[:es]
Desde el inicio de la sección Baliza, nos hemos acercado a diferentes vías en las que exploran y desarrollan su actividad algunos arquitectos. Hoy nos adentraremos en el mundo de la fotografía de la mano de Roi Alonso, vigués de nacimiento y grovense de adopción. Roi Alonso es arquitecto por la ETSAC (2006), pero como todo profesional comenzó a trabajar antes de finalizar sus estudios en el Estudio A-cero de A Coruña.
Debido a su trabajo tuvo que desplazarse a trabajar en el extranjero, y fue en ese momento donde dio sus primeros pasos en fotografía.
«La fotografía la tomo como otra arma para trabajar en la arquitectura»

¿Cuál ha sido tu formación y trayectoria profesional previa a la fotografía?
Estudié Arquitectura en la ETSA de A Coruña desde el 1997 hasta el 2006. Una vez terminada la carrera y ya trabajando como arquitecto desde el 2004 comencé los estudios de tercer ciclo en la rama de “Xénese, linguaxe e composición na arquitectura” pero no pude terminarlos ya que por motivos de trabajo me trasladé al extranjero durante un largo período de tiempo. Por estas fechas además, entró en vigor el Plan Bolonia y con ello una reestructuración de los cursos que acabó en la desaparición de los mismos.
¿Qué te llevó a abrirte camino en la fotografía?
Durante esta temporada que trabajé como arquitecto en el extranjero, pasando con ello mucho tiempo solo y en una ciudad nueva. La fotografía sirvió por un lado para pasar el tiempo los fines de semana y por otro recoger y retratar todos los lugares y edificios que conocí.
Con estas primeras fotografías elaboré una serie llamada “Dubai comic” que saldría publicada en la revista Digitalfoto, en la que se trataba de comparar las urbes imaginarias y futuristas de los comics, herederas de la arquitectura de los años 20 y 30 con la sensación de irrealidad y geometrías imposibles de Dubai.
En ese momento me pareció que el ser arquitecto te daba un punto de vista y unos intereses temáticos distintos de la mayoría. De la misma manera me parece que la fotografía no deja de ser otro modo de componer; Al igual que en la fotografía se busca la composición, la luz, el momento…es muy similar a cuando te enfrentas a la distribución de una vivienda. No deja de ser otra manera de ordenar y componer a partir de lo ya existente.
¿Te encontraste con muchas dificultades en su puesta en marcha?
La mayor parte de las dificultades son de carácter técnico y económico. La fotografía de arquitectura requiere un material específico y a medida que vas ampliando tus objetivos, el coste es más importante y en ocasiones prohibitivo.
En cuanto a la relación con otros fotógrafos o compañeros la verdad es que no ha existido ningún tipo de rechazo o problema, si no más bien todo lo contrario, creo que en general existe una relación muy buena entre fotógrafos y siempre se aprende o se admira los trabajos de estos.
Desde el punto de vista profesional, la fotografía de arquitectura es algo muy concreto y en mi opinión no está muy explotada. En Galicia contamos con gente muy buena que también viene del mundo de la arquitectura y que tienen gran parte del mercado. Entrar en este círculo es un proceso lento, hay que tratar de ir aprovechando las oportunidades y tratar de ofrecer un producto diferente a lo existente.
La parte artística y expositiva es incluso más complicada. La fotografía, en estos tiempos donde todos los moviles tienen cámara, es un modo de expresión muy sencillo e instantáneo que ha restado aún más el interés artístico en el público, que lo ve reducido a apretar un botón en una máquina .
La sensación que se percibe es que no hay una cultura de la fotografía como objeto artístico como si puede existir con la pintura y escultura entre la gente de la calle (todo el mundo sabe sacar una foto pero no tanta gente es capaz de pintar…)
Es cierto, por otro lado, que los espacios expositivos se han multiplicado, y que los restaurantes, tiendas, etc se están convirtiendo también en lugares en los que mostrar tu obra.
¿Qué otros proyectos y/o actividades asocias a tu labor como fotógrafo?
