‘Bravos’ destaca el trabajo de ’21 cracks’, escogidos por Juli Capella.
Magdalenas de cerámica en las que se pueden guardar recuerdos (creadas por diez+diez); mascotas de plástico polivalentes de El último grito; y una casa nido para aprender a vivir en la naturaleza diseñada por Azúa. Éstos son algunos de los diseños, raramente entendidos por el público, que el arquitecto Juli Capella recoge en su libro sobre el diseño español de vanguardia ‘Bravos’ (editado por Lunwerg).
Mascota con ojos de semilla de vegetales diseñada por Guixe
Ay, el diseño y su incomprensión. En realidad, es sencillo. El diseño debe «resolver eficazmente los que promete» explica Capella. «Es decir: si se llama ‘silla’ debe dar asiento y que no te caigas, si se llama ‘abre fácil’, tiene que abrir fácilmente y no cortarte la mano». Y a partir de ahí, empezaremos a hablar.
Y sin embargo, a pesar de ese punto de partida tan moral y tan sencillo, apenas hay una constancia pública del valor del diseño español. Capella se lo toma con paciencia: «El diseño es creativo, nuevo y emergente, y aún no tiene la tradición de la pintura, la arquitectura, o el cine».
¿Y el nivel es es bueno? ¿Es España uná potencia en esto del diseño, igual que lo es en la arquitectura? Más de lo que pensamos. «El diseño de vanguardia, solo triunfa en pequeñas élites. Y, en todo caso, desde ahí se expande progresivamente. Está claro que en España, no hay masa suficiente para arropar y proyectar un movimiento vanguardista, no hay ni investigación ni ambiente propicio» Eso sólo sucede en las grandes capitales de la moda donde se marca el estilo: Milán, Londres, Tokio, Nueva York. Pero que nadie se desmoralice: el mundo es ancho y los diseñadores españoles «han encontrado un circuito comercial o cultural más propicio y generoso». Bien hecho: «Aquí se morirían de asco» comenta Capella.
Por eso, ‘Bravos destaca el trabajo de «21 de nuestros ‘cracks’ en el diseño».
Jordi Capella titubea a la hora de elegir los diseñadores españoles más relevantes que aparecen en su libro. «Imposible. Sería como elegir entre mis ahijados», dice. Pero insistiendo un poco más destaca a tres que han logrado gran proyección internacional. El primero es Jaime Hayón, afincado en Londres. «Es nuestro mariscal del siglo XXI». También está Patricia Urquiola, «que desde Milán está creando un universo personal muy ligado con la nueva artesanía». Y Martí Guixé «que es un francotirador muy singular que se autodefine como ‘exdesigner’».
Es decir: dos exiliados y un ‘outsider’. Capella reconoce que, a la hora de la verdad, «apenas hay empresas que crean en sus productos, los editen y distribuyan. No confundamos la abundante y folclórica presencia del diseño en las revistas y dominicales, con su realidad económica o social».
Y Capella vuelve a ponerse ético: «La clave para el éxito en el sector es ser honesto, añadirle estética, un productor competente, un distribuidor espabilado, un precio competitivo, una buena difusión mediática, y sobre todo tener mucha suerte. No existe ninguna fórmula infalible, pero lo que si está garantizado es que sin diseño, no hay triunfo posible. Así nos va»
marta jurado
‘Bravos’ emphasizes the work of ’21 cracks’, chosen by Juli Capella.
Magdalenas of ceramic in which you can save memories (created by diez+diez); multipurpose plastic pets of The last shout; and a house nest to learn to live in the nature designed by Azúa. These are some designs, rarely understood by the public, that the architect Juli Capella picks up in his book on the cutting-edge ‘Spanish design Bravos’ (published by Lunwerg).
Pet with eyes of seed of vegetables designed by Guixe
Ay, the design and his incomprehension. For that matter, he is simple. The design should «solve effectively which promises» explains Capella. «That is: if chair’ is called ‘should give seat and that do not fall, if is called ‘opens easy’, he has to open easily and not to cut you the hand». And from there, will start to talk.
And however, in spite of that starting point so moral and so simple, barely is a public perseverance of the value of the Spanish design. Capella se the takeover thing with patience: «The design is creative, new and emerging, and still does not have the tradition of the paint, the architecture, or the movies».
And the level is is good? Is Spain uná potency in this of the design, the same as it is in the architecture? More than what we think. «The cutting-edge design, alone triumphs in small elites. And, in any case, from there is expanded gradually. It is of course in Spain, does not be enough mass to wrap and project a movement vanguardista, does not be nor investigation nor ambient favor» That just happens in big capitals of the fashion where the style is marked: Milan, London, Tokyo, New York. But that nobody is demoralized: the world is wide and Spanish «designers have found a commercial or cultural circuit more favor and generous». Well done: «Here would pass on of revulsion» remarks Capella.
