IniciobalizaAna Asensio - Manu Barba - Carlos Gutiérrez - Colaboradores · publicación/revista...

[:es]Ana Asensio – Manu Barba – Carlos Gutiérrez – Colaboradores · publicación/revista | The AAAA magazine[:gl]Ana Asensio – Manu Barba – Carlos Gutiérrez – Colaboradores · publicación/revista | The AAAA magazine[:en]Ana Asensio – Manu Barba – Carlos Gutiérrez – Collaborators · publication/magazine | The AAAA magazine[:]

[:es]

En el pasado mes de octubre durante el foro de IV Foro Arquia/Próxima 2014 que se desarrolló en Granada tuvimos la ocasión de conocer en persona a tres futuros arquitectos, Ana Asensio, Manu Barba y Carlos Gutiérrez,  a los que teníamos ganas de conocer y que nos explicasen su proyecto editorial The AAAA magazine. Una iniciativa tan interesante como difícil dada la “actual situación” en que se encuentra el sector editorial y en el especial el que atañe a la arquitectura y al arte.

“A lo largo de las andanzas por el mundo, y por distintas universidades, pude conocer una arquitectura del hombre para el hombre y un arte atado a la arquitectura como expresión humana; al mismo tiempo que grandes vacíos en los sistemas educativos universitarios, aún con una visión que mutila demasiadas ramificaciones.”

Ana Asensio

A pesar de su juventud tienen una gran experiencia en el mundo editorial, ya que son colaboradores habituales de otras publicaciones, tanto de carácter físico como digital. Esta experiencia unida a la pasión y las inquietudes propias, diseminada por el mundo, se aglutinan y dan como resultado, The A.A.A.A magazine.

«The AAAA magazine es una revista humanista híbrida e independiente, que explora la arquitectura a través de las lentes del arte, la antropología y la arqueología. 100% Hecha por estudiantes y jóvenes profesionales. 100% Internacional.»

Sin más preámbulos os dejamos la entrevista a tres bandas que tuvimos la oportunidad de realizar, con estos aventureros.

Equipo-base-The AAAA magazine
Equipo base de The AAAA magazine. De izq a derecha, Manu Barba, Ana Asensio y Carlos Gutierrez | Fotografía: The AAAA magazine

¿Cuál ha sido vuestra formación y trayectoria profesional previa a The AAAA magazine?

Carlos Gutiérrez: Mi formación son mis pasiones, simplemente una búsqueda de cosas emocionantes y bellas. Esa es mi escuela, porque las escuelas reales ahora mismo no me aportan nada.

Ana Asensio: En mi caso, simplemente, me ha gustado aprender las cosas por mí misma, y le he dedicado un montón de horas a que, si algo me atraía, como sabía que probablemente no me iba a poder permitir una educación profesional en ese sentido (la universidad española tiene demasiadas carencias), tenía que ir a por ello.

Carlos Gutiérrez: Evidentemente nuestro sistema tiene muchas carencias, pero a lo largo del mundo la gente que hace cosas es igual que nosotros.

Manu Barba: La universidad lo que nos ha dado es una especie de red base sobre la que luego empiezas a saltar.

Ana Asensio: Y un entorno en el que conocer a otras personas que tienen un poco esas mismas dudas  e inquietudes. En mi caso empecé a aprender Photoshop en casa, fotografía, de ahí me llamaron para trabajar en el ejército en la oficina de comunicación, de ahí a diseño gráfico, de ahí di el salto de entrar al mundo editorial enviando textos a revistas que me interesaban, etc. Una cosa lleva a otra. Mi formación ha sido ir directamente a por la persona o empresa que me interesa de la que veo que puedo aprender o desarrollarme de alguna manera. Los pasos oficiales de «primero estudia esto, consigue tal título, ve a tal entrevista» yo siempre me los he saltado, he preferido ir directa a la actividad que me atraía. Y ponerte a hacer las cosas. No tener que depender de una titulación ni nada por el estilo.

Manu Barba: Al final casi todo lo que aplicamos en nuestras carreras profesionales lo hemos aprendido por cuenta propia.

Carlos Gutiérrez: Nuestra formación oficial es «estudiantes de arquitectura», ni siquiera somos titulados.

¿Qué os llevó a abriros camino en el mundo editorial?¿Por qué una revista física en “estos tiempos” como The AAAA magazine?

Ana Asensio: Yo creo que nos hemos metido en un mundo en que la información te colapsa, y va perdiendo, ya no calidad porque hay cosas muy buenas, pero sí el dedicarle tiempo y cariño. Tú coges un libro y lo tocas, le dedicas un rato, preparas el entorno para leerlo. Al final te preparas para recibir un montón de emociones. En digital siempre vas con la prisa.

Manu Barba: Tiene otra textura distinta. Todo lo que está en internet ya sea un libro, una revista, un artículo o un post, lo lees con la misma pátina.

Carlos Gutiérrez: Todos los grandes museos del mundo tienen toda su colección colgada en internet consultable en Full-HD. Pero la gente sigue yendo a ver los cuadros en directo.

Ana Asensio: Internet es como tomarte una caña rápida en el bar con los amigos y el resto de gente, y papel es echarte un ron en casa junto a la chimenea encendida, jajajaj. Fuera de bromas, son dos formatos completamente diferentes, que creo que a día de hoy no pueden trabajar por separado; uno sin el otro no sobrevive.

De alguna manera, la elección del papel también es por la idea de poner punto y final a un proyecto.  La idea de finalización de algo para poder dar un paso más: el tener ese formato que se imprime, lo repartes, lo esparces, sabes que no hay vuelta atrás, así ha quedado, tiene un carácter totalmente diferente a todo lo que cuelgas en internet que siempre es editable, revisable.

Manu Barba: Manipulable.

Carlos Gutiérrez: Yo directamente entro a la parte física: Me apasionan las cosas tangibles. Yo vivo desconectado de las redes sociales, de todo. Yo mis trabajos personales no los pongo en la red, me da mucho respeto, no quiero que la gente lo vea como «uno más», eso no me apetece.

Ana Asensio: Es como el artículo de Álvaro Guti: «No lo entenderás si no vas más despacio»: ‘¿Cuánto tiempo le dedicas a mirar y entender un proyecto de arquitectura?’ Piensa el tiempo que has dedicado a crearlo… Algo que tiene tanta diferencia de tiempo entre lo dedicas a producirlo, y a disfrutarlo, se ha desvirgado completamente. Te han roto el proyecto.

Por otra parte, las redes tienen toda su parte positiva, no las mando a la hoguera.

Carlos Gutiérrez: De hecho, si no fuera por las redes no habría surgido este proyecto. Para arrancar una empresa necesitas varios miles de euros. Nosotros hemos levantado este proyecto con 0€, porque tenemos una herramienta que son las redes y la comunicación digital.

Ana Asensio: Además, Lo que esta revista persigue es precisamente el de hacer una red entre personas que comparten unas inquietudes, el encontrar a alguien al otro lado del mundo con tus mismas preocupaciones, pero vistas desde otro prisma. Ése es el objetivo.

No pueden sobrevivir la una sin la otra.

¿Teníais alguna experiencia previa en el mundo editorial a The AAAA magazine?

Manu Barba: Yo escribía en el Huffington Post.

Carlos Gutiérrez: Yo trabajé en alguna revista maquetando… básicamente aprendí Indesign.

Ana Asensio: Yo por ejemplo Indesign aprendí con una revista de nuestra escuela, Lookark, pero no a este nivel.

