[:es]
Dado el binomio casi inseparable que hoy en día forman la pareja, fotografía y arquitectura, nos desplazamos hasta Valencia tras el periodo estival para conocer el trabajo de una joven arquitecta Milena Villalba que enfocó ambas profesiones.
Milena Villalba es fotógrafa de arquitectura de profesión. Se graduó como arquitecta en la UPV (Universidad Politécnica de Valencia, 2012), y posteriormente en ‘Fotografía Artística’ en la EASD (Escuela de Arte y Superior de Diseño de Valencia, 2015). Trabaja de manera habitual en la Comunidad Valenciana, pero su mapa de trabajo se extiende a otras zonas de España y países como Bélgica, Holanda, Italia o Polonia. Ha realizado varias exposiciones individuales, y tutorizado diversos workshops en festivales y jornadas como Intramurs, elCASC, IFAC, Etsatopía o Transforma.
‘Cuando era pequeña odiaba la cámara de fotos, porque no me gustaba que me fotografiaran, y en el cole, en la asignatura de tecnología, me entraban los mil males cuando nos hablaban de construcción. Empecé arquitectura pensando que sería arquitecta, y fotografía sin ninguna intención de ser fotógrafa.’
Por eso hoy trataremos de conocer un poco más su labor.

¿Cómo se definiría Milena?
Diría que soy optimista, alegre, extrovertida, constante, y bastante libre. Valoro mucho mi entorno, mis amigos y familia, de los que me siento muy afortunada.
¿Cómo, cuándo y por qué deciste enfocar tu camino a la fotografía de arquitectura?
Lo cierto es que acabé la carrera en plena crisis, y a pesar de a priori ser algo negativo, lo que hizo fue darme libertad. Además, tenía un trabajo que económicamente me daba cierta tranquilidad. Me apunté a estudiar fotografía artística en la EASD de Valencia. Aquello parecía una decisión rara y poco responsable, porque lo normal era hacer un máster o irse al extranjero a trabajar, y realmente no podía argumentar estar cumpliendo ningún objetivo con aquello, simplemente sentía que quería hacerlo. Ahí descubrí, entre otras muchas cosas, grandes fotógrafos de arquitectura de la historia y actuales. No obstante, no decides algo de inmediato, supongo que poco a poco vas poniendo en la balanza, y te das cuenta que necesitas desprenderte de cosas. Actualmente siento que no podría estar ofreciendo nada mejor de mí, además de estar muy bien acompañada.
Por un lado me ayuda con la posproducción Santi Vicente. Y de otro lado, trabajo con Ana Asensio temas de comunicación, publicaciones y reseñas de proyectos. Ana lleva varios años desarrollando una carrera en el campo de la divulgación y la crítica de arquitectura, y también en temas editoriales. Ha trabajado en sitios como Archdaily, lleva su propia revista (The AAAA Magazine), y ha publicado también en medios como El País. Hace un año y medio se nos ocurrió la idea de completar los proyectos que fotografiaba con un texto crítico de autor y su posterior divulgación en medios, lo que pensamos que ha ido encajando muy bien. Hace poco nos convertimos en Ediciones Mínimas, nos gustaría llevar todo esto a formato impreso, queremos hacer publicaciones de mucha calidad, donde el soporte nos ayude a contar historias combinando diferentes lenguajes.
¿Cómo detectaste la necesidad de este servicio? ¿Qué aporta este nuevo sistema?
En lo que se refiere a las reseñas de publicaciones, cuando entregaba los reportajes, me daba cuenta que los estudios están siempre envueltos en una vorágine de trabajo y asuntos que atender, y no tienen tiempo de divulgar su trabajo, muchas veces tampoco saben cómo. Suele ser un tema importante, pero no urgente. Así es que pensamos que podía ser una inversión interesante para los estudios. Al final se trata de delegar el trabajo, no solo te ahorras tiempo, si no que ganas calidad. De hecho, hace poco nos enteramos de que en París es muy habitual encargar los textos de los proyectos a escritores.
En tanto al servicio en sí de la fotografía de arquitectura, ha existido siempre, desde que se inventó la propia fotografía. De hecho, pocos años después de que el gobierno francés le comprara el invento a Daguerre, envió un grupo de fotógrafos para tener bien documentadas las obras patrimoniales de arquitectura más importantes del país, para que así sirviera de material de apoyo a los arquitectos que las iban a restaurar, como Viollet Le Duc. Aquel grupo de fotógrafos lo llamaron Mission Héliographique (Misión Heliográfica, el prefijo helio viene del griego y significa sol). Por tanto, el carácter documental de la fotografía, ha hecho que ya desde sus inicios se convirtiera una herramienta de trabajo indispensable dentro de la profesión.
Además, en los últimos años (y disculpad el salto tan brusco en el tiempo), con la eclosión de la era digital, las redes, etc, la necesidad de fotografiar arquitectura (y en general), ha aumentado, de hecho se fotografía casi todo, vivimos en la era de la hipervisualidad (concepto de Víctor Renobell). Creo que ahora mismo se fotografían cosas que hace 20 años no, por ejemplo pequeñas reformas. Muchísima gente puede tener acceso a las imágenes en internet, con lo que se ha convertido en una gran oportunidad de promoción.

