El próximo jueves 20 de junio tendrá lugar la segunda jornada del ciclo Eso dicen; en esta ocasión, el invitado será Carlos Quintáns Eiras. La sesión se dividirá en media hora de presentación del arquitecto y otros treinta minutos de coloquio informal con el público.
Eso dicen es un ciclo de sesiones-coloquio que se celebra el primer y tercer jueves de cada mes entre las 20:00h y las 21:00h en la planta baja del Taller Creativo No Importa (calle San Andrés, 46); en él participan arquitectos gallegos pertenecientes a distintas generaciones con la intención de presentar un amplio espectro de enfoques de la disciplina, siempre con una reflexión acerca del papel del arquitecto en el momento actual como telón de fondo.
Carlos Quintáns Eiras. Sus labores + carlosquintans.es
ESO DICEN · Carlos Quintáns Eiras Jueves 20 de junio 20:00 – 21:00h
aforo limitado – entrada gratuita [NO IMPORTA] taller creativo
C/San Andrés 46 planta Baja
La Coruña [España]
Organiza:
Alberto Alonso Oro [veredes.es]
Maria Olmo Béjar + Borja López Cotelo [lasonceymedia.com]
On Thursday, the 20nd of Juny them 20:00h, in the ground floor of [NO IMPORTA] the first session of the So they saycycle, the guest will beCarlos Quintáns Eiras. The session will divide in the half hour of presentation of the architect and other thirty minutes of informal colloquium with the public.
So they say is a cycle of meetings – colloquia in which there will take part Galician architects belonging to different generations with the intention of presenting a wide spectrum of approaches of the discipline: construction, teaching, spreading, investigation and hybridization with other fields. In all the cases, the backdrop will be a reflection it brings over of the paper of the architect in the current moment and his multiple redefinitions.
Carlos Quintáns Eiras. His labors
+ carlosquintans.es
SO THEY SAY · Carlos Quintáns Eiras
Thursday on Juny 20 20:00 – 21:00h
aforo limitado – entrada gratuita
[NO IMPORTA] taller creativo
C/San Andrés 46 planta Baja
La Coruña [Spain]
Organize:
Alberto Alonso Oro [veredes.es]
Maria Olmo Béjar + Borja López Cotelo [lasonceymedia.com]
O vindeiro xoves 20 de xuño terá lugar a segunda xornada do ciclo Iso din; nesta ocasión, o invitado será Carlos Quintáns Eiras. A sesión dividirase en media hora de presentación do arquitecto e outros trinta minutos de coloquio informal co público.
Iso din é un ciclo de sesións-coloquio no que participarán arquitectos galegos pertencentes a distintas xeracións coa intención de presentar un amplo espectro de enfoques da disciplina: construción, docencia, divulgación, investigación e hibridación con outros campos. En todos os casos, o telón de fondo será unha reflexión achega do papel do arquitecto no momento actual e os seus múltiples redefiniciones.
Carlos Quintáns Eiras. As suas labores
+ carlosquintans.es
ESO DIN· Carlos Quintáns Eiras
Xoves 20 de xuño 20:00 – 21:00h
aforo limitado – entrada gratuita
[NO IMPORTA] taller creativo
C/San Andrés 46 planta Baixa
La Coruña [España]
Organiza:
Alberto Alonso Oro [veredes.es]
Maria Olmo Béjar + Borja López Cotelo [lasonceymedia.com]
Empire State a pluma, timelapse vídeo del artista Patrick Vale en el que dibuja el horizonte de Manhattan desde el Empire State Building. Música – Moanin ‘ por Carlos Mingus.
Patrick Vale
Es un artista británico conocido por sus impresionantes dibujos a mano alzada de ciudades y paisajes urbanos. Es reconocido por su habilidad para capturar la esencia y la energía de los lugares que retrata, utilizando principalmente tinta y lápices de colores. Vale ha ganado renombre por su serie de dibujos titulada «Empire State of Pen», en la cual representa la ciudad de Nueva York desde distintos ángulos y perspectivas, mostrando su amor por la arquitectura y la vida urbana.
Su trabajo ha sido exhibido en diversas galerías de arte y ha sido destacado en medios de comunicación de todo el mundo. Vale también ha colaborado en proyectos comerciales, realizando trabajos para marcas reconocidas y eventos importantes. En resumen, Patrick Vale es un talentoso artista cuyas obras ofrecen una visión única y cautivadora de los entornos urbanos.
[:gl]
Timelapse vídeo do artista Patrick Vale no que debuxa o horizonte de Manhattan desde o Empire State Building. Music – Moanin’ by Charles Mingus.
[:en]
Timelapse video of artist Patrick Vale drawing the view of the Manhattan skyline from the Empire State Building. Music – Moanin’ by Charles Mingus.
Barcelona es una de las ciudades más estudiadas del mundo. Conocida ya de largo, des del “Pla d’Eixample” de Cerdà hasta nuestros días, por ser un ejemplo de investigación e innovación especialmente en arquitectura y urbanidad. Es precisamente en este contexto en el que nace la familia de concursos para estudiantes de arquitectura Archallenge. En colaboración con el Ayuntamiento de Barcelona, que es quien propone el tema de concurso, generando así un círculo de máximo interés entre los estudiantes que compiten y el ayuntamiento que podrá gozar de un plantel de propuestas entorno a un tema.
Este primer concurso se sitúa en una zona algo olvidada por la ciudad, pero de gran potencial y con diversos planes de mejora urbana en marcha. Ese lugar es Torre Baró, un barrio del distrito barcelonés de Nou Barris, y una de los más singulares de la ciudad. El barrio surge a mediados del siglo XX en una parte de la sierra de Collserola de diferentes iniciativas de urbanización en forma de ciudad jardín que no llegaron a prosperar. La zona, que en principio debía ser residencial, se convertiría en un barrio de autoconstrucción, provocado por la necesidad de vivienda de muchas personas llegadas de diversos lugares de la península Ibérica durante las décadas de 1950-1960.
Es en este contexto que Archallenge, junto con el Ayuntamiento de Barcelona propone proyectar el “Barcelona Youth Hostel”. Un albergue para gente joven situado en una parcela del ayuntamiento reservada con ese fin. Este equipamiento forma parte del plan de recuperación de Torre Baró, que el ayuntamiento está planteando.
El albergue será un lugar de encuentro entre paseantes, clientes, gente del barrio y el gran entorno natural, a la vez que un potenciador del barrio, que disfruta de la tranquilidad y belleza de su situación sin olvidar el ajetreo de una ciudad como Barcelona.
+ info
Barcelona é unha das cidades máis estudadas do mundo. Coñecida xa de longo, deas do “Pla d’Eixample” de Cerdà ata os nosos días, por ser un exemplo de investigación e innovación especialmente en arquitectura e urbanidad. É precisamente neste contexto no que nace a familia de concursos para estudantes de arquitectura Archallenge. En colaboración co Concello de Barcelona, que é quen propón o tema de concurso, xerando así un círculo de máximo interese entre os estudantes que compiten e o concello que poderá gozar dun plantel de propostas contorna a un tema.
Este primeiro concurso sitúase nunha zona algo esquecida pola cidade, pero de gran potencial e con diversos plans de mellora urbana en marcha. Ese lugar é Torre Baró, un barrio do distrito barcelonés de Nou Barris, e unha dos máis singulares da cidade. O barrio xorde a mediados do século XX nunha parte da sierra de Collserola de diferentes iniciativas de urbanización en forma de cidade xardín que non chegaron a prosperar. A zona, que en principio debía ser residencial, converteríase nun barrio de autoconstrucción, provocado pola necesidade de vivenda de moitas persoas chegadas de diversos lugares da península Ibérica durante as décadas de 1950-1960.
É neste contexto que Archallenge, xunto co Concello de Barcelona propón proxectar o “Barcelona Youth Hostel”. Un albergue para xente nova situado nunha parcela do concello reservada con ese fin. Este equipamiento forma parte do plan de recuperación de Torre Baró, que o concello está suscitando.
O albergue será un lugar de encontro entre paseantes, clientes, xente do barrio e a gran contorna natural, á vez que un potenciador do barrio, que goza da tranquilidade e beleza da súa situación sen esquecer o ajetreo dunha cidade como Barcelona.
+ info
Barcelona is one of the most studied cities of the world. Known already about length, des of Cerdà’s «Pla d’Eixample» to the present day, for being an example of investigation and innovation specially in architecture and urbanity. It is precisely in this context in which the family of contests is born for students of architecture Archallenge. In collaboration with the Town hall of Barcelona, which is the one who proposes the topic of contest, generating this way a circle of maximum interest between the students who compete and the town hall that it will be able to enjoy of a nursery of offers I half-close to a topic.
This first contest places in a zone a little forgotten by the city, but of great potential and with diverse plans of urban improvement in march. This place is A Tower Baró, a neighborhood of Nou Barris’s Barcelonian district, and one of the most singular of the city. The neighborhood arises in the middle of the 20th century in a part of Collserola’s saw of different initiatives of urbanization in the shape of city garden that they did not manage to prosper. The zone, which at first had to be residential, would turn into a neighborhood of autoconstruction, provoked by the need of housing of many persons come from diverse places of the Iberian peninsula during the decades of 1950-1960.
It is in this context that Archallenge, together with the Town hall of Barcelona proposes to project » Barcelona Youth Hostel «. A lodging for young people placed in a plot of the town hall reserved with this end. This equipment forms a part of the plan of recovery of Tower Baró, which the town hall is raising.
The lodging will be a place of meeting between walkers, clients, people of the neighborhood and the great natural environment, simultaneously that a potenciador of the neighborhood, who enjoys the tranquility and beauty of his situation without forgetting the bustle of a city as Barcelona.
Se proyecta en una localización muy peculiar, las traseras del cementerio parroquial. El iglesiario conforma una unidad atrio, templo y cementerio situado en un promontorio fuera del núcleo. El museo se apoya en una antigua edificación (a casa da fábrica) para acceder, y se proyecta un volumen nuevo alargado que será la nueva fachada del cementerio.
El proyecto se plantea como complemento práctico a una Escuela taller, la parte teórica se realiza en colaboración con el equipo didáctico del obradoiro de emprego de Vedra adaptando así los módulos didácticos de jardinería, albañilería-cantería y carpintería.
Situación
Dada su peculiar situación la actuación se basa en completar el alzado del cementerio tratando de dar coherencia a la fachada del conjunto mediante el uso de un muro continuo de piedra de la zona. Fruto de las excavaciones arqueológicas se descubren restos y huellas de asentamientos celtas que hablan de los orígenes del núcleo y de la peculiar situación del iglesiario fuera del núcleo urbano de Vedra.
La construcción y la didáctica
Constructivamente se proyecta una edificación asequible, capaz de ser ejecutada por una escuela taller. Jardinería, albañilería y carpintería serán los talleres que realicen el grueso de la obra, de igual modo el proyecto se realiza orientado a dar respuesta didáctica a dichos talleres.
De este modo la estructura de cubierta se basa en una sucesión de vigas de madera que incluyen las instalaciones eléctricas siguiendo todas ellas un mismo módulo lo que permitió ejecutar la obra con rapidez.
La gran sala se ilumina y ventila por las ventanas de fachada y por los patios interiores. La tabiquería permite flexibilizar su distribución interior para poder hacer frente a diferentes usos.
El edificio se plantea con dos accesos para mantener un posible uso reversible del mismo.
Los detalles constructivos.
Las escuelas taller Frente a la simplicidad constructiva de la obra se estudian los encuentros y detalles, siempre como soluciones seriadas en coordinación con el plan de formación de la didáctica dentro de los módulos de albañilería y carpintería principalmente, lo que favorece la realización de elementos repetidos para que todos los alumnos participen del aprendizaje. Las ventanas de fachada, fijas y practicables, las puertas de los patios, las vigas de cubierta, los cubre radiadores… Todo se realiza por parejas o tríos de modo secuencial.
Obra: Museo de Vedra
Autor: Fermín G. Blanco
Lugar: Vedra, A Coruña, Galicia, España
Año: 2008-2010
Promotor: Ayuntamiento de Vedra
Dirección de obra: Carlos Lortes -arq.técnico-
Colaboradores: Borja Díaz, Nuria Fernández, Luis Miguel Fernández Programa didáctico: Cruz Vilas
Carpintería: Mucarce
Constructora: Obradoiro de emprego Val do Ulla
Presupuesto: 120.000e 300.000e -urbanización
Fotografía: Alex del Río + Estudio Fermín Blanco + ferminblanco.com
It is projected in a very peculiar location, the backs of the parochial cemetery. The iglesiario shapes a unit porch, temple and cemetery placed in a promontory out of the core. The museum rests on a former building (to house it gives factory) to accede, and there is projected a new elongated volume that will be the new front of the cemetery.
The project appears as practical complement to a School workshop, the theoretical part is realized in collaboration with the didactic equipment of the obradoiro of emprego of Vedra adapting this way the didactic modules of gardening, masonry – hewn stone and carpentry.
Situation
Given his peculiar situation the action is based in completing the gathering of the cemetery trying to give coherence to the front of the set by means of the use of a constant wall of stone of the zone. Fruit of the archaeological excavations there are discovered remains and fingerprints of Celtic accessions that they speak about the origins of the core and about the peculiar situation of the iglesiario out of Vedra’s urban core.
The construction and the didactics
Constructivly there is projected an attainable building, capable of workshop being executed by a school. Gardening, masonry and carpentry will be the workshops that realize the thickness of the work, of equal way the project is realized orientated to giving didactic response to the above mentioned workshops.
Thus the structure of cover is based on a succession of girders of wood that include the electrical facilities following all of them the same module what allowed to execute the work with rapidity.
The great room is illuminated and ventilates by the windows of front and by the interior courts. The tabiquería allows to adapt his interior distribution to be able to face to different uses.
The building appears with two accesses to support a possible reversible use of the same one.
The constructive details
The schools workshop Opposite to the constructive simplicity of the work study the meetings and details, always as solutions seriadas in coordination with the plan of formation of the didactics inside the modules of masonry and carpentry principally, which favors the accomplishment of repeated elements in order that all the pupils take part of the learning. The windows of front, fixed and practicable, the doors of the courts, the girders of cover, it covers radiators … Everything is realized in pairs or trioes of a sequential way.
Work: Vedra Museum
Author: Fermín G. Blanco
Location: Vedra, A Coruña, Galicia, Spain
Year: 2008-2010
Promoter: Vedra Council
Direction of work: Carlos Lortes – Technical architect-
Collaborator: Borja Díaz, Nuria Fernández, Luis Miguel Fernández Programa didáctico: Cruz Vilas
Proxéctase nunha localización moi peculiar, as traseiras do cemiterio parroquial. O igresiario conforma unha unidade atrio, templo e cemiterio situado nun promontorio fose do núcleo. O museo apóiase nunha antiga edificación (a casa dá fábrica) para acceder, e proxéctase un volume novo alargado que será a nova fachada do cemiterio.
O proxecto suscítase como complemento práctico a unha Escola obradoiro, a parte teórica realízase en colaboración co equipo didáctico do obradoiro de emprego de Vedra adaptando así os módulos didácticos de xardinería, albañilería-cantería e carpintería.
Situación
Dada a súa peculiar situación a actuación baséase en completar o alzado do cemiterio tratando de dar coherencia á fachada do conxunto mediante o uso dun muro continuo de pedra da zona. Froito das excavaciones arqueológicas descóbrense restos e pegadas de asentamientos celtas que falan das orixes do núcleo e da peculiar situación do iglesiario fose do núcleo urbano de Vedra.
A construción e a didáctica
Constructivamente proxéctase unha edificación asequible, capaz de ser executada por unha escola taller. Jardinería, albañilería e carpintería serán os talleres que realicen o groso da obra, de igual modo o proxecto realízase orientado a dar resposta didáctica a devanditos talleres.
Deste xeito a estrutura de cuberta baséase nunha sucesión de vigas de madeira que inclúen as instalacións eléctricas seguindo todas elas un mesmo módulo o que permitiu executar a obra con rapidez.
A gran sala ilumínase e ventila polas fiestras de fachada e polos patios interiores. A tabiquería permite flexibilizar a súa distribución interior para poder facer fronte a diferentes usos.
O edificio suscítase con dous accesos para manter un posible uso reversible do mesmo.
Os detalles constructivos.
As escolas taller Fronte á simplicidad constructiva da obra estúdanse os encontros e detalles, sempre como solucións seriadas en coordinación co plan de formación da didáctica dentro dos módulos de albañilería e carpintería principalmente, o que favorece a realización de elementos repetidos para que todos os alumnos participen da aprendizaxe. As fiestras de fachada, fixas e practicables, as portas dos patios, as vigas de cuberta, cóbreos radiadores… Todo realízase por parellas ou tríos de modo secuencial.
Obra: Museo de Vedra
Autor: Fermín G. Blanco
Lugar: Vedra, A Coruña, Galicia, España
Ano: 2008-2010
Promotor: Concello de Vedra
Dirección de obra: Carlos Lortes -arq.técnico-
Colaboradores: Borja Díaz, Nuria Fernández, Luis Miguel Fernández Programa didáctico: Cruz Vilas
«La arquitectura es cada vez más complicada. Surgen numerosos problemas. No se la acepta como un arte. Es casi tabú decir que la arquitectura es un arte. Hoy en día, la calidad en la arquitectura suele provocar una reacción negativa. Por eso, a veces tengo la necesidad de detenerme y hacer croquis. También siento un peligroso interés por la escultura. Sé que Richard Meier esculpe. Otros también lo hacen. Probablemente sientan la necesidad de expresarse con más libertad de la que pueden desarrollar en la arquitectura«
El propio Álvaro Siza participa activamente en esta publicación. Ésta se divide en dos partes, una primera, donde se realiza un acercamiento a la personal forma de ver y entender la arquitectura de Álvaro Siza. Para ello, se apoya en diferentes entrevistas y artículos realizados al célebre arquitecto. Y una segunda, la «simplemente original» prolífica carrera de este excelso arquitecto portugués a lo largo y ancho del planeta.
Álvaro Siza. Obra completa 1952-2013
Cuando Álvaro Siza, una de las principales figuras de la arquitectura contemporánea, ganó el prestigioso Premio Pritzker en 1992, el jurado destacó sus formas como
«moldeadas por la luz, [con] una engañosa sencillez: son honestas. Solucionan directamente los problemas de diseño […]. Sin embargo, tras un examen más atento, esta sencillez se revela como una gran complejidad. Una sutil maestría subraya lo que parecen ser creaciones naturales».
Siza nació en Matosinhos (Portugal) en 1933 y fundó su propio despacho en 1954 en Oporto, ciudad en cuya universidad imparte clases de construcción desde 1976. En 1988 recibió el Premio Mies van der Rohe de la Unión Europea, en 1997 el Praemium Imperiale en Japón, en 2009 la Medalla de Oro del RIBA y en 2012 el León de Oro por su trayectoria profesional en la Bienal de Arquitectura de Venecia.
Ha realizado un gran número de proyectos en Portugal y ha trabajado en la reestructuración del barrio lisboeta de Chiado tras el devastador incendio de 1988. También diseñó el pabellón portugués de la Expo de Lisboa 98 y el pabellón de la Serpentine Gallery de Londres en 2005, en colaboración con Eduardo Souto de Moura. Entre otros muchos proyectos, ha completado la Fundación Serralves (Oporto, 1998) y el Museo de la Fundación Iberê Camargo en Porto Alegre (Brasil, 2008).
Como todas las monografías sobre arquitectos de TASCHEN, este libro ha sido elaborado en estrecha colaboración con el arquitecto e incluye un catálogo completo de todas sus obras hasta la fecha.
Philip Jodidio (nacido en 1954) estudió historia del arte y economía en la Universidad de Harvard y fue editor jefe de la revista Connaissance des Arts durante más de veinte años. Entre sus publicaciones, encontramos la serie Architecture Now! de TASCHEN, así como las monografías sobre Tadao Ando, Norman Foster, Richard Meier, Jean Nouvel y Zaha Hadid. Es reconocido en todo el mundo como uno de los escritores de arquitectura más populares.
Texto pre-imagen, Alberto Alonso Oro. Post-imagen, Taschen
[:en]
«The architecture is increasingly complicated. Numerous problems arise. She is not accepted as an art. It is an almost taboo to say that the architecture is an art. Nowadays, the quality in the architecture is in the habit of provoking a negative reaction. Because of it, sometimes I have the need to stop and do sketch to me. Also I sit a dangerous interest for the sculpture. I know that Richard Meier esculpe. Others also do it. Probably they sit the need to express with more freedom of which they can develop in the architecture»
Álvaro Siza, 1998
The publishing Taschen publishes in multilingual edition, Álvaro Siza. Works completes 1952-2013, one summary of 61 years of profession of the Portuguese teacher Ávaro Siza. This monograph of 500 pages lodges in his interior sketches, planes and photographies of an exquisite quality.
The own Álvaro Siza takes part actively in this publication. This one divides in two parts, the first one, where an approximation is realized to the personal way of seeing and understanding Álvaro Siza’s architecture. For it, it rests on different interviews and articles realized to the famous architect. And one comes second, «simply original» prolific career of this lofty Portuguese architect lengthways and width of the planet.