Carlos Gutiérrez: En Lookark te cayó mucho más peso que aquí, porque las decisiones no eran tuyas.

Ana Asensio: Era más tipo mano de obra. Como digo, básicamente me obligó a estar en casa peleándome con Indesign. Cuando yo realmente aprendí del mundo editorial fue cuando comencé a escribir para Plataforma Arquitectura (desde casa, por tal de no ponerme a estudiar…). Pasé entonces como un año o dos que todas las reflexiones o ideas que tenía hacía el ejercicio de escribirlas, de convertirlas en algo divulgativo como es un artículo, como un ejercicio hacia mí misma. Cuando ya verdaderamente me formé fue cuando llegué a Chile y comencé a trabajar realmente con ellos.

Carlos Gutiérrez: Ese es un mundo editorial pero aún online.

Ana Asensio: Sí, pero comienzas a aprender las estructuras sicológicas de quien te lee, de cómo se mueven… Tienes que saber que tienes que hacer algo de calidad (aunque no todo lo que se publica en Plataforma sea de calidad), pero, bueno, mi objetivo era hacer un producto editorial bueno dentro de una web que mueve un flujo de información muy potente y con mucha rapidez. Ahí fue cuando a mí me «educaron». Yo tenía al lado a ‘Julito’ (Giuliano Pastorelli), que es… bueno, una persona mágica completamente y que me enseñó muchísimo. Me enseñó a transmitir las ideas bien, a que no se notara tanto cuando estaba muy cabreada, o muy de bajón, o de subidón, es decir, a que mis emociones se vieran, que fuera empático, pero que el texto no me dominara a mí. Ésa ha sido toda mi experiencia, no he tenido más…

Al volver a España empecé a escribir para Arquine, y para Código (otra revista mexicana), tratando de seguir con la inercia y la línea que traía de Sudamérica pero… rápidamente vi que eso no tenía ninguna subsistencia, se sostenía siempre poniendo mucho esfuerzo de mi parte que se reconoce muy poco.

Carlos Gutiérrez: Creo que al final, ‘nosotros nos lo guisamos nosotros nos lo comemos’, para lo bueno y para lo malo.

Ana Asensio: Sí, llega el momento en el que has ido escribiendo para unos y para otros, y ahí va quedando un poso. En ese momento de la trayectoria es cuando yo al menos noté la necesidad de pararme a reflexionar sobre todo lo dicho y pensar:

«¿cuál es mi filosofía sobre las cosas?».

Ese ejercicio de sacar «mi» sentido de la vida. Ese fue el punto de partida del proyecto actual.

Carlos Gutiérrez: Todos hemos colaborado, pero «editorial» significa elegir una línea en la que trabajar, un diseño de proyecto coherente. Eso lo hemos aprendido directamente trabajando, y seguimos aprendiendo, ¿no? Es un inicio, no sabemos a dónde vamos, y eso es lo interesante. Yo creo que tenemos una suerte bonita, que es considerar que esto es un experimento.

¿Os encontrasteis con muchas dificultades?¿Cuáles fueron las más problemáticas?

Ana Asensio: Dificultades, dificultades… tampoco. El máximo problema es la economía, te obliga a unos tiempos y unos esfuerzos.

Carlos Gutiérrez: A la hora de llevarlo a cabo, lo que complica es que vivimos en un mundo donde la gente no tiene pasión.

Ana Asensio: Ni se la puedes exigir.

Carlos Gutiérrez: Ni siquiera en su propia profesión. Por ejemplo Ana, eso fue lo que tú te topaste cuando comenzaste este proyecto y te tuviste que enfrentar a encontrar imprenta. La gente trabaja de una forma absolutamente mecánica, y esa ha sido la mayor barrera. En el momento en que encontramos a alguien que ama su trabajo igual que nosotros amamos el nuestro, todo ha funcionado.

Manu Barba: La imprenta y los maquinistas son por supuesto ahora parte del equipo, sin embargo con las imprentas anteriores solo encontramos dificultades.

Ana Asensio: Bueno, también está la barrera ‘B’ que todo el mundo tiene, que es sacar un proyecto para adelante que tiene que salir con el apoyo de quien cree en ti, porque no vas a contar con ningún tipo de apoyo institucional.

El crowdfunding para nosotros fue un ‘paso 4’. Yo antes del crowdfunding me reuní con todos los decanos, todos los rectores de todo lo existente, mil viajes a mil sitios. Ni un ápice de ayuda de ningún tipo: Eso es una barrera, que no hay ningún tipo de apoyo a la cultura. Pero por suerte hay gente con pasión. Qué pasa, que hasta que no encuentras a gente que comparte esa pasión, no puedes tirar para adelante.

Lo que hemos aprendido es que nada puede ser una simple herramienta o un simple intermediario: Todos los componentes que entran en todos los procesos tienen que tener una implicación emocional, es que no se puede trabajar dejando eso de lado.

Trabajos con la imprenta | Fotografía: The AAAA magazine

¿Estáis contentos con los objetivos alcanzados?

Carlos Gutiérrez: Joder… el día que nos han dado nuestras 350 revistas… yo creo que sí, jajaja.

Ana Asensio: Yo echo la vista atrás mirando por donde hemos pasado para tener nuestra publicación #1 pequeñita, nuestro número #2 de casi 400…

Paso todo el día mirando las estadísticas, haciendo balance, de dónde nos leen, dónde no nos leen, y dedico un buen rato a hacer un seguimiento, a ver la viabilidad de las cosas. Este proyecto lo empecé sola y tenía que ver cuánto podía abarcar, cuánto me podía echar a la espalda y qué resultados obtenía. A ver, soy una persona paciente y no voy a esperar a que desde el ‘momento 1’  todo vaya deluxe. Pero a día de hoy y cuando pienso que hace un año exacto simplemente dije:

«si montara una revista, ¿quién vendría?»

(me lo puse de estado en el facebook, vaya…) y de repente en un año tenemos un proyecto súper asentado, coherente y viable… que requiere mucho esfuerzo y está en el aire constantemente, pero va hacia adelante y creciendo, pues no me lo creo.

Carlos Gutiérrez: Aquí hemos venido a jugar, somos jugadores, el día que paremos de jugar, nos morimos.

Ana Asensio: A veces pienso que siempre el momento en el que nos encontramos es el más complicado. Y siempre piensas que el trabajo experimentado te facilitará lo siguiente y que irá como la seda, pero no, porque siempre queremos complicarnos más, dar pasos hacia adelante. Siempre aspiras a más, ¿cuál va a ser la siguiente complicación que me pueda buscar? Hoy nos daban las 350 revistas y ya anoche me acosté a las tantas organizando la distribución en Sudamérica.

Carlos Gutiérrez: Lo que yo he sentido cuando nos han dado las revistas hoy ha sido «¡ay, a ver, la siguiente cómo vamos a hacerlo…! Me tengo que estudiar todos mis libros, ver qué papel puedo introducir, etc…». Estaba, como un niño. Y ya la semana que viene pienso estar otra vez en la imprenta pensando en lo siguiente.

The AAAA #1 y #2, y algunas cosas más... | Fotografía: The AAAA magazine
The AAAA #1 y #2, y algunas cosas más… | Fotografía: The AAAA magazine

¿Qué expectativas y proyectos de futuro tenéis para The AAAA magazine?

Manu Barba: Primero: poder pronunciar el título de nuestra propia revista, jajajaja.

Carlos Gutiérrez: Yo creo que cada uno en su campo tiene distintos pasos en mente.

Ana Asensio: Por supuesto, ¡pero es que tiene que ser así! Si nos homogeneizamos nos vamos a tomar por saco.