A parte de la arquitectura como tal a la que continuo vinculado como arquitecto a nivel profesional, también me divierte la parte correspondiente al diseño de los carteles de las exposiciones así como la creación de videos de fotografías que ayudan a mostrar tu trabajo.
El video de fotografías suele ser habitualmente una secuencia de imágenes, hiladas o no, entre si, con una música acorde para la situación.
En mi caso trato explicar con los videos el concepto de la fotografía y como percibo y compongo la imagen. De esta manera intento mostrar cada imagen por partes y relacionarlas con otras de la misma serie para que exista una correlación entre ellas.
¿Consideras que estudiar Arquitectura ha sido un pasaporte fundamental para haber llegado a tu trabajo actual?
Creo que si. Que la vista es algo que hay que entrenar y enseñar.
La parte técnica de la fotografía es evidentemente necesaria porque te sirve para conseguir los mejores resultados en cuanto a luz, color, nitidez…pero siempre me ha parecido que lo importante es el contenido.
Creo que el haber estudiado arquitectura me ha aportado una visión del espacio diferente a otros fotografos y que a nivel profesional te ayuda a entender mejor lo que el cliente busca. Después existe siempre las manías y fobias de uno mismo que aportan otro valor a la fotografía.
¿Estás contento con las metas alcanzadas?¿Retos futuros?
Me divierto trabajando y me gusta, así que por supuesto que estoy contento. He conseguido exponer mi trabajo y he tenido la confianza de otros arquitectos para retratar sus obras. Es algo que en un principio siempre te produce mucha satisfación.
Como reto futuro me haría ilusión hacer un libro con alguna de las series de fotografías en las que trabajo, pero no es un reto a corto plazo, es algo en vista de aquí a 3-4 años o más…

¿Animarías a otros arquitectos a seguir tus pasos? ¿Qué pasos consideras que deberían dar? ¿Cómo deberían completar sus estudios? ¿Qué otros consejos les darías?
Creo que la arquitectura te sirve para mucho más que la edificación o el urbanismo en si mismo. Hay un mundo ahí fuera donde se pueden aplicar muchos de los conocimientos aprendidos y un arquitecto tiene nociones de instalaciones, estructuras, construcción, diseño, composición, etc.
La publicidad, prensa, todo lo relacionado con el diseño en todas las escalas, trabajo con madera, piedra…, incluso en la cocina…
Tal y como se encuentra todo lo relacionado con la arquitectura en España, como consecuencia de la crisis económica y la burbuja inmobiliaria, la salida profesional como arquitecto se antoja complicada y las soluciones pasan por insistir (siempre que se pueda), irse al extranjero en busca de fortuna o tratar de encontrar otros horizontes.
Creo que lo mejor que puede hacer alguien es estar siempre en constante formación y no desechar las oportunidades paralelas que puedan surgir.
¿Crees que los arquitectos en España deberíamos seguir abriendo nuevas vías de trabajo para salir de la casilla más «tradicional» de proyectar dada la actual situación del sector en nuestro país?
Por supuesto, como decía anteriormente, la formación de un arquitecto puede servirte para afrontar otros retos no necesariamente vinculados con la arquitectura tradicional.
Por poner un ejemplo, aquí en Coruña conozco arquitectos que se dedican a la pintura, a la restauración, al diseño, la publicidad, la moda, etc.
Quizás algunos de ellos han acabado realizando estos trabajos debido a las circunstancias económicas por las que pasa el país y en especial la profesión pero creo que han sabido aplicar los conocimientos aprendidos en otros lugares y en general estas personas están contentas con lo que hacen e incluso han descubierto lo que realmente les gusta hacer.
¿Se te ha planteado la situación de tener que emigrar? ¿Qué opinas de los que se han ido a trabajar al extranjero?
Yo he trabajado en el extranjero pero no como una búsqueda de trabajo ante la falta de oportunidades. En mi caso, la empresa para la que trabajo tenía proyectos en los Emiratos Árabes y esto dio lugar a que tuviese que pasar grandes periodos de tiempo en Dubai.