¿Cómo es el día a día de Milena?
Cada día y cada semana son diferentes. Hay veces que me paso la semana fuera haciendo fotos, y otras que estoy más en el estudio. Como cualquier autónomo, la mitad del tiempo son gestiones y la otra mitad producción. La producción en mi caso se divide en 3 etapas: la toma de las fotografías, la selección y la posproducción. Las sesiones de fotos pueden ser de días, depende un poco del tamaño del proyecto. Ciertamente te tiene que gustar el trabajo, físicamente es duro, son muchas horas de pie dando vueltas. Empiezas por la mañana temprano hasta que se va el sol, y en verano el sol en España se va a las 22.00h, y depende de la zona, más al oeste incluso más tarde. En cuanto a la selección es una fase que se trabaja con el cliente y es importante por varios motivos. Uno es que cada foto la tratamos casi como si fuese una ‘obra de arte’, con lo que tiene que estar muy claro cuales necesitamos. La filosofía es bien elegidas y buenas. Creo que no es bueno utilizar 50 fotos para contar un proyecto, saturas de información y las imágenes pierden valor. También opino que el hecho de elegir te obliga a pensar, lo que hace que la calidad del conjunto final y de cómo se cuenta, aumente. Al final la fotografía es un lenguaje.
Para empezar la posproducción Santi y yo nos sentamos juntos, y vamos comentando las fotos una a una, marcamos zonas, hacemos anotaciones, etc. Cuando él ha hecho su parte, me las pasa y le doy lo que se llama el ‘arte final’.
En cuanto al trabajo que realizo junto a Ana, hablamos todos los días. Ella vive en Zamora y yo en Valencia, pero no es ninguna barrera para la labor que realizamos. Además cada semana hacemos reuniones por skype.
¿Cómo es el proceso de diseño, desarrollo y comercialización en Milena?
Bueno, como se trata de una infraestructura pequeñita, creo que al final mi marca soy yo, así es que no hay un proceso muy elaborado detrás.
¿Has delegado funciones y te has centrado en partes concretas dentro de tu trabajo?
Aunque en la pregunta anterior ya he contestado a esta, me gustaría contar una anécdota. El hecho de que Ana y yo trabajemos juntas surgió de un tándem, yo le enseñaba fotografía a ella, y ella a mí a escribir. Después de una semana nos dimos cuenta de que lo mejor que podíamos hacer era trabajar juntas, y que cada una se dedicara al campo en el que estaba más especializada.
Actualmente no podría centrarme en escribir de manera asidua, además de que no lo haría como Ana. La conclusión es que delegando-colaborando-compartiendo (dependiendo del caso), se llega más lejos y mejor, y es a su vez bonito.

