design and construction of prototypes, international cooperation, support to participatory processes) and by means of face-to-face meetings (exchange of experiences, workshops, testeo of prototypes). This network is in permanent growth, with presence of communities from the Spanish State, Europe and Latin America.

+ info

[:]

[:es]La ciudad. Massimo Cacciari[:gl]A cidade. Massimo Cacciari[:en]The city. Massimo Cacciari[:]

34

[:es]

En un texto surgido de una serie de ponencias Massimo Cacciari recorre la historia de la ciudad a través de su sustrato más profundo y lanza una provocativa reflexión filosófica y estética. El recorrido comienza en Grecia y Roma, que ofrecen dos modelos antagónicos de ciudad: la polis griega, de naturaleza étnica y, por definición, endogámica y estanca; y el modelo legalista de la civitas romana, una ciudad cuya esencia programática la lleva a abrirse y a crecer inexorablemente. Heredera del modelo romano, la ciudad moderna europea se debate entre su condición de morada, de espacio de acogida y encuentro de una comunidad, y su condición de máquina, de escenario de intercambio y negocio. Más adelante, en la metrópolis contemporánea, la producción y el mercado marcan el desarrollo de la ciudad y arrinconan definitivamente los posos de la historia a través del confinamiento de los cascos antiguos. Hoy habitamos la posmetrópoli, la ciudad territorio. Y, aunque nuestros cuerpos sigan reclamando la necesidad de lugares, la posmetrópoli impone una geografía que se ha desprendido de parámetros espaciales para imponer otros, los temporales, donde los edificios se convierten en acontecimientos y las distancias en duraciones.

[:gl]

Nun texto xurdido dunha serie de relatorios Massimo Cacciari percorre a historia da cidade a través do seu substrato máis profundo e lanza unha provocativa reflexión filosófica e estética. O percorrido comeza en Grecia e Roma, que ofrecen dous modelos antagónicos de cidade: os polis grega, de natureza étnica e, por definición, endogámica e estanca; e o modelo legalista da civitas romana, unha cidade cuxa esencia programática a leva a abrirse e a crecer inexorablemente. Herdeira do modelo romano, a cidade moderna europea se debate entre a súa condición de morada, de espazo de acollida e encontro dunha comunidade, e a súa condición de máquina, de escenario de intercambio e negocio. Máis adiante, nas metrópoles contemporánea, a produción e o mercado marcan o desenvolvemento da cidade e arrinconan definitivamente os pousos da historia a través do confinamento dos cascos antigos. Hoxe habitamos a posmetrópoli, a cidade territorio. E, aínda que os nosos corpos sigan reclamando a necesidade de lugares, a posmetrópoli impón unha xeografía que se desprendeu de parámetros espaciais para impor outros, os temporais, onde os edificios convértense en acontecementos e as distancias en duracións.

[:en]

In a text arisen of a series of reports Massimo Cacciari visits the history of the city through his sustrato deeper and launches a provocativa philosophical and aesthetic reflection. The route begins in Greece and Rome, that offer two models antagónicos of city: the polis Greek, of ethnic nature and, by definition, endogámica and tight; and the model legalista of the civitas roman, a city whose essence programática carries it to open  and to grow inexorably. Heiress of the roman model, the modern city European  debate between his condition of abode, of space of received and meeting of a community, and his condition of machine, of stage of exchange and business. More advance, in the contemporary metropoles, the production and the market mark the development of the city and arrinconan definitively the dregs of the history through the confinement of the ancient helmets. Today we inhabit the posmetrópoli, the city territory. And, although our bodies follow demanding the need of places, the posmetrópoli imposes a geography that has given off of space parameters to impose others, the storms, where the buildings turn into events and the distances in lengths.

[:]

[:es]Conferencia Héctor Santos-Diez[:gl]Conferencia Hector Santos-Diez[:en]Conference Hector Santos-Diez[:]

31

[:es]

Este lunes 7 de febrero, a las 12h, Hector Santos-Diaz estará en la Escuela de Arquitectura de La Coruña para impartir una conferencia sobre fotografía de arquitectura. En ella explicará cómo trabaja: cómo realiza un reportaje, desde el momento de la toma hasta que la imagen se termina en el ordenador, para su posterior distribución. Así mismo aprovechará la ocasión para presentar un nuevo proyecto que está apunto de ver la luz: BISimages. BIS (Built In Spain) es la empresa que van a poner en marcha 4 fotógrafos de arquitectura para distribuir conjuntamente, por todo el mundo, los reportajes que realizan.

[:gl]

Este luns 7 de febreiro, ás 12h, Hector Santos-Diaz estará na Escola de Arquitectura de A Coruña para impartir unha conferencia sobre fotografía de arquitectura. Nela explicará como traballa: como realiza unha reportaxe, desde o momento da toma ata que a imaxe termínase no computador, para a súa posterior distribución. Así mesmo aproveitará a ocasión para presentar un novo proxecto que está apunto de ver a luz: BISimages. BIS (Built In Spain) é a empresa que van pór en marcha 4 fotógrafos de arquitectura para distribuír conxuntamente, por todo o mundo, as reportaxes que realizan.

[:en]

This Monday 7 February, to the 12h, Hector Santos-Diaz will be in the School of Architecture of The Coruña to give a conference on photography of architecture. In her it will explain how it works: how it realises a report, from the moment of the taking until the image finishes  in the computer, for his back distribution. Likewise it will take advantage of the occasion to present a new project that is aim to see the light: BISimages. BIS (Built In Spain) Is the company that go to set up 4 photographers of architecture to distribute jointly, by all the world, the reports that realise.

[:]

Modernidad | Antonio S. Río Vázquez

Fotografía: Martín Rey (Flickr)

No le gustaba utilizar las palabras casa o vivienda. Prefería usar refugio. Un refugio que condensara al mismo tiempo su mundo técnico y formal y su mundo familiar y humano. El arquitecto Ramón Vázquez Molezún escogió personalmente el lugar para emplazarlo, sobre la zona de desechos de una antigua fábrica de salazón, en el extremo de la playa de Beluso (Bueu, Pontevedra). Era el verano de 1967.

La construcción se hizo con los caminos y muros existentes, con la luz y los vientos. Con la ría siempre presente. La modernidad como mínima intervención, como el uso práctico y preciso de los materiales. Luis Miquel lo expresó de un modo adecuado:

«…esta casa no tiene ninguna gana de salir en las revistas sino más bien de salir al mar…»

La arquitectura se hizo inseparable del paisaje.

Hoy el refugio sigue vivo. Se ha adaptado a los cambios, al paso de los tiempos y de las mareas, de las generaciones. Ricardo Aroca escribió que Ramón había cambiado tantas piezas de su barca que ya no quedaba ya ningún trozo de madera original, pero no obstante seguía siendo la misma barca. Sucede lo mismo con la casa varada sobre la playa. Allí trasladó todos sus conocimientos sobre la arquitectura naval y sus invenciones personales.