When Álvaro Siza, one of the great figures of contemporary architecture, won the prestigious Pritzker Prize in 1992, the Jury described his forms as “molded by light, [with] a deceptive simplicity about them; they are honest. They solve design problems directly…. That simplicity, upon closer examination however, is revealed as great complexity. There is a subtle mastery underlying what appears to be natural creations.”
Born in Matosinhos, Portugal, in 1933, Siza created his own practice in Porto in 1954, and he has been a Professor of Construction at the University of Porto since 1976. The architect can fill shelf afer shelf with his awards and prizes to-date: He received the European Community’s Mies van der Rohe Prize in 1988 and the Praemium Imperiale in Japan in 1997, the 2009 RIBA Gold Medal, and the Golden Lion for Lifetime Achievement at the 2012 Venice Architecture Biennale.
He has built a large number of projects in Portugal, and worked on the restructuring of the Chiado area of Lisbon following a devastating fire in 1988. Siza designed both the Portuguese Pavilion for the 1998 Lisbon World’s Fair and the 2005 Serpentine Pavilion in London in collaboration with Eduardo Souto de Moura. He completed the Serralves Foundation in Porto, 1998, and the Museum for the Iberê Camargo Foundation in Porto Alegre, Brazil in 2008.
As for all previous TASCHEN architect’s monographs, this book was realized in close collaboration with the architect and includes a full catalogue of his work to date.
Philip Jodidio (born 1954) studied art history and economics at Harvard, and edited Connaissance des Arts for over 20 years. His books include TASCHEN’s Architecture Now! series, and monographs on Tadao Ando, Norman Foster, Richard Meier, Jean Nouvel, and Zaha Hadid. He is internationally renowned as one of the most popular writers on the subject of architecture.
Text pre-image, Alberto Alonso Oro. Post-image, Taschen
+ info
[:gl]
«A arquitectura é cada vez máis complicada. Xorden numerosos problemas. Non lla acepta como unha arte. É case tabú dicir que a arquitectura é unha arte. Hoxe en día, a calidade na arquitectura adoita provocar unha reacción negativa. Por iso, ás veces teño a necesidade de determe e facer esbozo. Tamén sento un perigoso interese pola escultura. Sei que Richard Meier esculpe. Outros tamén o fan. Probablemente sintan a necesidade de expresarse con máis liberdade da que poden desenvolver na arquitectura»
Álvaro Siza, 1998
A editorial Taschen publica en edición multilingüe, Álvaro Siza. Complete Works 1952-2013, unha recopilación dos 61 anos de profesión do mestre portugués Ávaro Siza. Esta monografía de 500 páxinas aloxa no seu interior bocetos, planos e fotografías dunha exquisita calidade.
O propio Álvaro Siza participa activamente nesta publicación. Esta divídese en dous partes, unha primeira, onde se realiza un achegamento á persoal forma de ver e entender a arquitectura de Álvaro Siza. Para iso, apóiase en diferentes entrevistas e artigos realizados ao soado arquitecto. E unha segunda, a «simplemente orixinal» prolífica carreira deste excelso arquitecto portugués ao longo e ancho do planeta.
Cuando Álvaro Siza, una de las principales figuras de la arquitectura contemporánea, ganó el prestigioso Premio Pritzker en 1992, el jurado destacó sus formas como «moldeadas por la luz, [con] una engañosa sencillez: son honestas. Solucionan directamente los problemas de diseño […]. Sin embargo, tras un examen más atento, esta sencillez se revela como una gran complejidad. Una sutil maestría subraya lo que parecen ser creaciones naturales».
Siza nació en Matosinhos (Portugal) en 1933 y fundó su propio despacho en 1954 en Oporto, ciudad en cuya universidad imparte clases de construcción desde 1976. En 1988 recibió el Premio Mies van der Rohe de la Unión Europea, en 1997 el Praemium Imperiale en Japón, en 2009 la Medalla de Oro del RIBA y en 2012 el León de Oro por su trayectoria profesional en la Bienal de Arquitectura de Venecia.
Ha realizado un gran número de proyectos en Portugal y ha trabajado en la reestructuración del barrio lisboeta de Chiado tras el devastador incendio de 1988. También diseñó el pabellón portugués de la Expo de Lisboa 98 y el pabellón de la Serpentine Gallery de Londres en 2005, en colaboración con Eduardo Souto de Moura. Entre otros muchos proyectos, ha completado la Fundación Serralves (Oporto, 1998) y el Museo de la Fundación Iberê Camargo en Porto Alegre (Brasil, 2008).
Como todas las monografías sobre arquitectos de TASCHEN, este libro ha sido elaborado en estrecha colaboración con el arquitecto e incluye un catálogo completo de todas sus obras hasta la fecha.
Philip Jodidio (nacido en 1954) estudió historia del arte y economía en la Universidad de Harvard y fue editor jefe de la revista Connaissance des Arts durante más de veinte años. Entre sus publicaciones, encontramos la serie Architecture Now! de TASCHEN, así como las monografías sobre Tadao Ando, Norman Foster, Richard Meier, Jean Nouvel y Zaha Hadid. Es reconocido en todo el mundo como uno de los escritores de arquitectura más populares.
Texto pre-imaxe, Alberto Alonso Oro. Post-imaxe, Taschen
¿QUÉ ES R.I.T.A.? (Revista indexada de textos académicos). La revista R.I.T.A. es una publicación semestral, iniciativa de ediciones fundamentos-conarquitectura dentro de Redfundamentos y pretende ser la revista asociada a las más importantes Escuelas de Arquitectura de España e Iberoamérica.
Se nutre principalmente de la publicación de textos académicos escritos por profesores y estudiantes de posgrado así como de textos y obras sobre un país Iberoamericano destacado en cada número.
Se quiere convertir en un medio natural de publicación de textos de arquitectura y obtener su mejor difusión y valor académico. Para ello se incorporará a los índices internacionales de mayor prestigio cuando se vayan cumpliendo sus requerimientos.
Se trata de una publicación en formato papel y digital, que publicará trabajos originales no difundidos anteriormente en otras revistas, libros, congresos o seminarios.
La revista va dirigida a arquitectos, estudiantes, investigadores y profesionales relacionados con el proyecto y la realización de la obra de arquitectura en todas sus variantes incluido el urbanismo. Se enviará en formato papel a todos los profesores de las Escuelas de Arquitectura asociadas y a un porcentaje de sus alumnos. Todos los alumnos podrán recibir gratuitamente la revista en su formato digital.
CONVOCATORIA ABIERTA. PRESENTE CONVOCATORIA
20 DE SEPTIEMBRE DE 2013 A LAS 24.00 H HORARIO PENINSULAR_CIERRE DEL PERIODO DE RECEPCIÓN DE TEXTOS PARA EL Nº 01
LA CONVOCATORIA ESTÁ ABIERTA A LOS SIGUIENTES TIPOS DE TEXTOS:
_Texto de investigación LIBRE reducido. 4.000 palabras
_Texto investigación LIBRE extendido. 7.000 palabras
_Análisis de una obra reducido. 3.000 palabras
_Texto sobre estrategias para la docencia. 4.000 palabras
_Reseña de libro. 600 palabras
CONSULTA EN EL APARTADO NORMAS EL PROCEDIMIENTO A SEGUIR PARA EL ENVÍO DE TEXTOS
¿QUÉ E R.I.T.A.? (Revista indexada de textos académicos). A revista R.I.T.A. é unha publicación semestral, iniciativa de edicións fundamentos-conarquitectura dentro de Redfundamentos e pretende ser a revista asociada ás máis importantes Escolas de Arquitectura de España e Iberoamérica.
Nútrese principalmente da publicación de textos académicos escritos por profesores e estudantes de posgrado así como de textos e obras sobre un país Iberoamericano destacado en cada número.
Quérese converter nun medio natural de publicación de textos de arquitectura e obter a súa mellor difusión e valor académico. Para iso incorporarase aos índices internacionais de maior prestixio cando se vaian cumprindo os seus requerimientos.
Trátase dunha publicación en formato papel e digital, que publicará traballos orixinais non difundidos anteriormente noutras revistas, libros, congresos ou seminarios.
A revista vai dirixida a arquitectos, estudantes, investigadores e profesionais relacionados co proxecto e a realización da obra de arquitectura en todas as súas variantes incluído o urbanismo. Enviarase en formato papel a todos os profesores das Escolas de Arquitectura asociadas e a unha porcentaxe dos seus alumnos. Todos os alumnos poderán recibir gratuitamente a revista na súa formato digital.
CONVOCATORIA ABERTA. PRESENTE CONVOCATORIA
20 DE SEPTEMBRO DE 2013 AS 24.00 H HORARIO PENINSULAR_PECHE DO PERIODO DE RECEPCIÓN DE TEXTOS PARA O Nº 01
A CONVOCATORIA ESTÁ ABERTA OS SIGUINTES TIPOS DE TEXTOS:
_Texto de investigación LIBRE reducido. 4.000 palabras
_Texto investigación LIBRE extendido. 7.000 palabras
_Análise dunha obra reducido. 3.000 palabras
_Texto sobre estratexias para a docencia. 4.000 palabras
_Reseña de libro. 600 palabras
CONSULTA NO APARTADO NORMAS O PROCEDEMENTO A SEGUIR PARA O ENVÍO DE TEXTOS
WHAT IS R.I.T.A.? (Magazine indexed of academic texts). The magazine R.I.T.A. is a half-yearly, initiatory publication of editions foundations – conarquitectura inside Redfundamentos and tries to be the magazine associated with the most important Schools of Architecture of Spain and Latin America.
It is nourished principally of the publication of academic texts written by teachers and students of posgrado as well as of texts and works on a Latin-American country emphasized in every number.
It wants to turn into a natural way of publication of texts of architecture and to obtain his better diffusion and academic value. For it it will join to the international indexes of major prestige when his requirements are fulfilled.
There treats itself about a publication in format paper and foxglove, which will publish original works not spread previously in other magazines, books, congresses or seminars.
The magazine is directed architects, students, investigators and professionals related to the project and the accomplishment of the work of architecture in all his variants included the urbanism. Paper will be sent in format to all the teachers of the associate Schools of Architecture and to a percentage of his pupils. All the pupils will be able to receive free the magazine in his digital format.
OPENED SUMMONS. PRESENT SUMMONS
20 GIVE SEPTEMBER THERE GIVE 01 2013 TO THE 24.00 H SCHEDULE PENINSULAR_CIERRE OF THE PERIOD OF RECEIPT OF TEXTS FOR THE N º 01
THE SUMMONS ARE OPENED FOR THE FOLLOWING TYPES OF TEXTS:
_Text of FREE investigation reduced. 4.000 words
_Text FREE investigation extended. 7.000 words
_Analysis of a work reduced. 3.000 words
_Text on strategies for the teaching. 4.000 words
_Review of book. 600 words
IT CONSULTS IN THE PARAGRAPH PROCEDURE THE PROCEDURE TO CONTINUE FOR THE SENDING OF TEXTS
Como arquitectos resulta un suplicio tener que lidiar con los cables aéreos que encontramos en muchas de nuestras ciudades latinoamericanas, las visuales exteriores quedan obstruidas por una maraña de cables que han sido colocados por diversos servicios públicos y en los últimos años ha ido aumentando, desmereciendo el ornato y la salud pública.
De que nos sirven las regulaciones si se permite este cableado abusivo y desconsiderado en nuestras calles. Es lamentable habitar un espacio donde la visual es desmerecida por los cables de diversos servicios que continuan colocándolos y desmejorando la salud urbana.
Tengamos en cuenta esta situación para evitar esta tendencia y promover la necesidad de soterrarlos a la brevedad, permitiendo una mejor salubridad en nuestras calles.
A continuación se exponen unas imágenes referenciales producto de esta contaminación…
Since architects it turns out to be a torture to have to fight with the air cables that we find in many of our Latin-American cities, the visual exterior ones they remain obstructed by a tangle of cables that have been placed by diverse public services and in the last years it has been increasing, being unworthy of the ornament and the public health.
Of that the regulations serve us if there is allowed this one wired up improper and inconsiderately in our streets. It is lamentable to live a space where the visual one is been unworthy by the cables of diverse services that continue them placing and damaging the urban health.
Let’s bear this situation in mind to avoid this trend and to promote the need to bury them to the briefness, allowing a better health in our streets.
Later a few referential images expose product of this pollution…
Como arquitectos resulta un suplicio ter que lidiar cos cables aéreos que atopamos en moitas das nosas cidades latinoamericanas, as visuales exteriores quedan obstruidas por unha maraña de cables que foron colocados por diversos servizos públicos e nos últimos anos ha ir aumentando, desmereciendo o ornato e a saúde pública.
De que nos serven as regulaciones si permítese este cableado abusivo e desconsiderado nas nosas rúas. É lamentable habitar un espazo onde a visual é desmerecida polos cables de diversos servizos que continuan colocándoos e desmejorando a saúde urbana.
Teñamos en conta esta situación para evitar esta tendencia e promover a necesidade de soterrarlos á brevedad, permitindo unha mellor salubridad nas nosas rúas.
A continuación expóñense unhas imaxes referenciales produto desta contaminación…
Inauguracion de la exposición de mobiliario y maquetas, DISuEÑOS del arquitecto León López de la Osa,12 de Junio a las 20:00 horas, en el Ambigú SIRVENT, Gran Via 129, Vigo (Galicia, España). León López de la Osa hará la presentación de su obra y a continuación realizará una visita guiada a la misma. Esta muestra permanecerá expuesta en nuestro escaparate y en una nave central de nuestro Espacio, desde el 12 de Junio hasta el 12 de Julio de 2.013.
Al final, como ya es costumbre, tomaremos un aperitivo en el Ambigú SIRVENT.
Inauguracion da exposición de mobiliario e maquetas, DISuEÑOS do arquitecto León López da Osa, 12 de Xuño ás 20:00 horas, no Ambigú SIRVENT, Gran Via 129, Vigo (Galicia, España). León López da Osa fará a presentación da súa obra e a continuación realizará unha visita guiada á mesma. Esta mostra permanecerá exposta no noso escaparate e nunha nave central do noso Espazo, desde o 12 de Xuño ata o 12 de Xullo de 2.013.
Ao final, como xa é costume, tomaremos un aperitivo no Ambigú SIRVENT.
Inauguration of the exhibition of furniture and models, DISuEÑOS of the architect León López de la Osa, On June 12 at 20:00, in the Ambigú SIRVENT, Great Route 129, Vigo (Galicia, Spain). León López de la Osa will do the presentation of his work and later it will realize a visit guided to the same one. This sample will remain exposed in our shop window and in a central ship of our Space, from June 12 until July 12 of 2.013.
Ultimately, since already it is a custom, we will take an appetizer in the Ambigú SIRVENT.
Hoy volvemos con un nuevo post de nuestra serie “cartas de un arquitecto a …”. ¡Esperamos que sea de vuestro interés!
Luis de Guindos | Photo: Aron Urb (EU2017EE) | Fuente: wikipedia
Aunque, a veces lo parezca, los arquitectos no nos hemos caído de un guindo. Vaya… que no le ha hecho gracia el comienzo de mi carta; pues a mí tampoco me está haciendo ninguna gracia la nueva Ley de Servicios Profesionales que, desde su MIniSTERIO de Economía, quiere sacar adelante. El motivo de esta carta no es otro que mostrar mi absoluto rechazo a ello e intentar explicar por qué creo que es un sin sentido hacerlo.
Usted dice que nos tenemos que modernizar y aumentar la competencia entre profesionales para que el mercado sea más competitivo. Vayamos por partes. ¿modernizar? Es decir ¿ser más europeos? Pues le comunico, señor MINIstro, que los alemanes, sí esos que se supone que son tan avanzados y con quien el jefe de su partido hace tan buenas migas, no tienen ninguna Ley de Servicios Profesionales como la que quiere usted meternos con calzador; ni la tienen ni la tendrán. Es más, al contrario que en España, donde en nombre de un neoliberalismo absurdo se eliminaron hace años las tarifas de honorarios de los arquitectos, el país teutón las conservó y bien conservadas. De esta forma, se garantiza que un arquitecto cobrará lo necesario para poder realizar su trabajo con dignidad y responsabilidad.
Lo contrario, a ello, se llama darse navajazos por un chándal. Ahora mismo, por desgracia y, en parte, por culpa de quienes nos gobiernan, sufrimos una de las crisis más violentas de la historia y nuestro gremio, los arquitectos, somos especialmente perjudicados por ello. Ahora mismo, hay unas bajadas de honorarios bestiales para realizar cualquier trabajo de arquitectura; así que, aumentar todavía más la competencia no llevará a ningún sitio más allá de la ruina de miles de profesionales. Porque quienes se llevarán el trabajo serán grandes ingenierías que son las más rápidas y baratas del mundo. Eso sí, sobre la calidad de lo que vayan a hacer mejor no me pronuncio.
Así, los arquitectos españoles que, no por casualidad, han sido reconocidos por medio mundo como altamente cualificados, no podrán optar ni a las migajas del pastel. De esta forma, en vez de encontrar la manera de que estos arquitectos, con una formación técnica mucho más potente que en la mayoría Europa, pudieran optar a la doble titulación de arquitectos e ingenieros, va a suceder, justo lo contrario. Por desgracia, los ingenieros, sin ningún tipo de formación específica en arquitectura, podrán, si un milagro no lo impide, hacer de arquitectos. ¡!De traca!!
De todas formas, no tiene usted más que darse una vuelta por cualquier extrarradio de nuestras ciudades y ver cómo son nuestros polígonos industriales. Edificaciones una al lado de otra, sin ningún orden ni concierto. Como para hablarle a usted de que la arquitectura llena de alma los edificios y ayuda a que las personas sean más felices. Sin duda, es mucho mejor que “cualquier técnico competente en edificación” pueda hacer la arquitectura de nuestras ciudades y convierta a éstas en los estafermos industriales de los que le venía hablando.
¡Ah! antes de que se me pase. También, ya puestos, quiero entonar un mea culpa de nuestro sector. No, no le voy a pedir perdón por los desastres urbanísticos que se han cometido macizando nuestro país. Eso, es cierto, lo firmaron arquitectos; pero, eran cuatro y solo hacían de mano ejecutora de una sucia alianza entre el sector inmobiliario y los políticos que alentaron y permitieron tal desaguisado.
El mea culpa que quiero entonar es porque los arquitectos, durante todos estos años, no nos hemos preocupado de contar qué es lo que hacíamos o para qué servíamos.
Por esta razón, la sociedad no tiene ni idea de lo que es un arquitecto o cuáles son las ventajas de que un buen arquitecto realice un proyecto de arquitectura. Así, usted como parte de esta sociedad, corrobora esta idea y nos pega una patada en el culo, para vender una moto que no es, pero que seguramente le dará más votos. Porque en política el voto importa, otra cosa es cómo se consigue, ¿no?
Sin embargo, la mayoría de nosotros somos arquitectos porque nacimos con la arquitectura en la sangre; en nuestro ADN ya venía impreso nuestro amor por la arquitectura. Porque, aunque le parezca mentira, a la arquitectura se le puede amar y ésta se ha de realizar con amor; es más, si no se hace así, serán unos cuantos tipos haciendo como que hacen arquitectura y mirando el reloj para no dibujar ni una raya de más de la cuenta. La eficiencia es la eficiencia y el tiempo, en este caso más que nunca, es oro.
Además, ahora tengo otro problema, y no es que con cincuenta años casi no tenga trabajo y no sepa muy bien qué va a ser de mi. Mi problema es que uno de mis dos hijos, después del verano, va a entrar a la universidad; y ¿sabe lo que quiere estudiar? Efectivamente: ARQUITECTURA. Ya ve que ni aun viéndome en la cuerda más floja que jamás hubiera podido imaginar, he podido camuflar mi pasión por lo que hago.
Aun con todo, un adolescente como él quiere entregar su vida a la profesión más bella del mundo. Pero a usted ¡qué le importa! Como ve, un casi niño es capaz de entender, mucho mejor que usted, que los arquitectos y la arquitectura serán siempre necesarios y que con “políticas” como las suyas, no solo perdemos los arquitectos, que puede dar más o menos igual; quien pierde de verdad, y pierde mucho, es la sociedad a que se supone que usted debiera servir. Ya sabe que servidor y servil no son lo mismo, ¿no?
Ojalá mis palabras no caigan en el saco roto y otras más de 50.000 voces podamos unirnos para GRITAR fuerte y claro: #NOalaLSP
Stepienybarno_Agnieszka Stepien y Lorenzo Barnó, arquitectos
Estella, junio 2013[:en]
Today we return with a new post of our series «letters of an architect to … «. We hope that it is of your interest!
Luis de Guindos | stepienybarno.es
Though, sometimes it it seems, the architects we have not fallen of a cherry tree. There goes … that has not done grace to him the beginning of my letter; since to my no grace is doing to me the new Law of Professional Services that, from his Department of Economy, it wants to extract forward not also. The motive of this letter is not other one that to show my absolute rejection to it and to try to explain because I believe that it is the senseless one to do it.