¿A qué segmento de clientes te diriges? ¿Cuáles son los encargos más demandados?
Me dirijo sobre todo a los arquitectos, ellos son mi público objetivo. A veces también a las grandes empresas que invierten en ‘publicidad’, y por ende, invierten en fotografía profesional. Es importante tener claro que dentro de la ‘fotografía de espacios y edificios’ por encargo hay diversas ramas: la fotografía para inmobiliaria, la fotografía de interiorismo y la fotografía de arquitectura. Aunque comparten la técnica, no tienen los mismos objetivos, y por ende, usan lenguajes distintos.
Por ejemplo, las inmobiliarias buscan en general que los espacios parezcan más grandes de lo que son en realidad (más metros, más precio), pero por el contrario, en la buena arquitectura, las escalas de los espacios se piensan, exagerar puede estar rompiéndola y no ser bueno, otras veces en cambio, puede que lo necesite. Creo que de los tres campos, el de la arquitectura es el que requiere de más reflexión.

¿Cómo y para qué utilizas las “nuevas tecnologías”? ¿La “red” ha facilitado tu labor?
La mejor red sigue siendo el boca a boca. En mi caso, creo que la función de las redes digitales es más bien apoyarlo y reforzarlo. De hecho, pocas veces me han salido clientes solo porque me han visto en instagram. Normalmente hay una doble acción: me han recomendado y me ven en la red. También me he dado cuenta que la web es imprescindible, estudios de fuera de Valencia y empresas me han localizado en internet gracias a ella.
¿Compaginas o complementas esta actividad con otras labores o en otros campos?
No, me dedico 100 por 100 a la fotografía de arquitectura. Pienso que si quieres hacer algo bastante bien tienes que centrarte, no creo que puedas llegar a los mismos resultados de no ser así.
¿Cómo ves el futuro de la arquitectura? ¿Y el de la profesión?
Me resultan preguntas muy complejas, no sé qué responder.

¿Qué mejoras crees que son fundamentales y que deberían ser puestas en marcha de forma inmediata?
Fundamentalmente todas las que tienen que ver con el tema económico y de precarización de la profesión. A lo mejor digo algunas obviedades, pero puede no estar mal reforzarlo. Por un lado, las instituciones públicas se tienen que poner las pilas. Es hipócrita tener tan bien protegido a nivel laboral al funcionariado, y luego que se permitan bajas del 30% y del 50% en los concursos públicos, porque eso significa que hay personas que no están cobrando dignamente, y otras que están volviendo la cara.
También creo que sería muy positivo si los Colegios de Arquitectura volviesen a poner precios mínimos por los que cobrar los trabajos, de lo contrario se están fomentando políticas neoliberales. Dinero para que se cobre dignamente hay, y mucho, pero cada vez está peor repartido.
Nos han barrido con la crisis y ‘el discurso del emprendedor’.
Como “emprendedora” ¿qué opinas de los arquitectos que “abren y/o recuperan” nuevos campos y/o enfoques de la profesión?
Creo que es muy positivo y necesario para la profesión de la arquitectura. Vivirla desde otra perspectiva libera de muchos prejuicios, porque en sí, la propia decisión ya supone ir en contra de muchos convencionalismos, y crea otro tipo de pensamiento que alimenta al resto. Obvio que la crisis ha intensificado la aparición de arquitectos con nuevos perfiles de trabajo y enfoques, pero es que hacía falta, por eso, entre muchas cosas, llegó una crisis.
¿Estas contenta con la trayectoria realizada hasta ahora? ¿Qué proyectos de futuro te(os) esperan?
Proyectos a futuro, siempre muchos. Estoy más que contenta, como decía antes, siento que no podría hacer y ofrecer nada mejor.