Desde la posición de haber trabajado fuera del país creo que es una experiencia que recomendaría a todo el mundo, arquitectos o no. Tanto por la oportunidad de conocer otra cultura como otras lenguas, otra gente, etc que ampliarán tus experiencias así como te ayudará a ver las cosas desde otros puntos de vista.
Pero las circunstancias no son las mismas para las personas que tienen que emigrar para encontrar el trabajo que no existe en tu ciudad. Siempre recomendaré a la gente que viaje y trate de conseguir el máximo de experiencias posibles pero no debe de servir como excusa para ocultar el problema real que tenemos aquí. No me vale el “si no hay trabajo hay que emigrar y buscarse la vida” la emigración debe de ser una opción y no una solución.

¿Cómo ves el futuro de la profesión?
Como arquitecto creo que estamos en un momento en el que hay que reconsiderar la figura del arquitecto clásico. Las circunstancias económicas no permiten (y nunca deberían haber permitido) la continuidad del arquitecto como personaje de alto poder adquisitivo y ha bajado de golpe del estante de profesiones elitistas.
La arquitectura debe pasar por un período de reflexión, no tanto quizás, en cuanto a la arquitectura como tal, donde parece que existe una constante evolución, como a la profesión como gremio.
Los colegios de arquitectos están obsoletos tal y como los habíamos conocido y sus funciones ya no resultan lo útiles que deberían. Habría que revisar su razón que ser, ver que pueden ofrecer al colegiado y si es el modo de unión que se necesita en estos momentos.
Creo que al menos durante bastantes años los arquitectos trataremos de sobrevivir haciendo lo que nos gusta donde podamos, bien como técnico o, por el contrario, en otras profesiones relacionadas directa, o indirectamente con la arquitectura.
Roi Alonso · Fotografía
Abril 2014
Entrevista realizada por Ana Barreiro Blanco y Alberto Alonso Oro. Agradecer a Roi Alonso su tiempo y predisposición con este espacio.
[:en]
From the beginning of the section It Marks with beacons, we have approached different routes in which some architects explore and develop his activity. Today we will enter the world of the photography of Roi Alonso’s hand, vigués of birth and grovense of adoption. Roi Alonso is an architect for the ETSAC (2006), but as every professional it began to work before finishing his studies in the Estudio A-cero in A Coruña.
Due to his work it had to displace to work abroad, and was in this moment where it gave his first steps in photography.
«I take the photography as another weapon to be employed at the architecture»

Which has been your formation and professional path before the photography?
EI studied Architecture in the ETSA of To Corunna from 1997 until 2006. Once finished the career and already working as architect from 2004 I began the studies of the third cycle in the branch of “Xénese, linguaxe e composición na arquitectura” but I could not finish them since for motives of work I moved abroad during a long period of time. In these dates in addition, the Plan came into force Bologna and with it a restructuring of the courses that finished in the disappearance of the same ones.
What did lead you to opening way you in the photography?
During this season that I worked as architect abroad, happening with it a lot of alone time and in a new city. The photography served on the one hand to happen the time the weekends and for other one gathering and to portray all the places and buildings that I knew.
With these first photographies I elaborated a so called series “Dubai comic” that would work out published in the magazine Digitalfoto, in which it was a question of comparing the imaginary and futurist cities of the comics, heiresses of the architecture of the 20s and 30s with the sensation of unreality and impossible geometries of Dubai.
In this moment it seemed to me that the being architect was giving you a point of view and a few thematic interests different from the majority. Of the same way it seems to me that the photography does not stop being another way of composing; As in the photography there is looked the composition, the light, the moment … it is very similar to when you face the distribution of a housing. It does not stop being another way of ordering and composing from the already existing thing.
Did you meet many difficulties in his putting in march?
Most of the difficulties is of technical and economic character. The photography of architecture needs a specific material and as you are extending your aims, the cost is more important and in occasions prohibitively.
As for the relation with other photographers or companions the truth is that it has not existed no type of rejection or problem, if not rather everything opposite, I believe that in general a very good relation exists between photographers and always it is learned or one admires the works of these.