You say that we have to modernize and increase the competition between professionals in order that the market is more competitive. Let’s go on parts. To modernize? It is to say to be more European? Since I communicate to him, gentleman MINIstro, that the Germans, yes this that supposes that they are so advanced and with whom the chief of his party does so good crumbs, they do not have any Law of Professional Services like that you want to put us with shoe-horn; they neither have it they nor will have it. It is more, unlike in Spain, where in name of an absurd neoliberalism there were eliminated years ago the rates of fees of the architects, the country teutón preserved them and preserved well. Of this form, there is guaranteed that an architect will receive the necessary thing to be able to realize his work with dignity and responsibility.
The opposite, to it, calls to give him slashes for a tracksuit. Just now, unfortunately and, partly, through the fault of whom they govern us, we suffer one of the most violent crises of the history and our union, the architects, are specially harmed by it. Just now, there are a few descents of beastly fees to realize any work of architecture; so, to increase even more the competition will not lead to any site beyond the ruin of thousands of professionals. Because those who will take the work to themselves will be big engineerings that are the most rapid and barters of the world. It yes, on the quality of what they are going to make better I do not declare myself.
This way, the Spanish architects who, not accidentally, have been recognized by half a world as highly qualified, will not be able to choose not to the breadcrumbs of the cake. Of this form, instead of finding the way of which these architects, with a technical formation much more powerful that in the majority Europe, they could compete for the double qualifications of architects and engineers, it is going to happen, I joust the opposite. Unfortunately, the engineers, without any type of specific formation in architecture, will be able, if a miracle it does not prevent, to play the role of architects.! Of strake!!
Of all forms, you more than do not have give a return for any suburbs of our cities and see how they are our industrial estates. Buildings one next to other one, without any order or concert. Since to speak to you of whom the architecture fills with soul the buildings and helps to that the persons are happier. Undoubtedly, it is much better that “any competent technician in building” could do the architecture of our cities and to turn these into the industrial idiots from whom it him was coming speaking.
Ah! Before it me passes. Also, already put, I want to enliven one it pisses fault of our sector. Not, I am not going to ask for pardon him for the urban development disasters that have committed macizando our country. It, it is true, architects signed it; but, they were four and only they were doing of executing hand of a dirty alliance between the real-estate sector and the politicians who encouraged and allowed such an injury.
The mea culpa I want to enliven is because the architects, during all these years, we have not worried about telling what is what we were doing or why.
For this reason, the company has not even idea of what is an architect or which are the advantages of which a good architect realizes a project of architecture. This way, you as part of this company, corroborate this idea and us a kick sticks in the anus, to sell a motorcycle that is not, but that surely will give him more votes. Because in politics the vote matters, another thing is how it is obtained, not?
Nevertheless, the majority of we we are architects because we were born with the architecture in the blood; in our DNA already form was coming our love for the architecture. Because, though it looks like to him a lie, to the architecture it is possible to love him and this one has to carry out with love; it is more, if it does not become like that, they will be a few types doing as that they do architecture and looking at the clock to draw not even a stripe of too much. The efficiency is the efficiency and the time, in this case more that, it is never a gold.
In addition, now I have another problem, and it is not that with fifty years almost it does not have work and does not know very well what is going to be of my. My problem is that one of my two children, after the summer, is going to enter to the university; and does it know what it wants to study? Really: ARCHITECTURE. Already it sees that even not even meeting in the rope more sluggish that he could never have imagined, I could have camouflaged my passion for what I do
Even with everything, a teenager like he wants to deliver his life to the most beautiful profession of the world. But to you what matters for him! Since it sees, one almost child is capable of understanding, much better than you, that the architects and the architecture will be always necessary and that with “policies” as theirs, not only we lose the architects, that it can give more or less equally; the one who loses indeed, and it loses very much, is the company to which it is supposed that you must serve. Already it knows that servant and servile they are not the same thing, not?
Ojalá my words do not fall down in the torn sack and others of 50.000 voices let’s be able join us TO SHOUT strongly and clearly: #NOalaLSP
Stepienybarno_Agnieszka Stepien and Lorenzo Barnó, architects
Estella, juny 2013
[:gl]
Hoxe volvemos cun novo post de nosa serie “cartas dun arquitecto a …”. ¡Esperamos que sexa do voso interese!
Luis de Guindos | stepienybarno.es
Aínda que, ás veces parézao, os arquitectos non nos caemos dun guindo. Vaia… que non lle fixo graza o comezo da miña carta; pois ao meu tampouco me está facendo ningunha graza a nova Lei de Servizos Profesionais que, desde o seu MINISTERIO de Economía, quere sacar adiante. O motivo desta carta non é outro que mostrar o meu absoluto rexeitamento a iso e intentar explicar porque creo que é un sen sentido facelo.
Vostede di que nos temos que modernizar e aumentar a competencia entre profesionais para que o mercado sexa máis competitivo. Vaiamos por partes. modernizar? É dicir ser máis europeos? Pois lle comunico, señor Ministro, que os alemáns, si eses que se supón que son tan avanzados e con quen o xefe do seu partido fai tan boas migas, non teñen ningunha Lei de Servizos Profesionais como a que quere vostede meternos con calzador; nin a teñen nin a terán. É máis, ao contrario que en España, onde en nome dun neoliberalismo absurdo elimináronse fai anos as tarifas de honorarios dos arquitectos, o país teutón conservounas e ben conservadas. Desta forma, garántese que un arquitecto cobrará o necesario para poder realizar o seu traballo con dignidade e responsabilidade.
O contrario, a iso, chámase darse navalladas por un chándal. Agora mesmo, por desgraza e, en parte, por culpa de quen nos gobernan, sufrimos unha das crises máis violentas da historia e o noso gremio, os arquitectos, somos especialmente prexudicados por iso. Agora mesmo, hai unhas baixadas de honorarios bestiais para realizar calquera traballo de arquitectura; así que, aumentar aínda máis a competencia non levará a ningún sitio máis aló da ruína de miles de profesionais. Porque quen se levarán o traballo serán grandes ingenierías que son as máis rápidas e baratas do mundo. Iso si, sobre a calidade do que vaian facer mellor non me pronuncio.
Así, os arquitectos españois que, non por casualidade, foron recoñecidos por medio mundo como altamente cualificados, non poderán optar nin ás fragullas do pastel. Desta forma, en vez de encontrar o xeito de que estes arquitectos, cunha formación técnica moito máis potente que na maioría Europa, puidesen optar á dobre titulación de arquitectos e enxeñeiros, vai suceder, xusto o contrario. Por desgracia, os enxeñeiros, sen ningún tipo de formación específica en arquitectura, poderán, se un milagre non o impide, facer de arquitectos. !De traca!!
De todos os xeitos, non ten vostede máis que darse unha volta por calquera arredores das nosas cidades e ver como son nosos polígonos industriais. Edificacións unha ao lado doutra, sen ningunha orde nin concerto. Como para falarlle a vostede de que a arquitectura enche de alma os edificios e axuda a que as persoas sexan máis felices. Sen dúbida, é moito mellor que “calquera técnico competente en edificación” poida facer a arquitectura das nosas cidades e converta estas nos estafermos industriais dos que lle viña falando.
¡Ah! antes de que se me pase. Tamén, xa postos, quero entoar un mea culpa do noso sector. Non, non lle vou pedir perdón polos desastres urbanísticos que se cometeron macizando o noso país. Iso, é certo, asinárono arquitectos; pero, eran catro e só facían de man executora dunha sucia alianza entre o sector inmobiliario e os políticos que alentaron e permitiron tal desaguisado.
O mea culpa que quero entoar é porque os arquitectos, durante todos estes anos, non nos preocupamos de contar que é o que faciamos ou para que serviamos.
Por esta razón, a sociedade non ten nin idea do que é un arquitecto ou cales son as vantaxes de que un bo arquitecto realice un proxecto de arquitectura. Así, vostede como parte desta sociedade, corrobora esta idea e nos pega unha patada no cu, para vender unha moto que non é, pero que seguramente lle dará máis votos. Porque en política o voto importa, outra cousa é como se consegue, ¿non?
Non obstante, a maioría de nós somos arquitectos porque nacemos coa arquitectura no sangue; no noso ADN xa viña imprimido o noso amor pola arquitectura. Porque, aínda que lle pareza mentira, á arquitectura se lle pode amar e esta se ha de realizar con amor; é máis, se non se fai así, serán uns cantos tipos facendo como que fan arquitectura e mirando o reloxo para non debuxar nin unha raia de máis da conta. A eficiencia é a eficiencia e o tempo, neste caso máis que nunca, é ouro.
Ademais, agora teño outro problema, e non é que con cincuenta anos case non teña traballo e non saiba moi ben que vai ser do meu. O meu problema é que un dos meus dous fillos, despois do verán, vai entrar á universidade; y ¿sabe o que quere estudar? Efectivamente: ARQUITECTURA. Xa ve que nin aínda véndome na corda máis frouxa que xamais tivese podido imaxinar, puiden camuflar a miña paixón polo que fago.
Aínda con todo, un adolescente como el quere entregar a súa vida á profesión máis bela do mundo. Pero a vostede ¡que lle importa! Como ve, un case neno é capaz de entender, moito mellor ca vostede, que os arquitectos e a arquitectura serán sempre necesarios e que con “políticas” como as súas, non só perdemos os arquitectos, que pode dar máis ou menos igual; quen perde de verdade, e perde moito, é a sociedade a que se supón que vostede debese servir. Xa sabe que servidor e servil non son o mesmo, ¿non?
Ogallá as miñas palabras non caian no saco roto e outras máis de 50.000 voces poidamos unirnos para BERRAR forte e claro: #NOalaLSP
Stepienybarno_Agnieszka Stepien e Lorenzo Barnó, arquitectos
En el año 2007 la revista Icon, para celebrar su número 50, encarga 50 manifiestos a otros tantos artistas, diseñadores, urbanistas y arquitectos entre los que podemos mencionar a Rem Koolhaas, Greg Lynn, Zaha Hadid o Steven Holl. Su editorial, que empezaba con la sentencia:
“La era del manifiesto ha terminado”,
terminaba reivindicando la necesidad de estos escritos radicales, violentos y que siempre buscan la ruptura con lo anterior, para acabar con la apatía y el relativismo que reinan en nuestro comienzo de siglo.
Un año después, Patrick Schumacher presenta en el club Dark Side de Londres su Manifiesto Parametricista. Independientemente de su contenido, la utilización de la palabra “manifiesto” no hay duda que lo convirtió, de principio, en algo ya polémico.
Aunque, a priori, la idea de un manifiesto en pleno siglo 21 suena extemporánea, la verdad es que, si atendemos a los libros sobre manifiestos que han escrito Conrad Ulrich, Charles Jencks y Karl Kropf, estos no han dejado de producirse a lo largo de todo el siglo pasado, con la única interrupción que supusieron las dos guerras mundiales, especialmente la segunda. Es más, conforme nos íbamos acercando al siglo actual, su número se iba multiplicando.
Tampoco las sucesivas crisis económica parecen haber afectado a su libre desarrollo. Sin embargo, si atendemos a su temática y estilo sí podemos ver que existe una gran evolución.
A principios del siglo XX había menos manifiestos, pero eran mucho más radicales. El formato se había tomado de la política cuyos grandes manifiestos, por ejemplo, el famoso manifiesto del partido comunista, iban a conseguir una verdadera revolución tras la cual, efectivamente, se cambiaría el sistema político y social de la URSS. Es la época de las vanguardias, movimientos que también pretenden romper con todo lo anterior y que ven en el manifiesto un excelente aliado. En arquitectura, además de los manifiestos de las vanguardias [De Stijl, Futurista, Positivista o Suprematista] se suceden los manifiestos y programas arquitectónicos destinados a encontrar el “lenguaje arquitectónico”, la arquitectura que sea capaz de reflejar los cambios económicos, políticos y sociales de este siglo.
Alrededor de los años 20 de ese siglo esa nueva arquitectura parece haberse encontrado en el movimiento moderno y los manifiestos y teorías arquitectónicas se homogeneizan y, por unos años, el estilo internacional parece ser el único tema que les ocupa. Pero, tras la reconstrucción de Europa, que tuvo lugar al terminar la segunda guerra mundial y en la que se pusieron en práctica las principales ideas de esta movimiento, los manifiestos se centra entonces en la crítica de las ciudades que se han construido.
Esta crítica se va a expresar según ideas muy distintas, aunque se podrían distinguir cuatro grandes grupos temáticos: la crítica postmoderna, muy influida por la filosofía y que empieza a tratar de nuevo las ya olvidadas cuestiones de estilo, los tradicionalistas, que proponen una vuelta a la ciudad tradicional, los revisores del movimiento moderno, que buscan mejorar este y que han derivado en dos tendencias fundamentales: los que buscan una ciudad más humana [ahí entrarían temas de regionalismos, accesibilidad, género o infancia] y los que buscan una ciudad más poética e influirán a las teorías fenomenológicas y, por último, dentro de las tendencias principales podríamos destacar todas aquellas, que, a raíz de la crisis del petróleo de 1973, comienzan a tratar cuestiones de sostenibilidad, arquitectura veráncula y ecología y que derivarán en el denominado paradigma de lo termodinámico.
Sin embargo, teorías aparte, lo que resulta más llamativo de los manifiestos de la última mitad del pasado siglo es que ya no son esos radicales posicionamientos personales [o de un grupo] que llamaban a una revolución contra la realidad existente. Más bien son pequeñas piezas de un puzzle, de algo así como un manifiesto collage que, más que romper con lo anterior, piensa cambiarlo un poco, reflejando un cierto conformismo con la situación existente.
Beatriz Villanueva Cajide. Arquitecta y Master en Proyectos Arquitectónicos Avanzados (ETSAM). Co-fundadora de bRijUNi arquitectos y comisaria de las jornadas «Al borde de la crítica» organizadas por la Universidad Europea de Madrid en abri-mayo 2013.
[:en]
In the year 2007 the magazine Icon, to celebrate his number 50, entrusts 50 manifests to some other artists, designers, town planners and architects between whom we can mention to Rem Koolhaas, Greg Lynn, Zaha Hadid or Steven Holl. His publishing house, which was beginning with the judgment: “The age of the manifest has ended”, it ended up by claiming the need of these radical, violent writings and that always look for the break with the previous thing, to finish with the apathy and the relativism that they reign in our beginning of century.
One year later, Patrick Schumacher presents in the club Dark Side of London his Manifest Parametricista. Independently of his content, the utilization of the word “manifiest” there is no doubt that turned it, of beginning, into anything already polemic.
Though, a priori, the idea of a manifest in the full 21st century sounds untimely, the truth is that, if we attend to the books on manifests that Conrad Ulrich, Charles Jencks and Karl Kropf have written, these have not stopped producing to him throughout the whole last century, with the only interruption that they supposed both world wars, specially the second one. It is more, as we were approaching to the current century, his number was multiplying.
Neither the successive crises economic seem to have concerned his free development. Nevertheless, if we attend to his subject matter and I am used yes we can see that a great evolution exists.
At the beginning of the 20th century there were fewer manifests, but they were much more radical. The format had taken of the politics which big manifests, for example, the famous manifest of the communist party, they were going to obtain a real revolution after which, really, there would change the political and social system of the USSR. It is the epoch of the forefronts, movements that also try to break with everything previous and that they see in the manifest an excellent ally. In architecture, besides the manifests of the forefronts [De Stijl, Futurist, Positivist or Suprematista] there happen the manifests and architectural programs destined to find the “architectural language”, the architecture that is capable of reflecting the economic, political and social changes of this century.
About the 20s of this century this new architecture seems to have been in the modern movement and the manifests and architectural theories are homogenized and, for a few years, the international style seems to be the only topic that occupies them. But, after Europa’s reconstruction, which took place on having finished the second world war and in that the principal ideas put into practice of this one movement, the manifests it centres then on the critique of the cities that have been constructed.
This critique is going to express according to very different ideas, though four big thematic groups might be distinguished: the postmodern critique very influenced by the philosophy and that starts treating again the already forgotten questions of style, the traditionalists, who propose a return to the traditional city, the revisers of the modern movement, who seek to improve this one and who have derived in two fundamental trends: those who look for a more human city [there they would enter topics of regionalismos, accessibility, kind or infancy] and those who look for a more poetical city and they will influence to the theories fenomenológicas and, finally, inside the principal trends we all might emphasize those, that, immediately after the crisis of the oil of 1973, they begin to treat questions of sustainability, architecture veráncula and ecology and that they will derive in the paradigm called of the thermodynamic thing.
Nevertheless, theories apart, which turns out to be more showy of the manifests of the last half of last century is that already they are not these radical personal positionings [or of a group] that were calling to a revolution against the existing reality. Rather they are small pieces of a puzzle, of something like manifest collage that, more that to break with the previous thing, thinks to change it a bit, reflecting a certain conformity with the existing situation.
Beatriz Villanueva Cajide. Arquitecta and Master in Architectural Advanced Projects (ETSAM). Co-founder of bRijUNi architects and police station of the days » At the edge of the critique » organized by the European University of Madrid in april-May, 2013.
[:gl]
No ano 2007 a revista Icon, para celebrar o seu número 50, encarga 50 manifestos a outros tantos artistas, diseñadores, urbanistas e arquitectos entre os que podemos mencionar a Rem Koolhaas, Greg Lynn, Zaha Hadid ou Steven Holl. O seu editorial, que empezaba coa sentenza: “A era do manifesto terminou”, terminaba reivindicando a necesidade destes escritos radicais, violentos e que sempre buscan a ruptura co anterior, para acabar coa apatía e o relativismo que reinan no noso comezo de século.
Un ano despois, Patrick Schumacher presenta no club Dark Side de Londres o seu Manifesto Parametricista. Independientemente do seu contido, a utilización da palabra “manifesto” non hai dúbida que o converteu, de principio, en algo xa polémico.
Aínda que, a priori, a idea dun manifesto en pleno século 21 soa extemporánea, a verdade é que, si atendemos aos libros sobre manifestos que escribiron Conrad Ulrich, Charles Jencks e Karl Kropf, estes non deixaron de producirse ao longo de todo o século pasado, coa única interrupción que supuxeron as dúas guerras mundiais, especialmente a segunda. É máis, conforme nos iamos achegando ao século actual, o seu número íase multiplicando.
Tampouco as sucesivas crise económica parecen afectar ao seu libre desenvolvemento. Con todo, si atendemos ao seu temática e estilo si podemos ver que existe unha gran evolución.
A principios do século XX había menos manifestos, pero eran moito máis radicais. O formato tomouse da política cuxos grandes manifestos, por exemplo, o famoso manifesto do partido comunista, ían conseguir unha verdadeira revolución trala cal, efectivamente, cambiaríase o sistema político e social da URSS. É a época das vanguardias, movementos que tamén pretenden romper con todo o anterior e que ven no manifesto un excelente aliado. En arquitectura, ademais dos manifestos das vanguardias [De Stijl, Futurista, Positivista ou Suprematista] sucédense os manifestos e programas arquitectónicos destinados a atopar a “linguaxe arquitectónico”, a arquitectura que sexa capaz de reflectir os cambios económicos, políticos e sociais deste século.
Ao redor dos anos 20 dese século esa nova arquitectura parece haberse atopado no movemento moderno e os manifestos e teorías arquitectónicas se homogeneizan e, por uns anos, o estilo internacional parece ser o único tema que lles ocupa. Pero, trala reconstrución de Europa, que tivo lugar ao terminar a segunda guerra mundial e na que se puxeron en práctica as principais ideas desta movemento, os manifestos céntrase entón na crítica das cidades que se construíron.
Esta crítica vaise a expresar segundo ideas moi distintas, aínda que se poderían distinguir catro grandes grupos temáticos: a crítica postmoderna, moi influída pola filosofía e que empeza a tratar de novo as xa esquecidas cuestións de estilo, os tradicionalistas, que propoñen unha volta á cidade tradicional, os revisores do movemento moderno, que buscan mellorar este e que derivaron en dúas tendencias fundamentais: os que buscan unha cidade máis humana [aí entrarían temas de regionalismos, accesibilidad, xénero ou infancia] e os que buscan unha cidade máis poética e influirán ás teorías fenomenológicas e, para rematar, dentro das tendencias principais poderiamos destacar todas aquelas, que, a raíz da crise do petróleo de 1973, comezan a tratar cuestións de sostenibilidad, arquitectura veráncula e ecología e que derivarán no denominado paradigma do termodinámico.
Con todo, teorías separadamente, o que resulta máis rechamante dos manifestos da última metade do pasado século é que xa non son eses radicais posicionamientos persoais [ou dun grupo] que chamaban a unha revolución contra a realidade existente. Máis ben son pequenas pezas dun puzzle, de algo así como un manifesto collage que, máis que romper co anterior, pensa cambialo un pouco, reflectindo un certo conformismo coa situación existente.
Beatriz Villanueva Cajide. Arquitecta e Master en Proxectos Arquitectónicos Avanzados (ETSAM). Co-fundadora de bRijUNi arquitectos e comisaria de las jornadas «O bordo da crítica» organizadas pola Universidad Europea de Madrid en abril-maio 2013.
