[:es]
Si hace unos meses entrevistábamos a Roi Alonso por adentrarnos en el mundo de la fotografía, hoy tenemos la fortuna de contar con Ana Amado, arquitecta (por la ETSAC), que ha compaginado con su pasión por la música y por fotografía.
Como miembro del colectivo Cadelas Verdes, del que forma parte con Marta Marcos y Luz Paz, en 2012 fue finalista de los premios arquia/próxima y ganadora del XV Premio COAG en la categoría de divulgación e investigación, con el proyecto “Spanish Dream”.
Compagina su labor de comisaria, con la edición de libros, ayudante dirección artística en cine y TV. Su trabajo ha sido recogido en Domus, Arqa, Yorokobu, Revista Sto, Detail, Aviva, El País, etc. en otras publicaciones.

¿Cuál ha sido tu formación y trayectoria profesional previa a la fotografía?
Soy arquitecta, por le Escuela Técnica Superior de A Coruña. Me licencié en 2004. A partir de entonces, compaginé mi trabajo como arquitecta estudios en otras ramas artísticas que siempre me interesaron, y en las que desarrollé cierta actividad mientras estudiaba arquitectura. En 2008 realicé un Posgrado en Ilustración creativa en la EINA, Barcelona, y en 2009 un Máster en Museología y prácticas curatoriales del Arte Contemporáneo por la Universidad de Santiago de Compostela. Al mismo tiempo empecé a comisariar y coordinar exposiciones y a realizar reportajes de fotografía de arquitectura.
¿Qué te llevó a abrirte camino en la fotografía?
Mi afición por la fotografía viene de muy atrás, cuando a los 17 años me hice con mi primera cámara réflex. Tengo cajas y cajas de diapositivas, pero siempre desde un punto de vista amateur. Luego llegó el digital y esa especie de nebulosa que supuso el intervalo entre su aparición y el momento en que las réflex digitales tuvieron un precio no astronómico.
En este momento, tras mi licenciatura, en que comencé a compaginar el trabajo como arquitecta con estas otras actividades, me surgió la posibilidad, gracias a mis compañeros arquitectos Trespes arquitectos y Felipe Trillo, de realizar reportajes fotográficos de la rehabilitación del casco histórico de Seixalbo (Ourense) y la obra arquitectónica del arquitecto Luis Collarte, en Galicia, Madrid y Lisboa. Y así fue cómo empezó mi andadura «profesional» en el medio.

¿Te encontraste con muchas dificultades en su puesta en marcha?
Se produjo todo de una forma un tanto casual. Yo estaba allí, mis colegas sabían que hacía fotos, y me ofrecieron la posibilidad. La continuidad de los encargos ya requiere poner mucho más de tu parte. La crisis económica, que está afectando tanto al mundo de la arquitectura, no ayuda.
¿Consideras que estudiar Arquitectura ha sido un pasaporte fundamental para haber llegado a tu trabajo actual?
En mí caso es así. Como fotógrafa de arquitectura, obviamente
¿Estas contenta con los objetivos alcanzados?
Considero que me queda mucho camino por andar. Sí que veo ya cierta evolución desde mis comienzos y empiezo a ver por dónde quiero tirar como fotógrafa en general y de arquitectura en particular. Pero esto es infinito, nunca dejas de aprender y mejorar. Cuanto más sabes ,más te das cuenta de lo que te queda por aprender.

¿Animarías a otros arquitectos a seguir vuestros pasos? ¿Qué pasos consideras que deberían dar? ¿Cómo completar sus estudios? ¿Qué otros consejos les darías?
Yo creo que cada cual tiene que seguir su camino, su “llamada”, por decirlo de algún modo. A cualquier arquitecto que sienta esta pulsión por la fotografía de arquitectura le animaría a formarse como fotógrafo, a probar, y si ve que cada vez se siente más atraído por el tema, que siga de forma más seria, incluso profesional. No es un camino de rosas, y menos en estos momentos, pero eso no debería desanimar a nadie a realizarse en el campo por el que sienta pasión.
¿Crees que los arquitectos en España deberíamos seguir abriendo nuevas vías de trabajo para salir de la casilla más «tradicional» de proyectar dada la actual situación de la construcción en nuestro país?
Sí, desde luego. No nos queda otra y la arquitectura siempre fue una disciplina muy amplia y multidisciplinar.
Tampoco se trata de dejar de ser arquitectos, pero sí de ampliar miras, pues los arquitectos podemos realizar con éxito múltiples tareas, además de proyectar edificios.
¿Qué opinas de los que se han ido a trabajar al extranjero?
Bueno, como decía, hay que buscar trabajo donde lo haya. Lo último que podemos hacer es quedarnos paralizados, compadeciéndonos, por muy injusta que sea la situación. Además, en mi opinión, sumergirse en otras culturas, otros territorios, otras lenguas, siempre enriquece, aunque sea duro adaptarse, sobre todo a ciertas edades en que nos ha tocado vivir la crisis a algunos arquitectos.
Ana Amado Pazos · Fotografía
Julio 2014
Entrevista realizada por Ana Barreiro Blanco y Alberto Alonso Oro. Agradecer a Ana su tiempo y predisposición con este espacio.
[:en]
If a few months ago we were interviewing Roi Alonso for entering the world of the photography, today we have the fortune of possessing Ana Amado, architect (for the ETSAC), qhat he has reconciled with his passion for the music and for photography.
As member of the collective Cadelas Verdes, of which it forms a part with Marta Marcos and Luz Paz, in 2012 she was a finalist of the prizes arquia/próxima and winning of the Prize XV COAG in the category of spreading and investigation, with the “Spanish Dream” project.
Assistant arranges his labor of police station, with the edition of books, artistic direction in cinema and TV. His work has been gathered in Domus, Arqa, Yorokobu, Revista Sto, Detail, Aviva, El País, etc. en otras publicaciones.

