[:es]
En los últimos años se ha usado muchísimo el término procesos para referirse a una arquitectura que se interesa fundamentalmente por los acontecimientos entendidos como fenómenos en curso.
Nada que objetar. Podría decir incluso que la arquitectura que nos interesa tiene mucho que ver con el tiempo y los acontecimientos entendidos de esta manera.
La pregunta viene por otro lado.

¿Cómo es vuestro proceso de proyecto?
Dentro de mi investigación doctoral, una de las hipótesis que estoy discutiendo es la de la ausencia de metodología en la docencia y práctica de la arquitectura en España.
Sé que es una hipótesis muy arriesgada y todavía demasiado intuitiva, pero por mi experiencia en la ETSAS y por mi relación con muchos compañeros, creo que no conozco a ningún arquitecto español que trabaje siguiendo metodologías de proyecto.

Otra cosa son los procesos de proyecto… lineales, iterativos, cíclicos, erráticos… la creatividad en bruto sigue su propia línea temporal, pero ¿y la creatividad disciplinada?
¿Tenéis una metodología?¿Usáis un protocolo para proyectar?
Algunas ramas del diseño, sobre todo producto y gráfico, más relacionadas con la resolución que con la proposición, aunque también más cerca de la creatividad que de lo ingenieril, usan por su proximidad a esto último, metodologías muy claras y concretas. Creo que nosotros no.
Quizás me esté equivocando, pero tengo la enorme sensación/experiencia de que la docencia de proyectos, y por extensión la práctica en los estudios, se ha basado en el enfrentamiento directo con una situación, un ejercicio/encargo y el establecimiento de un tema; el reciclaje, lo social, las infraestructuras, el patrimonio, la relación de una determinada ciudad con un elemento X…
¿Por qué nos da miedo la metodología de proyectos en arquitectura?
¿Creemos que va a coartar nuestra creatividad?¿Seguimos siendo artistas?¿O es que simplemente no nos han enseñado?
Miguel Villegas, arquitecto
Editor en arquitextónica
Sevilla, septiembre 2014
[:gl]
Nos últimos anos usouse moitísimo o termo procesos para referirse a unha arquitectura que se interesa fundamentalmente polos acontecementos entendidos como fenómenos en curso.
Nada que obxectar. Podería dicir mesmo que a arquitectura que nos interesa ten moito que ver co tempo e os acontecementos entendidos desta maneira.
A pregunta vén doutra banda.

Como é o voso proceso de proxecto?
Dentro do miña investigación doutoral, unha das hipótese que estou a discutir é a da ausencia de metodoloxia na docencia e práctica da arquitectura en España.
Sei que é unha hipótese moi arriscada e aínda demasiado intuitiva, pero pola miña experiencia na ETSAS e pola miña relación con moitos compañeiros, creo que non coñezo a ningún arquitecto español que traballe seguindo metodoloxias de proxecto.

Outra cousa son os procesos de proxecto… lineáis, iterativos, cíclicos, erráticos… a creatividade en bruto segue a súa propia línea temporal, pero e a creatividade disciplinada?
Tedes unha metodologi? Usades un protocolo para proxectar?
Algunhas ramas do deseño, sobre todo produto e gráfico, máis relacionadas coa resolución que coa proposición, aínda que tamén máis preto da creatividade que do inxeñeril, usan pola súa proximidade a isto último, metodoloxías moi claras e concretas. Creo que nós non.
Quizáis me esté equivocando, pero teño a enorme sensación/experiencia de que a docencia de proxectos, e por extensión a práctica nos estudos, baseouse no enfrontamento directo cunha situación, un exercicio/encargo e o establecemento dun tema; a reciclaxe, o social, as infraestruturas, o patrimonio, a relación dunha determinada cidade cun elemento X…
Por que nos dá medo a metodoloxía de proxectos en arquitectura?
Cremos que vai a coartar nosa creatividade?Seguimos sendo artistas?Ou é que simplemente non nos ensinaron?
Miguel Villegas, arquitecto
Editor en arquitextónica
Sevilla, setembro 2014
[:en]
In the last years the term has used very much processes to say to an architecture that it is interested fundamentally for the events understood like feno’menos in process.
Nothing to object. Podri’a to say even that the architecture in that we are interested has much that to see with the time and the understood events hereby.
The question comes on the other hand.

How is it your process of project?
Inside my doctoral investigation, one of the hypotheses that I am discussing is that of the absence of methodology in the teaching and practice of the architecture in Spain.
I know that it is a very risky hypothesis and todavi’a too intuitive, but for my experience in the ETSAS and for my relation with many companions, think that I do not know any Spanish architect who works following project methodologies.

Another thing they are the project processes … linear, iterative, cyclical, erratic … the creativity in brute follows his own temporary line, but and the disciplined creativity?
Have you a methodology? Do you use a protocol to project?
Some branches of the design, especially product and graph, more related with the resolution than with the proposition, though also more near the creativity that of engineering, use for his proximity to the above mentioned, very clear and concrete methodologies. I believe that we not.
Algunas ramas del diseño, sobre todo producto y gráfico, más relacionadas con la resolución que con la proposición, aunque también más cerca de la creatividad que de lo ingenieril, usan por su proximidad a esto último, metodologías muy claras y concretas. Creo que nosotros no.
Probably I am wrong, but I have the enormous sensation/experience of which the project teaching, and for extension the pra’ctica in the studies, has been based on the direct clash by a situation, an exercise/order and the establishment of a topic; the recycling, the social thing, the infrastructures, the heritage, the relacio’n of a certain city with an element X …
Why are we the project methodology afraid in architecture?
Do we think that it is going to limit our creativity? Do we continue being artists? Or is it that simply they have not taught us?
Miguel Villegas, architect
Publisher in arquitextónica
Sevilla, september 2014
[:]





Muy interesante tus reflexiones, dan mucho que pensar. Gracias por compartir.
Marco – http://www.arteuno.com