Ramón y su familia regresaban a Beluso cada verano, a veces en navidades, hasta su fallecimiento en el año 1993. Allí pintaba, navegaba y seguía perfeccionando su construcción. Su mujer, Janine, me comentó que sentía mucho que Ramón no hubiese disfrutado más tiempo del refugio que había proyectado. Y que cuando alguien se interesaba por la autoría de su obra, le respondía:

«–¿El arquitecto? –No, yo sólo soy el carpintero».

antonio s. río vázquez . arquitecto
Autor del blog, El tiempo del lobo
a coruña. febrero 2011

Arquitectura, arquitectos y el estado de la profesión | Stepienybarno

Un Franco,14 Pesetas

Parece que cada vez hay más publicaciones digitales que hablan de la dura realidad en que se encuentra inmerso el mundo de la arquitectura. Muchas veces, leyendo entre líneas los comentarios de artículos de medios de gran difusión, se encuentran visiones mucho más interesantes que lo que las propias publicaciones  apuntan. Así que, hoy no toca hablar ni de la belleza, ni de la luz ni del espacio, esto lo dejamos para otro día. Si os animáis, vamos a por la parte menos divertida de la profesión.

La arquitectura es un mundo  complicado. Una vez que eres arquitecto, tu vida da un giro de 180 grados y cambia tanto para bien como para mal. Es como un bicho que te pica y ya no te suelta, te hace ver la realidad de manera diferente y, en muchos casos, distinta al resto de los mortales. Desde que entramos en la carrera somos absorbidos por la magia de los grandes proyectos de arquitectura, pero al mismo tiempo, nos vamos convirtiendo en seres un tanto particulares y, por que no decirlo, egocéntricos. Seguramente, a las escuelas ya llegan los egos bastante subidos de tono, pero salvo raras excepciones, la propia universidad se encargará de que ese ego haga de ti un gran artista, un verdadero arquitecto. De esos que salen en el croquis y demás publicaciones de buen ver (por supuesto en papel, nada de esos endiablados blogs que hablan de cualquier cosa).

A esta realidad, hay que sumar el hecho de que en las aulas difícilmente se hable nada cercano al  “mundo real”. Este es un gran secreto que se encargan de guardar a cal y canto los ilustres profesores que evangelizan sobre lo que es y no es arquitectura. Así, en muchas ocasiones, convierten a los alumnos en perfectos autómatas, que si algún día hacen un museo (como los de Kahn, of course) lo harán de maravilla. Pero de momento, lo que habrán aprendido es  a hacer excelentes presentaciones para que en sus ratos libres se den una vuelta por el estudio del profesor de turno y le ayuden a terminar algún concurso.

Evidentemente, el alumno no desfallecerá hasta que el concurso quede niquelado. Porque otra cosa, no, pero entregados los arquitectos (o estudiantes en este caso) son lo más de lo más. Mientras esto ocurre, el resto de la profesión no puede competir en igualdad de condiciones. Porque, si partimos de la base de que quien tiene el estudio lleno de “becarios” no es manco precisamente proyectando (una cosa no quita la otra) y tiene a los mejores alumnos haciendo “tres des”, que harán las delicias del político más exigente, el tema se presenta más que complicado.

Así que, mientras esta competencia, cuando menos desleal, no asusta al entusiasta colectivo de arquitectos, el sistema parece ser asumido por casi todos. Seguimos presentándonos a concursos con bases infernales, jurados vergonzosos y sabiendo que aunque solo sea por probabilidades (una entre cien, no parecen ser muchas, ¿no?) no nos comeremos un rosco en el concurso.

La realidad es que la arquitectura es importante ¡cómo no va a serlo! pero no puede ser que se realice a cualquier precio. Hasta cuándo el poco trabajo que hay para realizar planes generales, se lo seguirán repartiendo entre cuatro estudios de urbanismo que se encargan de que nadie pueda competir contra ellos a la hora de conseguir un proyecto a de escala uno mil.  Es tentador entrar ahora a hablar de la inutilidad de estos planes generales, pero esto lo dejamos para otro día. Lo que nos importa hoy es poner encima de la mesa, que la arquitectura está muy bien, que a todos nos encanta (cierto es, que a unos más que a otros), pero como no nos pongamos las pilas, los arquitectos lo vamos a seguir teniendo muy crudo.

Las ingenierías, mal que bien, son mucho más organizadas que nosotros. Trabajan más rápido y son más eficientes. Sabemos que mientras alguno está leyendo esto, tiene infinitas ganas de estrangularnos, pero es así como lo vemos. Y también, vemos que para ellas es muy fácil tener algún arquitecto en sus filas (nadie se lo impide y tontas no son) y competir  por cualquier encargo contra el más aguerrido estudio de arquitectura. Con esto no decimos que el sistema sea bueno, ni siquiera que nos guste, sino que es así y, en cuatro días,  va a ser mucho peor.

Mientras que a los arquitectos nos cuesta entregar un proyecto que no esté bordado, otros sectores saben que lo perfecto no es una meta a la que aspirar. Aquí nuevamente, nos tienta entrar en criticar los “cacharros” que salen de estos sistemas tan eficientes, pero hoy no es lo que toca. Hoy toca incidir en que si para hacer arquitectura con mayúsculas, las espaldas de algunos compañeros tienen que esquivar los latigazos del gurú de turno, nosotros nos desapuntamos del equipo campeón.

Ser arquitecto y/o tener un estudio de arquitectura debería ser sinónimo de haber tenido un mínimo sentido empresarial. Pero no, el arquitecto es arquitecto, y no se rebaja a ser como el común de los mortales. Es mucho más divertido, “apañárselas” como se pueda mientras se saca tiempo para hacer metalenguajes (muchos a posteriori), divinos decálogos y ser estrellas de la telebasura.

Así creemos que está el patio. Mal, muy mal. No somos nada positivos, lo sabemos. Ni tenemos la varita mágica para que esto cambie, también lo sabemos. Y también es cierto, que nada está más lejos de nuestras intenciones, que quitar la ilusión por la arquitectura a nadie (¡Dios nos libre!). Pero para seguir hablando del sexo de los ángeles, de vez en cuando, no viene mal tocar tierra, ver como está el percal y ponerlo encima de la mesa.

A partir de ahora, os pasamos el testigo y esperamos vuestra opinión sobre el tema. Seguro que alguno, mientras ya se ha apuntado a clases de alemán, corrobora nuestra visión. Otros nos tildarán de exagerados y derrotistas.  Pero, aun así,  nosotros pensamos que nuevos tiempos (en los que se normalizará la opinión constructiva, realista y educada, no ya de unos pocos, sino de casi todos) están por llegar.

Stepienybarno_Agnieszka Stepien y Lorenzo Barnó, arquitectos
Estella, febrero 2011

[:es]A cidade intuida. Emiliano López+Luis Martínez Santa-María[:gl]A cidade intuida.Emiliano López+Luis Martínez Santa-María[:en]A cidade intuida.Emiliano López+Luis Martínez Santa-María[:]

34

[:es]

Dentro del ciclo de conferencias que se realizan bajo el título de ”A cidade intuida” este jueves día 3 habrá dos conferencias en el colegio de arquitectos de Galicia en la plaza de la Quintana en Santiago. A las 19 horas Emiliano López y a las 20 horas Luis Martínez Santa-María.