Milena Villalba · Fotografía de arquitectura
Octubre 2018
Entrevista realizada por Ana Barreiro Blanco y Alberto Alonso Oro. Agradecer a Milena su tiempo y predisposición con este pequeño espacio.
[:gl]
Dado o binomio case inseparable que hoxe en día forman a parella, fotografía e arquitectura, desprazámonos ata Valencia tras o período estival para coñecer o traballo dunha nova arquitecta Milena Villalba que enfocou ambas as profesións.
Milena Villalba é fotógrafa de arquitectura de profesión. Se graduó como arquitecta na UPV (Universidade Politécnica de Valencia, 2012), e posteriormente en ‘Fotografía Artística’ na EASD (Escola de Arte e Superior de Deseño de Valencia, 2015). Traballa de maneira habitual na Comunidade Valenciana, pero o seu mapa de traballo esténdese a outras zonas de España e países como Bélxica, Holanda, Italia ou Polonia. Realizou varias exposicións individuais, e tutorizado diversos workshops en festivais e xornadas como Intramurs, elCASC, IFAC, Etsatopía ou Transforma.
‘Cando era pequena odiaba a cámara de fotos, porque non me gustaba que me fotografasen, e no cole, na materia de tecnoloxía, entrábanme os mil males cando nos falaban de construción. Empecei arquitectura pensando que sería arquitecta, e fotografía sen ningunha intención de ser fotógrafa.’
Por iso hoxe trataremos de coñecer un pouco máis o seu labor.

Como se definiría Milena?
Diría que son optimista, alegre, extrovertida, constante, e bastante libre. Valoro moito a miña contorna, os meus amigos e familia, dos que sinto moi afortunada.
Como, cando e por que deciste enfocar o teu camiño á fotografía de arquitectura?
O certo é que acabei a carreira en plena crise, e a pesar da priori ser algo negativo, o que fixo foi darme liberdade. Ademais, tiña un traballo que economicamente me daba certa tranquilidade. Apunteime a estudar fotografía artística na EASD de Valencia. Aquilo parecía unha decisión rara e pouco responsable, porque o normal era facer un máster ou irse ao estranxeiro para traballar, e realmente non podía argumentar estar a cumprir ningún obxectivo con aquilo, simplemente sentía que quería facelo. Aí descubrín, entre outras moitas cousas, grandes fotógrafos de arquitectura da historia e actuais. Con todo, non decides algo de inmediato, supoño que aos poucos vas poñendo na balanza, e dásche conta que necesitas desprenderche de cousas. Actualmente sinto que non podería estar a ofrecer nada mellor de min, ademais de estar moi ben acompañada.
Por unha banda axúdame coa posproducción Santi Vicente. E doutro lado, traballo con Ana Asensio temas de comunicación, publicacións e recensións de proxectos. Ana leva varios anos desenvolvendo unha carreira no campo da divulgación e a crítica de arquitectura, e tamén en temas editoriais. Traballou en sitios como Archdaily, leva a súa propia revista (The AAAA Magazine), e publicou tamén en medios como El País. Hai un ano e medio ocorréusenos a idea de completar os proxectos que fotografaba cun texto crítico de autor e a súa posterior divulgación en medios, o que pensamos que foi encaixando moi ben. Hai pouco convertémonos en Edicións Mínimas, gustaríanos levar todo isto a formato impreso, queremos facer publicacións de moita calidade, onde o soporte axúdenos a contar historias combinando diferentes linguaxes.
Como detectaches a necesidade deste servizo? Que achega este novo sistema?
No que se refire ás recensións de publicacións, cando entregaba as reportaxes, dábame conta que os estudos están sempre envolvidos nun vórtice de traballo e asuntos que atender, e non teñen tempo de divulgar o seu traballo, moitas veces tampouco saben como. Adoita ser un tema importante, pero non urxente. Así é que pensamos que podía ser un investimento interesante para os estudos. Ao final trátase de delegar o traballo, non só te aforras tempo, se non que gañas calidade. De feito, hai pouco decatámonos de que en París é moi habitual encargar os textos dos proxectos a escritores.
En tanto ao servizo en si da fotografía de arquitectura, existiu sempre, desde que se inventou a propia fotografía. De feito, poucos anos despois de que o goberno francés compráselle o invento a Daguerre, enviou un grupo de fotógrafos para ter ben documentadas as obras patrimoniais de arquitectura máis importantes do país, para que así servise de material de apoio aos arquitectos que as ían a restaurar, como Viollet Lle Duc. Aquel grupo de fotógrafos chamárono Mission Héliographique (Misión Heliográfica, o prefixo helio vén do grego e significa sol). Por tanto, o carácter documental da fotografía, fixo que xa desde os seus inicios convertésese unha ferramenta de traballo indispensable dentro da profesión.
Ademais, nos últimos anos (e desculpade o salto tan brusco no tempo), coa eclosión da era dixital, as redes, etc, a necesidade de fotografar arquitectura (e en xeral), aumentou, de feito fotográfase case todo, vivimos na era da hipervisualidad (concepto de Víctor Renobell). Creo que agora mesmo fotográfanse cousas que hai 20 anos non, por exemplo pequenas reformas. Moitísima xente pode ter acceso ás imaxes na internet, co que se converteu nunha gran oportunidade de promoción.