Objetivo 1: Tenemos que aprender primero a controlar los tiempos: cumplir el calendario, solapar actividades y llegar a un equilibrio, saber qué tiene que estar hecho cada semana. Una revista es un ciclo que no frena.

Objetivo 2: Sacar la tienda online, mover bien el stock de revistas para poder financiar la siguiente e ir aumentando el número de ejemplares por tirada y así reducir el coste de producción.

Carlos Gutiérrez: Uno de los objetivos para mí es que no se convierta en algo mecánico y pesado.

Ana Asensio: Cuando algo no sale de manera natural, y se convierte en una condición a tu vida, hay que saber poner punto y final. La gente tiene un miedo al cambio brutal.

Carlos Gutiérrez: El día que salga un número y nosotros no vayamos a la imprenta corriendo a verlo, es que ese día ha muerto la revista.

Manu Barba: Es el miedo a deshacer estructuras, al final. Así la sociedad que tenemos está llena de estructuras que se mantienen como dinosaurios.

Ana Asensio: Bueno, siguiendo con los objetivos, tenemos que terminar de montar la editorial que estamos formando: Ediciones Mínimas – Minimum Editions.

Carlos Gutiérrez: Sí, eso es muy importante, la editorial nos va a servir para muchos otros proyectos.

Ana Asensio: También, darle una vuelta al tema de la web. Necesitamos una web completa y de verdad. Ahora mismo estamos como nació, con un wordpress y los medios con los que buenamente contaba. Necesitamos cambiar la web.

¿Son rentables este tipo de iniciativas?¿Os sentís bien remunerados por la labor que realizáis?

Ana Asensio: Esta pregunta es muy graciosa jejeje.

Carlos Gutiérrez & Manu Barba: Afectivamente, sin duda.

Ana Asensio: Tampoco es decir ‘no, es que esto es un proyecto 100% altruista que hacemos por amor al arte y no nos importa dejar todo nuestro tiempo y no cobrar nada’; no. Lo que sí que hay que saber es cuáles son los procesos de las cosas. Tú cuando empiezas algo, pues hay un riesgo, tú pones tu energía, tiempo y dinero y te arriesgas a ver si tira adelante. Ahora estamos en un punto clave, de inflexión. Por supuesto ahora nos dedicamos a cubrir costes, y podemos darnos con un canto en los dientes. Sólo con la recepción, el afecto con el que nos escribe la gente, la comprensión que hay sobre el proyecto, la acogida y buena crítica… a mí me parece brutal.

Pues eso, estamos en un punto en el que podemos estar súper orgullosos de un montón de cosas, aunque obviamente no es el punto en el que estamos económicamente remunerados por nuestra actividad, pero tampoco negamos que vaya a pasar. Ahora mismo no lo necesitas ni tú, ni yo, ni aquél, precisamente porque estamos en la fase de la vida para ello (proyecto final de carrera, etc). Por eso éste era el año de empezar un proyecto sí, no habría sido posible en ningún otro momento.

Carlos Gutiérrez: Nuestro punto de partida es parecido al de los colectivos.

Ana Asensio: Cuando tú comienzas un proyecto así, tu pensamiento nº1 no es si vas a ganar 3€ la hora, o 15€.

Carlos Gutiérrez:: Hemos comenzado como una experiencia.

Manu Barba: Casi como un hobby.

Carlos Gutiérrez: Egoístamente, yo esto lo hago para mí, porque lo vivo.

Ana Asensio: Yo lo hago para mí, pero también para los demás, porque a mí me emociona el ver que a través de un proyecto que hemos iniciado nosotros que somos tres personitas de una ciudad llamada Granada, que haya gente que se lance a hacer cosas que tenían enterradas o apartadas. Disfruto, aprendo, conozco situaciones especiales con vosotros y con gente nueva. Lo hago también por los demás.

Manu Barba: Somos pescadores de arrastre, jejeje. ‘La Flaca’ llevaba un barco, echó la red y nos enganchó a nosotros, nosotros nos subimos y seguimos con la red.

Ana Asensio: Es bonito ver como cada uno se puede convertir así en el inicio de algo, sólo a partir de que alguien lo valora. El poder empezar un proyecto tú y permitirte la licencia de equivocarte que es súper valioso… es muy importante.

Carlos Gutiérrez: Esa misma experiencia la puedes conseguir trabajando para otro con mucho esfuerzo (primero para llegar ahí), pero jamás te dejarían tomar las decisiones como hacemos nosotros, y encima casi siempre te pagan mal (si te pagan…).

Ana Asensio: Becario muere por sobredosis de prestigio…

¿Compagináis o complementáis esta actividad con otras labores o en otros campos?

Manu Barba: Con la carrera.

Ana Asensio: Obviamente. Somos estudiantes

Carlos Gutiérrez: Perdona, es al revés: compaginamos nuestra vida con esto.

Ana Asensio: Yo le dedico mucho tiempo pero porque soy una friki y cualquier excusa es buena para no hacer algunas obligaciones… Pero al final la revista es un hueco que hemos hecho en nuestra vida.

Carlos Gutiérrez: Yo no me dejo distraer mucho, porque ya lo he hecho demasiadas veces. La revista entra dentro de mi horario.

Ana Asensio: Sí, pero me refiero: si tenemos una columna vertebral, es la carrera. Somos estudiantes de arquitectura, es lo que hay y lo que somos en el fondo. A esto se suma que para pagarte la carrera muchas veces tienes que trabajar en cualquier cosilla que no tiene nada que ver con arquitectura, etc. Y sí, además, estamos metidos en este proyecto, que va muy bien. Pero nuestro punto de partida no es hacerlo un centro neurálgico y financiador de nuestra vida. Puede que lo sea, pero no es nuestro punto actual.

También compaginamos la actividad con juergas y viajes… hay tiempo para todo jeje.

Manu Barba: Igual que nacen los grupos de rock. Puedes dedicarte como aficionado hasta que te das cuenta de que lo que haces lo haces muy bien. Y quizás sigues con tus otros trabajos…

Ana Asensio: A mí me parece súper bonito dividir tu vida en diferentes actividades… sin disgregarte. Lo veo necesario. Seguir un camino unitario, sin desviarte, sin contaminarte… es mucho más decepcionante.

Carlos Gutiérrez: De ahí vienen las grandes desilusiones, cuando pones toda tu fuerza en una actividad. Por ejemplo, los chascos cuando trabajas para alguien. Cuesta mucho que una persona valore tus cosas con la misma pasión que tú pones en ellas, es desigual.

Ana Asensio: Por eso es tan bonito dividirse en varias facetas.

Manu Barba: Esto es una faceta que veníamos buscando, al final lo que haces es aunar inquietudes.

Carlos Gutiérrez: No somos titulados, pero somos profesionales.

Ana Asensio: A veces veo revistas o fotografías o cualquier proyecto gráfico, muy profesionales, sí técnicamente perfectas, pero que carecen de muchas otras cosas. Del simple buen gusto, o la coherencia. Y es su actividad central.

Manu Barba: Yo creo que la pregunta es

«qué es ser profesionales».

The AAAA magazine Charla para los encuentros "Sobrelab de Políticas de edición y prácticas artísticas"
Charla para los encuentros «Sobrelab de Políticas de edición y prácticas artísticas» | Fotografía: sobrelab

¿Cómo veis el futuro del mundo editorial?

Ana Asensio: Pues muy bonito

Manu Barba: Es precioso, ¿no?