A cidade intuida. Emiliano López+Luis Martínez Santa-María
A cidade intuida. Emiliano López+Luis Martínez Santa-María
Emiliano López Matas

Nació en Argentina en 1971 y creció en Barcelona. En 2012 recibió su doctorado. en Arquitectura por la Universitat Politèctina de Catalunya, con la tesis titulada ‘6107 MSD. Terraza Peabody: Claves de un proceso de diseño liderado por Josep Lluís Sert’. En 1999 obtuvo el título de Máster en Arquitectura por la Graduate School of Design de la Universidad de Harvard (Beca del Real Colegio Complutense de Madrid) y en 1997 recibió el Máster “Historia: Arte, Ciudad y Arquitectura” por la UPC, ETSA Barcelona.

Se licenció en Arquitectura por la Universitat Politècnica de Catalunya, Vallès en 1996. Ha impartido docencia en la Escuela Técnica Superior de Arquitectura de la Univesitat Rovira i Virgili, Reus de 2006 a 2008; en la ESARQ, Universitat Internacional de Catalunya (2001-2004); Profesor adjunto de la Universidad de Calgary y codirector del Programa de Arquitectura de Barcelona de la escuela de 2004 a 2007, profesor asociado de la Universitat Politècnica de Catalunya, Vallès de 2001 a 2004 y profesor adjunto de 2008 a 2014, profesor invitado de Arquitectura en la Universidad de Washington en St. Louis de 2015 a 2017.

Actualmente es profesor titular en la Facultad de Arquitectura y la Escuela de Graduados en Arquitectura y Diseño Urbano en Sam Fox of Design & Visual Arts de la Universidad de Washington en St. Louis.

Luis Martínez Santa-María

Es arquitecto por la Escuela Técnica Superior de Arquitectura de Madrid y Catedrático de Proyectos Arquitectónicos (2019). Miembro del Consejo Director de la Academia de España en Roma (2012), Miembro de la Comisión de Calidad de la Ciudad de Madrid (2010-2011), Miembro de la Comisión para la Protección del Patrimonio Histórico Artístico del Ayuntamiento de Madrid (2012-2018) y Director de la colección de libros La Cimbra de la Fundación Caja de Arquitectos (2005-2015). Autor de los libros: El árbol, el camino, el estanque ante la casa (2004), Intersecciones (2005), El libro de los cuartos (2011), Principios (2012), Superposiciones (2018) y Contacto (2020).

Premio Extraordinario de Tesis Doctorales de la UPM (2000), Primera Mención en el III Concurso Bienal de Tesis de Arquitectura (2001), Premio COAM (2005) y Beca de la Real Academia de España en Roma (2012). Entre numerosos premios su obra ha recibido el Premio Manuel Oraa y Arcocha (1997), Premio ASCER (2005), Premio Hispalyt (2009), Premio FAD (2017) y Premio Luis Moreno Mansilla (2017).

https://issuu.com/desescribir/docs/acidadeintuida[:gl]

Dentro do ciclo de conferencias que se realizan baixo o título de ”a cidade intuída” este xoves día 3 haberá dúas conferencias no colexio de arquitectos de Galicia na praza da Quintana en Santiago. Ás 19 horas Emiliano López e ás 20 horas Luís Martínez Santa-María.

por tectonicablog.com

+ tectonicablog.com

[:en]

Inside the cycle of conferences that realise  under the title of ”to cidade intuida” this Thursday day 3 there will be two conferences in the school of architects of Galicia in the square of the Quintana in Santiago. To the 19 hours Emiliano López and to the 20 hours Luis Martínez Santa-María.

by tectonicablog.com

+ tectonicablog.com

[:]

Caldo de Cultivo | Luis Gil Pita – Cristina Nieto Peñamaría

[:es]

Caldo de Cultivo es una publicación de Cultivos Culturáis, acción de trabajo real y reflexión multidisciplinar entorno al desarrollo y cuidado del trabajo con las manos en una huerta. En este proyecto que coordina  e impulsa inicialmente el poeta y narrador oral Celso Fdez Sanmartin han participado, músicos ( tanto compositores como interpretes, Benxamin Otero, José Luis Taboada), escritores como James Sacré( Francia), Carlos Negro, filósofos como Emilio Araúxo y desde la reflexión arquitectónica y colaborando con el apartado gráfico nosotros, Cristina Nieto Peñamaría y Luis Gil Pita.

musica

La HUERTA COMO ARQUITECTURA

Como arquitectos, también nos Interesa la huerta desde dos perspectivas muy próximas al problema arquitectónico:

Una en relación al espacial:
Porque la huerta es la última prolongación de la casa, del espacio doméstico. Pensamos en la huerta como lugar, como espacio íntimo, aunque exterior y la descubierto, ligado a los usos y necesidades más directos del vivido en el interior. Es así porque la huerta nunca está, y no puede estar, muy alejada del embrión físico de la casa, pues necesita cuidado, limpieza, mantenimiento, como las propias piezas de dentro,el lar, los cuartos, como los propios espacios y habitar del interior.

Otra en relación al temporal:
La huerta, también nos interesa por su gestión, como metáfora de su organización espacial y temporal. Espacio productivo que precisa de planeamento, gestión, previsión del que hay que impulsar y luego controlar. Están los tiempos en los que no se puede avanzar, acelerar, y existe el ritmo natural de las cosas y la imprevisión del accidente que se modela sobre la marcha, sin perder la perspectiva del que se procura cómo previsible al fin. Atención continuada y la organización de las tareas programadas, con la intensidad y consciencia de que existe un tiempo y no hay más que ese. Nada más y nada menos. Huerta, arquitectura humilde del bien organizado,en el espacio y en el tiempo, con dominio marcado y protegido pero sin cubierta, ausente de banalidad, como la buena arquitectura,…..

Luis Gil Pita y Cristina Nieto Peñamaría. Arquitectos
Santiago, febrero 2011

[:gl]

Caldo de Cultivo é unha publicación de Cultivos Culturáis, acción de traballo real e reflexión multidisciplinar contorna ao desenvolvemento e coidado do traballo coas mans nunha horta. Neste proxecto que coordina e impulsa inicialmente o poeta e narrador oral Celso Fdez Sanmartin participaron, músicos ( tanto compositores como interpretes, Benxamin Otero, José Luís Taboada), escritores como James Sacré( Francia), Carlos Negro, filósofos como Emilio Araúxo e desde a reflexión arquitectónica e colaborando co apartado gráfico nós, Cristina Nieto Peñamaría e Luís Gil Pita.

A HORTA COMA ARQUITECTURA

Coma arquitectos, tamén nos Interesa a horta dende dúas perspectivas moi próximas ao problema arquitectónico:

Unha en relación ao espacial:

Porque a horta é a última prolongación da casa, do espazo doméstico. Pensamos na horta como lugar, como espazo íntimo, aínda que exterior e a descuberto, ligado aos usos e necesidades máis directos do vivido no interior. É así porque a horta nunca está, e non pode estar, moi afastada do embrión físico da casa, pois necesita coidado, limpeza, mantemento, coma as propias pezas de dentro,a lareira, os cuartos, como os propios espazos e habitares do interior.