Which has been your formation and professional path before the photography?
I am architect, for him Technical Top School of To Coruña. I graduated in 2004. From then, I arranged my work as arquitecta studies in other artistic branches in that always I was interested, and in that I developed certain activity while he was studying architecture. In 2008 I realized a Posgrado in creative Illustration in the EINA, Barcelona, and in 2009 a Máster in Museología and practices curatoriales of the Contemporary Art for the University of Santiago de Compostela. At the same time I started to comisariar and coordinating exhibitions and realizing articles of photography of architecture.
What did lead you to opening way you in the photography?
My interest for the photography comes of very behind, when at the age of 17 I did myself with my first chamber réflex. I have boxes and boxes of slides, but always from a point of view amateur. Then the digital one and this species came of cloudy that supposed the interval between his appearance and the moment in which the digital réflex had a not astronomic price.
In this moment, after my licentiate, in which I began to arrange the work as arquitecta with these other activities, me the possibility arose, thanks to my companions architects Trespes architects and Philip Trillo, of realizing photographic articles of the rehabilitation of Seixalbo’s historical hull (Ourense) and the architectural work of the architect Luis Collarte, in Galicia, Madrid and Lisbon. And this way it was how it began my «professional» gait in the way.

Did you meet many difficulties in his putting in march?
It took place quite of a rather chance form. I was there, my colleagues knew that it was doing photos, and they offered me the possibility. The continuity of the orders already needs to put much more of your part. The economic crisis, which it is affecting so much to the world of the architecture, does not help.
Do you think that to study Architecture has been a fundamental passport to have come to your current work?
In me case is like that. As photographer of architecture, obviously.
Doe you satisfy these with the reached aims?
I think that I still have a lot of way for walking. Yes that I see already certain evolution from my beginning and start seeing where I want to throw as photographer in general and of architecture especially. But this is infinite, you never stop learning and improving. The more you know, the more you realize what you still have for learning.

Would you encourage other architects to follow your steps? What steps do you consider that they should give? How to complete his studies? What other advices would you give them?
I believe that everyone has to follow his way, his «call», for saying it somehow. Any architect who sits this drive for the photography of architecture would encourage him to be formed by it as photographer, to trying, and if it sees that every time he feels more attracted by the topic, which continues of more serious, even professional form. It is not a way of roses, and less in these moments, but it should not discourage anybody to realize in the field by the one that sits passion.
Do you believe that the architects in Spain we should continue opening new routes of work to go out of the «most «traditional» cabin of projecting given the current situation of the construction in our country?
Yes, certainly. We do not still have different and the architecture always was a very wide and multidisciplinary discipline.
It is not also a question of stopping be architects, but yes of extending gun-sights, since the architects we can realize successfully multiple tasks, beside projecting buildings.
What do you think of those that they have been going to work abroad?
Well, as he was saying, it is necessary to look for work where it is. The last thing that we can do is to remain paralyzed, harmonizing, for very unjust that is the situation. Besides, in my opinion, to submerge in other cultures, other territories, other languages, always it enriches, though it is hard to adapt, especially to certain ages in which we have had to live the crisis to some architects.
Ana Amado Pazos · Photography
July 2014
Interview realized by Ana Barreiro Blanco and Alberto Alonso Oro. To be grateful for Ana his time and predisposition with this space.
[:gl]
Se hai uns meses entrevistabamos a Roi Alonso por internarnos no mundo da fotografía, hoxe temos a fortuna de contar con Ana Amado, arquitecta (pola ETSAC), que compaxinou coa súa paixón pola música e por fotografía.
Como membro do colectivo Cadelas Verdes, do que forma parte con Marta Marcos e Luz Paz, en 2012 foi finalista dos premios arquia/próxima e gañadora do XV Premio COAG na categoría de divulgación e investigación, co proxecto “Spanish Dream”.
Compaxina o seu labor de comisaria, coa edición de libros, axudante dirección artística en cine e TV. O seu traballo foi recollido en Domus, Arqa, Yorokobu, Revista Sto, Detail, Aviva, El País, etc. entre ootras publicacións.