Como é o día a día de Milena?
Cada día e cada semana son diferentes. Hai veces que me paso a semana fose facendo fotos, e outras que estou máis no estudo. Como calquera autónomo, a metade do tempo son xestións e a outra metade produción. A produción no meu caso divídese en 3 etapas: a toma das fotografías, a selección e a posproducción. As sesións de fotos poden ser de días, depende un pouco do tamaño do proxecto. Certamente tenche que gustar o traballo, fisicamente é duro, son moitas horas de pé dando voltas. Empezas pola mañá cedo ata que se vai o sol, e no verán o sol en España vaise ás 22.00 h, e depende da zona, máis ao oeste mesmo máis tarde. En canto á selección é unha fase que se traballa co cliente e é importante por varios motivos. Un é que cada foto tratámola case coma se fose unha ‘obra de arte’, co que ten que estar moi claro cales necesitamos. A filosofía é ben elixidas e boas. Creo que non é bo utilizar 50 fotos para contar un proxecto, saturas de información e as imaxes perden valor. Tamén opino que o feito de elixir obrígache a pensar, o que fai que a calidade do conxunto final e de como se conta, aumente. Ao final a fotografía é unha linguaxe.
Para empezar a posproducción Santi e eu sentámonos xuntos, e imos comentando as fotos unha a unha, marcamos zonas, facemos anotacións, etc. Cando el fixo o seu parte, pásamas e doulle o que se chama a ‘arte final’.
En canto ao traballo que realizo xunto a Ana, falamos todos os días. Ela vive en Zamora e eu en Valencia, pero non é ningunha barreira para o labor que realizamos. Ademais cada semana facemos reunións por skype.
Como é o proceso de deseño, desenvolvemento e comercialización en Milena?
Bo, como se trata dunha infraestrutura pequeniña, creo que ao final a miña marca son eu, así é que non hai un proceso moi elaborado detrás.
Delegaches funcións e centráchesche en partes concretas dentro do teu traballo?
Aínda que na pregunta anterior xa contestei a esta, gustaríame contar unha anécdota. O feito de que Ana e eu traballemos xuntas xurdiu dun tándem, eu ensináballe fotografía a ela, e ela a min a escribir. Despois dunha semana démonos conta de que o mellor que podiamos facer era traballar xuntas, e que cada unha dedicásese ao campo no que estaba máis especializada.
Actualmente non podería centrarme en escribir de maneira asidua, ademais de que non o faría como Ana. A conclusión é que delegando-colaborando-compartindo (dependendo do caso), chégase máis lonxe e mellor, e é á súa vez bonito.