Ese edificio, del año 1939, que guarda en su seno la cultura de un periodo determinado, no sólo porque obtuvo licencia en tan señalado año, sino porque su arquitectura responde a los movimientos renovadores del Movimiento Moderno. Es excepcional la adaptación que hace el arquitecto a las condiciones climatológicas locales, colocando ese ostentoso tejado sobre un edificio de «cubierta plana».
Hay pocos ejemplos de arquitectura de ese periodo y esas características concretas. Hay que entender que hace cerca de 80 años que se pensó y aún lo vemos «moderno». Es un desastre perder la riqueza patrimonial por considerar que sólo las edificaciones de aire histórico son dignas de conservar. ¡Estamos haciendo desaparecer la cultura del Siglo XX!
¿Qué razón motiva la descatalogación? ¿qué excelsa arquitectura va a sustituir -mejorando nuestra ciudad- a ese edificio?
¡NO LO DESCATALOGUEN! Al contrario, ¡REALICEN LABORES DE MANTENIMIENTO DE ESA EXCELENTE PIEZA DEL S. XX!
Ese edificio, do ano 1939, que garda no seu seo a cultura dun periodo determinado, non só porque obtivo licenza en tan sinalado ano, senón porque a súa arquitectura responde aos movementos renovadores do Movemento Moderno. É excepcional a adaptación que fai o arquitecto ás condicións climatológicas locais, colocando ese ostentoso tellado sobre un edificio de «cuberta plana».
Hai poucos exemplos de arquitectura dese periodo e esas características concretas. Hai que entender que fai preto de 80 anos que se pensou e aínda o vemos «moderno». É un desastre perder a riqueza patrimonial por considerar que só as edificaciones de aire histórico son dignas de conservar. ¡Estamos facendo desaparecer a cultura do Século XX!
¿Que razón motiva a descatalogación? ¿que excelsa arquitectura vai substituír -mellorando a nosa cidade- a ese edificio?
¡NON O DESCATALOGUEN! Ao contrario, ¡REALICEN LABORES DE MANTEMENTO DESA EXCELENTE PEZA DO S. XX!
This building, of the year 1939, that saves in his breast the culture of a determinate period, no only because it obtained licence in so distinguished year, but because his architecture answers to the movements renovadores of the Modern Movement. It is exceptional the adaptation that does the architect to the local climatological conditions, placing this ostentoso roof on a building of «flat cover».
There are few examples of architecture of this period and these concrete characteristics. It is necessary to understand that it does near of 80 years that thought and still see it «modern». It is a disaster lose the wealth patrimonial for considering that only the edificaciones of historical air are worthy to conserve. We are doing to disappear the culture of the 20th century!!!!!
Which reason motivates the descatalogación? What excelsa architecture goes to substitute -improving our city- to this building?
They DO not DISCONTINUE IT!!! On the contrary, REALISE WORKS OF MAINTENANCE OF THIS EXCELLENT PIECE OF THE S. XX!!!!!
La identidad cultural y los bienes materiales de nuestras ciudades históricas son elementos fundamentales para un futuro compartido y sostenible del Viejo Continente: proyectar la conservación, la transformación, el reciclaje, dirigiendo las políticas a la participación activa en las dinámicas de la vida contemporánea, es el desafío que tenemos delante para los próximos años. De un modo especial los centros históricos de pequeñas y medianas dimensiones cuentan con un potencial enorme que es subestimado en la actualidad. Solo el proyecto entendido como visión estratégica de amplio espectro puede orientar, en el presente, el futuro de la ciudad del pasado.
objetivos y temas
El workshop tiene el objetivo de profundizar en la relación entre la teoría y la práctica del proyecto arquitectónico para el paisaje histórico urbano. Los temas han sido seleccionados de forma que, tomando como ejemplo la ciudad de Narni, con su historia urbana, su elevado valor ambiental y paisajístico y la moderna actividad de ciudad industrial, se planteen cuestiones relevantes que se podrían generalizar en el debate interdisciplinar. El Laboratorio Internacional está estrechamente conectado a la actividad del Máster PARES.
programa
El workshop se desarrolla en Narni (TR). Se articula con la formación de distintos equipos de proyectos que trabajarán sobre los temas propuestos favoreciendo un debate interdisciplinar sobre los mismos. Los grupos de trabajo coordinados por el equipo docente serán orientados a una máxima apertura y colaboración entre los participantes. La última jornada será dedicada a la exposición de los trabajos y a la entrega de premios con una posterior celebración final. Participarán docentes, arquitectos, personal de la administración pública, expertos en el sector del proyecto de conservación y transformación de la ciudad histórica, italianos y extranjeros. Están previstas intervenciones, encuentros y conferencias sobre los temas relacionados con los proyectos a desarrollar.
como participar
El workshop está destinado a jóvenes profesionales arquitectos o ingenieros y a los estudiantes de los últimos cursos de dichas escuelas, interesados en los temas del proyecto en la ciudad existente. Al final se entregará un certificado de participación, los estudiantes obtendrán créditos universitarios. Es posible inscribirse al seminario con o sin alojamiento, el alojamiento esta previsto en el centro histórico de Narni. Las actividades se desarrollarán en el Centro de Estudios Universitarios de Narni con espacios dedicados para los diversos grupos de trabajo y las conferencias en los lugares más significativos de la ciudad.
inscripción
La solicitud de inscripción dirigida a la ASSOCIAZIONE CITTÀ DI NARNI PER LA FORMAZIONE SUPERIORE, GLI STUDI UNIVERSITARI E LA RICERCA se debe enviar antes del 10 de Julio 2013 a las siguientes direcciones de correo electrónico:lab_narni@uniroma1.it; masterpares@uniroma1.it. Debe constar el formulario de inscripción debidamente completado junto con el recibo de haber abonado la cuota correspondiente a la inscripción. Se debe adjuntar un curriculum vitae con imágenes, título académico y certificado de notas, para los estudiantes certificado de notas de las materias aprobadas. En caso de que el número de solicitudes supere la disponibilidad de puestos se procederá a una selección.
Cuota de inscripción:
Antes del 28 de junio
con alojamiento 280 euros
sin alojamiento 130 euros
Después del 28 de junio
con alojamiento 350 euros
sin alojamiento 200 euros
Iniciativa de:
ASSOCIAZIONE CITTÀ DI NARNI PER LA FORMAZIONE SUPERIORE GLI STUDI UNIVERSITARI E LA RICERCA – Narni
Master P.A.R.E.S. – Dipartimento di Architettura e Progetto – Sapienza Università di Roma
con la participación de:
Dottorato di Ricerca in Architettura e Costruzione – Dipartimento di Architettura e Progetto – Sapienza Università di Roma
Centro Reatino di Ricerche di Ingegneria per la Tutela e la Valorizzazione dell’Ambiente e del Territorio -CRITEVAT
Escuela Técnica Superior de Arquitectura de La Coruña
Escuela Técnica Superior de Arquitectura de Sevilla
Facultad de Arquitectura – Universidad Nacional de Córdoba
Facultade de Arquitectura – Universitade Tecnica de Lisboa
Comité científico:
Fernando Agrasar Quiroga, Monica Bertolino, Alessandra Capuano, Carlo Cecere, Jorge Cruz Pinto, Edoardo Currà, Maria Piera Sette, Giuseppe Strappa, Antonio Tejedor, Fabrizio Toppetti.
A identidade cultural e os bens materiais das nosas cidades históricas son elementos fundamentais para un futuro compartido e sostenible do Vello Continente: proxectar a conservación, a transformación, o reciclaje, dirixindo as políticas á participación activa nas dinámicas da vida contemporánea, é o desafío que temos diante para os próximos anos. Dun modo especial os centros históricos de pequenas e medianas dimensións contan cun potencial enorme que é subestimado na actualidade. Só o proxecto entendido como visión estratéxica de amplo espectro pode orientar, no presente, o futuro da cidade do pasado.
obxetivos e temas
O workshop ten o obxectivo de profundar na relación entre a teoría e a práctica do proxecto arquitectónico para a paisaxe histórica urbano. Os temas foron seleccionados de forma que, tomando como exemplo a cidade de Narni, coa súa historia urbana, o seu elevado valor ambiental e paisajístico e a moderna actividade de cidade industrial, suscítense cuestións relevantes que se poderían xeneralizar no debate interdisciplinar. O Laboratorio Internacional está estrechamente conectado á actividade do Máster PARES.
programa
O workshop desenvólvese en Narni (TR). Se articula coa formación de distintos equipos de proxectos que traballarán sobre os temas propostos favorecendo un debate interdisciplinar sobre os mesmos. Os grupos de traballo coordinados polo equipo docente serán orientados a unha máxima apertura e colaboración entre os participantes. A última xornada será dedicada á exposición dos traballos e á entrega de premios cunha posterior celebración final. Participarán docentes, arquitectos, persoal da administración pública, expertos no sector do proxecto de conservación e transformación da cidade histórica, italianos e estranxeiros. Están previstas intervencións, encontros e conferencias sobre os temas relacionados cos proxectos a desenvolver.
como participar
O workshop está destinado a mozos profesionais arquitectos ou enxeñeiros e aos estudantes dos últimos cursos de devanditas escolas, interesados nos temas do proxecto na cidade existente. Ao final entregarase un certificado de participación, os estudantes obterán créditos universitarios. É posible inscribirse ao seminario con ou sen aloxamento, o aloxamento esta previsto no centro histórico de Narni. As actividades desenvolveranse no Centro de Estudos Universitarios de Narni con espazos dedicados para os diversos grupos de traballo e as conferencias nos lugares máis significativos da cidade.
inscripción
A solicitude de inscripción dirixida á ASSOCIAZIONE CITTÀ DEI NARNI PER A FORMAZIONE SUPERIORE, GLI STUDI UNIVERSITARI E A RICERCA débese enviar antes do 10 de Xullo 2013 ás seguintes direccións de correo electrónico: lab_narni@uniroma1.it; masterpares@uniroma1.it. Debe constar o formulario de inscripción debidamente completado xunto co recibo de abonar a cota correspondente á inscripción. Débese achegar un curriculum vitae con imaxes, título académico e certificado de notas, para os estudantes certificado de notas das materias aprobadas. No caso de que o número de solicitudes supere a disponibilidad de postos procederase a unha selección.
Cota de inscripción:
Antes do 28 de xuño
con aloxamento 280 euros
sen aloxamento 130 euros
Despois do 28 de xuño
con aloxamento 350 euros
sen aloxamento 200 euros
Iniciativa de:
ASSOCIAZIONE CITTÀ DI NARNI PER LA FORMAZIONE SUPERIORE GLI STUDI UNIVERSITARI E LA RICERCA – Narni
Master P.A.R.E.S. – Dipartimento di Architettura e Progetto – Sapienza Università di Roma
ca participación de:
Dottorato di Ricerca in Architettura e Costruzione – Dipartimento di Architettura e Progetto – Sapienza Università di Roma
Centro Reatino di Ricerche di Ingegneria per la Tutela e la Valorizzazione dell’Ambiente e del Territorio -CRITEVAT
Escola Técnica Superior de Arquitectura de A Coruña
Escola Técnica Superior de Arquitectura de Sevilla
Facultade de Arquitectura – Universidade Nacional de Córdoba
Facultade de Arquitectura – Universitade Tecnica de Lisboa
Comité científico:
Fernando Agrasar Quiroga, Monica Bertolino, Alessandra Capuano, Carlo Cecere, Jorge Cruz Pinto, Edoardo Currà, Maria Piera Sette, Giuseppe Strappa, Antonio Tejedor, Fabrizio Toppetti.
The cultural identity and the material goods of our historical cities are fundamental elements for a future shared and sustainable of the Old Continent: project the conservation, the transformation, the recycling, directing the politics to the active participation in the dynamics of the contemporary life, is the challenge that have in front for the next years. Of a special way the historical centres of small and average dimensions have an enormous potential that is subestimado in the actuality. Only the project understood like strategic vision of wide spectrum can orient, in the present, the future of the city of the past.
aims and subjects
The workshop has the aim to deepen in the relation between the theory and the practice of the architectural project for the urban historical landscape. The subjects have been selected so that, taking like example the city of Narni, with his urban history, his high environmental value and paisajístico and the modern activity of industrial city, pose notable questions that could generalise in the debate interdisciplinar. The International Laboratory is closely connected to the activity of the Máster PARES.
program
The workshop develops in Narni (TR). It articulates with the training of distinct teams of projects that will work on the subjects proposed favouring a debate interdisciplinar on the same. The groups of work coordinated by the educational team will be oriented to a maximum opening and collaboration between the participants. The last day will be devoted to the exhibition of the works and to the delivery of prizes with a back final celebration. They will participate educational, architects, personnel of the public administration, experts in the sector of the project of conservation and transformation of the historical city, Italians and foreigners. They are planned interventions, meetings and conferences on the subjects related with the projects to develop.
like participating
The workshop is allocated to professional youngsters architects or engineers and to the students of the last courses of said schools, interested in the subjects of the project in the existent city. At the end it will deliver a certificate of participation, the students will obtain university credits. It is possible to inscribe to the seminar with or without accommodation, the accommodation this foreseen in the historical centre of Narni. The activities will develop in the Centre of University Studies of Narni with spaces devoted for the diverse groups of work and the conferences in the most significant places of the city.
registration
The application of registration headed to the ASSOCIAZIONE CITTÀ GAVE NARNI PER THE FORMAZIONE SUPERIORE, GLI STUDI UNIVERSITARI And THE RICERCA has to send before the 10 of Julio 2013 to the following email addresses: lab_narni@uniroma1.it; masterpares@uniroma1.it. It has to state the form of registration properly completed together with the receipt to having credited the corresponding quota to the registration. Has to attach a curriculum vitae with images, academic title and certificate of notes, for the students certified of notes of the matters approved. In case that the number of applications surpass the availability of places will proceed to a selection.
Quota of registration:
Before 28 June
with accommodation 280 euros
without accommodation 130 euros
After 28 June
with accommodation 350 euros
without accommodation 200 euros
initiative of:
ASSOCIAZIONE CITTÀ GAVE NARNI PER THE FORMAZIONE SUPERIORE GLI STUDI UNIVERSITARI And THE RICERCA – Narni
Master P.To.R.And.S. – Dipartimento Gave Architettura i Progetto – Sapienza Università di Rome
with the participation of:
Dottorato di Ricerca in Architettura e Costruzione – Dipartimento di Architettura e Progetto – Sapienza Università di Roma
Centro Reatino di Ricerche di Ingegneria per la Tutela e la Valorizzazione dell’Ambiente e del Territorio -CRITEVAT
Escuela Técnica Superior de Arquitectura de La Coruña
Escuela Técnica Superior de Arquitectura de Sevilla
Facultad de Arquitectura – Universidad Nacional de Córdoba
Facultade de Arquitectura – Universitade Tecnica de Lisboa
scientific committee:
Fernando Agrasar Quiroga, Monica Bertolino, Alessandra Capuano, Carlo Cecere, Jorge Cruz Pinto, Edoardo Currà, Maria Piera Sette, Giuseppe Strappa, Antonio Tejedor, Fabrizio Toppetti.
Entrevista completa a José Fariña, Catedrático de Urbanismo y Ordenación del Territorio por la Universidad Politécnica de Madrid, fragmentos de la cual ilustraron el documental «Paraísos de barrio» producido por el equipo del escarabajo verde.
Entrevista completa a José Fariña, Catedrático de Urbanismo e Ordenación do Territorio pola Universidade Politécnica de Madrid, fragmentos da cal ilustraron o documental «Paraísos de barrio» producido polo equipo do escarabajo verde.
Interview completes Jose Fariña, Professor of Urbanism and Land management for the Technical University of Madrid, fragments of which they illustrated the documentary » Paradise of neighborhood » produced by the equipment of the green beetle.
La morfología urbana de Botarell, a los pies de la sierra de Prades, presenta unos límites muy difusos con el campo.
Esta casa se construye para una pareja muy joven y con pocos recursos en una parcela plana con vecinos a ambos lados situada en el límite entre un ensanche moderno del pueblo y el campo.
La estrategia de organización de la vivienda surge de la reactivación de la estructura geométrica latente de los campos de cultivo, pensados como eficientes sistemas de bandas paralelas. El paisaje como herramienta de proyecto.
Casa para Pau&Rocío | Arnau Tiñena
La estructura social de las familias de este país ha cambiado en pocos años. Pau y Rocío son una pareja de jóvenes muy decididos que, recién cumplidos los 30, se embarcan en la aventura de construirse su propia casa.
Con la difícil situación económica en que vivimos parece algo sorprendente, pero este nuevo perfil de emprendedores es muy distinto al del modelo hipotecario que hizo estallar la burbuja inmobiliaria en España.
Esta es una pequeña casa pensada para ellos, dimensionada y contenida, sin excesos y en continua transformación… la escasez de recursos provoca la permanente inconclusión de la obra, que se irá completando con el tiempo… este carácter de indeterminación exige un proyecto de código abierto, receptivo al cambio.
Con los mínimos recursos económicos y energéticos posibles, se propone una estructura orgánica de crecimiento controlado mediante franjas de programa que sea capaz de crecer y adaptarse.
El haber trabajado en el campo explica su fuerte vínculo con la tierra, el paisaje agrícola del Baix Camp, y su determinación por vivir en este territorio. Desde el inicio son parte activa del proceso.
Una casa arraigada al territorio pero a la vez flexible y transformable, preparada para absorber los cambios familiares a lo largo del tiempo.
Botarell tiene una íntima relación con los campos de cultivo adyacentes. Situado a los pies de la sierra de Prades, la morfología urbana de esta población presenta unos límites muy difusos con el campo, tradicionalmente dedicado al cultivo de la vid, las almendras, las avellanas y los olivos. Un paisaje de secano caluroso y poco húmedo, con una luz intensa que confiere una atmósfera parecida a la de las pinturas letárgicas de De Chirico.
Esta casa se construye en una parcela plana con vecinos a ambos lados situada en el límite entre un ensanche moderno y el campo abierto, de manera que se entiende visualmente como una continuidad del paisaje agrícola.
La estrategia de organización de la vivienda surge de la reactivación de la estructura geométrica latente de los campos de cultivo, pensados como eficientes sistemas de bandas paralelas. El proyecto se piensa como un dispositivo que nace de un orden paisajístico ancestral que ha organizado el territorio desde su primera culturización.
El paisaje como herramienta de proyecto
La disposición del programa en bandas funcionales transformables que ocupan la máxima dimensión transversal permitida por la normativa persigue una solución lo más económica, lógica y eficiente posible.
La casa se organiza en gradientes de intimidad, se muestra introvertida por el lado de la calle y por los laterales, y se abre completamente al sur para garantizar luz natural, establecer una relación próxima con el exterior, minimizar las pérdidas térmicas y proteger la casa del fuerte viento del norte, que llega fácilmente a los 100km/h en numerosas ocasiones durante el año.
Estas elementales operaciones persiguen la materialización de un proyecto construido con los mínimos recursos energéticos posibles.
Con la utilización de materiales de siempre como la cerámica, el acero, el hormigón, o la madera, se intenta minimizar los transportes, utilizando a la vez las técnicas constructivas que dominan los industriales de la zona.
Con el aprovechamiento de las energías naturales se intenta minimizar el consumo de recursos energéticos del edificio, priorizando cuestiones como la orientación, la utilización de las aguas pluviales para el riego del huerto o los flujos de ventilación gracias a la posición de ventanas y puertas alineadas.
Esta casa está proyectada para un paisaje, una cultura, y unas personas concretas, vinculada con el territorio, y, a la vez, quiere ser sistema abierto y elástico, una estructura sencilla y flexible, multiplicable, reprogramable, que debería ser capaz de crecer junto a las necesidades de sus habitantes, completándose poco a poco, pensada para afrontar las turbulencias económico-sociales de los próximos años.
Obra: Casa para Pau&Rocío
Arquitecto: Arnau Tiñena
Arquitecto Técnico: Josep Anguera
Construcción: Construcciones Manuel Velarde MVC.
Localización: Botarell, España
Presupuesto Ejecución Material: 132.437€
Superfície: 148,18 m²
Año: 2010-2013.
Fotografias: Maria Rius, Jordi Ramos, Arnau Tiñena + translacions.blogspot.com.es
[:en]
Botarell’s urban morphology, to the feet of Prades’s saw, presents a few very diffuse limits with the field.
This house is constructed for a very young pair and with few resources in a flat plot with neighbors to both sides placed in the limit between a modern widening of the people and the field.
The strategy of organization of the housing arises from the reactivation of the geometric latent structure of the fields of culture, thought as efficient systems of parallel bands. The landscape like project tool.
The social structure of Spanish families has changed in a few years. Pau and Rocío are a young couple that having just turned 30 decide to built their own home.
It may seem surprising given the difficult economic situation we are going through in Spain, but this new profile of entrepreneurs is quite different from the mortgage-based model that made the housing bubble burst.
This is a small house designed specifically for them, carefully dimensioned and contained, without excesses. The permanent incompletion of the work is due to the lack of resources, the building will be completed over time…. The economic and social indeterminacy requires an open project, receptive to changes…We propose a growing structure organized by program stripes using the minimum energy and economic resource.