Carlos Gutiérrez: Cada vez hay menos, y nosotros en cambio vamos a todo lo que podamos. Ir a más.

Ana Asensio: Cada vez hay menos, pero…

Manu Barba: Mejores.

Ana Asensio: Y ni siquiera sabría decirte si hay menos. En el último año he descubierto muchísimas publicaciones pequeñitas, independientes y súper potentes…

Yo creo que se ha desmonopolizado un poco. El que quisiera antes dedicarse a lo bestseller ahora tiene un campo mucho más facilito que es el digital, obviamente. Pero el que realmente quiere hacer una cosa que sea (no lo voy a llamar obra de arte para no pasarme) simplemente un trabajo bien hecho y cuidado, que la gente lo pueda conservar y revisar… lo va a continuar haciendo. Eso es así. Yo no veo que vaya a menos. Veo que hay muchas muchas nuevas propuestas, pequeñitas, y me parece un tesoro que esté ocurriendo eso, me parece uno de los momentos más bonitos del mundo editorial. No habría empezado un proyecto así en ningún otro momento, por eso lo he empezado ahora.

Manu Barba: Si te fijas, las publicaciones realmente más cuidadas, o con un diseño gráfico más a nivel de producción editorial han empezado fuerte hace unos pocos años, han surgido desde revistas hasta publicaciones que son verdaderas obras de arte.

Ana Asensio: Veo un poco como si estuviésemos volviendo a los 50, donde el formato editorial impreso (cuadernillos, desplegables, fanzines, octavillas) era súper rico y mínimo (en el sentido positivo de la palabra).

Carlos Gutiérrez: Estamos volviendo un poco al origen, como después de todos los momentos de crisis.

Ana Asensio: Pero un origen revisado.

Manu Barba: Con lo que ya sabemos, volvemos atrás y empezamos de nuevo, con la intención de «ahora no nos vamos a equivocar».

Ana Asensio: Aunque suene muy ‘estandarte’: El papel nunca va a morir. Hay demasiada gente creativa en el mundo. Ahora precisamente lo que se están dando son herramientas para que la gente pueda iniciar sus proyectos. No está masificado ni industrializado.

¿Consideráis que estudiar Arquitectura ha sido un pasaporte fundamental para haber llegado a vuestro trabajo actual en The AAAA magazine?

Manu Barba: Sí.

Ana Asensio: Sí.

Carlos Gutiérrez: Somos producto de lo vivido, 100%. Para lo bueno y para lo malo.

Manu Barba: Verbo copulativo: Ser.

Ana Asensio: Si la pregunta va más en el sentido de ‘los conocimientos adquiridos en la carrera’, ya no sabría decirte, porque realmente todo lo que yo estoy aplicando a día de hoy, tangencialmente viene de la carrera, pero lo he aprendido sola y fuera. Pero la universidad ha creado ese entorno.

Manu Barba: Porque lo has necesitado. Lo que no has aprendido directamente de la universidad, lo has creado como una necesidad para ésta, y de ella has aprendido.

Ana Asensio: ‘Arquitectura’ nos ha creado ciertas necesidades que a partir de ahí hemos ido desarrollando, sí.

Carlos Gutiérrez: Hay otra gente que ha pasado por lo mismo que nosotros, y a lo mejor no tiene ni idea de esto (mundo editorial), y en cambio de otras disciplinas sí.

Ana Asensio: Incluso gente que ha pasado los estudios caminando sobre el agua, sin mojarse, literalmente.

¿Animarías a otros arquitectos a seguir vuestros pasos? ¿Qué pasos consideráis que deberían dar? ¿Cómo completar sus estudios? ¿Qué otros consejos les darías?

Manu Barba: Ayyy…

Carlos Gutiérrez: ¡Buf! Pues es que… Bueno, ya hay un problema aquí, y es que la pregunta sólo habla de ‘arquitectos’, y es que creo que trascendemos a eso.

Manu Barba: Yo sí les diría: sigue los pasos… ¡pero los tuyos!.

Los arquitectos… pues, tienen sus capacidades para hacer distintas actividades, a lo mejor enfocadas más al mundo gráfico o editorial, pero que cada uno haga lo que crea posible que puede hacer.

Ana Asensio: Lo que nosotros estamos haciendo a día de hoy con a The AAAA magazine, viene a raíz de que nos hemos contaminado de otras personas, arquitectas o no. No creo que haya que decir «los arquitectos tienen su formación y su relación con el mundo editorial es más o menos directa». Pues a lo mejor a mí esto me ha venido de conocer arqueólogos, o diseñadores, o pintores. O simplemente viajar y conocer «seres humanos».

Hay que salirse de la disciplina como algo rígido. ¿Animaría? ¿Qué pasos deberían dar? Pues tienen que dar los pasos que crean necesarios para llevar a cabo proyectos que les ilusionen, y sí: que vean viables; no te voy a decir ahora que saltes al arcoiris y vueles a conseguir tu sueño. Hay que pensarlo bien todo y ver cuán profesional eres,  ser crítico contigo mismo, y sabiendo que cada día tienes que aprender algo.

Manu Barba: Simplemente conocer tus capacidades.

Carlos Gutiérrez: Es que lo bonito está en el aprender.

Ana Asensio: Y en compartir lo que aprendes.

Carlos Gutiérrez: Por eso es tan bonita la infancia, porque no dejas de aprender, y de descubrir, por cierta inocencia ante las cosas. Si eso lo pierdes a lo largo de tu vida, ya está todo hecho. Es tan esencial.

Ana Asensio: Y respecto a pasos a dar, o como completar los estudios… más que nada, tomar en serio tus inquietudes. ¿Te interesa algo? Pues pégate a la gente que lo hace.

Manu Barba: Para completar los estudios hay que salir de los estudios. Necesitas empaparte.

Carlos Gutiérrez: Para mí ha sido fundamental NO relacionarme con arquitectos. Mi mundo no se ‘construye’ a partir de la arquitectura. Es muy endogámico.

Manu Barba: Es terrible.

Carlos Gutiérrez: Y tan de fachada, y nunca mejor dicho. No me aporta lo suficiente.

Ana Asensio: Te aporta el entorno como hemos hablado antes. Pero la gente tiene miedo. Las personas dentro de su propia disciplina se encuentran en un entorno de confortabilidad de «yo sé esto, estoy en mi círculo, estoy en mi zona de confort y estoy ‘up'», con lo cual les da mucho miedo colarse en otras disciplinas y ser el que tiene que aprender. Pero es que va a ser la única manera de que llegues a algo: ser la persona que no sabe.

The AAAA magazine Charla para los encuentros "Sobrelab de Políticas de edición y prácticas artísticas"
Charla para los encuentros «Sobrelab de Políticas de edición y prácticas artísticas» | Fotografía: sobrelab

¿Creéis que los arquitectos en España deberíamos seguir abriendo nuevas vías de trabajo para salir de la casilla más «tradicional» de proyectar dada la actual situación de la construcción en nuestro país? ¿Qué opináis de los que se han ido a trabajar al extranjero?

Manu Barba: Es básico.

Carlos Gutiérrez: Pero es que no tiene nada que ver con la situación de este país…

Ana Asensio: Aquí ‘la situación’ es lo que ha tenido que llegar para que la gente se dé cuenta.

Carlos Gutiérrez: Al que le ha llegado la situación, y en ese momento se da cuenta… ya llega tarde.

Manu Barba: En eso hay dos posiciones: Diversificar o recapacitar. Es decir, puedes diversificarte yendo hacia otros lados, o repensar la profesión. Hay un arquitecto clásico que se ha perdido, que es el que va a la obra, que parece casi impensable.