A que segmento de clientes diríxesche? Cales son os encargos máis demandados?
Diríxome sobre todo aos arquitectos, eles son o meu público obxectivo. Ás veces tamén ás grandes empresas que invisten en ‘publicidade’, e polo tanto, invisten en fotografía profesional. É importante ter claro que dentro da ‘fotografía de espazos e edificios’ por encargo hai diversas ramas: a fotografía para inmobiliaria, a fotografía de interiorismo e a fotografía de arquitectura. Aínda que comparten a técnica, non teñen os mesmos obxectivos, e polo tanto, usan linguaxes distintas.
Por exemplo, as inmobiliarias buscan en xeral que os espazos parezan máis grandes do que son en realidade (máis metros, máis prezo), pero pola contra, na boa arquitectura, as escalas dos espazos pénsanse, esaxerar pode estar á romper e non ser bo, outras veces en cambio, poida que necesíteo. Creo que dos tres campos, o da arquitectura é o que require de máis reflexión.

Como e para que utilizas as “novas tecnoloxías”? A “rede” facilitou o teu labor?
A mellor rede segue sendo o boca a boca. No meu caso, creo que a función das redes dixitais é máis ben apoialo e reforzalo. De feito, poucas veces saíronme clientes só porque me viron en instagram. Normalmente hai unha dobre acción: recomendáronme e venme na rede. Tamén me dei conta que a web é imprescindible, estudos de fóra de Valencia e empresas localizáronme na internet grazas a ela.
Compaxinas ou complementas esta actividade con outros labores ou noutros campos?
Non, dedícome 100 por 100 á fotografía de arquitectura. Penso que se queres facer algo bastante ben tes que centrarche, non creo que poidas chegar aos mesmos resultados de non ser así.
Como ves o futuro da arquitectura? E o da profesión?
Resúltanme preguntas moi complexas, non se que responder.

Que melloras crees que son fundamentais e que deberían ser postas en marcha de forma inmediata?
Fundamentalmente todas as que teñen que ver co tema económico e de precarización da profesión. Se cadra digo algunhas obviedades, pero pode non estar mal reforzalo. Por unha banda, as institucións públicas téñense que poñer as pilas. É hipócrita ter tan ben protexido a nivel laboral ao funcionariado, e logo que se permitan baixas do 30% e do 50% nos concursos públicos, porque iso significa que hai persoas que non están a cobrar dignamente, e outras que están a volver a cara.
Tamén creo que sería moi positivo se os Colexios de Arquitectura volvesen poñer prezos mínimos polos que cobrar os traballos, pola contra estanse fomentando políticas neoliberais. Diñeiro para que se cobre dignamente hai, e moito, pero cada vez está peor repartido.
Varréronnos coa crise e ‘co discurso do emprendedor’.
Como “emprendedora” que opinas dos arquitectos que “abren e/ou recuperan” novos campos e/ou enfoques da profesión?
Creo que é moi positivo e necesario para a profesión da arquitectura. Vivila desde outra perspectiva libera de moitos prexuízos, porque en si, a propia decisión xa supón ir en contra de moitos convencionalismos, e crea outro tipo de pensamento que alimenta ao resto. Obvio que a crise intensificou a aparición de arquitectos con novos perfís de traballo e enfoques, pero é que facía falta, por iso, entre moitas cousas, chegou unha crise.
Estas contenta coa traxectoria realizada ata agora? Que proxectos de futuro che(vos) esperan?
Proxectos a futuro, sempre moitos. Estou máis que contenta, como dicía antes, sinto que non podería facer e ofrecer nada mellor.

Milena Villalba · Fotografía de arquitectura
Outubro 2018
Entrevista realizada por Ana Barreiro Branco e Alberto Alonso Oro. Agradecer a Milena o seu tempo e predisposición con este pequeno espazo.
[:en]
Milena Villalba is a professional architecture photographer. She graduated as an architect at the UPV (Polytechnic University of Valencia, 2012), and later in ‘Art Photography’ at the EASD (School of Art and Design Superior of Valencia, 2015). He works regularly in the Valencian Community, but his work map extends to other areas of Spain and countries such as Belgium, Holland, Italy or Poland. He has made several solo exhibitions, and supervised various workshops in festivals and conferences such as Intramurs, elCASC, IFAC, Etsatopía or Transforma.
‘When I was little I hated the camera, because I did not like being photographed, and in school, in the technology subject, I got a thousand evils when they talked about construction. I started architecture thinking that I would be an architect, and photography without any intention of being a photographer.’
That is why today we will try to learn a little more about your work.