Their working in the fields explains their strong link to the land and the agricultural landscape of the region of Baix Camp, and for that reason they want to live specifically in this territory. From the beginning they took an active part in the process.
It is a house rooted in the territory, but at the same time flexible and transformable, ready to grow and absorb the familiar changes over time.
Botarell has a very close relationship with nature. Located at the foot of the mountains of Prades the urban morphology of the village presents diffuse limits with the countryside, traditionally dedicated to the cultivation of wine, almonds, hazelnuts and olives. A dry and hot landscape, with an intense light, that creates an atmosphere similar to the lethargic paintings of De Chirico.
The House is built on a plot with neighbours on both sides. Situated on the boundary between a modern extension of the village and the countryside, it is visually seen as the continuity of the agricultural landscape.
The organization strategy arises from the reactivation of latent geometrical cropland structure, conceived as efficient systems of parallel bands. The project is a device born from an ancient landscape order, which has traditionally organized the territory.
Landscape as a designing tool.
La disposición del programa en bandas funcionales transformables que ocupan la máxima dimensión transversal permitida por la normativa persigue una solución lo más económica, lógica y eficiente posible.
The arrangement of the programme in transformable functional bands pursues the most economical, logical and efficient solution. The House is organized in layers of privacy, introverted on both sides and the side facing the street , and opened completely to the South to ensure quality light, establish an intimate indoor-outdoor relationship, minimize thermal losses and protect from the strong north wind.
The use of local materials such as concrete, ceramic or wood, and local construction techniques try to minimize transportation costs.
The use of natural energies intends to minimize the consumption of energy resources of the building. Low-tech solutions such as a good orientation, the use of rainwater for the garden watering or the ventilation flows are priorities in the designing process.
This House is designed for a specific landscape, culture, and people.It is closely linked to the land, but, at the same time, it wants to be an open and elastic system, a simple, flexible, scalable and reprogrammable structure that should grow along with the needs of its inhabitants, in order to deal with economic and social turbulences in the coming years.
Work: Casa para Pau&Rocío
Architect: Arnau Tiñena
Technical Architect: Josep Anguera
Construction: Construcciones Manuel Velarde MVC.
Location: Botarell, Spain
Presupposed Material Execution: 132.437€
Area: 148.0 sqm
Year: 2010-2013.
Photography: Maria Rius, Jordi Ramos, Arnau Tiñena
A morfología urbana de Botarell, aos pés da sierra de Prades, presenta uns límites moi difusos co campo.
Esta casa constrúese para unha parella moi nova e con poucos recursos nunha parcela plana con veciños a ambos os dous lados situada no límite entre un ensanche moderno do pobo e o campo.
A estratexia de organización da vivenda xorde da reactivación da estrutura geométrica latente dos campos de cultivo, pensados como eficientes sistemas de bandas paralelas. A paisaxe como ferramenta de proxecto.
A estrutura social das familias deste país cambiou en poucos anos. Pau e Rocío son unha parella de mozos moi decididos que, recentemente cumpridos os 30, embárcanse na aventura de construírse a súa propia casa.
Coa difícil situación económica en que vivimos parece algo sorprendente, pero este novo perfil de emprendedores é moi distinto ao do modelo hipotecario que fixo estalar a burbulla inmobiliaria en España.
Esta é unha pequena casa pensada para eles, dimensionada e contida, sen excesos e en continua transformación… a escaseza de recursos provoca a permanente inconclusión da obra, que se irá completando co tempo… este carácter de indeterminación esixe un proxecto de código aberto, receptivo ao cambio.
Cos mínimos recursos económicos e energéticos posibles, proponse unha estrutura orgánica de crecemento controlado mediante franxas de programa que sexa capaz de crecer e adaptarse.
O traballar no campo explica o seu forte vínculo coa terra, a paisaxe agrícola do Baix Camp, e o seu determinación por vivir neste territorio. Desde o inicio son parte activa do proceso.
Unha casa arraigada ao territorio pero á vez flexible e transformable, preparada para absorber os cambios familiares ao longo do tempo.
Botarell ten unha íntima relación cos campos de cultivo adxacentes. Situado aos pés da sierra de Prades, a morfología urbana desta poboación presenta uns límites moi difusos co campo, tradicionalmente dedicado ao cultivo da vide, as almendras, as avellanas e os olivos. Unha paisaxe de secano caluroso e pouco húmido, cunha luz intensa que confire unha atmosfera parecida á das pinturas letárgicas de De Chirico.
Esta casa constrúese nunha parcela plana con veciños a ambos os dous lados situada no límite entre un ensanche moderno e o campo aberto, de maneira que se entende visualmente como unha continuidade da paisaxe agrícola.
A estratexia de organización da vivenda xorde da reactivación da estrutura geométrica latente dos campos de cultivo, pensados como eficientes sistemas de bandas paralelas. O proxecto pénsase como un dispositivo que nace dunha orde paisajístico ancestral que organizou o territorio desde a súa primeira culturización.
El paisaxe como ferramenta de proxecto.
A disposición do programa en bandas funcionales transformables que ocupan a máxima dimensión transversal permitida pola normativa persegue unha solución o máis económica, lóxica e eficiente posible.
A casa organízase en gradientes de intimidade, móstrase introvertida polo lado da rúa e polos laterales, e ábrese completamente ao sur para garantir luz natural, establecer unha relación próxima co exterior, minimizar as perdas térmicas e protexer a casa do forte vento do norte, que chega fácilmente aos 100km/h en numerosas ocasións durante o ano.
Estas elementais operacións perseguen a materialización dun proxecto construído cos mínimos recursos energéticos posibles.
Coa utilización de materiais de sempre como a cerámica, o aceiro, o hormigón, ou a madeira, inténtase minimizar os transportes, utilizando á vez as técnicas constructivas que dominan os industriais da zona.
Co aprovechamiento das enerxías naturais inténtase minimizar o consumo de recursos energéticos do edificio, priorizando cuestións como a orientación, a utilización das augas pluviales para o rego do horto ou os fluxos de ventilación grazas á posición de fiestras e portas alineadas.
Esta casa está proxectada para unha paisaxe, unha cultura, e unhas persoas concretas, vinculada co territorio, e, á vez, quere ser sistema aberto e elástico, unha estrutura sinxela e flexible, multiplicable, reprogramable, que debería ser capaz de crecer xunto ás necesidades dos seus habitantes, completándose aos poucos, pensada para afrontar as turbulencias económico-sociais dos próximos anos.
Obra: Casa para Pau&Rocío
Arquitecto: Arnau Tiñena
Arquitecto Técnico: Josep Anguera
Construcción: Construcciones Manuel Velarde MVC.
Localización: Botarell, España
Presuposto Ejecución Material: 132.437€
Superfície: 148,18 m²
Ano: 2010-2013.
Fotografias: Maria Rius, Jordi Ramos, Arnau Tiñena
El artista portugués Pedro Cabrita Reis presentará, dentro del programa paralelo de la 55.a Bienal de Venecia, la instalación a remote whisper (un susurro remoto) en el Palazzo Falier. La exposición está comisariada por Sabrina van der Ley, directora de arte contemporáneo del Museo Nacional de Arte, Arquitectura y Diseño de Oslo.
Las paredes y suelos del piano nobile del Palazzo Falier, con una extensión total de 700 m2, han sido intervenidas por Cabrita Reis con tubos y vigas de aluminio, luces fluorescentes y cables, para redefinir el espacio. En a remote whisper el artista despliega una estructura rotunda, realizada a base de piezas industriales y restos de construcción, junto con materiales provenientes de su estudio. Fragmentos de trabajos anteriores, material documental, fotografías, dibujos y pinturas, además de desechos encontrados en la ciudad de Venecia han servido para componer la instalación. Así, en el Palazzo Falier se entremezcla el espacio de trabajo y el de exposición con el lenguaje brutalista característico de este artista portugués.
Con esta obra Cabrita Reis profundiza en su interés por la relación entre la obra de arte, el espacio y el observador. Los visitantes de a remote whisper encontrarán un laberinto intrincado con diferentes trayectorias por las que recorrer el palacio veneciano y, a través de las cuales, tener distintas maneras de percibir la obra.
Desde principios de los años noventa, Cabrita Reis ha explorado temas relacionados con las viviendas, la construcción y el territorio. Algunas de sus obras se componen de elementos cotidianos como mesas, puertas, ventanas o materiales de construcción, mientras que en otras instalaciones aborda el espacio expositivo con estructuras arquitectónicas sólidas de gran tamaño.
Tal y como explica la comisaria de la exposición, “una cantidad importante de sus obras han sido o están siendo creadas in situ”. Sus piezas sugieren “una concepción aleatoria del riesgo o del rigor intelectual y de la aleatoriedad visual o literaria” y de esta manera “cada obra nos propone un ‘inventario’ en desarrollo del mundo y a la vez un modelo para su percepción”.
Es la primera vez que Cabrita Reis vuelve a Venecia, desde que en 2003 realizara para el pabellón de Portugal la obra Longer journeys, cuya resonancia puede apreciarse en a remote whisper. También fue el encargado de realizar el pabellón portugués en la Bienal de 1995 junto con Rui Chafes y José Pedro Croft. En esta ocasión el artista regresa a la bienal veneciana de la mano de las cinco galerías internacionales que representan su obra: Ivorypress (España), Galerie Nelson-Freeman (Francia), Magazzino (Italia), Mai 36 (Suiza) y Peter Freeman Inc. (EE. UU.), con la colaboración de la Secretaría de Estado de Cultura de Portugal.
Coincidiendo con la exposición, Ivorypress ha editado un amplio catálogo titulado a remote whisper, que recorre la obra elaborada por Pedro Cabrita Reis desde 2010. La publicación incluye también un apéndice dedicado al proyecto realizado para esta edición de la Bienal de Venecia.
Pedro Cabrita Reis (Lisboa, 1956) vive y trabaja en Portugal. Su obra goza de un amplio reconocimiento internacional y resulta esencial para entender el nuevo paradigma escultórico que se inició aproximadamente a mediados de los años ochenta. Su trabajo está marcado por un discurso filosófico y poético altamente individual y abarca una gran variedad de soportes: pintura, escultura, fotografía e instalaciones específicas creadas con objetos encontrados y artesanales. Su obra aborda cuestiones como el espacio, la arquitectura y la memoria a través de metáforas de un sugerente poder de asociación que trascienden lo meramente visual. Referencia central dentro de la escena artística portuguesa, su obra ha sido objeto de exposiciones en destacados museos e instituciones como Tate Modern (Londres), Hamburger Kunsthalle (Hamburgo), MACRO Museo d’Arte Contemporanea (Roma), Carré d’Art-Musée d’art contemporain (Nîmes), Museu Coleção Berardo (Lisboa), Kunsthaus Graz (Graz), Museo Tamayo (México D.F.), M-Museum Leuven (Lovaina) y la Pinacoteca de São Paulo (São Paulo). Además, sus piezas forman parte de colecciones internacionales como la Tate Modern de Londres o el Centro Georges Pompidou de París.
Un susurro remoto · Pedro Cabrita Reis Lugar: Palazzo Falier, No. 2906 Caller Falier, Venecia Fechas: 30 de mayo – 24 de noviembre de 2013 Horario de apertura al público: De martes a domingo de 10:00 a 18:00 h (entrada gratuita)
+ palazzofalier.pedrocabritareis.com
[:gl]
The Portuguese artist Pedro Cabrita Reis will present, inside the parallel program of the 55.To Biennial of Venecia, the installation a remote whisper in the Palazzo Falier. The exhibition is curated by Sabrina go der Law, director of contemporary art of the National Museum of Art, Architecture and Design of Oslo.
The walls and floors of the piano nobile of the Palazzo Falier, with a total extension of 700 m2, have been taken part by Cabrita Reis with tubes and beams of aluminium, fluorescent lights and wires, to redefine the space. In a remote whisper the artist deploys a structure rotunda, realised to base of industrial pieces and rests of construction, together with materials from his study. Fragments of previous works, documentary material, photographies, drawings and paintings, in addition to wastes found in the city of Venecia have served to compose the installation. Like this, in the Palazzo Falier entremezcla the space of work and the one of exhibition with the language brutalista characteristic of this Portuguese artist.
With this work Cabrita Reis deepens in his interest by the relation between the work of art, the space and the observer. The visitors of to remote whisper will find an intricate labyrinth with different paths by which visit the Venetian palace and, through which, have distinct ways to perceive the work.
From principles of the years ninety, Cabrita Reis has explored subjects related with the houses, the construction and the territory. Some of his works compose of daily elements like tables, doors, windows or materials of construction, whereas in other installations tackles the space expositivo with solid architectural structures of big size.
As it explains the commissioner of the exhibition, “an important quantity of his works have been or are being created in situ”. His pieces suggest “a random conception of the risk or of the intellectual rigour and of the aleatoriedad visual or literary” and of this way “each work proposes us a ‘inventory’ developing of the world and at the same time a model for his perception”.
It is the first time that Cabrita Reis goes back to Venecia, since in 2003 realised for the pavilion of Portugal the work Longer journeys, whose resonance can appreciate in to remote whisper. Also it was the attendant to realise the Portuguese pavilion in the Biennial of 1995 together with Rui Chafes and José Pedro Croft. In this occasion the artist returns to the biennial Venetian of the hand of the five international galleries that represent his work: Ivorypress (Spain), Galerie Nelson-Freeman (France), Magazzino (Italy), Mai 36 (Switzerland) and Peter Freeman Inc. (EE. UU.), with the collaboration of the Office of State of Culture of Portugal.
Coinciding with the exhibition, Ivorypress has edited a wide catalogue titled to remote whisper, that visits the work elaborated by Pedro Cabrita Reis from 2010. The publication includes also an appendix devoted to the project realised for this edition of the Biennial of Venecia.
Pedro Cabrita Reis (Lisbon, 1956) live and works in Portugal. His work enjoys of a wide international recognition and results essential to understand the new sculptural paradigm that initiated roughly around the middle of the eighties. His work is marked by a philosophical and poetic speech highly individual and covers a big variety of supports: painting, sculpture, photography and specific installations created with objects found and artesanales. His work tackles questions like the space, the architecture and the memory through metaphors of a sugerente can of association that trascend the merely visual. Central reference inside the Portuguese artistic scene, his work has been object of exhibitions in stood out museums and institutions like Tate Modern (London), Hamburger Kunsthalle (Hamburg), MACRO Museum d’Art Contemporanea (Rome), Carré d’Art-Musée d’art contemporain (Nîmes), Museu Coleçãor Berardo (Lisbon), Kunsthaus Graz (Graz), Museum Tamayo (Mexico D.F.), M-Museum Leuven (Lovaina) and the Pinacoteca of São Paulo (São Paulo). Besides, his pieces form part of international collections like Tate Modern of London or the Centre Georges Pompidou of Paris.
Opening Schedule to the public: Of Tuesday to Sunday of 10:00 to 18:00 h (free entrance)
+ palazzofalier.pedrocabritareis.com
[:en]
El artista portugués Pedro Cabrita Reis presentará, dentro del programa paralelo de la 55.a Bienal de Venecia, la instalación a remote whisper (un susurro remoto) en el Palazzo Falier. La exposición está comisariada por Sabrina van der Ley, directora de arte contemporáneo del Museo Nacional de Arte, Arquitectura y Diseño de Oslo.
Las paredes y suelos del piano nobile del Palazzo Falier, con una extensión total de 700 m2, han sido intervenidas por Cabrita Reis con tubos y vigas de aluminio, luces fluorescentes y cables, para redefinir el espacio. En a remote whisper el artista despliega una estructura rotunda, realizada a base de piezas industriales y restos de construcción, junto con materiales provenientes de su estudio. Fragmentos de trabajos anteriores, material documental, fotografías, dibujos y pinturas, además de desechos encontrados en la ciudad de Venecia han servido para componer la instalación. Así, en el Palazzo Falier se entremezcla el espacio de trabajo y el de exposición con el lenguaje brutalista característico de este artista portugués.
Con esta obra Cabrita Reis profundiza en su interés por la relación entre la obra de arte, el espacio y el observador. Los visitantes de a remote whisper encontrarán un laberinto intrincado con diferentes trayectorias por las que recorrer el palacio veneciano y, a través de las cuales, tener distintas maneras de percibir la obra.
Desde principios de los años noventa, Cabrita Reis ha explorado temas relacionados con las viviendas, la construcción y el territorio. Algunas de sus obras se componen de elementos cotidianos como mesas, puertas, ventanas o materiales de construcción, mientras que en otras instalaciones aborda el espacio expositivo con estructuras arquitectónicas sólidas de gran tamaño.
Tal y como explica la comisaria de la exposición, “una cantidad importante de sus obras han sido o están siendo creadas in situ”. Sus piezas sugieren “una concepción aleatoria del riesgo o del rigor intelectual y de la aleatoriedad visual o literaria” y de esta manera “cada obra nos propone un ‘inventario’ en desarrollo del mundo y a la vez un modelo para su percepción”.
Es la primera vez que Cabrita Reis vuelve a Venecia, desde que en 2003 realizara para el pabellón de Portugal la obra Longer journeys, cuya resonancia puede apreciarse en a remote whisper. También fue el encargado de realizar el pabellón portugués en la Bienal de 1995 junto con Rui Chafes y José Pedro Croft. En esta ocasión el artista regresa a la bienal veneciana de la mano de las cinco galerías internacionales que representan su obra: Ivorypress (España), Galerie Nelson-Freeman (Francia), Magazzino (Italia), Mai 36 (Suiza) y Peter Freeman Inc. (EE. UU.), con la colaboración de la Secretaría de Estado de Cultura de Portugal.
Coincidiendo con la exposición, Ivorypress ha editado un amplio catálogo titulado a remote whisper, que recorre la obra elaborada por Pedro Cabrita Reis desde 2010. La publicación incluye también un apéndice dedicado al proyecto realizado para esta edición de la Bienal de Venecia.
Pedro Cabrita Reis (Lisboa, 1956) vive y trabaja en Portugal. Su obra goza de un amplio reconocimiento internacional y resulta esencial para entender el nuevo paradigma escultórico que se inició aproximadamente a mediados de los años ochenta. Su trabajo está marcado por un discurso filosófico y poético altamente individual y abarca una gran variedad de soportes: pintura, escultura, fotografía e instalaciones específicas creadas con objetos encontrados y artesanales. Su obra aborda cuestiones como el espacio, la arquitectura y la memoria a través de metáforas de un sugerente poder de asociación que trascienden lo meramente visual. Referencia central dentro de la escena artística portuguesa, su obra ha sido objeto de exposiciones en destacados museos e instituciones como Tate Modern (Londres), Hamburger Kunsthalle (Hamburgo), MACRO Museo d’Arte Contemporanea (Roma), Carré d’Art-Musée d’art contemporain (Nîmes), Museu Coleção Berardo (Lisboa), Kunsthaus Graz (Graz), Museo Tamayo (México D.F.), M-Museum Leuven (Lovaina) y la Pinacoteca de São Paulo (São Paulo). Además, sus piezas forman parte de colecciones internacionales como la Tate Modern de Londres o el Centro Georges Pompidou de París.
Los miembros del jurado de los Premios FAD de Arquitectura e Interiorismo 2013 Dani Freixes (presidente) Eulàlia Aran, Jordi Farrando, Eva Prats, Nuno Sampaio i Maier Vélez (vocales) han escogido 27 obras finalistas (12 en la categoria de Arquitectura, 4 en la de Interiorismo, 5 en la de Ciudad y Paisaje y 6 en la de Intervenciones Efímeras) y 39 obras seleccionadas del total de las 401 obras presentadas.
El próximo 11 de julio, el día de entrega de los premios se darán a conocer los premiados de cada una de las categorías escogidos entre las 27 obras finalistas.
El jurado del Premio FAD 2013 de Pensamiento y Crítica formado por Xavier Monteys (presidente), Ethel Baraona y Guillermo López (vocales) ha premiado tres libros y ha declarado 5 obras finalistas, entre las 40 obras presentadas en esta categoría.
Os membros do xurado dos Premios FAD de Arquitectura e Interiorismo 2013 Dani Freixes (presidente) Eulàlia Aran, Jordi Farrando, Eva Prats, Nuno Sampaio i Maier Vélez (vocales) escolleron 27 obras finalistas (12 na categoria de Arquitectura, 4 na de Interiorismo, 5 na de Cidade e Paisaxe e 6 na de Intervencións Efémeras) e 39 obras seleccionadas do total das 401 obras presentadas.
O próximo 11 de xullo, o día de entrega dos premios daranse a coñecer os premiados de cada unha das categorías escollidos entre as 27 obras finalistas.
O xurado do Premio FAD 2013 de Pensamento e Crítica formado por Xavier Monteys (presidente), Ethel Baraona e Guillermo López (vocales) premiou tres libros e declarou 5 obras finalistas, entre as 40 obras presentadas nesta categoría.