That is why, ‘Bravos emphasizes the work of «21 of our ‘cracks’ in the design».
Jordi Capella hesitates when choosing most relevant Spanish designers that appear in his book. «Impossible. It would be as choosing between my godchildren», says. But insisting a little bit more emphasizes to three that have achieved great projection international. The first one is Jaime Hayón, afincado in London. «Is our marshall of the twenty-first CENTURY». Additionally is Patricia Urquiola, «that from Milan is creating a personal universe very linked with the new handicraft». And Martí Guixé «that is a very singular sniper that is autodefined as ‘exdesigner’».
That is: two exiled people and an ‘outsider’. Capella admits that, when it comes down to it, «barely is companies that create in his products, publish them and they distribute. We do not confuse the abundant one and folclórica presence of the design in the magazines and Sunday supplements, with his economic or social»reality.
And Capella comes back to put on ethical: «The one key for the success in the sector is be honest, adding aesthetic, a competent producer, a smart distributor, a competitive price, a good media diffusion, and above all to have a lot of luck. It there is not no infallible formula, but what if it is guaranteed is that without design, possible victory does not be. Thus us goes»
marta jurado
‘Bravos’ destaca o traballo de ’21 cracks’, escollidos por Juli Capella.
Madalenas de cerámica en que se poden gardar recordos (creadas por diez+diez); mascotas de plástico polivalente do último berro; e unha casa niño para aprender a vivir na natureza deseñada por Azúa. Estes son algúns dos deseños, raramente entendidos polo público, que o arquitecto Juli Capella recolle no seu libro sobre o deseño español de vangarda ‘Brava’ (editado por Lunwerg).
Mascota con ollos de semente de vexetais deseñados por Guixe
Ai, o deseño e a súa incomprensión. En realidade, é sinxelo. O deseño debe «resolver eficazmente os que promete» explica Capella. «É dicir: se se chama ‘cadeira’ debe dar asento e que non che caias, se se chama ‘abre fácil’, ten que abrir facilmente e non cortarche a man». E a partir de aí, empezaremos a falar.
E porén, a pesar dese punto de partida tan moral e tan sinxelo, apenas hai unha constancia pública do valor do deseño español. Capella se tómao con paciencia: «O deseño é creativo, novo e emerxente, e aínda non ten a tradición da pintura, a arquitectura, ou o cine».
E o nivel é é bo? É España uná potencia nisto do deseño, igual que o é na arquitectura? Máis do que pensamos. «O deseño de vangarda, só triunfa en pequenas elites. E, en todo caso, desde aí expándese progresivamente. Está claro que en España, non hai masa suficiente para arroupar e proxectar un movemento vangardista, non hai nin investigación nin ambiente propicio» Iso só acontece nas grandes capitais da moda onde márcase o estilo: Milán, Londres, Toquio, Nova York. Pero que ninguén desmoralícese: o mundo é largo e os deseñadores españois «encontraron un circuíto comercial ou cultural máis propicio e xeneroso». Ben feito: «Aquí morreríanse de noxo» comenta Capella.
Por iso, ‘Bravos destaca o traballo de «21 de nosos ‘cracks’ no deseño ».
Jordi Capella titubea á hora de elixir os deseñadores españois máis relevantes que aparecen no seu libro. «Imposible. Sería como elixir entre os meus afillados», di. Pero insistindo un pouco máis destaca a tres que lograron gran proxección internacional. O primeiro é Jaime Hayón, afincado en Londres. «É o noso mariscal do século XXI». Tamén está Patricia Urquiola, «que desde Milán está creando un universo persoal moi ligado coa nova artesanía». E Martí Guixé «que é un francotirador moi singular que se autodefine como ‘exdesigner’».
É dicir: dous exiliados e un ‘outsider’. Capella recoñece que, á hora da verdade, «apenas hai empresas que crean nos seus produtos, edítenos e distribúan. Non confundamos a abundante e folclórica presenza do deseño nas revistas e dominicais, coa súa realidade económica ou social».
E Capella volve pórse ético: «A clave para o éxito no sector é ser honesto, engadirlle estética, un produtor competente, un distribuidor espelido, un prezo competitivo, unha boa difusión mediática, e sobre todo ter moita sorte. Non existe ningunha fórmula infalible, pero o que se está garantido é que sen deseño, non hai triunfo posible. Así vainos»
marta jurado