How would Milena be defined?
I would say that I am optimistic, cheerful, extroverted, constant, and quite free. I value my environment, my friends and family, of which I feel very fortunate.
How, when and why did you decide to focus your path to architectural photography?
The certain thing is that I finished the race in the heat of crisis, and in spite of a priori being something negative, what it did was to give me freedom. In addition, I had a job that economically gave me some peace of mind. I signed up to study art photography at the EASD in Valencia. That seemed like a strange and irresponsible decision, because the normal thing was to do a master’s degree or go abroad to work, and I really could not argue that I was fulfilling any objective with that, I just felt I wanted to do it. There I discovered, among many other things, great photographers of history and current architecture. However, you do not decide something immediately, I guess that little by little you are putting in the balance, and you realize that you need to let go of things. I currently feel that I could not be offering anything better about myself, besides being very well accompanied.
On the one hand, he helps me with post-production Santi Vicente. And on the other hand, I work with Ana Asensio, communication topics, publications and project reviews. Ana has spent several years developing a career in the field of popularization and criticism of architecture, and also in editorial issues. He has worked in sites such as Archdaily, has his own magazine (The AAAA Magazine), and has also published in media such as El País. A year and a half ago we came up with the idea of completing the projects I photographed with a critical author text and its subsequent dissemination in the media, which we think has been fitting very well. We recently became Minimum Editions, we would like to take all this to printed format, we want to make high quality publications, where the support helps us to tell stories combining different languages.
How did you detect the need for this service? What does this new system contribute?
As regards the publication reviews, when I delivered the reports, I realized that the studios are always involved in a maelstrom of work and issues to attend, and do not have time to disclose their work, often they do not know how. It is usually an important issue, but not urgent. So we thought it could be an interesting investment for studies. In the end it is about delegating the work, not only you save time, but you gain quality. In fact, we recently learned that in Paris it is very common to entrust the texts of the projects to writers.
As for the service of architectural photography itself, it has always existed since photography was invented. In fact, a few years after the French government bought the invention from Daguerre, he sent a group of photographers to have well documented the most important architectural heritage works in the country, so that it could serve as support material for the architects who they were going to restore, like Viollet Le Duc. That group of photographers called it Mission Héliographique (Heliographic Mission, the prefix helio comes from the Greek and means sun). Therefore, the documentary nature of photography has made it, since its inception, an indispensable tool of work within the profession.
In addition, in recent years (and excuse the sudden jump in time), with the emergence of the digital age, networks, etc., the need to photograph architecture (and in general), has increased, in fact almost photograph everything, we live in the era of hypervisuality (concept of Victor Renobell). I think right now they are photographing things that not 20 years ago, for example small reforms. Many people can access the images on the internet, which has become a great opportunity for promotion.