Outra en relación ao temporal:

A horta, tamén nos interesa pola súa xestión, coma metáfora da súa organización espacial e temporal. Espazo produtivo que precisa de planeamento, xestión, previsión do que hai que impulsar e logo controlar. Están os tempos nos que non se pode avanzar, acelerar, e existe o ritmo natural das cousas e a imprevisión do accidente que se modela sobre a marcha, sen perder a perspectiva do que se procura como previsible ao fin.

Atención continuada e a organización das tarefas programadas, coa intensidade e consciencia de que existe un tempo e non hai más que ese. Nin máis nin menos. Horta, arquitectura humilde do ben organizado,no espazo e no tempo, con dominio marcado e protexido pero sen cuberta, ausente de banalidade, coma a boa arquitectura,…..

Luis Gil Pita y Cristina Nieto Peñamaría. Arquitectos
Santiago, febreiro 2011

[:en]

Caldo de Cultivo is a publication of Cultivos Culturáis, action of real work and multidisciplinary reflection surroundings to the development and care of the work with the hands in a huerta. In this project that coordinates and promotes initially the poet and oral narrator Celso Fdez Sanmartin have participated, musicians ( so many composers as you interpret, Benxamin Otero, José Luis Taboada), writers like James Sacré( France), Carlos Black, philosophers like Emilio Araúxo and from the architectural reflection and collaborating with the graphic section we, Cristina GNieto Peñamaría and Luis Gil Pita.

The TRUCK FARM AS ARCHITECTURE

Like architects, also Interests us the huerta from two very next perspectives to the architectural problem:

One in relation to the space:

Because the truck farm is the last prolongation of the house, of the domestic space. We think in the truck farm as place, like intimate space, although external and the discovered, tied to the uses and needs more direct of the lived in the interior. It is like this because the truck farm never is, and can not be, very move# away of the physical embryo of the house, as it needs care, cleaning, maintenance, like the own pieces of inside,the lar, the chambers, like the own spaces and inhabit of the interior.

Another in relation to the storm:

The truck farm, also interests us by his management, like metaphor of his space and temporary organisation. Productive space that precise of planeamento, management, forecast of the that it is necessary to promote and afterwards control. They are the times in which it can not  advance, accelerate, and exists the natural rhythm of the things and the imprevisión of the accident that  modela on the fly, without losing the perspective of the that procures  how predictable finally. Attention continued and the organisation of the tasks programmed, with the intensity and consciousness that it exists a time and there is not more than that. At all more and at all less. Truck farm, humble architecture of the very organised,in the space and in the time, with marked command and protected but without cover, absent of banalidad, like the good architecture,…..

Luis Gil Pita and Cristina Nieto Peñamaría. Architects
Santiago, february 2011

[:]

[:es]JAE en Roma[:gl]JAE en Roma[:en]JAE in Roma[:]

24

[:es]

La exposición Jóvenes Arquitectos Españoles – JAE, organizada por el Ministerio de la Vivienda y el Gobierno de España, con Jesús Mª Aparicio Guisado (profesor titular de Proyectos Arquitectónicos de la Escuela Técnica Superior de Arquitectura de Madrid) como comisario y Jesús Donaire García de la Mora (profesor ayudante de Proyectos Arquitectónicos en la Universidad de Columbia, Nueva York) como vicecomisario, llega a Roma. Tras su paso por Madrid, Nueva York, Bruselas, Estocolmo y París, llega a Roma antes de inciar la gira por EE.UU. y Canadá. La próxima parada, en marzo en el Instituto Cervantes de Chicago. La exposición consta de 62 proyectos de arquitectura española firmados por arquitectos nacidos después de 1965. Esta muestra busca descubrir a una generación de destacados arquitectos españoles menores de 40 años, no sólo como arquitectos individuales de reconocido prestigio, sino también como estudios.

[…]

PabloMillan

+ articulo publicado en scalae.net[:gl]

A exposición Novas Arquitectos Españois – JAE, organizada polo Ministerio da Vivenda e o Goberno de España, con Jesús Mª Aparicio Guisado (profesor titular de Proxectos Arquitectónicos da Escola Técnica Superior de Arquitectura de Madrid) como comisario e Jesús Donaire García da Moura (profesor axudante de Proxectos Arquitectónicos na Universidade de Columbia, Nova York) como vicecomisario, chega a Roma. Tras o seu paso por Madrid, Nova York, Bruxelas, Estocolmo e París, chega a Roma antes de inciar a xira por EE.UU. e Canadá. A próxima parada, en marzo no Instituto Cervantes de Chicago. A exposición consta de 62 proxectos de arquitectura española asinados por arquitectos nados despois de 1965. Esta mostra busca descubrir a unha xeración de destacados arquitectos españois menores de 40 anos, non só como arquitectos individuais de recoñecido prestixio, senón tamén como estudos.

[…]

PabloMillan

+ artigo publicado en scalae.net

[:en]

The Young exhibition Spanish Architects – JAE, organised by the Ministry of the House and the Government of Spain, with Jesús Mª Aparicio Cooked (professor title of Architectural Projects of the Upper Technical School of Architecture of Madrid) like commissioner and Jesús Donaire García of the Muslim (professor assistant of Architectural Projects in the University of Columbia, New York) like vicecomisario, arrives to Rome. After his go through Madrid, New York, Brussels, Stockholm and Paris, arrives to Rome before inciar turns it by USA and Canada. The next unemployed, in March in the Cervantes Institute of Chicago. The exhibition consists of 62 projects of Spanish architecture signed by born architects after 1965. This sample looks for to discover to a generation of stood out lower Spanish architects of 40 years, no only like individual architects of recognised prestige, but also like studies.

[…]

PabloMillan

+ articulo publicado en scalae.net

[:]

[:es]Lo ordinario[:gl]O ordinario[:en]The ordinary thing[:]

25

[:es]

Este libro recoge una serie de artículos que abordan la noción de lo ordinario en arquitectura y traza, a través de la selección de ensayos, una genealogía de esta categoría en la teoría de la arquitectura a lo largo de los últimos cuarenta años.

La expresión lo ordinario constituye el denominador común de una serie de nociones que tienen relación con la apropiación e instrumentalización de las denominadas condiciones existentes -lo banal, lo cotidiano, lo hallado, lo popular, el paisaje existente-, que en arquitectura se han identificado con objetos que han ejercido cierta fascinación no exenta de polémica: del letrero al ascensor, de la gasolinera al aparcamiento, del descampado al arrabal, de la ciudad dispersa a la ciudad genérica, etc. En definitiva, toda aquella arquitectura que la propia arquitectura excluye.