Carlos Gutiérrez: Un arquitecto que era maravilloso.

Ana Asensio: Porque era un oficio.

Manu Barba: A eso me refiero con ‘recapacitar’: o sabes que la arquitectura es tu oficio, y trabajas con él, o si realmente no lo es, buscas otro.

Carlos Gutiérrez: Hay compañeros de la escuela que tú lo ves, y por mucho que haya crisis y que nos repitan que probablemente nunca construiremos, ellos tienen dentro el oficio de arquitectos. Personas que yo pienso: ‘tú tienes esa pasión que yo no tengo’. Y siguen en ello. A esas personas yo no les voy a decir ‘tío, prueba otra cosa’.

Ana Asensio: De hecho hay gente que no sólo quiere seguir con el oficio de arquitecto, sino que quiere seguir con la ‘personalidad’ de ‘arquitecto del boom’, y lo está echando de menos. Eso es otro tipo más. Hay, de hecho, escuelas de arquitectura enteras con esa mentalidad.

Manu Barba: Así que en cuanto a lo de abrir nuevas vías… por supuesto, de cabeza. Pero repensar también las que hay abiertas.

Ana Asensio: Quizás el ‘paso 1’ a dar es preguntarte ‘qué es para ti la arquitectura, y qué no’, ‘qué tipo de arquitecto quieres ser’, y siempre ‘qué es para ti la vida’. A partir de ahí ya buscas las alternativas, las puedes encontrar en tu país o en otro. Yo por ejemplo desde niña tuve claro que me iba fuera de España pero eso no tenía nada que ver con la situación del país, y mucho menos con la de los arquitectos. Era porque me daba la gana.

Carlos Gutiérrez: Mi madre me dijo una vez una frase muy reveladora:

«Hijo, cuando entraste a la carrera siempre supe que tú no ibas (ni querías) hacer casas».

¡Ala!

Ana Asensio: ¿Y de los que se han ido a trabajar al extranjero? No creo que se deban meter todos en el mismo saco. Habrá quien se ha ido porque siempre quiso ser extranjero (me parece mucho más interesante ser extranjero que autóctono, pero con una diferencia brutal).

Manu Barba: Te vas… bien, pero ¿por qué? ¿para qué? ¿en qué condiciones? Porque hay gente que se va para ser esclavo pero en otro lado, y gente se va porque ama lo que hace y quiere llevarlo a cabo.

Ana Asensio: Sí, pero la realidad es que hay gente que tiene que sobrevivir. Aunque cada uno tiene su definición de la supervivencia. Para mí la supervivencia puede ser comer arroz y vivir junto a la vía del tren. Pero hay gente que lo que quiere tener es la vida que soñó, no tiene tanto que ver con la profesión. ¿Cuál fue la idea que a ti te crearon de cómo iba a ser tu vida? Porque si esa es la que persigues, probablemente aquí y ahora no la vas a encontrar.

Manu Barba: Están las cosas que planeas, y lo que la vida hace contigo, y lo que pasa al final es una especie de punto medio.

Ana Asensio: Así que opinando sobre la gente que está fuera, que ojalá que encuentren lo que buscan, simplemente.

Manu Barba: Que encuentren su oficio.

Ana Asensio: Que la supervivencia es muy importante, pero hay muchos modos de supervivencia. Lo más importante es que tú seas fiel a ti mismo, en la vida y en el trabajo. Sobrevivir también es vivir con poco, ¿eh?

Manu Barba: En la fidelidad de lo que quieres también hay que ser un poquito realista. Saber, «qué tengo, qué puedo conseguir». Saber lo que te hace falta.

Carlos Gutiérrez: Vivir tiene dos componentes: uno es lo que alimenta tu bolsillo, y otro lo que alimenta tu cabeza. Si consigues que esas dos vayan unidas… has triunfado. ¿Que no? Pueden ir separadas, no hay problema… pero hay que conocer las elecciones.

Manu Barba: Es hacer tu pirámide de Maslow, tus necesidades humanas. Después ya pasas a otro estado.

The AAAA magazine
400 copias de The AAAA #2 | Fotografía: The AAAA magazine

¿Cómo veis el futuro de la profesión?

Manu Barba: Poco coherente con lo previsto.

Ana Asensio: Cíclico. Generacional.

Carlos Gutiérrez: Yo soy poco corporativista, no me lo planteo realmente.

Ana Asensio: Creo que realmente la arquitectura en los últimos años ha vivido una explosión, un laboratorio constante, una miscelánea, incluso una pérdida de sentido, ¿por qué no?, ¡quién sabe!. Yo es lo único que he conocido directamente, por nuestra edad. Y me ha parecido bellísimo. En lo decrépito nacen cosas bellas.

También creo que apenas la situación económica «se enderece», muchos seguirán con las vías que se han iniciado hoy en día, y muchos otros volverán a lo anterior: ya sea lo anterior el arquitecto de oficio y pasión, o el arquitecto común que ve en la disciplina el modo de ganarse la vida y su pasión es otra, o incluso el arquitecto basura-arquitecto-cáncer cómplice de la burbuja vivida. No me cabe la menor duda de que pasado el bache económico, muchos caminos volverán a su línea, pero sin duda esta época ha hecho mella. Y me parece una mella necesaria, loca, heterogénea, instintiva y un poco animal. Hemos tenido mucha suerte, ¿no?

Ana Asensio – Manu Barba – Carlos Gutiérrez – Colaboradores · publicación/revista | The AAAA magazine
Febrero 2015

Entrevista realizada por Ana Barreiro Blanco y Alberto Alonso Oro. Agradecer a Ana, Manu y Carlos su tiempo y predisposición con este espacio.

[:en]

In the last October during the forum of the IVth Forum Arquia/Próxima 2014 that developed in Granada we had the occasion to know in person three future architects, Ana Asensio, Manu Barba and Carlos Gutiérrez, to that we had desire of knowing and that were explaining to us his publishing project The AAAA magazine. Such an interesting as difficult initiative given the “current situation in which one finds the publishing sector and in the special one the one that concerns the architecture and the art.

“Along the wanderings for the world, and for different universities, I could know an architecture of the man for the man and an art tied to the architecture as human expression; at the same time as big emptinesses in the educational university systems, still with a vision that mutilates too many ramifications.”

Ana Asensio

In spite of his youth they have a great experience in the publishing world, since they are habitual collaborators of other publications, so much of physical as digital character. This experience joined the passion and the own worries, spread by the world, agglutinate and are given as result, The A.A.A.A magazine.

The AAAA magazine It is a humanist hybrid and independent magazine, which explores the architecture across the lenses of the art, the anthropology and the archaeology. 100% Done by students and young professionals. 100% International.

Ado preambles we leave the interview you to three bands that we had the opportunity to realize, with these adventurers.

Team The AAAA magazine. From left side to right, Manu Barba, Ana Asensio and Carlos Gutierrez | Photography: The AAAA magazine

Which has been your formation and professional path before The AAAA magazine?

Carlos Gutiérrez: My formation they are my passions, simply a search of exciting and beautiful things. This it is my school, because the royal schools just now me do not contribute anything.

Ana Asensio: In my case, simply, I have liked to learn the things for me itself, and have dedicated a heap of hours to which, if something was attracting me, since it knew that probably I was not going away to power to allow a professional education in this sense (the Spanish university has too many lacks), it had to go for it.

Carlos Gutiérrez: Evidently our system has many lacks, but along the world the people who does things are like we.

Manu Barba: The university what has given us is a species of network base on that then you start jumping.