From the professional point of view, the photography of architecture is something very concrete and in my opinion it is not very exploited. In Galicia we rely on very good people that also it comes from the world of the architecture and that they have great part of the market. To enter this circle is a slow process, it is necessary to try to be taking advantage of the opportunities and to try to offer a product different from the existing thing.
The artistic and explanatory part is even more complicated. The photography, in these times where all the mobile ones have chamber, is a very simple and instantaneous way of expression that has reduced furthermore the artistic interest in the public, who sees it come down to pressing a button in a machine.
The sensation that is perceived is that there is no a culture of the photography as artistic object as if it can exist with the painting and sculpture between the people of the street (the whole world can extract a photo but not so many people to be capable of doing …)
It is true, on the other hand, that the explanatory spaces have multiplied, and that the restaurants, shops, etc are turning also into places in which to show your work.
What other projects and / or activities do you associate to your labor as photographer?
To part of the architecture as such the one that I continue linked as architect at the professional level, also entertains the part corresponding to the design of the cartels of the exhibitions as well as the creation of videos of photographies that help to show your work.
The video of photographies is in the habit of being habitually a sequence of images, rows or not, between if, with an identical music for the situation.
In my case I treat to explain with the videos the concept of the photography and since I perceive and compose the image. Hereby I try to show every image on parts and to relate them to others of the same series in order that a correlation exists between them.
Do you think that to study Architecture has been a fundamental passport to have come to your current work?
I believe that if. That the sight is something that it is necessary to train and teach.
The technical part of the photography is evidently necessary because it serves you to obtain the best results as for light, color, brightness … but always it has seemed to me that the important thing is the content.
I believe that the studied credit architecture has contributed a vision of the space different from other photographers and that at the professional level it helps you to deal better than the client it searches. Later it exists always the obsessions and phobias of one itself that they contribute another value to the photography.
Are you satisfied with the reached goals? Future challenges?
I amuse myself working and I like, so certainly that I am satisfied. I have managed to expose my work and have had the confidence of other architects to portray his works. It is something that in a beginning always many satisfación produces to you.
Since future challenge would make illusion do a book with someone of the series of photographies at which I am employed, but it is not a challenge in the short term, is something in view of here to 3-4 years or more…

Would you encourage other architects to follow your steps? What steps do you consider that they should give? How should they complete his studies? What other advices would you give them?
I believe that the architecture serves you for much more than the building or the urbanism in if same. There is a world there out where there can be applied many of the learned knowledges and an architect has notions of facilities, structures, construction, design, composition, etc.
The advertising, press, everything related to the design in all the scales, work with wood, stone …, even in the kitchen…
Such and since one finds everything related to the architecture in Spain, as consequence of the economic crisis and the real-estate bubble, the professional exit like architect takes a fancy complicated and the solutions happen for insisting (providing that it could), to go away abroad in search of fortune or to try to find other horizons.
I believe that the better thing that someone can do is to be always in constant formation and not to reject the parallel opportunities that could arise.
Do you believe that the architects in Spain we should continue opening new routes of work to go out of the «most «traditional» cabin of projecting given the current situation of the sector in our country?
Certainly, as he was saying previously, the formation of an architect can serve you to confront other challenges not necessarily linked with the traditional architecture.
For putting an example, here in Coruña I know architects who devote themselves to the painting, to the restoration, to the design, the advertising, the mode, etc.
Probably some of them have finished realizing these works due to the economic circumstances for which the country happens and especially the profession but I believe that they have could apply the knowledges learned in other places and in general these persons to be satisfied with what they do and even they have discovered what really they like to do.
Has there appeared the situation to have to emigrate? What do you think of those that they have been going to work abroad?
I have worked abroad but not as a search of work before the lack of opportunities. In my case, the company for which I work had projects in the Arab Emirates and this gave place to which it had to spend big periods of time in Dubai.
From the position of credit worked out of the country I believe that it is an experience that it would recommend to the whole world, architects or not. So much for the opportunity to know another culture as other languages, another people, etc that will extend your experiences as well as it will help you to see the things from other points of view.