La incursión de lo ordinario como estrategia de formulación en arquitectura se inició incipientemente con la revisión crítica del urbanismo moderno, pudiendo remontar su origen a algunas de las propuestas del Team 10 en el congreso CIAM IX de Aix-en-Provence de 1953. Los doce artículos incluidos en el presente compendio tratan de reconstruir la trayectoria que desde entonces ha seguido la disciplina arquitectónica para apropiarse e instrumentalizar la noción de lo ordinario.

Para la arquitectura, la identificación, la acotación y el análisis de esta categoría ha brindado nuevos instrumentos para investigar fenómenos urbanos emergentes y, por extensión, para construir una práctica de teoría basada en ‘aprender del paisaje existente’.

[:gl]

Este libro recolle unha serie de artigos que abordan a noción do ordinario en arquitectura e traza, a través da selección de ensaios, unha xenealoxía desta categoría na teoría da arquitectura ao longo dos últimos corenta anos.

A expresión o ordinario constitúe o denominador común dunha serie de nocións que teñen relación coa apropiación e instrumentalización das denominadas condicións existentes -o banal, o cotián, o achado, o popular, a paisaxe existente-, que en arquitectura se identificaron con obxectos que exerceron certa fascinación non exenta de polémica: do letreiro ao ascensor, da gasolineira ao aparcadoiro, do descampado ao arrabalde, da cidade dispersa á cidade xenérica, etc. En definitiva, toda aquela arquitectura que a propia arquitectura exclúe.

A incursión do ordinario como estratexia de formulación en arquitectura iniciouse incipientemente coa revisión crítica do urbanismo moderno, podendo remontar a súa orixe a algunhas das propostas do Team 10 no congreso CIAM IX de Aix-en-Provence de 1953. Os doce artigos incluídos no presente compendio tratan de reconstruír a traxectoria que dende entón seguiu a disciplina arquitectónica para apropiarse e instrumentalizar a noción do ordinario.

Para a arquitectura, a identificación, a anotación e a análise desta categoría brindou novos instrumentos para investigar fenómenos urbanos emerxentes e, por extensión, para construír unha práctica de teoría baseada en ‘aprender da paisaxe existente’.

[:en]

This book gathers a series of articles that approach the notion of the ordinary thing in architecture and trace, across the selection of tests, a genealogy of this category in the theory of the architecture throughout last forty years.

The expression the ordinary thing constitutes the common denominator of a series of notions that have relation with the appropriation and instrumentalización of the existing conditions called – the banal thing, the daily thing, the found thing, the popular thing, the existing landscape-, that in architecture have identified with objects that have exercised certain fascination does not exempt from polemic: from the sign to the elevator, from the gas station to the parking, from the piece of open land to the suburb, from the dispersed city to the generic city, etc. Definitively, all that architecture that the own architecture excludes.

The incursion of the ordinary thing like strategy of formulation in architecture began incipientemente with the critical review of the modern urbanism, being able to mend his origin to some of the offers of the Team 10 in the congress CIAM the IXth of Aix-en-Provence of 1953. Twelve articles included in the present compendium try to reconstruct the path that since then has followed the architectural discipline the notion of the ordinary thing to adapt and to carried out.

For the architecture, the identification, the annotation and the analysis of this category it has offered new instruments to investigate urban emergent phenomena and, for extension, to construct a practice of theory based in ‘ learning of the existing landscape ‘.

[:]

O Monografías Nº5: Ciudad II

29

[:es]

O Monografías Nº5: Ciudad II: JUAN CREUS; PABLO GALLEGO-PICARD; FERNANDO QUESADA (EDS.), COLEGIO OFICIAL DE ARQUITECTOS DE GALICIA, A CORUÑA, 2010.

Recopilación de varios trabajos sobre la ciudad entre los que destacan tres documentos imprescindibles: una entrevista con Álvaro Domíngues en la que habla sobre el concepto que maneja de territorio transgénico, un impresionante trabajo de EqA sobre el devenir de las viviendas del PREVI en Lima pasados más de 30 años desde su comienzo, y un extenso artículo de Teddy Cruz en el que describe buena parte de sus investigaciones sobre el urbanismo en la frontera Tijuana-San Diego.

+ articulo publicado en ergosfera.org

[:gl]

O MONOGRAFÍAS Nº5 (CIUDAD II): JUAN CREUS; PABLO GALLEGO-PICARD; FERNANDO QUESADA (EDS.), COLEGIO OFICIAL DE ARQUITECTOS DE GALICIA, A CORUÑA, 2010.

Recompilación de varios traballos sobre a cidade entre os que destacan tres documentos imprescindibles: unha entrevista con Álvaro Domíngues na que fala sobre o concepto que manexa de territorio transxénico, un impresionante traballo de EqA sobre o devir das vivendas do PREVI en Lima pasados máis de 30 anos desde o seu comezo, e un extenso artigo de Teddy Cruz no que describe boa parte das súas investigacións sobre o urbanismo na fronteira Tijuana-San Diego.

+ artigo publicado en ergosfera.org

[:en]

O MONOGRAFÍAS Nº5 (CIUDAD II): JUAN CREUS; PABLO GALLEGO-PICARD; FERNANDO QUESADA (EDS.), COLEGIO OFICIAL DE ARQUITECTOS DE GALICIA, A CORUÑA, 2010.

Compilation of several works on the city between which stand out three indispensable documents: an interview with Álvaro Domíngues in which it speaks on the concept that handles of territory transgénico, an impressive work of EqA on the future of the houses of the PREVI in Lima happened more than 30 years from his beginning, and an extensive article of Teddy Cruz in which it describes good part of his investigations on the urbanismo in the border Tijuana-San Diego.

+ article is published in ergosfera.org

[:]

[reHabitar 5+6] Puertas adentro

24

[:es]

El día 3 de marzo se inaugurará en Madrid la próxima exposición del Grupo de investigación HABITAR, que esta vez lleva por título «puertas adentro». Esta exposición estará montada en el exterior de la Sala Arquería de Nuevos Ministerios, en Madrid, concretamente en los arcos de la fachada que da a la Av. Castellana. Se trata de la cuarta exposición de la serie que componen el proyecto reHabitar, dedicada como la anterior, a dos temas (de ahí lo de 5+6). El primero es la reforma de los espacios que se tiende a llamar «residuales» de la vivienda, y el segundo a los cambios que se producen en una vivienda al agregarle puertas.

por rehabitar.blogspot.com

[…]

CarlosFdz.Rovira

+ articulo publicado en rehabitar.blogspot.com

[:gl]

O día 3 de marzo inaugurarase en Madrid a próxima exposición do Grupo de investigación HABITAR, que esta vez leva por título «portas dentro». Esta exposición estará montada no exterior da Sala Arquería de Novos Ministerios, en Madrid, concretamente nos arcos da fachada que dá á Av. Castelá. Trátase da cuarta exposición da serie que compoñen o proxecto reHabitar, dedicada como a anterior, a dous temas (de aí o de 5 6). O primeiro é a reforma dos espazos que se tende a chamar «residuais» da vivenda, e o segundo aos cambios que se producen nunha vivenda ao agregarlle portas.

por rehabitar.blogspot.com

[…]

CarlosFdz.Rovira

+ articulo publicado en rehabitar.blogspot.com

[:en]