¿Cal foi a túa formación e traxectoria profesional previa á fotografía?
Son arquitecta, por lle Escola Técnica Superior da Coruña. Licencieime en 2004. A partir de entón, compaxinei o meu traballo como arquitecta estudos noutras ramas artísticas que sempre me interesaron, e nas que desenvolvín certa actividade mentres estudaba arquitectura. En 2008 realicei un Posgrao en Ilustración creativa na EINA, Barcelona, e en 2009 un Máster en Museoloxía e prácticas curatoriales da Arte Contemporánea pola Universidade de Santiago de Compostela. Ao mesmo tempo empecei a comisariar e coordinar exposicións e a realizar reportaxes de fotografía de arquitectura.
¿Que che levou a abrirse camiño na fotografía?
A miña afección pola fotografía vén de moi atrás, cando aos 17 anos me fixen coa miña primeira cámara réflex. Teño caixas e caixas de diapositivas, pero sempre dende un punto de vista afeccionada. Logo chegou o dixital e esa especie de nebulosa que supuxo o intervalo entre a súa aparición e o momento en que as réflex dixitais tiveron un prezo non astronómico.
Neste momento, tras a miña licenciatura, en que comecei a compaxinar o traballo como arquitecta con estas outras actividades, xurdiume a posibilidade, grazas aos meus compañeiros arquitectos Trespes arquitectos e Felipe Trillo, de realizar reportaxes fotográficas da rehabilitación do casco histórico de Seixalbo (Ourense) e a obra arquitectónica do arquitecto Luis Collarte, en Galicia, Madrid e Lisboa. E así foi como empezou a miña andaina «profesional» no medio.

¿Encontrácheste con moitas dificultades na súa posta en marcha?
Produciuse todo dunha forma un tanto casual. Eu estaba alí, os meus colegas sabían que facía fotos, e ofrecéronme a posibilidade. A continuidade dos encargos xa require poñer moito máis da túa parte. A crise económica, que está a afectar tanto ao mundo da arquitectura, non axuda.
¿Consideras que estudar Arquitectura foi un pasaporte fundamental para chegar ao teu traballo actual?
En min caso é así. Como fotógrafa de arquitectura, obviamente.
¿Estas contenta cos obxectivos alcanzados?
Considero que me queda moito camiño por andar. Si que vexo xa certa evolución dende os meus comezos e empezo a ver por onde quero tirar como fotógrafa en xeral e de arquitectura en particular. Pero isto é infinito, nunca deixas de aprender e mellorar. Canto máis sabes ,más decátaste por aprender do que che queda.

¿Animarías outros arquitectos a seguir os vosos pasos? ¿Que pasos consideras que deberían dar? ¿Como completar os seus estudos? ¿Que outros consellos lles darías?
Eu creo que cada cual ten que seguir o seu camiño, a súa «chamada», por dicilo dalgún modo. A calquera arquitecto que senta esta pulsión pola fotografía de arquitectura o animaría a formarse como fotógrafo, a probar, e se ve que cada vez se sente máis atraído polo tema, que siga de forma máis seria, mesmo profesional. Non é un camiño de rosas, e menos nestes momentos, pero iso non debería desanimar a ninguén a realizarse no campo polo que sinta paixón.
¿Cres que os arquitectos en España deberiamos seguir abrindo novas vías de traballo para saír da casa máis «tradicional» de proxectar dada a actual situación da construción no noso país?
Si, dende logo. Non nos queda outra e a arquitectura sempre foi unha disciplina moi ampla e multidisciplinar.
Tampouco se trata de deixar de ser arquitectos, pero si de ampliar miras, pois os arquitectos podemos realizar con éxito múltiples tarefas, ademais de proxectar edificios.
¿Que opinas dos que se foron a traballar ao estranxeiro?
Ben, como dicía, hai que buscar traballo onde o haxa. O último que podemos facer é quedarnos paralizado, compadecéndonos, por moi inxusta que sexa a situación. Ademais, na miña opinión, somerxerse noutras culturas, outros territorios, outras linguas, sempre enriquece, aínda que sexa duro adaptarse, sobre todo a certas idades en que nos tocou vivir a crise a algúns arquitectos.
Ana Amado Pazos · Fotografía
Xullo 2014
Entrevista realizada por Ana Barreiro Blanco e Alberto Alonso Oro. Agradecer a Ana o seu tempo e predisposición con este espazo.
[:]





Oii estava navegando em seu blog e encontrei diversos artigos interessante como este.
http://www.storysaver
I loved visiting your blog, it has a lot of very interesting articles.
melhores receitas
Gostei do seu poste, existe muitos artigos em seu blog relacionado a este que acebei de ler gostei de seu blog.
Meu blog: Veja aqui