But the circumstances are not the same for the persons who have to emigrate to find the work that does not exist in your city. Always I will recommend to the people to travel and to try to obtain the maximum of possible experiences but it must not serve as excuse to conceal the royal problem that we have here. It does not cost me “if there is no work it is necessary to emigrate and the life be looked” the emigration must be an option and not a solution.

How do you see the future of the profession?
Since architect I believe that we are in a moment in that it is necessary to reconsider the figure of the classic architect. The economic circumstances do not allow (and they should have allowed ever) the continuity of the architect like personage of high buying power and it has gone down at one stroke the shelf of elitist professions.
The architecture must happen in a period of reflection, not so much probably, as for the architecture as such, where a constant evolution seems that it exists, since to the profession as union.
The architects’ colleges are obsolete such and since we them had known and his functions already do not turn out to be useful that should. There would be necessary to check his reason that to be, to see that they can offer the collegiate one and if it is the way of union that is needed in these moments.
I believe that at least for enough years the architects we will try to survive doing what we like where we prune, well as technician or, on the contrary, in other related professions direct, or indirectly with the architecture.
Roi Alonso · Photography
April 2014
Interview realized by Ana Barreiro Blanco and Alberto Alonso Oro. To be grateful for Roi Alonso his time and predisposition with this space.
[:gl]
Dende o inicio da sección Baliza, achegámonos a diferentes vías nas que exploran e desenvolven a súa actividade algúns arquitectos. Hoxe internarémonos no mundo da fotografía da man de Roi Alonso, vigués de nacemento e grovense de adopción. Roi Alonso é arquitecto pola ETSAC (2006), pero como todo profesional comezou a traballar antes de finalizar os seus estudos no Estudo A-cero da Coruña.
Debido ao seu traballo tivo que desprazarse a traballar no estranxeiro, e foi nese momento onde deu os seus primeiros pasos en fotografía.
«A fotografía tómoa como outra arma para traballar na arquitectura»

¿Cal foi a túa formación e traxectoria profesional previa á fotografía?
Estudei Arquitectura na ETSA da Coruña dende o 1997 ata o 2006. Unha vez rematada a carreira e xa traballando como arquitecto dende o 2004 comecei os estudos de terceiro ciclo na rama de “Xénese, linguaxe e composición na arquitectura” pero non puiden rematalos xa que por motivos de traballo me trasladei ao estranxeiro durante un longo período de tempo. Por estas datas ademais, entrou en vigor o Plan Bolonia e con iso unha reestruturación dos cursos que rematou na desaparición destes.
¿Que levouche a abrirse camiño na fotografía?
Durante esta tempada que traballei como arquitecto no estranxeiro, pasando con iso moito tempo só e nunha cidade nova. A fotografía serviu por un lado para pasar o tempo os fins de semana e por outro recoller e retratar todos os lugares e edificios que coñecín.
Con estas primeiras fotografías elaborei unha serie chamada “Dubai comic” que sairía publicada na revista Digitalfoto, na que se trataba de comparar as urbes imaxinarias e futuristas dos comics, herdeiras da arquitectura dos anos 20 e 30 coa sensación de irrealidade e xeometrías imposibles de Dubai.
Nese momento pareceume que ser arquitecto che daba un punto de vista e uns intereses temáticos distintos da maioría. Do mesmo xeito me parece que a fotografía non deixa de ser outro modo de compoñer; Ao igual que na fotografía búscase a composición, a luz, o momento…es moi similar a cando te enfrontas á distribución dunha vivenda. Non deixa de ser outro xeito de ordenar e compoñer a partir do xa existente.
¿Encontrácheste con moitas dificultades na súa posta en marcha?
A maior parte das dificultades son de carácter técnico e económico. A fotografía de arquitectura require un material específico e a medida que vas ampliando os teus obxectivos, o custo é máis importante e en ocasións prohibitivo.