The members of the juror of the Prizes FAD of Architecture and Interiorismo 2013 Dani Freixes (president) Eulàlia Aran, Jordi Farrando, Eve Prats, Nuno Sampaio i (vocal) Maier Vélez have chosen 27 works finalists (12 in the category of Architecture, 4 in that of Interiorismo, 5 in that of City and Landscape and 6 in that of Ephemeral Interventions) and 39 works selected of the total of 401 presented works.
Next July 11, the day of delivery of the prizes finalists will be announced rewarded of each of the categories chosen between 27 works.
The juror of the Prize FAD 2013 of Thought and Critique formed by Xavier Monteys (president), Ethel Baraona and Guillermo Lopez (members) has rewarded three books and has declared 5 works finalists, between 40 works presented in this category.
Presentamos el libro protesta resultado de la acción ¿QUÉ ES ARQUITECTURA? Señor Ministro, arquitectura es…
Este libro protesta forma parte de la acción #NoalaLSP: SEÑOR MINISTRO, ARQUITECTURA ES…
La acción tiene los siguientes objetivos:
-Recopilar definiciones de arquitectura
-Compilar todas estas definiciones y enviárselas al ministro de Economía y Competitividad del Gobierno de España para que las estudie, recapacite, rectifique y retire el Anteproyecto de Ley de Servicios Profesionales.
La acción es una tribuna abierta, que se nutre de una toma de datos colectiva. Así a la vez que se desarrolla la acción se cuenta con una visión panorámica de qué es arquitectura, en la historia pero principalmente hoy en día.
La participación es a través de la llamada abierta en Internet, lanzamos a la red la pregunta: “¿Qué es arquitectura?” y solicitamos definiciones a partir de citas, respuestas personales o reflexiones.
Los medios usados son:
facebook: arquitecturaes
twitter: @EsArquitectura
e-mail: queesarquitectura2@gmail.com
El transcurso de la acción se puede seguir en el siguiente blog: queesarquitectura.blogspot.com.es
Esta acción es un proyecto ideado y coordinado por kauh arquitectos (Vincent Morales Garoffolo & Juan Antonio Sánchez Muñoz). La idea se inspiró en la pregunta “¿qué es arquitectura?” que lanzó al público la arquitecta Blanca Espigares Rooney durante una charla acerca del anteproyecto de Ley de Servicios Profesionales.
La acción se desarrolla mediante una llamada a la participación, todos los participantes son colaboradores del proyecto y autores de su propio trabajo.
La acción comenzó el viernes 25 de enero de 2013. Este libro protesta recoge la participación de los 75 días posteriores, más la que se produjo durante los días extra hasta la maquetación de este libro.
Los planteamientos y opiniones expresados en el blog y en este libro son de exclusiva responsabilidad de sus autores y no reflejan necesariamente los criterios que puedan mantener los coordinadores de la acción.
Queremos agradecer especialmente a todos aquellos que han participado y colaborado con la acción, también a los que la han difundido. Y a los amigos, ¡gracias!
Presentamos o libro protesta resultado da acción ¿QUE É ARQUITECTURA? Señor Ministro, arquitectura é…
Este libro protesta forma parte da acción #NoalaLSP: SEÑOR MINISTRO, ARQUITECTURA É…
A acción ten os seguintes obxectivos:
-Recompilar definicións de arquitectura
-Compilar todas estas definicións e enviarllas ao ministro de Economía e Competitividad do Governo de España para que as estude, recapacite, rectifique e retire o Anteproxecto de Lei de Servizos Profesionais..
A acción é unha tribuna aberta, que se nutre dunha toma de datos colectiva. Así á vez que se desenvolve a acción cóntase cunha visión panorámica de que é arquitectura, na historia pero principalmente hoxe en día.
A participación é a través da chamada aberta en Internet, lanzamos á rede a pregunta: “Que é arquitectura?” e solicitamos definicións a partir de citas, respostas persoais ou reflexións.
Esta acción é un proxecto ideado e coordinado por kauh arquitectos (Vincent Morais Garoffolo & Juan Antonio Sánchez Muñoz). A idea inspirouse na pregunta “que é arquitectura?” que lanzou ao público a arquitecta Branca Espigares Rooney durante unha charla achega do anteproyecto de Lei de Servizos Profesionais.
A acción desenvólvese mediante unha chamada á participación, todos os participantes son colaboradores do proxecto e autores do seu propio traballo.
A acción comezou o venres 25 de xaneiro de 2013. Este libro protesta recolle a participación dos 75 días posteriores, máis a que se produciu durante os días extra ata a maquetación deste libro.
As formulacións e opinións expresados no blog e neste libro son de exclusiva responsabilidade dos seus autores e non reflicten necesariamente os criterios que poidan manter os coordinadores da acción.
Queremos agradecer especialmente a todos aqueles que participaron e colaborado coa acción, tamén aos que a difundiron. E aos amigos, ¡grazas!
We present the book protests resulted of the action WHAT IS ARCHITECTURE? Gentleman Minister, architecture is…
This book protests form splits of the action #NoalaLSP: GENTLEMAN MINISTER, ARCHITECTURE IS…
The action has the following aims:
-Recopilar definitions of architecture
-Compile all these definitions and send them to the minister of Economy and Competitiveness of the Government of Spain so that it study them, recapacite, rectify and withdraw the Preliminary draft of Law of Professional Services.
The action is an open grandstand, that nourishes of a taking of collective data. Like this at the same time that it develops the action has a panoramic vision of what is architecture, in the history but mainly nowadays.
The participation is through the open call in Internet, launch to the network the question: “What is architecture?” And we request definitions from appointments, personal answers or reflections.
This action is a project contrived and coordinated by kauh architects (Vincent Moral Garoffolo & Juan Antonio Sánchez Muñoz). The idea inspired in the question “what is architecture?” That launched to the public the architect Blanca Espigares Rooney during a talk about the preliminary draft of Law of Professional Services.
The action develops by means of a call to the participation, all the participants are collaborators of the project and authors of his own work.
The action began the Friday 25 January 2013. This book protests collects the participation of the 75 back days, more the one who produced during the extra days until the maquetación of this book.
The approaches and opinions expressed in the blog and in this book are of exclusive responsibility of his authors and do not reflect necessarily the criteria that can keep the coordinators of the action.
We want to appreciate especially to all those that have participated and collaborated with the action, also to which have spread it. And to the friends, thank you!
Tras el ciclo de arquitectura bioclimática, continúa el programa culturalintemción 2013, con el acto anual del VII Agasallo a Luis Seoane.
En él, y con la participación del autor y director teatral Manuel Lourenzo, la diseñadora gráfica Marta Purriños y Rosa Espiñeira Pan como coordinadora; nos presentarán el próximo y nuevo Catálogo razonado de la obra de Luis Seoane, el dia 3 de Junio a partir de las 19:45h en la Librería Formatos.
Fecha: 3 de Junio de 2013-05-27
Lugar: Fernández Latorre 5. A Coruña
Hora: A partir de las 19:45h
Tralo ciclo de arquitectura bioclimática, continua o programa culturalintemción 2013, co acto anual do VII Agasallo a figura de Luis Seoane.
Nel, e coa participación do autor e director teatral Manuel Lourenzo, a deseñadora gráfica Marta Purriños e Rosa Espiñeira Pan como coordinadora; presentarannos o vindeiro e novo Catálogo razoado da obra de Luis Seoane, o día 3 de Xuño a partires das 19:45h na Librería Formatos.
Data: 3 de Xuño de 2013
Lugar: Fernández Latorre 5. A Coruña
Hora: A partires das 19:45h
After the cycle of architecture bioclimática, intemción continues the program culturalintemción 2013, with the annual act of the VII Agasallo a Luis Seoane.
In him, and with the participation of the author and the theatrical director Manuel Lourenzo, the graphical designer Marta Purriños and Rosa Espiñeira Pan like coordinator; they us will present the near and new reasoned Catalogue of Luis Seoane’s work, on June 3 from them 19:45h in the Librería Formatos.
Date: On June 3 of 2013-05-27
Place: Fernandez Latorre 5. Ao Coruña
Hour: From them 19:45h
Le Corbusier se convirtió a mediados de la década de 1920 en un profeta de la nueva arquitectura. En 1922 diseña la Planta de una ciudad contemporánea, una ciudad para tres millones de personas con un espacio central de rascacielos cruciformes, edificios en recodo y amplios espacios verdes, aportando una interesante zonificación por actividades.
En la Villa Saboye de 1929 resume sus «Cinco puntos para una nueva arquitectura»: soportes sobre pilotes a distancia regular; azoteas planas que se pueden utilizar como jardín; ventanas corridas y apaisadas que aportan iluminación al interior; estructura libre de la fachada; planta libre, eliminando los muros sostén.
Tras la Segunda Guerra Mundial se continua la brillante carrera de Le Corbusier. En la Unidad de Vivienda de Marsella, realizada en 1945, consigue materializar su sueño: construir una vivienda colectiva como un edificio compacto. Se trata de un gran prisma rectangular que se separa del suelo gracias a enormes pilares de hormigón armado, material favorito del arquitecto desde estos momentos, dejando el hormigón a la vista y mostrando el encofrado de madera.
Gracias al hormigón podía dejar volar su fecunda imaginación y trabajar de manera escultórica como se observa en la iglesia de Nôtre-Dame de Ronchamp, construida entre 1950 y 1955. Es un edificio de planta irregular que se eleva en una colina; presenta tres salientes en las esquinas, como si de torreones se tratara, mientras la cubierta se asemeja a la quilla de un barco, incluso a una lona levantada. El color blanco domina el conjunto, iluminando el interior a través de atractivas ventanas con cristales coloreados.
La síntesis de su carrera se halla en la ciudad de Chandigarh, capital del estado indio del Punjab. Se trata de una ciudad de nueva planta en la que destaca el Parlamento, un espectacular edificio que se encuentra precedido de un pórtico de hormigón que se remata con una estructura en forma de cono truncado, sustituyendo así a la tradicional cúpula de la arquitectura clásica.
http://vimeo.com/8572408
Le Corbusier converteuse a mediados da década de 1920 nun profeta da nova arquitectura. En 1922 deseña a Planta dunha cidade contemporánea, unha cidade para tres millóns de persoas cun espazo central de rascacielos cruciformes, edificios en recodo e amplos espazos verdes, aportando unha interesante zonificación por actividades.
Na Vila Saboye de 1929 resume os seus «Cinco puntos para unha nova arquitectura»: soportes sobre pilotes a distancia regular; azoteas planas que se poden utilizar como xardín; fiestras corridas e apaisadas que aportan iluminación ao interior; estrutura libre da fachada; planta libre, eliminando os muros sostén.
Trala Segunda Guerra Mundial se continua a brillante carreira de Lle Corbusier. Na Unidade de Vivenda de Marsella, realizada en 1945, consegue materializar o seu soño: construír unha vivenda colectiva como un edificio compacto. Trátase dun gran prisma rectangular que se separa do chan grazas a enormes alicerces de hormigón armado, material favorito do arquitecto desde estes momentos, deixando o hormigón á vista e mostrando o encofrado de madeira.
Grazas ao hormigón podía deixar voar o seu fecunda imaxinación e traballar de xeito escultórica como se observa na igrexa de Nôtre-Dáme de Ronchamp, construída entre 1950 e 1955. É un edificio de planta irregular que se eleva nun outeiro; presenta tres salientes nas esquinas, coma se de torreóns tratásese, mentres a cuberta aseméllase á quilla dun barco, ata a unha lona levantada. A cor branca domina o conxunto, iluminando o interior a través de atractivas fiestras con cristais coloreados.
A síntese da súa carreira áchase na cidade de Chandigarh, capital do estado indio do Punjab. Trátase dunha cidade de nova planta na que destaca o Parlamento, un espectacular edificio que se atopa precedido dun pórtico de hormigón que se remata cunha estrutura en forma de cono truncado, substituíndo así á tradicional cúpula da arquitectura clásica.
Le Corbusier turned in the middle of the decade of 1920 into a prophet of the new architecture. In 1922 he designs the Plant of a contemporary city, a city for three million persons with a central space of cruciform skyscrapers, buildings in bend and wide green spaces, contributing an interesting zoning for activities.
In the Villa Saboye of 1929 it summarizes his «Five points for a new architecture»: supports on piles distantly to regulate; flat roofs that can be in use as garden; continuous and oblong windows that contribute lighting to the interior; free structure of the front; free plant, eliminating the walls support.
After the Second World war Corbusier continues the brilliant career of Him. In the Unit of Housing of Marseilles, realized in 1945, it manages to materialize his dream: to construct a collective housing as a compact building. It is a question of a great rectangular prism that separates of the soil thanks to enormous props of reinforced concrete, material favorite of the architect from these moments, leaving the concrete at sight and showing the encofrado of wood.
Thanks to the concrete it could stop demolish his fecund imagination and work in a sculptural way as it is observed in Nôtre-Dame de Ronchamp’s church, constructed between 1950 and 1955. It is a building of irregular plant that rises in a hill; he presents three projections in the corners, as if about towers it was treating itself, while the cover is alike the keel of a ship, even to an elevated canvas. The white color dominates the set, illuminating the interior across attractive windows with colored crystals.
The synthesis of his career is situated in Chandigarh’s city, the capital of the Indian condition of the Punjab. It is a question of a city of new plant in which stands out the Parliament, a spectacular building that is preceded of a portico of concrete that is finished off by a structure in the shape of truncated cone, substituting this way the traditional dome of the classic architecture.
«Si pudiésemos cargar sobre la arquitectura las responsabilidades que pesan sobre la construcción de barcos, tendríamos desde hace tiempo edificios mejores que el Partenón»[1]
Horatio Greenough
Jørn Utzon, ópera de Sydney. Fotografía de Balthazar Korab (1988)
Para los arquitectos de la modernidad, la construcción naval ha sido una referencia constante. Peter Collins, en su ensayo Changing Ideals in Modern Architecture (1750-1950), nos recuerda cómo, ya en el siglo XIX, el escultor americano Horatio Greenough reclamaba que los arquitectos volviesen la vista hacia el diseño naval:
«Si nuestras construcciones sobre tierra firme se enfrentaran a las mismas pruebas que se realizan en los astilleros, poco más habría que añadir. En lugar de encajar a la fuerza las funciones de todo tipo de edificios en una forma general, dada previamente, y de adoptar una forma exterior sin considerar la distribución interior, empecemos por el corazón progresando desde ahí hacia fuera»[2].
Collins cita otros ejemplos dónde arquitectos en búsqueda de la modernidad hallan nuevos rumbos al estudiar la construcción naval: El historiador de arquitectura James Fergusson analizó la fabricación de barcos desde la época de Guillermo el Conquistador hasta el «último barco botado en nuestros muelles», mientras el escritor Prosper Mérimée lamentaba en varios artículos que se estuvieran diseñando barcos de vapor tomando como modelo las galeras antiguas, opinión que también compartían Eugène Viollet-le-Duc y su discípulo Anatole de Baudot, quién escribe:
«¿No tenemos uno de los más útiles e interesantes ejemplos en los nuevos vehículos terrestres y marítimos? ¿Se les dio a éstos las formas de los carruajes o barcos de la época de Luis XVI? De ninguna manera: las interrelaciones y la apariencia se deducían de datos científicos e industriales. ¿Por qué, entonces, los refugios fijos, es decir, los edificios, no se diseñan de una manera similar?»[3].
Los cuadernos de bitácora de los arquitectos modernos están llenos de diseños de barcos. Le Corbusier, además de ver en los navíos «el juego sabio, correcto y magnífico de los volúmenes reunidos bajo la luz»[4], transformó la barcaza Louise-Catherine en un asilo flotante sobre el Sena para el Ejército de Salvación. Alvar Aalto llamó a su bote Nemo propheta in patria, dedicando a su diseño la misma atención que a su refugio privado en Muraatsalo, sólo accesible atravesando las aguas del lago Päijänne, Ramón Vázquez Molezún daba forma, verano tras verano, a su casa-embarcadero en Bueu —desde dónde salía a navegar— y Ralph Erskine llegó a convertir un velero —La Verona— en su estudio temporal.
El caso de Jørn Utzon es todavía más singular: su padre, Aage Utzon, era ingeniero naval y trabajó en el proyecto de varios navíos a lo largo de su vida. Desde niño, el futuro arquitecto visitaba los astilleros de su ciudad natal y ayudaba a su padre a realizar los planos y las maquetas de los barcos. El último diseño de Aage es un velero que denominó Sisu, nombre que Utzon retomará para las vigas que sostienen las «velas» de la ópera de Sydney y que permanece como un sentido homenaje a los comienzos de su singladura arquitectónica.
antonio s. río vázquez . arquitecto
a coruña. junio 2013
Notas: [1] GREENOUGH, Horatio. «American Architecture». En: TUCKERMAN, Henry Theodore. A memorial of Horatio Greenough consisting of a memoir, selections from his writings, and tributes to his genius. New York: G.P. Putnam & Co., 1853, p. 125 [2] GREENOUGH, Horatio. «American Architecture». En: TUCKERMAN, Henry Theodore. Op. Cit., p. 125 [3] BAUDOT, Anatole de. L’architecture: Le passé. Le présent. París: H. Laurens, 1916, p. 3 [4] En la página 79 de Vers une architecture aplica esta definición al paquebote Empress of Asia de la Canadian Pacific.
[:en]
«If we could load on the architecture the responsibilities that weigh on the construction of ships, we would have for time buildings better than the Parthenon»[1]
For the architects of the modernity, the naval construction has been a constant reference. Peter Collins, in his test Changing Ideals in Modern Architecture (1750-1950), remembers his how, already in the 19th century, the american sculptor Horatio Greenough was claiming that the architects were turning the sight towards the naval design:
«If our constructions on firm land were facing the same tests that are realized in the shipyards, little more would be necessary to add. Instead of fitting by force the functions of all kinds of buildings into a general form, given before, and of adopting an exterior form without considering the interior distribution, let’s begin for the heart progressing from there towards out»[2].
Collins mentions other examples where architects in search of the modernity find new courses on having studied the naval construction: The historian of architecture James Fergusson nalyzed the manufacture of ships from the epoch of Guillermo Conquering up to the «last ship thrown in our wharves», while the writer Prosper Mérimée was sorry in several articles that steam ships were designed taking like I shape the ancient galleys, opinion that also there were sharing Eugène Viollet-le-Duc and his disciple Anatole de Baudot, who writes:
«Do not we have one of the most useful and interesting examples in the new terrestrial and maritime vehicles? There were given to these the forms of the carriages or ships of the epoch of Luis XVI? By no means: the interrelationships and the appearance were deduced of scientific and industrial information. Why, then, the fixed refuges, that is to say, the buildings, are not they designed in a similar way?»[3].
The notebooks of binnacle of the modern architects are full of designs of ships. Le Corbusier, beside seeing in the ships «the wise, correct and magnificent game of the volumes assembled under the light»[4], transformed the barge Louise-Catherine into a floating asylum on the Seine for the Army of Salvation. Alvar Aalto called to his boat Nemo propheta in patria, dedicating to his design the same attention that to his refuge deprived in Muraatsalo, only accessible crossing the waters of the Päijänne Lake, Ramón Vázquez Molezún was giving form, summer after summer, to his pier-house in Bueu —from where it was going out to sail— and Ralph Erskine managed to turn a sailboat —La Verona— into his temporary study.
Jørn Utzon´s case is even more singular: his father, Aage Utzon, was a naval engineer and it was employed at the project of several ships along his life. From child, the future architect was visiting the shipyards of his natal city and was helping his father to realize the planes and the models of the ships. Aage’s last design is sailboat that named Sisu, name that Utzon will take again for the girders that support the «candles» of the Sydney´s Opera and that honoring remains as a sense to the beginning of his architectural day_s run.
antonio s. río vázquez . architect
a coruña. juny 2013
Notes:
[1] GREENOUGH, Horatio. «American Architecture». En: TUCKERMAN, Henry Theodore. A memorial of Horatio Greenough consisting of a memoir, selections from his writings, and tributes to his genius. New York: G.P. Putnam & Co., 1853, p. 125
[2] GREENOUGH, Horatio. «American Architecture». En: TUCKERMAN, Henry Theodore. Op. Cit., p. 125
[3] BAUDOT, Anatole de. L’architecture: Le passé. Le présent. París: H. Laurens, 1916, p. 3
[4] In the page 79 of Vers une architecture aplica esta definición al paquebote Empress of Asia de la Canadian Pacific.
[:gl]
«Se puidésemos cargar sobre a arquitectura as responsabilidades que pesan sobre a construción de barcos, teriamos dende fai tempo edificios mellores que o Partenón»[1]
Horatio Greenough
Jørn Utzon, ópera de Sydney. Fotografía de Balthazar Korab (1988)
Para os arquitectos da modernidad, a construción naval foi unha referencia constante. Peter Collins, no seu ensaio Changing Ideals in Modern Architecture (1750-1950), recórdanos cómo, xa no século XIX, o escultor americano Horatio Greenough reclamaba que os arquitectos volvesen a vista hacia o deseño naval:
«Se as nosas construcións sobre terra firme enfrontásense ás mesmas probas que se realizan nos astilleros, pouco máis habería que engadir. En lugar de encaixar á forza as funcións de todo tipo de edificios nunha forma xeral, dada previamente, e de adoptar unha forma exterior sen considerar a distribución interior, empecemos polo corazón progresando desde aí cara a fóra»[2].