Ana Asensio: And an environment in which to know other persons who have the same this doubts and worries. In my case I started learning Photoshop in house, photography, of there they called me to be employed at the army at the office of communication, of there to graphical design, of there I gave the jump of entering to the publishing world sending texts to magazines in that I was interested, etc. A thing takes other one. My formation has been to go directly for the person or company in that I am interested of that I see that I can learn or to develop somehow. The official steps of «first he studies this, obtains such a title, sees to such an interview» I always I have skipped them, have preferred going direct to the activity that was attracting me. And to put to do the things to you. To have to depend neither on a qualifications nor anything for the style.

Manu Barba: Ultimately almost everything what we apply in our professional careers has been learned by us freelance.

Carlos Gutiérrez: Our official formation is «students of architecture», we are not even titled.

What did lead you to opening way you in the publishing world? For what physical magazine in these times”?

Ana Asensio: I think that we have got into a world into that the information you collapses, and it is losing, already not quality because there are very good things, but yes to dedicate him time and fondness. You take a book and touch it, dedicate him awhile, prepare the environment to read it. Ultimately you prepare yourself to receive a heap of emotions. In foxglove always you go with the hurry.

Manu Barba: It has another different texture. Everything what is in Internet already is a book, a magazine, an article or a post, you read it with the same patina.

Carlos Gutiérrez: All the big museums of the world have all his collection hung on available for consultation Internet on Full-HD. But the people continue being going to see the live pictures.

Ana Asensio: Internet is like a rapid cane to take in the bar with the friends and the rest of people, and paper is to begin a rum in house close to the flushed chimney, jajajaj. Out of jokes, they are two completely different formats, which I think that a today they cannot work separately; one without other one does not survive.

Somehow, the choice of the paper also is for the idea of putting point and end to a project. The idea of ending of something to be able to give one more step: to have this format that is stamped, you distribute it, spread it, know that it has not gone back, this way it has stayed, has a character totally different from everything what you hang on Internet that always is editable, revisable.

Manu Barba: Operable.

Carlos Gutiérrez: I directly enter to the physical part: Me apasionan the tangible things. I live disconnected of the social networks, of everything. I do not put my personal works in the network, it gives me very much respect, I do not want that the people see it like «one more», I do not desire it.

Ana Asensio: It is like Álvaro Guti’s article: «You will not understand it if you do not go more slow»: ‘How much time you dedicate to looking and understanding a project of architecture? ‘ He thinks the time that you it have dedicated to creating… Something that has so many difference of time you dedicate to producing it, and to enjoying it, it has been deflowered completely. They have broken the project.

On the other hand, the networks have all his positive part, I do not send them to the bonfire.

Carlos Gutiérrez: In fact, if it was not for the networks this project would not have arisen. To start a company you need several thousands of Euros. We have raised this project with 0 €, because we have a tool that it are the networks and the digital communication.

Ana Asensio: In addition, which this magazine chases is precisely of doing a network between persons who share a few worries, to find someone to another side of the world with the same worries, but conference from another prism. That one is the aim.

They cannot survive the one without other one.

Had you some previous experience in the publishing world?

Manu Barba: I was writing in Huffington Post.

Carlos Gutiérrez: I was employed at some magazine maquetando … basically I learned Indesign.

Ana Asensio: I for example Indesign learned with a magazine of our school, Lookark, but not to this level.

Carlos Gutiérrez: In Lookark it fell much more his weight that here, because the decisions were not yours.

Ana Asensio: It was more a type workforce. As I say, basically it forced me to be in house fighting with Indesign. When I really learned of the publishing world it was when I began to write for Plataforma Arquitectura (from house, for such of not putting to study …). I happened then as one year or two that all the reflections or ideas that it had it was doing the exercise of writing them, of turning them into something divulgative since it is an article, as an exercise towards me itself. When already really I was formed it was when I came to Chile and began to work really with them.

Carlos Gutiérrez: This it is a publishing world but still online.

Ana Asensio: Yes, but you begin to learn the psychological structures of the one who reads you, of how they move… You have to know that you have to do something of quality (though not everything what is published in Platform is of quality), but, well, my aim was to do a publishing good product inside a web that moves a flow of very powerful information and with a lot of rapidity. There it was when «they» me «educated» me. I had to the side ‘Julito’ (Giuliano Pastorelli), who is … good, a magic person completely and that taught me very much. It taught me to transmit the ideas well, that one was not noticing so much when it was very infuriated, or very of fall, or of subidón, that is to say, to that my emotions were seen, that was empathic, but that the text me was not dominating to me. That one has been all my experience, I have not had any more…

On having returned to Spain I started writing for Arquine, and for Código (another Mexican magazine), trying to continue with the inertia and the line that it was bringing of South America but … rapidly I saw that it did not have any subsistence, it was supported always putting a lot of effort of my part that is recognized very small.

Carlos Gutiérrez: I believe that ultimately, ‘we us cook we eat up it’, for the good thing and for the bad thing.

Ana Asensio: Yes, there comes the moment in which you have been writing for some and for others, and there a dreg is staying. In this moment of the path it is when I at least noticed the need to stop to think over especially the above mentioned thing and to think:

«Which is my philosophy on the things?».

This exercise of extracting «my» sense of the life. This it was the point of item of the current project.

Carlos Gutiérrez: We all have collaborated, but «publishing house» means to choose a line at which to be employed, a design of coherent project. We have learned it directly working, and we continue learning, not? It is a beginning, we do not know to where we go, and it is the interesting thing. I think that we are lucky, that is to think that this is an experiment.

Did you meet many difficulties? Which were the most problematic?

Ana Asensio: Difficulties, difficulties … neither. The maximum problem is the economy, forces you to a few times and a few efforts.

Carlos Gutiérrez: At the moment of carrying out it, which it complicates is that we live in a world where the people do not have passion.

Ana Asensio: You cannot even demand it from him.

Carlos Gutiérrez: Not at least in his own profession. For example Ana, it was what you ran up when you began this project and had to face to finding press. The people work of an absolutely mechanical, and this form have been the major barrier. In the moment in which we find someone who loves his work like we love ours, everything has worked.

Manu Barba: The press and the machinists are certainly now a part of the equipment, nevertheless with the previous presses only we find difficulties.

Ana Asensio: Well, also there is the barrier ‘B’ that the whole world has, that is a project extracts for forward that has to go out with the support of the one who believes in you, because you are not going to possess any type of institutional support.

The crowdfunding for us was a ‘step 4’. I before the crowdfunding met all the deans, all the rectors of everything existing, thousand trips to thousand sites. Not even an apex of help of no type: It is a barrier, which there is no type of support to the culture. But thankfully there are people hotly. What happens, that until you do not find people who shares this passion, you cannot throw for forward.

What we have learned is that nothing can be a simple tool or a simple intermediary: All the components that enter all the processes have to have an emotional implication, it is that it is not possible to work leaving it of side.

Works with the press | Photography: The AAAA magazine

Are you satisfied with the reached aims?

Carlos Gutiérrez: To fuck … the day that our 350 magazines have given us … I believe that yes, jajaja.

Ana Asensio: I throw the sight behind looking where we have happened to have our publication #1 pequeñita, our number #2 of almost 400…

I happen the whole day looking at the statistics, doing balance sheet, wherefrom they read, theirs where they do not read us, and I dedicate a good moment to doing a follow-up, to seeing the viability of the things. This project I began it alone and it had to see how much could include, how much could throw me to the back and what results it was obtaining. To seeing, I am a patient person and am not going to wait to that from the ‘moment 1’ everything goes deluxe. But a today and when I think that an exact year ago simply I said:

«If it was mounting a magazine, the one who would come?»