The day 3 March will inaugurate  in Madrid the next exhibition of the Group of investigation Rehabitar, that this time carries by title «doors inside». This exhibition will be mounted in the outside of the Room Arquería of New Ministries, in Madrid, specifically in the arches of the façade that gives to the Av. Castellana. It treats  of the fourth exhibition of the series that compose the project reHabitar, devoted like the previous, to two subjects (of here the of 5 6). The first is the reform of the spaces that tends  to call «residual» of the house, and the second to the changes that produce  in a house when adding him doors.

by rehabitar.blogspot.com

[…]

CarlosFdz.Rovira

+ article is published in rehabitar.blogspot.com

[:]

Vivienda unifamiliar en Boiro | RVR Arquitectos

La parcela en la que se construye la vivienda se encuentra en una zona rural del ayuntamiento de Boiro, orientada hacia la ría de Arousa. Es un área ocupada por pequeñas parcelas dedicadas a la agricultura familiar y por edificaciones, en su mayoría viviendas, que se han ido disponiendo a lo largo del tiempo sobre las vías de comunicación.

01_boiro

Son dos los elementos sobre los que opera el proyecto y obedecen a cuestiones de escala y relación entre la casa, el lugar y el uso.

El primero atañe a la posición territorial de la casa, fuera del núcleo urbano, que va a obligar a que los desplazamientos de sus habitantes sean fundamentalmente en coche- una especie de vestíbulo móvil para la casa-.

El segundo aspecto, trata de la posición topográfica de la parcela respecto a la vía pública: el nivel del terreno está a una cota más alta que la rasante de su acceso público. A la casa le interesa la cota del terreno, es ahí donde puede encontrar mejor disposición para beneficiarse de la luz y el paisaje.

Al coche en cambio le interesa más la cota de la calle pues ahí tiene el nivel ganado para una mayor facilidad de maniobra. Sobre ese conflicto de interés, el del coche y el de la casa, es sobre el que ha trabajado el proyecto.

Le sacamos al terreno el espacio necesario para el coche a cambio de que éste lo comparta con la casa. Cortamos la parcela como si fuera una tarta, retrasando la posición de la casa de la linde de la calle, creando así un patio de acceso a la cota de la calle, espacio de transición entre la calle y la casa, lugar de maniobra para el coche pero también lugar de actividad y juego para la casa, un recinto limitado por la contención de grandes piezas de granito, que se prolonga bajo el cuerpo de la casa para proteger al coche y ser a la vez el umbral de entrada a la casa.

La casa se eleva sobre ese patio de entrada y su forma es intencionadamente simple, casi esquemática, una única pieza de planta rectangular con tejado a dos aguas, una pieza compacta y económica que en esa sencillez quiere encontrar también su singularidad, su potencia.

obra:vivienda unifamiliar
autor: rvr arquitectos. Alberto Redondo, José Valladares y Marcial Rodríguez
aparejador: Carmen Lousame López
constructor: Construcciones Ruba3
año: 2008-2009
emplazamiento: San Martiño,Abanqueiro. Boiro
fotografías: rvr
+ www.rvr-arquitectos.es

La parcela en la que se construye la vivienda se encuentra en una zona rural del ayuntamiento de Boiro, orientada hacia la ría de Arousa. Es un área ocupada por pequeñas parcelas dedicadas a la agricultura familiar y por edificaciones, en su mayoría viviendas, que se han ido disponiendo a lo largo del tiempo sobre las vías de comunicación.

01_boiro

Son dos los elementos sobre los que opera el proyecto y obedecen a cuestiones de escala y relación entre la casa, el lugar y el uso.

El primero atañe a la posición territorial de la casa, fuera del núcleo urbano, que va a obligar a que los desplazamientos de sus habitantes sean fundamentalmente en coche- una especie de vestíbulo móvil para la casa-.

El segundo aspecto, trata de la posición topográfica de la parcela respecto a la vía pública: el nivel del terreno está a una cota más alta que la rasante de su acceso público. A la casa le interesa la cota del terreno, es ahí donde puede encontrar mejor disposición para beneficiarse de la luz y el paisaje.

Al coche en cambio le interesa más la cota de la calle pues ahí tiene el nivel ganado para una mayor facilidad de maniobra. Sobre ese conflicto de interés, el del coche y el de la casa, es sobre el que ha trabajado el proyecto.

Le sacamos al terreno el espacio necesario para el coche a cambio de que éste lo comparta con la casa. Cortamos la parcela como si fuera una tarta, retrasando la posición de la casa de la linde de la calle, creando así un patio de acceso a la cota de la calle, espacio de transición entre la calle y la casa, lugar de maniobra para el coche pero también lugar de actividad y juego para la casa, un recinto limitado por la contención de grandes piezas de granito, que se prolonga bajo el cuerpo de la casa para proteger al coche y ser a la vez el umbral de entrada a la casa.

La casa se eleva sobre ese patio de entrada y su forma es intencionadamente simple, casi esquemática, una única pieza de planta rectangular con tejado a dos aguas, una pieza compacta y económica que en esa sencillez quiere encontrar también su singularidad, su potencia.

obra:vivienda unifamiliar

autor: rvr arquitectos. Alberto Redondo, José Valladares y Marcial Rodríguez
aparejador: Carmen Lousame López
constructor: Construcciones Ruba3
año: 2008-2009
emplazamiento: San Martiño,Abanqueiro. Boiro
fotografías: rvr
+ www.rvr-arquitectos.es

A parcela na que se constrúe a vivenda atópase nunha zona rural do concello de Boiro, orientada cara á ría de Arousa. É unha área ocupada por pequenas parcelas dedicadas á agricultura familiar e por edificacións, na súa maioría vivendas, que se han ir dispondo ao longo do tempo sobre as vías de comunicación.

01_boiro

Son dous os elementos sobre os que opera o proxecto e obedecen a cuestións de escala e relación entre a casa, o lugar e o uso.

O primeiro incumbe á posición territorial da casa, fóra do núcleo urbano, que vai obrigar a que os desprazamentos dos seus habitantes sexan fundamentalmente en coche- unha especie de vestíbulo móbil para a casa-.

O segundo aspecto, trata da posición topográfica da parcela respecto da vía pública: o nivel do terreo está a unha cota máis alta que a rasante do seu acceso público. Á casa interésalle a cota do terreo, é aí onde pode atopar mellor disposición para beneficiarse da luz e a paisaxe.

Ao coche en cambio interésalle máis a cota da rúa pois aí ten o nivel gañado para unha maior facilidade de manobra. Sobre ese conflito de interese, o do coche e o da casa, é sobre o que traballou o proxecto.

Sacámoslle ao terreo o espazo necesario para o coche a cambio de que este o comparta coa casa. Cortamos a parcela coma se fose unha torta, atrasando a posición da casa do linde da rúa, creando así un patio de acceso á cota da rúa, espazo de transición entre a rúa e a casa, lugar de manobra para o coche pero tamén lugar de actividade e xogo para a casa, un recinto limitado pola contención de grandes pezas de granito, que se prolonga baixo o corpo da casa para protexer ao coche e ser á vez o limiar de entrada á casa.