Collins cita outros exemplos onde arquitectos en procura da modernidad achan novos rumbos ao estudar a construción naval: O historiador de arquitectura James Fergusson analizou a fabricación de barcos desde a época de Guillermo o Conquistador ata o «último barco botado nos nosos peiraos», mentres o escritor Prosper Mérimée llamentaba en varios artigos que se estivesen deseñando barcos de vapor tomando como modelo as galeras antigas, opinión que tamén compartían Eugène Viollet-le-Duc e o seu discípulo Anatole de Baudot, quén escribe:
«¿Non temos un dos máis útiles e interesantes exemplos nos novos vehículos terrestres e marítimos? Déuselles a estes as formas dos carruajes ou barcos da época de Luís XVI? De ningún xeito: interrelaciónelas e a aparencia deducíanse de datos científicos e industriais. Por que, entón, os refuxios fixos, é dicir, os edificios, non se deseñan dun xeito similar?»[3].
Os cadernos de bitácora dos arquitectos modernos están cheos de deseños de barcos. Le Corbusier, ademáis de ver os navíos «o xogo sabio, correcto e magnífico dos volúmenes reunidos baixo a luz»[4], transformou a barcaza Louise-Catherine nun asilo flotante sobre o Sena para o Exército de Salvación. Alvar Aalto chamou o seu bote Nemo propheta in patria, dedicando o seu deseño a mesma atención que o seu refuxio privado en Muraatsalo, sólo accesible atravesando as aguas do lago Päijänne, Ramón Vázquez Molezún daba forma, verán tras verán, a sua casa-embarcadoiro en Bueu —dende onde salía a navegar— e Ralph Erskine chegou a convertir un veleiro —La Verona— no se estudio temporal.
No caso de Jørn Utzon é aínda máis singular: o seu padre, Aage Utzon, era enxeñeiro naval e traballou no proxecto de varios navíos ao longo da súa vida. Desde neno, o futuro arquitecto visitaba os astaleiros da súa cidade natal e axudaba ao seu pai a realizar os planos e as maquetas dos barcos. O último deseño de Aage é velero que denominou Sisu, nome que Utzon retomará para as vigas que sosteñen as «velas» da ópera de Sydney e que permanece como un sentido homenajxe os comenzos da sua singladura arquitectónica.
antonio s. río vázquez . arquitecto
a coruña. xuño 2013
Notas:
[1] GREENOUGH, Horatio. «American Architecture». En: TUCKERMAN, Henry Theodore. A memorial of Horatio Greenough consisting of a memoir, selections from his writings, and tributes to his genius. New York: G.P. Putnam & Co., 1853, p. 125
[2] GREENOUGH, Horatio. «American Architecture». En: TUCKERMAN, Henry Theodore. Op. Cit., p. 125
[3] BAUDOT, Anatole de. L’architecture: Le passé. Le présent. París: H. Laurens, 1916, p. 3
[4] En la página 79 de Vers une architecture aplica esta definición o paquebote Empress of Asia de la Canadian Pacific.
Las célebres casas californianas de John Lautner (1911-1994) han servido de escenario a muchas peliculas, como Diamonds Are Forever o The Big Lebowski.
John Lautner fue un influyente arquitecto de Estados Unidos, cuyo trabajo en el sur de California combinó la ingeniería con el diseño humano y un dramático estilo de la era espacial.
As soadas casas californianas de John Lautner (1911-1994) serviron de escenario a moitas peliculas, como Diamonds Are Forever o The Big Lebowski.
John Lautner foi un influyente arquitecto de Estados Unidos, cuxo traballo no sur de California combinou a ingeniería co deseño humano e un dramático estilo de éraa espacial.
The famous Californian houses of John Lautner (1911-1994) have used as scene to many movies, as Diamonds Are Forever o The Big Lebowski.
ohn Lautner was an influential architect of The United States, which work in the south of California combined the engineering with the human design and a dramatic style of the spatial age.
Desde la presentación editorial se explica que «la colección se apoya en las experiencias previas, editoriales y de relación, propuestas bajo el denominador común del cabecero Scalae: la iniciativa editorial de los pliegos en papel (scalae 0.0; 2003), radiofónica de los podcast mp3 (scalae 1.0; 2005) y documental rss en scalae.net (scalae 2.0; 2009), todas ellas complementarias y activas».
Sin duda, todo ello es debido en gran parte al empuje personal del arquitecto y editor riojano Félix Arranz, uno de los agitadores y activadores más inquietos del debate arquitectónico actual. Además de editor de Scalae, ha sido director de la Escuela Técnica Superior de Arquitectura de Zaragoza, co-director de la XI Bienal Española de Arquitectura y Urbanismo, o co-comisario de Vogadors, el pabellón de Catalunya y Baleares en la Bienal de Arquitectura de Venecia de 2012.
[…]
David H. Falagán
Scalae eBooks Collection Felix Arranz (ed.), Jaume Prat (ed. asociado)
Agencia documental de arquitectura SCALAE, 2013
Distribución gratuita y subscripciones: archbib.com
Desde a presentación editorial explícase que «a colección apóiase nas experiencias previas, editoriais e de relación, propostas baixo o denominador común do cabecero Scalae: a iniciativa editorial dos pliegos en papel (scalae 0.0; 2003), radiofónica dos podcast mp3 (scalae 1.0; 2005) e documental rss en scalae.net (scalae 2.0; 2009), todas elas complementarias e activas».
Sen dúbida, todo iso é debido en gran parte ao empuxe persoal do arquitecto e editor riojano Félix Arranz, un dos agitadores e activadores máis inquedos do debate arquitectónico actual. Ademais de editor de Scalae, foi director da Escola Técnica Superior de Arquitectura de Zaragoza, co-director da XI Bienal Española de Arquitectura e Urbanismo, ou co-comisario de Vogadors, o pabellón de Catalunya e Baleares na Bienal de Arquitectura de Venecia de 2012.
[…]
David H. Falagán
Scalae eBooks Collection
Felix Arranz (ed.), Jaume Prat (ed. asociado)
Axencia documental de arquitectura SCALAE, 2013
Distribución gratuita e subscripcións: archbib.com
From the publishing presentation it makes clear that «the collection rests on the previous, publishing experiences and of relation, proposed under the common denominator of the cabecero Scalae: the publishing initiative of the sheets in paper (scalae 0.0; 2003), wireless of the podcast mp3 (scalae 1.0; 2005) and documentary rss in scalae.net (scalae 2.0; 2009), complementary and active all of them».
Undoubtedly, all this is owed largely to the personal push of the architect and publisher riojano Félix Arranz, one of the agitators and more anxious activators of the architectural current debate. Besides publisher of Scalae, he has been the director of the Technical Top School of Architecture of Saragossa, codirector of the Biennial Spanish XIth of Architecture and Urbanism, or co-commissioner of Vogadors, Catalunya’s pavilion and Balearics in the Biennial one of Architecture of Venice of 2012.
Arquitectura y Ciudad. Jordi Badia expone en Ljubljiana. El arquitecto Jordi Badia, comisario del pabellón Catalan y Balear de la pasada Bienal de Arquitectura de Venecia, es invitado a exponer su trabajo en la prestigiosa galería eslovena Dessa Gallery especializada en arquitectura.
La exposición, mediante 11 fotografías a gran escala acompañadas de una breve explicación del proyecto, que el visitante podrá ir recopilando para componer su propio catálogo, recorre el pasado, el presente y el futuro de BAAS Arquitectura. La propuesta se articula cronológicamente y plantea la existencia y la función del vacío en la arquitectura como valor a preservar en la fisionomía de las ciudades.
Según Badia “La arquitectura debe saber abandonar, cuando es necesario, su carácter singular para incorporarse a un contexto y trabajar en equipo. Debe acepta con modestia su condición. No es más que una pequeña pieza de un gran puzzle que ha ido creciendo a lo largo de los siglos.”“Muchas veces, lo más importante en arquitectura no es lo que se construye sino lo que no se construye. Estamos construyendo ciudad, no arquitectura”.
Jordi Badia, fundador de BAAS arquitectura despacho con sede en Barcelona y reconocido con premios como el Ciudad de Barcelona por El Museo Can Framis, presenta la exposición Architecture and City en la Galería DESSA de Ljubljana. Después de haber participado en Mayo 2012 en el Project Studio organizado por la University of Architecture Ljubljana Plečnik y editado el libro recopilatorio del workshop Shaping the City, Jordi Badia expone ahora en la ciudad de Ljubljana con una muestra que repasa su trayectoria a través de 11 obras, edificios públicos o privados que construyen ciudad desde el respeto al contexto y al usuario final. En definitiva, refleja la particular visión de Jordi Badia sobre la gestión del espacio urbano a través de la configuración del vacío.
Architectural gallery DESSA Ljubljana
Židovska steza 4, Ljubljana
+386 1 25 16 010
Inaguración Junio 3
Lunes a Viernes 10.00 am – 3.00 pm
Arquitectura e Cidade. Jordi Badia expón en Ljubljiana. O arquitecto Jordi Badia, comisario do pabellón Catalan e Balear da pasada Bienal de Arquitectura de Venecia, é invitado a expoñer o seu traballo na prestixiosa galería eslovena Dessa Gallery especializada en arquitectura.
A exposición, mediante 11 fotografías a gran escala acompañadas dunha breve explicación do proxecto, que o visitante poderá ir recompilando para compoñer o seu propio catálogo, percorre o pasado, o presente e o futuro de BAAS Arquitectura. A proposta se articula cronológicamente e suscita a existencia e a función do baleiro na arquitectura como valor a preservar na fisionomía das cidades.
Segundo Badia “A arquitectura debe saber abandonar, cando é necesario, o seu carácter singular para incorporarse a un contexto e traballar en equipo. Debe acepta con modestia a súa condición. Non é máis que unha pequena peza dun gran puzzle que ha ir crecendo ao longo dos séculos.” “Moitas veces, o máis importante en arquitectura non é o que se constrúe senón o que non se constrúe. Estamos construíndo cidade, non arquitectura”.
Jordi Badia, fundador de BAAS arquitectura despacho con sé en Barcelona e recoñecido con premios como o Cidade de Barcelona polo Museo Can Framis, presenta a exposición Architecture and City na Galería DESSA de Ljubljana. Logo de participar en mayo 2012 no Project Studio organizado pola University of Architecture Ljubljana Plečnik e editado o libro recopilatorio do workshop Shaping the City, Jordi Badia expón agora na cidade de Ljubljana cunha mostra que repasa a súa traxectoria a través de 11 obras, edificios públicos ou privados que constrúen cidade desde o respecto ao contexto e ao usuario final. En definitiva, reflicte a particular visión de Jordi Badia sobre a xestión do espazo urbano a través da configuración do baleiro.
Architectural gallery DESSA Ljubljana
Židovska steza 4, Ljubljana
+386 1 25 16 010
Inaguración Junio 3
Lunes a Viernes 10.00 am – 3.00 pm
Architecture and City. Jordi Badia exhibits in Ljubljiana. The architect Jordi Badia, commissioner of the Catalan and Balearic pavilion of the past Biennial show of Architecture of Venice, is invited to expose his work in the prestigious Slovene gallery Dessa Gallery specialized in architecture.
The exhibition, by means of 11 large-scale photographies accompanied of a brief explanation of the project, which the visitor will be able to be compiling to compose his own catalogue, crosses the past, the present and the future of BAAS Architecture. The offer is articulated chronologically and raises the existence and the function of the emptiness in the architecture as value to preserving in the physiognomy of the cities.
According to Badia“The architecture must be able to retire, when it is necessary, his singular character to join to a context and to be employed at equipment. Debit accepts with modesty his condition. It is not any more than a small piece than a great puzzle that has been growing throughout the centuries.” “Often, the most important thing in architecture is not what is constructed but what is not constructed. We are constructing city, not architecture”.
Jordi Badia, founder of BAAS architecture I do business with headquarters in Barcelona and recognized with prizes as the Ciudad of Barcelona for The Museum Khan Framis, he presents the exhibition Architecture and City in the Gallery DESSA of Ljubljana. After having taken part in May, 2012 in the Project Studio organized by the University of Architecture Ljubljana Plecnik and edited the book recopilatorio of the workshop Shaping the City, Jordi Badia exhibits now in the city of Ljubljana with a sample that revises his path across 11 works, public or private buildings that construct city from the respect the context and the final user. Definitively, it reflects Jordi Badia’s particular vision on the management of the urban space across the configuration of the emptiness.
Architectural gallery DESSA Ljubljana
Židovska steza 4, Ljubljana
+386 1 25 16 010
Inaguración June 3
Monday to Friday 10.00 am – 3.00 pm
Aún recuerdo cuando estudiar arquitectura te aseguraba un futuro. O eso creían todos: tus padres te miraban con aprobación y tus amigos te decían que, a partir de entonces, tú pagarías las cervezas.
Ahora, tras una crisis estructural y un cambio de ley en el horizonte, estudiar arquitectura parece haberse convertido en un capricho o -lo que es peor- en un vicio caro. Cada vez más caro.
El primo Ramón
Albuquerque, Nuevo México, Primavera de 2013
Still I remember when to study architecture he was assuring a future you. Or it they believed all: your parents were looking at you with approval and your friends were saying to you that, from then, you would pay the beers. Now, after a structural crisis and a change of law in the horizon, to study architecture seems to have turned into a caprice or – what is worse – in an expensive vice. Increasingly expensive.
El primo Ramón
Albuquerque, New Mexico, Spring of 2013
[:gl]
Aínda recordo cando estudar arquitectura asegurábache un futuro. Ou iso crían todos: os teus pais mirábanche con aprobación e os teus amigos dicíanche que, a partir de entón, ti pagarías as cervexas. Agora, tras unha crise estructural e un cambio de lei no horizonte, estudar arquitectura parece haberse convertido nun capricho ou -o que é peor- nun vicio caro. Cada vez máis caro.
El primo Ramón
Albuquerque, Nuevo México, Primavera de 2013
Del el 20 de Mayo al 1 de Junio el espacio UBox de la Fundación Adolfo Domínguez (c/Serrano 5), presenta la exposición colectiva “CIUDADES”, enmarcada en un ciclo de exposiciones que tiene como principal aspiración revisar tres facetas inherentes al ser humano: la ciudad, la naturaleza y la unión de ambas en la visión que el ser humano tiene de sí mismo.
Exposición colectiva: Diego Beneitez, Daniel Cebrian, Carolina Madruga, Tomás Castaño, María Burgaz, Frank Govin, José Javier González, Joan Soler.
TRANSITOS, Técnica mixta sobre tela, 30x40x3, Joan Soler
«Qué mejor que una conexión de ocho artistas con ocho estilos diferentes versando sobre la ciudad, para representar lo que ésta realmente es. Una mezcla maravillosa de culturas, personas, caras, calles, luces… De la ciudad el artista se nutre, pues ésta es puro arte. La ciudad es un lienzo inacabado, en el que cada suceso diario pinta una nueva pincelada sobre otra ya dada; en la que cada uno quita o añade a su antojo, desde el graffiti que recorre paredes a las escaparates de cada tienda, los colores de las chaquetas de los viandantes, la basura esparcida en la vetas donde se unen la calzada y la acera; el renacer de ésta, por la noche, cuando el ocaso roba el color para teñirlo todo de gris, y enciende sus faros para iluminarlo todo y guiar a cada barco a buen puerto. Esta exposición es un brillo talento, donde cada artista muestra, desde su prisma personal, su manera de ver la infinita metrópolis».
– Por Daniel Cebrián (pintor)
Ya está abierta al público y se podrá visitar hasta el sábado 1 de Junio.
Exposición colectiva “Ciudades”
Hasta el 1 de Junio de 2013
Inauguración: 22 de mayo de 2013, desde las 19:00 h.
Lugar: Espacio UBox de la Fundación Adolfo Domínguez
Dirección: Calle Serrano 5, 3ª planta (entrada por tienda), 28001 Madrid
Disciplinas: Pintura, técnica mixta y fotografía
Exposición colectiva “Retratos”
Del 3 al 15 de Junio de 2013
Inauguración: 5 de Junio de 2013, desde las 19:00 h.
Lugar: Espacio UBox de la Fundación Adolfo Domínguez
Dirección: Calle Serrano 5, 3ª planta (entrada por tienda), 28001 Madrid
Disciplinas: Pintura, técnica mixta y fotografía
Exposición colectiva “Paisajes”
Del 17 al 30 de Junio de 2013
Inauguración: 19 de mayo de 2013, desde las 19:00 h.
Lugar: Espacio UBox de la Fundación Adolfo Domínguez
Dirección: Calle Serrano 5, 3ª planta (entrada por tienda), 28001 Madrid
Disciplinas: Pintura, técnica mixta y fotografía
Do o 20 de Maio ao 1 de Xuño o espazo UBox da Fundación Adolfo Domínguez (c/Serrano 5), presenta a exposición colectiva “CIDADES”, enmarcada nun ciclo de exposicións que ten como principal aspiración revisar tres facetas inherentes ao ser humano: a cidade, a natureza e a unión de ambas na visión que o ser humano ten de si mesmo.
Exposición colectiva: Diego Beneitez, Daniel Cebrian, Carolina Madruga, Tomás Castaño, María Burgaz, Frank Govin, José Javier González, Joan Soler.
TRANSITOS, Técnica mixta sobre tela, 30x40x3, Joan Soler
«Que mellor que unha conexión de oito artistas con oito estilos diferentes versando sobre a cidade, para representar o que esta realmente é. Unha mestura marabillosa de culturas, persoas, caras, rúas, luces… Da cidade o artista nútrese, pois esta é pura arte. A cidade é un lenzo inacabado, no que cada suceso diario pinta unha nova pincelada sobre outra xa dada; na que cada un quita ou engade ao seu antojo, desde o graffiti que percorre paredes ás escaparates de cada tenda, as cores das chaquetas dos viandantes, o lixo esparcida en vétala onde se unen a calzada e a beirarrúa; o renacer desta, pola noite, cando o ocaso rouba a cor para tinguilo todo de gris, e acende os seus faros para iluminalo todo e guiar a cada barco a bo porto. Esta exposición é un brillo talento, onde cada artista mostra, desde o seu prisma persoal, o seu xeito de ver a infinita metrópolis».
– Por Daniel Cebrián (pintor)
Xa está aberta ao público e poderase visitar ata o sábado 1 de Xuño.
Exposición colectiva “Cidades”
Ata o 1 de Xuño de 2013
Inauguración: 22 de maio de 2013, desde as 19:00 h.
Lugar: Espazo UBox da Fundación Adolfo Domínguez
Dirección: Rúa Serrano 5, 3ª planta (entrada por tenda), 28001 Madrid
Disciplinas: Pintura, técnica mixta e fotografía
Exposición colectiva “Retratos”
Do 3 ao 15 de Xuño de 2013
Inauguración: 5 de Xuño de 2013, desde as 19:00 h.
Lugar: Espazo UBox da Fundación Adolfo Domínguez
Dirección: Rúa Serrano 5, 3ª planta (entrada por tenda), 28001 Madrid
Disciplinas: Pintura, técnica mixta e fotografía
Exposición colectiva “Paisaxes”
Do 17 ao 30 de Xuño de 2013
Inauguración: 19 de maio de 2013, desde as 19:00 h.
Lugar: Espazo UBox da Fundación Adolfo Domínguez
Dirección: Rúa Serrano 5, 3ª planta (entrada por tenda), 28001 Madrid
Disciplinas: Pintura, técnica mixta e fotografía
From May 20 to June 1 the space UBox of the Adolfo Domínguez Foundation (c/Serrano 5), presents the collective exhibition «CITIES», placed in a cycle of exhibitions that has as principal aspiration check three facets inherent in the human being: the city, the nature and the union of both in the vision that the human being has of yes same.
Collective exhibition: Diego Beneitez, Daniel Cebrian, Carolina Madruga, Tomás Castaño, María Burgaz, Frank Govin, José Javier González, Joan Soler.
TRANSITOS, Mixed technology on fabric, 30x40x3, Joan Soler
«What better that a connection of eight artists with eight different styles turning on the city, to represent what this one really is. A wonderful mixture of cultures, persons, faces, streets, lights … Of the city the artist is nourished, since this one is a pure art. The city is an unfinished linen, in which every daily event paints a new brushstroke on other one already given; in that each one removes or adds to his whim, from the graffiti that crosses walls to the escaparates of every shop, the colors of the jackets of the viandantes, the merry garbage in the vetas where the causeway and the sidewalk join; the revival of this one, in the night, when the west steals the color for teñirlo quite of grey, and it ignites his beacons to illuminate everything and to guide to every ship to good port. This exhibition is a sheen talent, where every artist shows, from his personal prism, his way of seeing the infinite metropolis».
– By Daniel Cebrián (painter)
Already it is opened for the public and it will be possible visit until Saturday, the 1st of June.
Collective exhibition “Cities”
Until 1 June 2013
Inauguration: 22 May 2013, from the 19:00 h.