How is the day to day of Milena?
Each day and each week are different. There are times that I spend the week outside taking photos, and sometimes I am more in the studio. Like any self-employed person, half of the time is management and the other half is production. The production in my case is divided into 3 stages: the taking of photographs, selection and postproduction. The photo sessions can be days, it depends a bit on the size of the project. You certainly have to like the work, physically it’s hard, it’s many hours of standing around. You start in the early morning until the sun goes down, and in summer the sun in Spain leaves at 10pm, and depends on the area, more to the west even later. As for the selection, it is a phase that is worked with the client and is important for several reasons. One is that each photo is treated almost as if it were a ‘work of art’, so it has to be very clear what we need. The philosophy is well chosen and good. I think it is not good to use 50 photos to tell a project, saturation of information and the images lose value. I also think that the fact of choosing forces you to think, which means that the quality of the final set and how it is counted increases. In the end, photography is a language.
To start the postproduction Santi and I sit together, and we go commenting the photos one by one, we mark areas, annotations, etc. When he has done his part, he passes them to me and I give him what is called the ‘final art’.
As for the work I do with Ana, we talk every day. She lives in Zamora and I live in Valencia, but it is not a barrier to the work we do. Also every week we do meetings by skype.
How is the process of design, development and marketing in Milena?
Well, as it is a tiny infrastructure, I think that in the end my brand is me, so there is not a very elaborate process behind it.
Have you delegated roles and focused on specific parts of your work?
Although in the previous question I have already answered this, I would like to tell you an anecdote. The fact that Ana and I worked together came from a tandem, I taught photography to her, and she to me to write. After a week we realized that the best we could do was work together, and that each one was dedicated to the field in which he was most specialized.
At the moment I could not focus on writing assiduously, besides I would not do it like Ana. The conclusion is that delegating-collaborating-sharing (depending on the case), we get further and better, and it is in turn beautiful.

Which customer segment do you address? What are the most demanded orders?
I am mainly addressing architects, they are my target audience. Sometimes also to large companies that invest in ‘advertising’, and therefore, invest in professional photography. It is important to be clear that within the ‘photography of spaces and buildings’ by order there are several branches: photography for real estate, interior design photography and architecture photography. Although they share the technique, they do not have the same objectives, and therefore, they use different languages.
For example, real estate companies generally look for spaces that look bigger than they really are (more meters, more price), but on the contrary, in good architecture, the scales of the spaces are thought, exaggerating can be breaking it and not being good, other times instead, you may need it. I think that of the three fields, that of architecture is the one that requires more reflection.

How and for what do you use the «new technologies»? Has the «network» facilitated your work?
The best network is still word of mouth. In my case, I believe that the function of digital networks is rather to support and reinforce it. In fact, rarely have clients left me just because they have seen me on instagram. Normally there is a double action: they have recommended me and they see me on the net. I have also realized that the web is essential, studies outside of Valencia and companies have located me on the internet thanks to it.
Do you combine or complement this activity with other tasks or in other fields?
No, I dedicate 100 percent to architecture photography. I think that if you want to do something quite well you have to focus, I do not think you can reach the same results if not.
How do you see the future of architecture? And the one of the profession?
I have very complex questions, I do not know what to answer.

What improvements do you think are fundamental and should be implemented immediately?
Fundamentally all those that have to do with the economic issue and precarization of the profession. Maybe I say some obvious things, but it may not be bad to reinforce it. On the one hand, public institutions have to put their batteries. It is hypocritical to have the civil service so well protected, and then allow 30% and 50% reductions in public tenders, because that means that there are people who are not being paid with dignity, and others who are turning heads.
I also think that it would be very positive if the Architecture Colleges returned to put minimum prices for which to charge the works, otherwise they are promoting neoliberal policies. Money to be worthy is there, and a lot, but it is getting worse and worse.
They have swept us with the crisis and ‘the discourse of the entrepreneur’.
As an “entrepreneur”, what do you think of architects who “open and / or recover” new fields and / or approaches to the profession?
I think it is very positive and necessary for the profession of architecture. Living it from another perspective frees you of many prejudices, because in itself, the decision itself is already going against many conventions, and creates another type of thinking that feeds the rest. Obvious that the crisis has intensified the appearance of architects with new profiles of work and approaches, but it was necessary, therefore, among many things, came a crisis.
Are you happy with the trajectory made so far? What future projects do you expect?
Future projects, always many. I am more than happy, as I said before, I feel I could not do and offer anything better.

Milena Villalba · Architecture photography
Occtober 2018
Interview by Ana Barreiro Blanco and Alberto Alonso Oro. Thank Milena for her time and predisposition with this small space.
[:]




