[:es]
El aspecto y la historia de las sillas de “su santidad” son ilustrativos de la pretendida dignidad a la que sirven como asiento. De entre las utilizadas por los pontífices destaca “la gestatoria”. Abandonada definitivamente por Juan Pablo II, es el referente obligado en lo que a sillería papal se refiere.
Curiosamente, algunas voces señalan el interés de Benedicto XVI por recobrar el uso de la gestatoria, un uso que incluía ser portada sobre las espaldas de cuatro fieles.

Modelo 1. Papamóvil chair.
A pesar de las quejas por parte de los fieles sobre la velocidad con que se desplaza el papamóvil, el asiento usado por Benedicto XVI carecía de cinturón de seguridad. La tradicional sobreelevación de la silla del pontífice se resuelve mediante un sofisticado mecanismo neumático.
Este mecanismo unido al ligero tono marfil-beige y a las formas tímidamente redondeadas de la pieza le dan el aspecto de un genuino dispositivo gerontológico.

Modelo 2. Sentar cathedra en la catedral.
Todo un ejemplo de buena fe. Una empresa de la capital del mueble “regala” el conjunto de asientos del pontífice y acompañantes. Las malas lenguas, sin embargo, señalan que la empresa de carpintería oferente habría obtenido notable publicidad gracias a su “donación”.
El diseño es un gracioso encaje de contrarios: la sencillez y rusticidad del voto de pobreza con el lujo del cuero blanco y el acero inoxidable; nobleza en los materiales, austeridad en su aspecto, incomodidad en su uso; las posiciones estrictamente jerarquizadas de los sedentes contrastan con el lenguaje moderno.
Unas sillas -especialmente las que acompañan al trono papal- que bien podrían formar parte de un ático de soltero o de la consulta de un dentista moderno.

Modelo 3. La silla hueca.
Benedicto XVI ofició en la plaza del Obradoiro una fastuosa ceremonia en la que la cabecera litúrgica era un auténtico plató de televisión. Pensado para su retransmisión, el diseño del espacio en torno al pontífice incluía todos los detalles y, por supuesto, el mobiliario.
Provisional y hueco, así era el escenario de su santidad. Estas características -quizás también valores- estaban presentes también en el trono papal, un adusto asiento fiel a la estética “pladur look total”.

Modelo 4. La silla fiel.
De plástico modelado y apilables, las verdaderas protagonistas en la plaza del Obradoiro fueron las sillas de los fieles. Sillas fieles a su función, fieles al material y a la tecnología de fabricación. Eran miles y eran blancas.

Modelo 5. Benedicto XVI en la capital del diseño.
Ahora que la basílica de la Sagrada Familia ha sido consagrada podemos afirmar definitivamente que nunca conoceremos el espacio soñado por Gaudí. Sin embargo Benedicto XVI tuvo la oportunidad de experimentar la concepción del espacio y la construcción del Maestro catalán a través de sus sillas.
Llenas de fuerza y de vida, alejadas de la retórica fácil, las construcciones de Gaudí tienen una dignidad irreductible, no hay más que ver la naturalidad con la que los expertos actores se manejan en un entorno tan sofisticado.
Elías Cueto | Xosé Suárez
arquitecto | arquitecto
Santiago de Compostela, noviembre 2010
Publicado en Nº 313 [sillas…]
[:gl]
O aspecto e a historia das cadeiras de “a súa santidade” son ilustrativos da pretendida dignidade á que serven como asento. De entre as utilizadas polos pontífices destaca “a xestatoria”. Abandonada definitivamente por Xoán Paulo II, é o referente obrigado no que a sillería papal refírese.
Curiosamente, algunhas voces sinalan o interese de Bieito XVI por recobrar o uso da xestatoria, un uso que incluía ser portada sobre as costas de catro fieis.

Modelo 1. Papamóvil chair.
A pesar das queixas por parte dos fieis sobre a velocidade con que se despraza o papamóvil, o asento usado por Bieito XVI carecía de cinto de seguridade. A tradicional sobreelevación da cadeira do pontífice resólvese mediante un sofisticado mecanismo pneumático.
Este mecanismo unido ao lixeiro ton marfil- beige e ás formas timidamente redondeadas da peza danlle o aspecto dun xenuíno dispositivo xerontolóxico.