Place: Space UBox of the Foundation Adolfo Domínguez
Direction: Street Serrano 5, 3ª plant (entrance by shop), 28001 Madrid
Discipline: Painting, mixed technician and photography
Collective exhibition “Portraits”
Of the 3 to 15 June 2013
Inauguration: 5 June 2013, from the 19:00 h.
Place: Space UBox of the Foundation Adolfo Domínguez
Direction: Street Serrano 5, 3ª plant (entrance by shop), 28001 Madrid
Discipline: Painting, mixed technician and photography
Collective exhibition “Landscapes”
Of the 17 to 30 June 2013
Inauguration: 19 May 2013, from the 19:00 h.
Place: Space UBox of the Foundation Adolfo Domínguez
Direction: Street Serrano 5, 3ª plant (entrance by shop), 28001 Madrid
Discipline: Painting, mixed technician and photography
Monterroso es una pequeña villa del interior de la provincia de Lugo famosa por su feria anual, de más de quinientos años de antigüedad, que se celebra el día de difuntos.
Como suele ocurrir en estos casos, el servicio del centro de salud cubre un área mayor que el propio núcleo principal del Ayuntamiento, y con una población sensiblemente envejecida.
Adquiere, por tanto, una importancia significativa el apeadero de autobuses, ubicado en el extremo noroeste de la manzana, y quizás no tanto la posible relación con la cercana sede municipal, al noreste.
El inmueble ocupa la totalidad de la parcela. Linda al este y sur con vías urbanas y al oeste con una pequeña zona verde compartida con el mencionado apeadero. Tanto la pendiente existente, como la ubicación de dicho apeadero nos sugieren acceder, a nivel, por la esquina suroeste, de tal forma que el edificio se hunde ligeramente y favorece no solo el soleamiento de la calle superior, sino su lectura como tapia, más acorde en cuestión de escala con el entorno rural en que nos encontramos.
En esta planta de acceso se encuentran, hacia el sur, pediatría, hacia el norte, las consultas generales, y en el centro, la recepción, con los servicios auxiliares detrás. Dos volúmenes emergen de la compacta construcción; el área privada de médicos, con un vacío a doble altura sobre el acceso principal, y un lucernario que, con los entrantes en el alzado oeste, animan la zona de espera.
Cuatro patios matizan el contacto con el exterior. En la planta sótano se sitúan las áreas de mujer, fisioterapia, odontología e instalaciones, iluminadas y ventiladas por estos patios ingleses para favorecer la intimidad de vistas.
Una piel continua de pizarra cubre fachadas y cubiertas, con roturas estratégicas de acero galvanizado en acceso, patios y huecos principales, y contrasta con el cálido interior forrado de roble.
Obra: Centro de salud
Situación: Monterroso. Lugo. Galicia. España
Fechas de redacción: Concurso 2006, proyecto 2009, fin de obra 2012
Autores del proyecto: abalo alonso arquitectos. Elizabeth Abalo, Gonzalo Alonso
Colaboradores: David Lareo, Manuel Sanmartín, Francisco Vázquez, arquitectos
Estructura: Carlos Bóveda, arquitecto
Instalaciones: Inaec ingeniería
Arquitecto técnico: Francisco González Varela
Promotor: Sergas, Xunta de Galicia
Construcción: Ute. Jefe de obra, Samuel Requejo
Fotografía: Héctor Santos-Díez | BISimages + abaloalonso.es
Monterroso is a small villa of the interior of the famous province of Lugo for his annual fair, of more than five hundred years of antiquity, which is celebrated the day of deceased.
Since it is in the habit of happening in these cases, the service of the center of health covers a major area that the own principal core of the Town hall, and with a sensitively aged population.
A significant importance acquires, therefore, the alighting-place of buses, located in the extreme northwest of the apple, and probably not so much the possible relation with the nearby municipal headquarters, to the North-East.
The building occupies the totality of the plot. It adjoins in the eastern part and south with urban routes and in the western part with a small green space shared with the mentioned alighting-place. Both the existing slope, and the location of the above mentioned alighting-place they suggest us to accede, to level, for the corner southwest, in such a way that the building sinks lightly and favors not only the soleamiento of the top street, but his reading as wall, more identical concerning scale with the rural environment in which we are.
In this plant of access they find, towards the south, pediatrics, towards the north, the general consultations, and in the center, the receipt, with the auxiliary services behind. Two volumes emerge of the compact construction; the area deprived of doctors, with an emptiness to double height on the principal access, and a lucernario that, with the inlets in the gathering west, they encourage the zone of wait.
Four courts tint the contact with the exterior. In the plant basement there place the woman’s areas, physical therapy, odontolgy and facilities, illuminated and ventilated for these English courts to favor the intimacy of conference.
A constant skin of slate covers fronts and covers, with strategic breaks of steel galvanized in access, courts and principal hollows, and contrasts with the hot interior lined with oak.
Work: Health Center
Location: Monterroso. Lugo. Galicia. Spain
Dates of draft: I compete 2006, project 2009, end of work 2012
Authors of the project: abalo alonso arquitectos. Elizabeth Abalo, Gonzalo Alonso
Collaborators: David Lareo, Manuel Sanmartín, Francisco Vázquez, architects
Monterroso é unha pequena vila do interior da provincia de Lugo famosa pola súa feira anual, de máis de cincocentos anos de antigüidade, que se celebra o día de defuntos.
Como adoita ocorrer nestes casos, o servizo do centro de saúde cobre un área maior que o propio núcleo principal do Concello, e cunha poboación sensiblemente envellecida.
Adquire, xa que logo, unha importancia significativa o apeadero de autobuses, situado no extremo noroeste da mazá, e quizais non tanto a posible relación coa próxima sé municipal, ao noreste.
O inmueble ocupa a totalidade da parcela. Linda ao leste e sur con vías urbanas e ao oeste cunha pequena zona verde compartida co mencionado apeadero. Tanto a pendente existente, como a ubicación de devandito apeadero suxírennos acceder, a nivel, pola esquina suroeste, de tal forma que o edificio afúndese ligeramente e favorece non só o soleamiento da rúa superior, senón a súa lectura como tapia, máis acorde en cuestión de escala coa contorna rural en que nos atopamos.
Nesta planta de acceso atópanse, cara ao sur, pediatría, cara ao norte, as consultas xerais, e no centro, a recepción, cos servizos auxiliares detrás. Dous volumes emergen de compáctaa construción; a área privada de médicos, cun baleiro a dobre altura sobre o acceso principal, e un lucernario que, cos entrantes no alzado oeste, animan a zona de espera.
Catro patios matizan o contacto co exterior. Na planta sótano sitúanse as áreas de muller, fisioterapia, odontología e instalacións, iluminadas e ventiladas por estes patios ingleses para favorecer a intimidade de vistas.
Unha pel continua de pizarra cobre fachadas e cubertas, con roturas estratéxicas de aceiro galvanizado en acceso, patios e ocos principais, e contrasta co cálido interior forrado de carballo.
Obra: Centro de saude
Emplazamento: Monterroso. Lugo. Galicia. España
Datas de redacción: Concurso 2006, proxecto 2009, fin de obra 2012
Autores do proxecto: abalo alonso arquitectos. Elizabeth Abalo, Gonzalo Alonso
Colaboradores: David Lareo, Manuel Sanmartín, Francisco Vázquez, arquitectos
El musarqourense presenta el vídeo con la reconstrucción en 3D «Evolución histórica del edificio del Museo Provincial de Ourense». Este film refleja los resultados de las excavaciones e investigaciones que durante años fueron llevadas a cabo en el inmueble.
El edificio conocido como Pazos, Torres y Corral del obispo es uno de los escasos ejemplos de arquitectura románica civil conservada al que se le fueron añadiendo soportes representativos de cada tiempo histórico.
http://vimeo.com/66543082
O musarqourense presenta o vídeo coa reconstrución en 3D «Evolución histórica do edificio do Museo Provincial de Ourense». Este filme reflexa os resultados das escavacións e investigacións que durante anos foron levadas a cabo no inmoble.
O edificio coñecido como Pazos, Torres e Curral do bispo é un dos escasos exemplos de arquitectura románica civil conservada ao que se foron engadindo soportes representativos de cada tempo histórico.
The musarqourense presents the video with the reconstruction in 3D «Historical Evolution of the building of Ourense’s Provincial Museum». This film reflects the results of the excavacións and investigations that for years were carried out in the building.
The building known as Country houses, Towers and Corral of the bishop is one of the scanty examples of Romanesque civil architecture preserved to that him were added representative supports of every historical time.
“Fenómenos concretos en territorios difusos” son unas jornadas divulgativas sobre investigación urbana que se desarrollarán el jueves 30 y el viernes 31 de mayo de 2013 en el salón de actos de la ETSA de A Coruña.
El objetivo de las jornadas es dar conocer una serie de prácticas investigadoras que, desde diversas formas de ruptura con la estabilidad de los dualismos clásicos como teoría-práctica, objetivismo-subjetivismo o academia-sociedad, se han acercado a la cuestión urbana de una forma tan ilusionante como plenamente científica.
No se trata por lo tanto de investigaciones abordadas desde el instrumental y las metodologías más vinculadas a las prácticas urbanísticas como la planificación territorial o el proyecto urbano (y que en la actualidad giran en torno al optimismo despertado por la generalización del uso de los SIG, y el pesimismo derivado de la deslegitimación profesional post-burbuja inmobiliaria), sino de búsquedas inmersas en las propias derivas personales de cada uno de los invitados (César Losada, Maurici Pla, Xoán Mosquera y Álvaro Domingues) a través de campos y conceptos como la filosofía, el lenguaje, el activismo o lo ordinario.
En un momento en el que alrededor del urbanismo, la geografía o la cartografía se reúnen numerosas disciplinas y agentes sociales interrogándose por su incapacidad para comprender las dinámicas delfilos territorio actual, estas jornadas tratarán de incentivar el interés por la investigación urbana como medio de análisis de las formas de vida contemporáneas, a través de sus correlatos espaciales, y como lanzadera de propuestas materializables en discursos, procesos o cosas urbanas no limitadas exclusivamente a las lógicas del capital.
“Fenómenos concretos en territorios difusos” son unhas xornadas divulgativas sobre investigación urbana que se desenvolverán o xoves 30 e o venres 31 de maio de 2013 no salón de actos da ETSA da Coruña.
O obxectivo das xornadas é dar coñecer unha serie de prácticas investigadoras que, desde diversas formas de ruptura coa estabilidade dos dualismos clásicos como teoría-práctica, obxetivismo-subxetivismo ou academia-sociedade, achegáronse á cuestión urbana dunha forma tan ilusionante como plenamente científica.
Non se trata polo tanto de investigacións abordadas desde o instrumental e as metodoloxías máis vinculadas ás prácticas urbanísticas como a planificación territorial ou o proxecto urbano (e que na actualidade viran en torno ao optimismo espertado pola generalización do uso dos SIG, e o pesimismo derivado da deslegitimación profesional post-burbulla inmobiliaria), senón de procuras inmersas nas propias derivas persoais de cada un dos invitados (César Losada, Maurici Pla, Xoán Mosquera e Álvaro Domingues) a través de campos e conceptos como a filosofía, a linguaxe, o activismo ou o ordinario.
Nun momento no que ao redor do urbanismo, a xeografía ou a cartografía reúnense numerosas disciplinas e axentes sociais interrogándose pola súa incapacidade para comprender as dinámicas delfilos territorio actual, estas xornadas tratarán de incentivar o interese pola investigación urbana como medio de análise das formas de vida contemporáneas, a través das súas correlatos espaciais, e como lanzadera de propostas materializables en discursos, procesos ou cousas urbanas non limitadas exclusivamente ás lóxicas do capital.
“Concrete phenomena in diffuse territories” they are a few divulgative days of urban investigation that they will develop on Thursday, the 30th and Friday, the 31st of May, 2013 in the assembly hall of the ETSA de A Coruña.
The aim of the days is to give to know a series of investigative practices that, from diverse forms of break with the stability of the classic dualisms as theory – practice, objetivismo-subjetivismo or academy – company, have approached the urban question of a form so ilusionante as fullly scientific.
It is not a question therefore of investigations approached from the set of instruments and the methodologies most linked to the urban development practices as the territorial planning or the urban project (and that at present they turn concerning the optimism woken up by the generalization of the use of the SIG, and the pessimism derived from the professional deslegitimación real-estate post-bubble), but of immersed searches in the own personal drifts of each one of the guests (César Losada, Maurici Pla, Xoán Mosquera and Álvaro Domingues) across fields and concepts as the philosophy, the language, the activismo or the ordinary thing.
In a moment in which about the urbanism, the geography or the cartography numerous disciplines and social agents meet being interrogated by his disability to understand the dynamics delfilos current territory, these days will try to stimulate the interest for the urban investigation as way of analysis of the contemporary forms of life, across his spatial correlatos, and as shuttle of offers materializables in speeches, processes or urban things not limited exclusively to the logics of the capital.
Chicago tiene grandes edificios y es el lugar de nacimiento del rascacielos. Al Boardman traslada sus pensamientos en la creación de un corto sobre solamente cinco edificios de esta ciudad.
Creación y animación: Al Boardman
Música: Vimeo Music «Prelude No. 3» by Chris Zabriskie
Diseño de sonido: Noted in its absence!
Al Boardman es un reconocido diseñador y animador británico especializado en motion graphics y animación. Ha trabajado en una variedad de proyectos para clientes de renombre mundial, incluidos Google, Apple, The New York Times, The Guardian, y muchas otras marcas prominentes. Su estilo distintivo se caracteriza por su uso creativo de formas geométricas, colores vibrantes y animaciones fluidas.
Además de su trabajo comercial, Al Boardman también es conocido por compartir su conocimiento y experiencia a través de conferencias, talleres y en línea a través de plataformas como Vimeo y su propio sitio web. Es un contribuyente activo a la comunidad de diseño y animación, inspirando a otros con su creatividad y habilidades técnicas.
[:gl]
Chicago ten grandes edificios e é o lugar de nacemento do rañaceos. Al Boardman traslada os seus pensamentos na creaciónde un curto sobre soamente cinco edificios desta cidade.
Música: Vimeo Music «Prelude No. 3» by Chris Zabriskie (chriszabriskie.com)
Deseño de son: Noted in its absence!
[:en]
Chicago has many truly great buildings. It sits firmly on the map of global architecture and is the birthplace of the skyscraper. Creating a short video about just five great buildings is doing this city a massive disservice, as there are many and this is simply my thoughts. I hope you enjoy it. I loved creating it.
El próximo jueves 6 de junio tendrá lugar la segunda jornada del ciclo Eso dicen; en esta ocasión, el invitado será trespes arquitectos. La sesión se dividirá en media hora de presentación del arquitecto y otros treinta minutos de coloquio informal con el público.
Eso dicen es un ciclo de sesiones-coloquio que se celebra el primer y tercer jueves de cada mes entre las 20:00h y las 21:00h en la planta baja del Taller Creativo No Importa (calle San Andrés, 46); en él participan arquitectos gallegos pertenecientes a distintas generaciones con la intención de presentar un amplio espectro de enfoques de la disciplina, siempre con una reflexión acerca del papel del arquitecto en el momento actual como telón de fondo.
Trespes Arquitectos es un equipo formado por Carlos Mosquera del Palacio, Alberte Pérez Rodríguez y Enrique Iglesias Lima. Entiende el oficio de arquitecto de manera transversal, desde lo estrictamente profesional hasta la divulgación cultural. Su trabajo fue objeto de reconocimento siendo premiados en la categoria de arquitectura efímera de los premios A+, finalistas en los V Premios ENOR y seleccionados en los premios ARQUIA/Próxima 2010. Coordinan desde 2008 el programa de difusión y divulgación cultural INTEMCIOM de la librería Formatos de A Coruña. + trespesarquitectos.com
ESO DICEN · trespes arquitectos Jueves 2 de junio 20:00 – 21:00h
aforo limitado – entrada gratuita [NO IMPORTA] taller creativo
C/San Andrés 46 planta Baja
La Coruña [España]
Organiza:
Alberto Alonso Oro [veredes.es]
Maria Olmo Béjar + Borja López Cotelo [lasonceymedia.com]
On Thursday, the 6nd of Juny them 20:00h, in the ground floor of [NO IMPORTA] the first session of the So they saycycle, the guest will be trespes arquitectos. The session will divide in the half hour of presentation of the architect and other thirty minutes of informal colloquium with the public.
So they say is a cycle of meetings – colloquia in which there will take part Galician architects belonging to different generations with the intention of presenting a wide spectrum of approaches of the discipline: construction, teaching, spreading, investigation and hybridization with other fields. In all the cases, the backdrop will be a reflection it brings over of the paper of the architect in the current moment and his multiple redefinitions.
Trespes Arquitectos is an equipment formed by Carlos Mosquera del Palacio, Alberte Pérez Rodríguez and Enrique Iglesias Lima. He understands the architect’s trade of a transverse way, from the strictly professional thing up to the cultural spreading. His work was an object of recognition being rewarded in the category of ephemeral architecture of the prizes To +, finalists in the V PREMIOS ENOR and selected in the prizes ARQUIA/Próxima 2010. They coordinate from 2008 the program of diffusion and cultural spreading INTEMCIOM of the bookshop Formats of To Corunna.
Maria Olmo Béjar + Borja López Cotelo [lasonceymedia.com]
O vindeiro xoves 6 de xuño terá lugar a segunda xornada do ciclo Iso din; nesta ocasión, o invitado será trespes arquitectos. A sesión dividirase en media hora de presentación do arquitecto e outros trinta minutos de coloquio informal co público.
Iso din é un ciclo de sesións-coloquio no que participarán arquitectos galegos pertencentes a distintas xeracións coa intención de presentar un amplo espectro de enfoques da disciplina: construción, docencia, divulgación, investigación e hibridación con outros campos. En todos os casos, o telón de fondo será unha reflexión achega do papel do arquitecto no momento actual e os seus múltiples redefiniciones.
Trespes Arquitectos é un Equipo formado por Carlos Mosquera del Palacio, Alberte Pérez Rodríguez e Enrique Iglesias Lima. Entende o oficio de arquitecto de xeito tranversal, dende o estrictamente profesional até a divulgación cultural. O seu traballo foi obxecto de recoñecimento sendo siendo premiados na categoria de arquitectura efímera dos premios A+, finalistas nos V Premios ENOR e seleccionados nos premios ARQUIA/Próxima 2010. Coordinan dende 2008 o programa de difusión e divulgación cultural INTEMCIOM da librería Formatos da Coruña.
We use cookies on our website to give you the most relevant experience by remembering your preferences and repeat visits. By clicking “Accept”, you consent to the use of ALL the cookies.
Necessary cookies are absolutely essential for the website to function properly. This category only includes cookies that ensures basic functionalities and security features of the website. These cookies do not store any personal information.
Any cookies that may not be particularly necessary for the website to function and is used specifically to collect user personal data via analytics, ads, other embedded contents are termed as non-necessary cookies. It is mandatory to procure user consent prior to running these cookies on your website.
Functional cookies help to perform certain functionalities like sharing the content of the website on social media platforms, collect feedbacks, and other third-party features.
Cookie
Duración
Descripción
mailmunch_second_pageview
never
Mailmunch sets this cookie to manage subscription service to mailing lists.
_mailmunch_visitor_id
never
Mailmunch sets this cookie to create a unique visitor ID for the Mailmunch mailing list software.
Performance cookies are used to understand and analyze the key performance indexes of the website which helps in delivering a better user experience for the visitors.
Analytical cookies are used to understand how visitors interact with the website. These cookies help provide information on metrics the number of visitors, bounce rate, traffic source, etc.
Cookie
Duración
Descripción
CONSENT
2 years
YouTube sets this cookie via embedded youtube-videos and registers anonymous statistical data.
_ga
2 years
The _ga cookie, installed by Google Analytics, calculates visitor, session and campaign data and also keeps track of site usage for the site's analytics report. The cookie stores information anonymously and assigns a randomly generated number to recognize unique visitors.
_gat_gtag_UA_11257418_2
1 minute
Set by Google to distinguish users.
_gid
1 day
Installed by Google Analytics, _gid cookie stores information on how visitors use a website, while also creating an analytics report of the website's performance. Some of the data that are collected include the number of visitors, their source, and the pages they visit anonymously.
Advertisement cookies are used to provide visitors with relevant ads and marketing campaigns. These cookies track visitors across websites and collect information to provide customized ads.
Cookie
Duración
Descripción
NID
6 months
NID cookie, set by Google, is used for advertising purposes; to limit the number of times the user sees an ad, to mute unwanted ads, and to measure the effectiveness of ads.
VISITOR_INFO1_LIVE
5 months 27 days
A cookie set by YouTube to measure bandwidth that determines whether the user gets the new or old player interface.
YSC
session
YSC cookie is set by Youtube and is used to track the views of embedded videos on Youtube pages.
yt-remote-connected-devices
never
YouTube sets this cookie to store the video preferences of the user using embedded YouTube video.
yt-remote-device-id
never
YouTube sets this cookie to store the video preferences of the user using embedded YouTube video.