A casa elévase sobre ese patio de entrada e a súa forma é intencionadamente simple, case esquemática, unha única peza de planta rectangular con tellado a dúas augas, unha peza compacta e económica que nesa sinxeleza quere atopar tamén a súa singularidade, a súa potencia.

obra:vivenda unifamiliar

autor: rvr arquitectos. Alberto Redondo, José Valladares e Marcial Rodríguez

aparellador: Carmen Lousame López

construtor: Construcións Ruba3

ano: 2008-2009

emprazamento: San Martiño,Abanqueiro. Boiro

fotografas: rvr

+ www.rvr-arquitectos.es

Los “huesos” de Fisac: la búsqueda de la pieza ideal | Fermín G. Blanco

Una tesis sobre otra tesis

Miguel Fisac, es un arquitecto atípico. Su vida y obra se tiñen en ocasiones de tintes literarios que lo convierten en un personaje atractivo para su estudio. Vida y obra a menudo  se confunden, así como los límites de su ejercicio profesional, en ocasiones inventor, generalmente mal empresario, declarado constructor y siempre arquitecto siguiendo una manera muy personal de interpretar la profesión.

cedex | Fotografía: Alex del Río

De entre sus realizaciones destacan los llamados huesos por abarcar una parte importante de su trayectoria profesional y también por los enigmas que encierran. El presente texto es un refundido de ideas surgidas a partir de la tesis doctoral “ Los huesos de Fisac, la búsqueda de la pieza ideal” y que sirve de base a la conferencia organizada por trespes arquitectos en la librería Formatos dentro de la sección investigación en arquitectura.

 En arquitectura y específicamente en el ámbito académico la tesis doctoral es el medio a través del cual un arquitecto  accede al titulo de doctor, se define como primera acepción en el diccionario de la RAE como; conclusión, proposición que se mantiene con razonamientos. Alejado del ámbito académico aunque no de la investigación, durante años o más bien décadas Miguel Fisac defendió con todo tipo de argumentos sus realizaciones de piezas huecas de hormigón pretensado, como la solución total para la construcción. Una “pieza ideal” que  a modo de solución constructiva daba respuesta a todos los requerimientos de la edificación, ya sean éstos de tipo estructural, energético, de impermeabilidad o estéticos. Pero lo cierto es que pasadas las décadas los “huesos” han desaparecido del mercado demostrando aparentemente la falsedad de la tesis enunciada por el maestro manchego.

Exposición Miguel Fisac_Huesos Varios | Fotografía: Alex del Río

Un recorrido crítico por todas estas realizaciones, sumado a un análisis de las diferentes soluciones adoptadas por el propio Fisac en décadas posteriores permite observar la adecuación de los principios a los tiempos actuales y cómo el arquitecto evoluciona las soluciones desde los complejos procesos de moldeo de piezas huecas pasando por las  patentes relacionadas con las texturas del hormigón en fachada hasta su alianza final con el encofrado en forma de solución constructiva. Un sistema “ligero” donde lo pesado, el hormigón de vertido, se transporta en hormigoneras a obra al modo tradicional, pero dónde se reducen los costes en virtud de un ahorro de tiempo y operarios. Donde se trabaja desde dentro sin andamios y donde la estructura es al tiempo acabado y  aislamiento… Tratando de lograr nuevamente una solución total a las distintas solicitaciones de la construcción. Es una respuesta en forma de producto industrial, hueco, en hormigón y prefabricado, que le propio arquitecto bautizó como “Arquitectura Vertida”.

Arquitectura Vertida es el hueso del siglo XXI, es un nuevo capítulo en una búsqueda interminable, cuando las grúas y medios auxiliares han evolucionado, la mano de obra profesional escasea y los costes de transporte lo hacen posible, el hueso se transforma en panel prefabricado y con todos sus componentes incluidos para abaratar el montaje en obra y ganar calidad final.

¿Será esta última propuesta el camino hacia la pieza ideal?

arquitectura vertida prototipo GZ10 | Fotografía: Fermín G. Blanco

El tiempo decidirá sobre el mayor o menor recorrido de esta última patente, en cualquier caso es el refundido y el legado de un maestro que demostró a través de su trayectoria vital un modo muy personal y singular de ejercer la profesión.

Fermin G. Blanco. doctor arquitecto
la coruña. enero 2011

Lista de referencias:

Fisac, Miguel.1963. Algunas soluciones de estructuras de hormigón armado formadas por piezas premoldeadas. Informes de la Construcción 149.
Fisac, Miguel.1964. Centro de Estudios Hidrográficos en Madrid. Informes de la Construcción 157, Enero-Febrero, pp. 21-29.
Fisac, Miguel. 1965. Soluciones arquitectónicas en hormigón pretensado. Texto de la conferencia organizada por la Asociación Española del Hormigón Pretensado en el Instituto Eduardo Torroja. (25 de noviembre). Hormigón y acero 79, abril-junio (1966), pp. 29-39.
Fisac, Miguel .1967. Breves reflexiones de Miguel Fisac. Arquitectura, 99.
Fisac, Miguel.1970. Vigas huecas pretensadas. Hormigón y Acero, nº 94/95, pp296.
Fisac, Miguel. 1982. Building design and construction from an architect´s point of view. Presentacion del 9º Congreso de la FIP Estocolmo.
Fisac, Miguel .1982. Mi estética es mi ética. Ciudad Real: Museo, D.L.
Fisac, Miguel .1997. Durable-traccionable. Tectónica, nº5, pp2.
Fisac, Miguel. 2007. Cartas a mis sobrinos. Ciudad Real: Fundación Miguel Fisac.[: Fundación Miguel Fisac.[:]

[:es]Enric Miralles a izquierda y derecha (también sin gafas)[:gl]Enric Miralles a esquerda e dereita (tamén sen gafas)[:en]Enric Miralles from left to right (also without glasses)[:]

56

[:es]

David Bestué relata lo que significa “pasar el tiempo” en las obras de Enric Miralles. Deambular, vivir, tocar unos edificios para conocerlos y conseguir que afloren significados y emociones, capturándolos en una serie de fotografías que muestran una arquitectura viva, alejada del preciosismo propio al ámbito de la arquitectura.

La combinación de ensayo, diario, apuntes y referencias culturales conforma un texto que recuerda a una carta dirigida a un amigo, o a uno de aquellos cuadernos de viaje del Grand Tour que tanto fascinaron a Miralles y marcaron la estructura de su tesis doctoral: Cosas vistas a izquierda y derecha (sin gafas).

Desde la perspectiva del artista, Bestué trata de desentrañar el proceso creativo del arquitecto, entender cómo fue posible la materialización de sus ideas y cómo puede sobrevivir su obra en un mundo que le es adverso.

+ editorialtenov.com

+ davidbestue.net

[:gl]

David Bestué relata o que significa “pasar o tempo” nas obras de Enric Miralles. Deambular, vivir, tocar uns edificios para coñecelos e conseguir que afloren significados e emocións, capturándoos nunha serie de fotografías que mostran unha arquitectura viva, afastada do preciosismo propio ao ámbito da arquitectura.