Modelo 2. Sentar cathedra na catedral.
Todo un exemplo de boa fe. Unha empresa da capital do moble “regala” o conxunto de asentos do pontífice e acompañantes. As malas linguas, con todo, sinalan que a empresa de carpintería oferente obtería notable publicidade grazas á súa “doazón”.
O deseño é un gracioso encaixe de contrarios: a sinxeleza e rusticidad do voto de pobreza co luxo do coiro branco e o aceiro inoxidable; nobreza nos materiais, austeridade no seu aspecto, incomodidade no seu uso; as posicións estritamente jerarquizadas dos sedentes contrastan coa linguaxe moderna.
Unhas cadeiras -especialmente as que acompañan ao trono papal- que ben poderían formar parte dun ático de solteiro ou da consulta dun dentista moderno.

Modelo 3. A cadeira oca.
Bieito XVI oficiou na praza do Obradoiro unha fastuosa cerimonia na que a cabeceira litúrxica era un auténtico estudio de televisión. Pensado para a súa retransmisión, o deseño do espazo en torno ao pontífice incluía todos os detalles e, por suposto, o mobiliario.
Provisional e oco, así era o escenario da súa santidade. Estas características -quizais tamén valores- estaban presentes tamén no trono papal, un adusto asento fiel á estética “pladur look total”.

Modelo 4. A cadeira fiel.
De plástico modelado e apilables, as verdadeiras protagonistas na praza do Obradoiro foron as cadeiras dos fieis. Cadeiras fieis á súa función, fieis ao material e á tecnoloxía de fabricación. Eran miles e eran brancas.

Modelo 5. Benedicto XVI na capital do deseño.
Agora que a basílica da Sacra Familia foi consagrada podemos afirmar definitivamente que nunca coñeceremos o espazo soñado por Gaudí. Con todo Bieito XVI tivo a oportunidade de experimentar a concepción do espazo e a construción do Mestre catalán a través das súas cadeiras.
Gaudí teñen unha dignidade irredutible, non hai máis que ver a naturalidade coa que os expertos actores manéxanse nunha contorna tan sofisticada.
Elías Cueto | Xosé Suárez
arquitecto | arquitecto
Santiago de Compostela, novembreo 2010
Publicado en Nº 313 [sillas…]
[:en]
The aspect and the history of the chairs of “his holiness” are illustrative of the claimed dignity to which they serve as seat. Of between the used ones for the pontiffs it emphasizes “the gestatoria”. Left definitively by Juan Paul II, it is the obliged modal in what to papal chairs it refers.
Curiously, some voices indicate the interest of Benedicto XVI to recover the use of the gestatoria, a use that it was including to be carried on the backs of four public inspectors.

Model 1. Papamovil chair.
In spite of the complaints on the part of the public inspectors on the speed with which the papamóvil moves, the seat used by Benedicto XVI was lacking safety belt. The traditional sobreelevación of the chair of the pontiff resolves by means of a sophisticated pneumatic mechanism.
This mechanism joined the light tone ivory – beige and to the forms shyly rounded of the piece they give him the aspect of a genuine gerontology device.

Model 2. Sitting cathedra in the cathedral.
The whole example of good faith. A company of the capital of the furniture “gives” the set of seats of the pontiff and accompanists. The bad languages, nevertheless, indicate that the company of offering carpentry would have obtained notable advertising thanks to his “donation”.
The design is a graceful lace of opposite: the simplicity and wildness of the vote of poverty with the luxury of the white leather and the stainless steel; nobility in the materials, austerity in his aspect, inconvenience in his use; the positions strictly organized into a hierarchy of the sedentes contrast with the modern language.
A few chairs-specially those that they accompany on the papal throne – that well they might form a part of an attic of bachelor or of the consultation of a modern dentist.

Model 3. The hollow chair.
Benedicto XVI informed in the square of the Obradoiro a magnificent ceremony in which the liturgical head-board was an authentic set of television. Thought for his retransfer, the design of the space concerning the pontiff was including all the details and, certainly, the furniture.
Provisional and hollow, like that it was the scene of his holiness. These characteristics – probably also you value – were present also in the papal throne, an austere faithful seat to the aesthetics “pladur look total”.

Model 4. The faithful chair.
Of shaped plastic and apilables, the real protagonists in the Obradoiro square were the chairs of the public inspectors. Faithful chairs to his function, public inspectors to the material and to the technology of manufacture. They were thousands and were white.

Model 5. Benedicto XVI in the capital of the design.
Now that the basilica of the Sacred Family has been dedicated we can affirm definitively that we will never know the space dreamed by Gaudí. Nevertheless Benedicto XVI had the opportunity to experience the conception of the space and the construction of the Catalan Teacher across his chairs.
You fill of force and of life, removed from the easy rhetoric, Gaudí’s constructions have an uncompromising dignity, it is not any more that to see the naturalness with which the expert actors manage in such a sophisticated environment.
Elías Cueto | Xosé Suárez
architect | architect
Santiago de Compostela, november 2010
It´s published in Nº 313 [sillas…]
[:]