( I put on it of condition in the facebook, go …) and suddenly in one year we have a super based, coherent and viable project … that needs a lot of effort and is in the air constant, but it goes ahead and growing, since I do not believe myself it.

Carlos Gutiérrez: Here we have come to play, are players, the day that we stop playing, die.

Ana Asensio: Sometimes I think that always the moment in that we are is the most complicated. And always you think that the experienced work will facilitate the following thing to you and that it will go since it her sedates, but not, because always we want to complicate ourselves more, to give steps ahead. Always you aspire to more, which is going to be the following complication that could look for me? Today they were giving us 350 magazines and already last night I went to bed to so many people organizing the distribution in South America.

Carlos Gutiérrez: What I have felt when they have given us the magazines today has been «sigh, to seeing, the following one how we are going to do it …! I me have to study all my books, see what paper I can introduce, etc…». It was, as a child. And already the next week I think to be again in the press thinking about the following thing.

The AAAA #1 and #2, and some things more…| Photography: The AAAA magazine

What expectations and projects of future have you for The AAAA magazine?

Manu Barba: First: is able to declare the title of our own magazine, jajajaja.

Carlos Gutiérrez: I think that each one in his field has different steps in mind.

Ana Asensio: Certainly, but it is that it has to be like that! If we homogenize ourselves we go away to taking for sack.

Target 1: We have to learn to control first the times: to fulfill the calendar, to overlap activities and to come to a balance, to know what has to be made every week. A magazine is a cycle that it does not stop.

Target 2: To extract the shop online, to move well the stock of magazines to be able to finance the following one and be increasing the press-run figure for issue and this way reduce the cost of production.

Carlos Gutiérrez: One of the aims for me is that it does not turn into anything mechanical and heavy.

Ana Asensio: When something does not go out in a natural way, and it turns into a condition to your life, is necessary to be able to put point and end. The people are afraid to the brutal change.

Carlos Gutiérrez: The day that goes out a number and we do not go to the press running to seeing it, the magazine is that this day has died.

Manu Barba: It is the fear of undoing structures, ultimately. This way the company that we have is full of structures that are kept as dinosaurs.

Ana Asensio: Well, continuing with the aims, we have to stop mounting the publishing house that we are forming: Minimal Editions – Minimum Editions.

Carlos Gutiérrez: Yes, it is very important, the publishing house is going to serve us for many other projects.

Ana Asensio: Also, to give him a return to the topic of the web. We need a complete web and indeed. Just now we are since it was born, with a wordpress and the means which easily it was possessing. We need to change the web.

Are this type of initiatives profitable? Do you feel good remunerated by the labor that you realize?

Ana Asensio: This question is a very graceful jejeje.

Carlos Gutiérrez & Manu Barba: Affectively, undoubtedly.

Ana Asensio: It is not also to say ‘not, it is that this is a project 100 % altruist that we do for love to the art and it is not important for us to stop all our time and not to receive anything’; not. What yes that it is necessary to know is which are the processes of the things. You when you begin something, so there is a risk, you put your energy, time and money and you risk seeing if it throws forward. Now we are in a key point, of inflexion. Certainly now we devote ourselves to cover costs, and can give with a singing in the teeth. Only with the receipt, the affection with which there write to us the people, the comprehension that exists on the project, the reception and good critique … it seems to me to be brutal.

So it, we are in a point in which we can be super proud of a heap of things, though obviously it is not the point in the one that we are economically remunerated by our activity, but also to deny that it should be going to happen. Just now you need it neither you, nor I, nor that one, precisely because we are in the phase of the life for it (final project of career, etc). Because of it this one was the year of beginning a project yes, it would not have been possible in any other moment.

Carlos Gutiérrez: Our point of item is similar to that of the groups.

Ana Asensio: When you begin a project like that, your thought nº1 is not if you are going to gain 3 € the hour, or 15 €.

Carlos Gutiérrez: We have begun as an experience.

Manu Barba: Almost as a hobby.

Carlos Gutiérrez: Selfishly, I do this for me, because the alive thing.

Ana Asensio: I do it for me, but also for the others, because to it me me thrills to see that across a project that we have initiated that we are three personitas of a city called Granada, which there are people who throws to do things that had buried or separated. I enjoy, learn, know special situations with you and with new people. I do it also for the others.

Manu Barba: We are fishermen of dragging, jejeje. ‘The thin one’ was taking a ship, he threw the network and hooked his us, we rise and follow with the network.

Ana Asensio: It is nice to see since each one it is possible to turn this way in the beginning of something, only from that someone values it. The power you to begin a project and the license to allow you of being wrong that it is super valuably … it is very important.

Carlos Gutiérrez: You can obtain the same experience working for other one with a lot of effort (first to come there), but they would never leave you to take the decisions since we do, and it raises almost always they pay you badly (if they pay you …).

Ana Asensio: Scholar dies for overdose of prestige…

Do you arrange or complement this activity with other labors or in other fields?

Manu Barba: With the career.

Ana Asensio: Obviously. We are students.

Carlos Gutiérrez: He excuses, is upside-down: we reconcile our life with this.

Ana Asensio: I dedicate him a lot of time but because I am a friki and any excuse is good not to do any obligations… But ultimately the magazine is a hollow that we have done in our life.

Carlos Gutiérrez: I do not leave myself to be relaxing very much, because already I it have done too many times. The magazine enters inside my schedule.

Ana Asensio: Yes, but I refer: if we have a vertebral column, it is the career. We are students of architecture, it is what exists and what we are in the bottom. To this one adds that to pay the career to you often you have to be employed at any cosilla that does not have anything to see with architecture, etc. And yes, in addition, we are put in this project, which is OK. But our point of item is not it is done by a neuralgic center and financier of our life. It is possible that it it is, but it is not our current point.

Also we reconcile the activity with partyngs and trips … it is time for every jeje.

Manu Barba: Like the groups of rock are born. You can devote as fan until you realize that what you do you do it very well. And probably you continue with your other works…

Ana Asensio: It seems to me to be super nicely to divide your life in different activities … without disintegrating. I see it necessary. To follow an unitary way, without turning aside, without contaminating … it is much more disappointing.

Carlos Gutiérrez: Of there the big disappointments come, when you put all your force in an activity. For example, the tricks when you work for someone. Much costs that a person values your things with the same passion that you put in them, is unequal.

Ana Asensio: Because of it it is so nice to divide in several facets.

Manu Barba: This is a facet that we were coming searching, ultimately what you do is to unite worries.

Carlos Gutiérrez: We are not titled, but we are professional.

Ana Asensio: Sometimes I see magazines, very professional or photographies or any project graphical, yes technically perfect, but that lack many other things. Of the simple good taste, or the coherence. And it is his central activity.

Manu Barba: I think that the question is.

«what is to be professionals».

Chats for the meetings «Sobrelab of Policies of edition and artistic practices» | Photography: sobrelab

How do you see the future of the publishing world?

Ana Asensio: So very nice.

Manu Barba: It is precious, not?

Carlos Gutiérrez: Every time it is less, and we on the other hand go to everything what we prune. To go to more.

Ana Asensio: Every time it is less, but…

Manu Barba: Better.

