[:es]https://veredes.es/blog/las-arquitectas-pioneras-la-presencia-de-la-ausencia-iv-cristina-garcia-rosales/

Vayamos ahora a conocer a otra arquitecta y a otro tipo de arquitectura, dentro la misma época. A la “casa al borde del mar” o “E.1027«, y a la irlandesa Eileen Gray que la construyó entre 1926 y 1929, siendo su obra más importante.
A la casa la llamaron la E.1027, pretendiendo ser el anagrama de las iniciales de ella y de su pareja, Jean Badovicci. (E por la e de la inicial de Eileen, 10 era el nº de la letra J de la inicial de Jean, 2, el nº de de la letra B = Badovicci, y 7 el de la letra G = Gray).
Esta vivienda se encuentra en el Cap Ferrat, en plena Costa Azul francesa. Gray la diseñó como una vivienda informal, pensada para la vida y desde el interior de la vida, articulando sus espacios alrededor de una habitación-estudio principal con otras dependencias de invitados, cada una con su propio cuarto de baño y terraza.
Una casa que pretende relacionarse con el mar, que se abre a la luz y a las magníficas vistas por el día a través de grandes ventanales de suelo a techo; y que se cierra sobre si misma por la noche, resguardándose de los vientos, por medio de mamparas corridas o a través de un complicado sistema de cortinas metálicas, y que es capaz también de protegerse de la excesiva luz mediterránea por medio de lamas verticales ajustables.

La vivienda está planeada con exquisito cuidado y detalle, de tal forma que, aunque todo parezca casual, nada se ha dejado al azar. Porque lo que Gray plantea no es un simple uso, sino un uso que dignifique, un uso espiritual. Este uso espiritual se puede contemplar en la gran libertad en la elección de recorridos entre interior y exterior o en la exquisita iluminación y ventilación natural de las distintas piezas, así como en su minucioso diseño.
Así el mosquitero en el dormitorio, que se transforma en un objeto escultórico, el cabecero integrado que contiene un reloj de mesilla que gira 45 grados para hacerse visible desde la cama o el espejo circular que permite afeitarse con precisión la nuca.
La búsqueda de
“un arte que sea la prolongación de la vida”
sería la guía de Eileen Gray.
“Debemos construir para la gente de tal manera que puedan encontrar en la arquitectura, la alegría y la realización completa de sus potencialidades”,
escribió en la revista más importante del momento, L’ Architecture Vivante.
Cristina García-Rosales. Arquitecta
Madrid. Marzo 2014
Las arquitectas pioneras: la presencia de la ausencia (VI) | Cristina García-Rosales
[:gl]As arquitectas pioneiras: a presenza da ausencia (IV) | Cristina García-Rosales

Vaiamos agora a coñecer a outra arquitecta e a outro tipo de arquitectura, dentro a mesma época. Á “casa ao bordo do mar” ou “E.1027”, e á irlandesa Eileen Gray que a construíu entre 1926 e 1929, sendo a súa obra máis importante.
Á casa chamárona a E.1027, pretendendo ser o anagrama das iniciais dela e da súa parella, Jean Badovicci. (E pola e da inicial de Eileen, 10 era o n.º da letra J da inicial de Jean, 2, o n.º de da letra B = Badovicci, e 7 o da letra G = Gray).
Esta vivenda encóntrase no Cap. Ferrat, en plena Costa Azul francesa. Gray deseñouna como unha vivenda informal, pensada para a vida e dende o interior da vida, articulando os seus espazos ao redor dunha cuarto-estudo principal con outras dependencias de convidados, cada unha co seu propio cuarto de baño e terraza.
Unha casa que pretende relacionarse co mar, que se abre á luz e ás magníficas vistas polo día a través de grandes ventanais de chan a teito; e que se pecha sobre se mesma pola noite, resgardándose dos ventos, por medio de biombos corridos ou a través dun complicado sistema de cortinas metálicas, e que é capaz tamén de protexerse da excesiva luz mediterránea por medio de lamas verticais axustables.

A vivenda está planeada con exquisito coidado e detalle, de tal forma que, aínda que todo pareza casual, nada se deixou ao azar. Porque o que Gray formula non é un simple uso, senón un uso que dignifique, un uso espiritual. Este uso espiritual pódese considerar na gran liberdade na elección de percorridos entre interior e exterior ou na exquisita iluminación e ventilación natural das distintas pezas, así como no seu minucioso deseño.
Así o mosquiteiro no dormitorio, que se transforma nun obxecto escultórico, o cabeceiro integrado que contén un reloxo de mesa de noite que xira 45 graos para facerse visible dende a cama ou o espello circular que permite afeitarse con precisión a caluga.
A busca de
“unha arte que sexa a prolongación da vida”
sería a guía de Eileen Gray.
“Debemos construír para a xente de tal maneira que poidan encontrar na arquitectura, a alegría e a realización completa das súas potencialidades”,
escribiu na revista máis importante do momento, L’ Architecture Vivante.
Cristina García-Rosales. Arquitecta
Madrid. Marzo 2014
As arquitectas pioneiras: a presenza da ausencia (VI) | Cristina García-Rosales[:en]
The pioneering arquitect women: the presence of the absence (IV) | Cristina García-Rosales

Let’s be going to know now another arquitecta and another type of architecture, inside the same epoch. To the “house at the edge of the sea” or “E.1027”, and to the Irish Eileen Gray who constructed it between 1926 and 1929, being his more important work.
To the house they were called it her E.1027, trying to be the anagram of the initials of her and of his pair, Jean Badovicci. (And for her and of Eileen’s initial, 10 it was n º of the letter J of Jean’s initial, 2, n º of of the letter B = Badovicci, and 7 that of the letter G = Gray).
This housing is in the Cap Ferrat, in full French Côte d’Azur. Gray designed it as an informal housing thought for the life and from the interior of the life, articulating his spaces about a principal room – study with other guests’ dependences, each one with his own bathroom and terrace.
A house that tries to be related to the sea, which is opened for the light and to magnificent conference for the day across big large windows of soil for ceiling; and that is closed on if same in the night, protecting itself of the winds, by means of continuous screens or across a complicated system of metallic curtains, and that is capable also of being protected from the excessive Mediterranean light by means of vertical adjustable muds.

The housing is planned by exquisite care and detail, in such a way that, though everything seems to be chance, nothing has been left at random. Because what Gray raises is not a simple use, but a use that he dignifies, a spiritual use. This spiritual use can be contemplated in the great freedom in the choice of tours between interior and exterior or in the exquisite lighting and natural ventilation of the different pieces, as well as in his meticulous design.
This way the mosquito net in the bedroom, which transforms in a sculptural object, the integrated headboard that contains a clock of small table that turns 45 degrees to become visible from the bed or the circular mirror that allows to shave accurately the nape.
The search of
“an art that is the prolongation of the life”
would be the guide of Eileen Gray.
“We must construct for the people in such a way that they could find in the architecture, the happiness and the accomplishment completes of his potentials”,
he wrote in the most important magazine of the moment, L’ Architecture Vivante.
Cristina García-Rosales. Architect
Madrid. March 2014
The pioneering arquitect women: the presence of the absence (VI) | Cristina García-Rosales[:]