A combinación de ensaio, diario, apuntamentos e referencias culturais conforma un texto que lembra a unha carta dirixida a un amigo, ou a un daqueles cadernos de viaxe do Grand Tour que tanto fascinaron a Miralles e marcaron a estrutura da súa tese doutoral: Cousas vistas a esquerda e dereita (sen lentes).

Desde a perspectiva do artista, Bestué trata de desentrañar o proceso creativo do arquitecto, entender como foi posible a materialización das súas ideas e como pode sobrevivir a súa obra nun mundo que lle é adverso.

+ editorialtenov.com

+ davidbestue.net

[:en]

David Bestué relates what means “to happen the time” in the works of Enric Miralles. Stroll, live, touch some buildings to know them and achieve that they emerge meanings and emotions, capturing them in a series of photographies that show an alive architecture, moved away of the preciosismo own to the field of the architecture.

The combination of essay, newspaper, aim and cultural references conforms a text that remembers to a letter headed to a fellow, or to one of those fascicles of trip of the Grand Tour that so much fascinaron to Miralles and marked the structure of his thesis doctoral: Things seen to left and right (without glasses).

From the perspective of the artist, Bestué treats of desentrañar the creative process of the architect, understand how was possible the materialisation of his ideas and how can survive his work in a world that is him adverse.

+ editorialtenov.com

+ davidbestue.net

[:]

El Arquitecto Actor | Íñigo García Odiaga

How Much Does Your Building Weigh, Mr Foster?

El Zinemaldi donostiarra proyectó durante esta su 58ª edición del festival la película documental How Much Does Your Building Weigh, Mr Foster?. Una película documental sobre la trayectoria del arquitecto Norman Foster, que visitó el festival como si de una estrella hollywoodiense se tratase.

Que la arquitectura ha sucumbido ante el poder de lo mediático, no es ningún secreto. Tanto los edificios, como sus arquitectos se han convertido en iconos de una modernidad en la que el poder de la imagen es capaz de convertir el barro en oro y viceversa. Imbuido en esta condición de estrella de la arquitectura mundial, Norman Foster autor de obras como el metro de Bilbao, la polémica reforma del Reichstag alemán o el aeropuerto de Pekín considerado el más grande del mundo, compitió en la alfombra del festival de cine de Donostia con la mismísima Julia Roberts, siendo su visita una de las más esperadas por el público.

La película, que anteriormente se había presentado en la sección Panorama de la Berlinale, es un recorrido por la obra, vida y viajes de un hombre obsesionado con su trabajo, los aviones y el esquí, y narra la trayectoria vital de un hombre que desde sus orígenes humildes hasta convertirse en una mega-estrella de la arquitectura ha tenido que superar entre otros obstáculos un cáncer que le robó un valioso tiempo.

Un joven Norman Foster junto a Buckminster Fuller

Bajo un formato documental los directores Norberto López Amado y Carlos Carcas diseccionan a uno de los pocos arquitectos que ha construido en todos los continentes y cuya fama y prestigio alcanzan el rango de planetarios.

La cinta que toma como título una pregunta que el legendario Buckminster Fuller lanzó al entonces joven arquitecto que en aquel entonces colaboraba en su estudio. «¿Cuánto pesa su edificio?, señor Foster«; sorprendido no supo qué decir. Al día siguiente, tenía la respuesta. Pesaba demasiado. Y la mayor parte de los kilos se encontraban en los cimientos. En ese momento, Foster lo vio claro, el arquitecto nacido en la ciudad de Manchester en 1935, iniciaría su carrera proponiendo una arquitectura que aprovecharía la tecnología al máximo para aligerar sus edificios.

De esta manera y tras la catarsis que le supuso su encuentro con Fuller, Foster lideró la denominada arquitectura del high-tech, una arquitectura en la que menos peso, significa menos energía y por lo tanto menor coste y mayor equilibrio medioambiental. Pero se trata también de una arquitectura que en ocasiones reivindica su condición de tecnológica por encima de la racionalidad, es decir se convierte en una arquitectura sobre actuada, tal vez como su propio proyectista que de su condición de arquitecto pasa a la de un actor que interpreta a un arquitecto, con lo que esto supone.

Sketches of Frank Gehry

Esta no es la primera transformación de un arquitecto en actor. El cineasta Sydney Pollack ya realizó un documental sobre el famoso arquitecto Frank O. Gehry, en la que el arquitecto del museo Guggenheim de Bilbao, llenaba con su personalidad y energía toda la pantalla.

A partir de la profunda amistad que une al arquitecto y al famoso director de cine, se establecen una serie de encuentros y conversaciones que van esbozando las maneras y el proceso creativo de Gehry. El rodaje de la película que había empezado en el año 2000 se alargó durante cinco años.

Sydney Pollack graba a Frank Gehry en la terraza del Museo Guggenheim de Bilbao

Frank Gehry en LOS SIMPSONS

Frank Gehry en LOS SIMPSONS

A Frank Gehry le gusta hacer apuntes; así empiezan sus trabajos de arquitectura y esa inclinación por los apuntes guió a Sydney Pollack hacia el estilo del documental.

Tomando como punto de partida los apuntes originales que Gehry realizó para cada uno de sus grandes proyectos, el documental explora el proceso que sigue el arquitecto para transformar ese primer apunte abstracto en materia tangible, en una maqueta tridimensional construida normalmente con cartón y celo a una escala muy grande, que permita en un proceso de acercamientos sucesivos ir modelando la forma v descubriendo su geometría, antes de convertirlo en un edificio de titanio y vidrio, de hormigón y acero, de madera y piedra.

Nathaniel Khan y Louis I. Kahn

Pero sin duda el gran documental sobre un arquitecto es el realizado sobre la figura de Louis Khan uno de los grandes maestros de la arquitectura del siglo XX. Un hombre lleno de contradicciones que pasó de crear importantes edificios a morir solo, pobre y abandonado en el baño de la estación Penn en Nueva York, y cuyos restos mortales no pudieron ser identificados durante días. Kahn logró una extraordinaria carrera en la arquitectura, sin embargo llevaba una desordenada y controvertida vida personal.

Mi Arquitecto: El viaje de un hijo

Tal vez este desencuentro entre lo personal y lo profesional es lo que llevo a su hijo ilegítimo Nathaniel Khan a retratar la vida de su padre a través de sus obras, entrevistas con arquitectos colaboradores o expertos en sus obras así como con familiares, en un documental que fue nominado al Oscar en el año 2003 bajo el título, Mi Arquitecto: El viaje de un hijo.

La cinta es más que un simple documental sobre su obra, es la búsqueda de respuestas de un hijo sobre su padre, a quien veía más como un mito que como a un hombre. Durante cinco años investigó para entender la figura de su padre ausente y concluir que en el caso de Kahn, una actor se convertía de vez en cuando en un brillante arquitecto.

íñigo garcía odiaga . arquitecto
san sebastián. septiembre 2010

Publicado en el MUGALARI 24.09.10