En canto á relación con outros fotógrafos ou compañeiros a verdade é que non existiu ningún tipo de rexeitamento ou problema, se non máis ben todo o contrario, cre que en xeral existe unha relación moi boa entre fotógrafos e sempre se aprende ou se admira os traballos destes.
Dende o punto de vista profesional, a fotografía de arquitectura é algo moi concreto e na miña opinión non está moi explotada. En Galicia contamos con xente moi boa que tamén vén do mundo da arquitectura e que teñen gran parte do mercado. Entrar neste círculo é un proceso lento, hai que tratar de ir aproveitando as oportunidades e tratar de ofrecer un produto diferente ao existente.
A parte artística e expositiva é mesmo máis complicada. A fotografía, nestes tempos onde todos os moviles teñen cámara, é un modo de expresión moi sinxelo e instantáneo que restou aínda máis o interese artístico no público, que o ve reducido a apertar un botón nunha máquina.
A sensación que se percibe é que non hai unha cultura da fotografía como obxecto artístico coma se pode existir coa pintura e escultura entre a xente da rúa (todo o mundo sabe sacar unha foto pero non tanta xente é capaz de pintar…)
É certo, por outro lado, que os espazos expositivos se multiplicaron, e que os restaurantes, tendas, etc se están a converter tamén en lugares nos que mostrar a túa obra.
¿Que outros proxectos e/ou actividades asocias ao teu labor como fotógrafo?
A parte da arquitectura como tal á que continuo vinculado como arquitecto a nivel profesional, tamén me divirte a parte correspondente ao deseño dos carteis das exposicións así como a creación de videos de fotografías que axudan a mostrar o teu traballo.
O video de fotografías adoita ser habitualmente unha secuencia de imaxes, fiadas ou non, entre se, cunha música acorde para a situación.
No meu caso trato explicar cos videos o concepto da fotografía e como percibo e compoño a imaxe. Deste xeito intento mostrar cada imaxe por partes e relacionalas con outras da mesma serie para que exista unha correlación entre elas.
¿Consideras que estudar Arquitectura foi un pasaporte fundamental para chegar ao teu traballo actual?
Creo que se. Que a vista é algo que hai que adestrar e ensinar.
A parte técnica da fotografía é evidentemente necesaria porque te serve para conseguir os mellores resultados en canto a luz, cor, nitidez…pero sempre me pareceu que o importante é o contido.
Creo que ter estudado arquitectura me achegou unha visión do espazo diferente a outros fotografos e que a nivel profesional che axuda a entender mellor o que o cliente busca. Despois existe sempre as manías e fobias dun mesmo que achegan outro valor á fotografía.
¿Estás contento coas metas alcanzadas?¿Retos futuros?
Divírtome traballando e gústame, así que por suposto que estou contento. Conseguín expoñer o meu traballo e tiven a confianza doutros arquitectos para retratar as súas obras. É algo que nun principio sempre che produce moita satisfación.
Como reto futuro faríame ilusións facer un libro con algunha das series de fotografías nas que traballo, pero non é un reto a curto prazo, é algo en vista de aquí a 3-4 anos ou máis…

¿Animarías outros arquitectos a seguir os teus pasos? ¿Que pasos consideras que deberían dar? ¿Como deberían completar os seus estudos? ¿Que outros consellos lles darías?
Creo que a arquitectura che serve para moito máis que a edificación ou o urbanismo en se mesmo. Hai un mundo aí fóra onde se poden aplicar moitos dos coñecementos aprendidos e un arquitecto ten nocións de instalacións, estruturas, construción, deseño, composición, etc.
A publicidade, prensa, todo o relacionado co deseño en todas as escalas, traballo con madeira, pedra…, mesmo na cociña…
Tal e como se encontra todo o relacionado coa arquitectura en España, como consecuencia da crise económica e a burbulla inmobiliaria, a saída profesional como arquitecto antóllase complicada e as solucións pasan por insistir (sempre que se poida), irse ao estranxeiro en busca de fortuna ou tratar de encontrar outros horizontes.
Creo que o mellor que pode facer alguén é estar sempre en constante formación e non desbotar as oportunidades paralelas que poidan xurdir.
¿Cres que os arquitectos en España deberiamos seguir abrindo novas vías de traballo para saír da casa máis «tradicional» de proxectar dada a actual situación do sector no noso país?
Por suposto, como dicía anteriormente, a formación dun arquitecto pode servirche para afrontar outros retos non necesariamente vinculados coa arquitectura tradicional.
Por poñer un exemplo, aquí en Coruña coñezo arquitectos que se dedican á pintura, á restauración, ao deseño, a publicidade, a moda, etc.
Quizais algúns deles remataron realizando estes traballos debido ás circunstancias económicas polas que pasa o país e en especial a profesión pero creo que souberon aplicar os coñecementos aprendidos noutros lugares e en xeral estas persoas están contentas co que fan e mesmo descubriron o que realmente lles gusta facer.
¿Formulóuseche a situación de ter que emigrar? ¿Que opinas dos que se foron a traballar ao estranxeiro?
Eu traballei no estranxeiro pero non como unha busca de traballo ante a falta de oportunidades. No meu caso, a empresa para a que traballo tiña proxectos nos Emiratos Árabes e isto deu lugar a que tivese que pasar grandes períodos de tempo en Dubai.
Dende a posición de ter traballado fóra do país creo que é unha experiencia que recomendaría a todo o mundo, arquitectos ou non. Tanto pola oportunidade de coñecer outra cultura como outras linguas, outra xente, etc que ampliarán as túas experiencias así como che axudará a ver as cousas dende outros puntos de vista.
Pero as circunstancias non son as mesmas para as persoas que teñen que emigrar para encontrar o traballo que non existe na túa cidade. Sempre recomendarei á xente que viaxe e trate de conseguir o máximo de experiencias posibles pero non debe de servir como escusa para ocultar o problema real que temos aquí. Non me vale o “se non hai traballo hai que emigrar e buscarse a vida” a emigración debe de ser unha opción e non unha solución.

¿Como ves o futuro da profesión?
Como arquitecto creo que estamos nun momento no que hai que reconsiderar a figura do arquitecto clásico. As circunstancias económicas non permiten (e nunca deberían ter permitido) a continuidade do arquitecto como personaxe de alto poder adquisitivo e baixou de golpe do estante de profesións elitistas.
A arquitectura debe pasar por un período de reflexión, non tanto quizais, en canto á arquitectura como tal, onde parece que existe unha constante evolución, como á profesión como gremio.
Os colexios de arquitectos están obsoletos tal e como os coñeceramos e as súas funcións xa non resultan o útiles que deberían. Habería que revisar a súa razón que ser, ver que poden ofrecer ao colexiado e se é o modo de unión que se necesita nestes momentos.
Creo que polo menos durante bastantes anos os arquitectos trataremos de sobrevivir facendo o que nos gusta onde poidamos, ben como técnico ou, pola contra, noutras profesións relacionadas directa, ou indirectamente coa arquitectura.
Roi Alonso · Fotografía
Abril 2014
Entrevista realizada por Ana Barreiro Blanco e Alberto Alonso Oro. Agradecer a Roi Alonso o seu tempo e predisposición con este espazo.
[:]





La vuelta al mundo de un arquitecto en 30 fotografías | jotdown
Todo listo en la góndola del globo Victoria II. 60 bombonas de propano. 5
metros cuadrados de panel solar. 120 litros de agua, 15 kilos de
provisiones y gadgets… muchos gadgets para navegar, inmortalizar y
atacar los kilos de soledad que inflarán el lastre del Victoria. A punto
de emprender un viaje alrededor del mundo sin escalas en busca de
respuestas. La aventura no está tras un récord ya imposible, la idea es
fotografiar 30 de las más variadas ciudades para estudiar y comprender
el tejido urbano que domina el planeta del siglo XXI. Este es el
cuaderno de bitácora del sueño imposible de Le Corbusier y Verne.
[…]
Pepo Jiménez
http://goo.gl/yBiiTi