Ana Asensio: And it would not even be able say to you if it is less. In the last year I have discovered many publications pequeñitas, independent and super powerful…

I think that it is desmonopolizado a bit. The one that wanted before to devote to bestseller now has one more great field I facilitate that it is foxglove, obviously. But the one that really wants to do a thing that is (I am not going to be call it a work of art to there not happen to me) simply a made well and elegant work, which the people it could preserve and check … it is going to continue it doing. It is like that. I do not see that I go to less. I see that there are many many new offers, pequeñitas, and it looks like to me an exchequer that happens it, looks like to me one of the nicest moments of the publishing world. It would not have begun a project like that in any other moment, because of it I have begun it now.

Manu Barba: If you notice, the publications really more elegant, or with one more graphical design to level of publishing production they have begun loudly a few years ago, have arisen from magazines up to publications that are real works of art.

Ana Asensio: I see a bit as if we were returning to the 50, where the publishing printed format (quinternions, folders, fanzines, leaflets) was super richly and minimally (in the positive sense of the word).

Carlos Gutiérrez: We are returning a bit to the origin, since after all the moments of crisis.

Ana Asensio: But a checked origin.

Manu Barba: With what already we know, we go back and begin again, with the intention of «now we do not go away to mistaking».

Ana Asensio: Though ‘banner’ sounds very: The paper is never going to die. There are too many creative people in the world. Now precisely what they are giving him they are tools in order that the people could initiate his projects. It is not masificado not industrialized.

Do you think that to study Architecture has been a fundamental passport to have come to your current work?

Manu Barba: Yes.

Ana Asensio: Yes.

Carlos Gutiérrez: We are a product of lived, 100 %. For the good thing and for the bad thing.

Manu Barba: Copulative verb: To be.

Ana Asensio: If the question goes more in the sense of ‘the knowledge acquired in the career’, already it would not be able say to you, because really everything what I am applying a today, tangentially comes from the career, but I have learned it alone and out. But the university has created this environment.

Manu Barba: Because you have needed it. What you have not learned directly of the university, you have created as a need for this one, and of her you have learned.

Ana Asensio: ‘Architecture’ has created his certain needs that from there we have been developing, yes.

Carlos Gutiérrez: There are another people who has happened for the same thing that we, and probably it has not even idea of this (publishing world), and on the other hand of other disciplines yes.

Ana Asensio: Enclosed people who has spent the studies walking on the water, without be wetting, literally.

Would you encourage other architects to follow your steps? What steps do you consider that they should give? How to complete his studies? What other advices would you give them?

Manu Barba: Ayyy…

Carlos Gutiérrez: Buf! Since it are that… Well, already there is a problem here, and is that the question only speaks about ‘architects’, and is that I think that we come out of it.

Manu Barba: I yes would say to them: it follows the steps … but yours!.

The architects … so, there have his aptitudes to do different activities, probably focused more on the graphical or publishing world, but that each one does what he believes possibly that it can do.

Ana Asensio: What we are doing a today, comes immediately after that we have contaminated with other persons, arquitectas or not. I do not believe that be necessary to say «the architects have his formation and his relation with the publishing world is more or less direct». Since probably to me this me has come of archeologists knew, or designers, or painters. Or simply to travel and to know «human beings».

It is necessary to go out of the discipline as something rigidly. Would it encourage? What steps should they give? Since they have to give the steps that they believe necessary to carry out projects that deceive them, and yes: that they see viable; I am not going to say to you now that you should jump to the rainbow and should fly to obtain your dream. It is necessary to think well everything and see how professionally you are, to be critical with you itself, and knowing that every day you have to learn something.

Manu Barba: Simply to know your capacities.

Carlos Gutiérrez: It is that the nice thing is in to learn.

Ana Asensio: And in sharing what you learn.

Carlos Gutiérrez: Because of it the infancy is so nice, because you do not stop learning, and discovering, for certain innocence before the things. If you lose it along your life, already it is quite made. It is so essential.

Ana Asensio: And with regard to steps to giving, or as the studies complete … more than anything, to take seriously your worries. Are you interested in something? Since stick to the people who does it.

Manu Barba: To complete the studies it is necessary to go out of the studies. You need to soak.

Carlos Gutiérrez: For it me has been fundamental not to relate to architects. My world «is not» ‘constructed’ from the architecture. It is very endogámico.

Manu Barba: It is terrible.

Carlos Gutiérrez: And so of front, and never rather. The sufficient thing does not contribute me.

Ana Asensio: It contributes the environment since we have spoken before. But the people are afraid. The persons inside his own discipline are in an environment of confortabilidad of » I let’s be this, I am in my circle, am in my zone of comfort and am ‘up’ «, with which they are afraid to slip past in other disciplines and to be the one that it has to learn. But it is that it is going to be the only way from which you come to something: to be the person who does not know.

Chats for the meetings «Sobrelab of Policies of edition and artistic practices» | Photography: sobrelab

Do you think that the architects in Spain we should continue opening new routes of work to go out of the «most traditional» cabin of projecting given the current situation of the construction in our country? What do you think of those that they have been going to work abroad?

Manu Barba: It is basic.

Carlos Gutiérrez: But it is that it does not have anything to see with the situation of this country…

Ana Asensio: Here ‘the situation’ is what has had to come in order that the people realize.

Carlos Gutiérrez: To which the situation has come, and in this moment it realizes … already it is late.

Manu Barba: In it there are two positions: To diversify or to reflect. That is to say, you can diversify going towards other sides, or to rethink the profession. There is a classic architect who has got lost, that is the one that goes to the work, which seems to be almost unthinkable.

Carlos Gutiérrez: An architect who was wonderful.

Ana Asensio: Because it was a trade.

Manu Barba: To it I refer in spite of ‘reflecting’: or you know that the architecture is your trade, and work with him, or if really it it is not, look for other one.

Carlos Gutiérrez: There are companions of the school that you it see, and for much that there is crisis and that us there repeat that probably we will never construct, they have inside the architects’ trade. Persons that I think: ‘you have this passion that I do not have’. And they continue in it. I am not going to say to these persons ‘uncle, proves another thing’.

Ana Asensio: In fact there are people who not only wants to continue with the architect’s trade, but it wants to continue with the ‘personality’ of ‘architect of the boom’, and it to miss. It is another type more. There are, in fact, entire schools of architecture with this mentality.

Manu Barba: So as for it of opening new routes … certainly, of head. But to rethink also those that it has opened.

Ana Asensio: Probably the ‘step 1’ to giving is to there ask you  what is for you the architecture, and what not ‘, ‘what type of architect you want to be’, and always ‘what is for you the life’. From there already you look for the alternatives, can find them in your country or in other one. I for example from girl had clear that I was going away out of Spain but it did not have anything to see with the situation of the country, and much less with that of the architects. It was because it was giving myself the desire.

Carlos Gutiérrez: My mother said to me once a very rewatching phrase:

«Son, when you entered to the career always I knew that you were not going (you wanted) to do houses».

¡Ala!

Ana Asensio: ¿Y de los que se han ido a trabajar al extranjero? No creo que se deban meter todos en el mismo saco. Habrá quien se ha ido porque siempre quiso ser extranjero (me parece mucho más interesante ser extranjero que autóctono, pero con una diferencia brutal).

Manu Barba: You go away … well, but why? Why? In what conditions? Because there are people who goes away to be a slave but in another side, and people go away because it loves what it does and wants to carry out it.

Ana Asensio: Yes, but the reality is that there are people who has to survive. Though each one has his definition of the survival. For me the survival can be eat rice and live close to the route of the train. But there are people that what wants to have is the life that dreamed, do not have so much that to see with the profession. Which was the idea that to they you you created of how it was going to be your life? Because if this it is the one that you chase, probably here and now you are not going to find her.

Manu Barba: There are the things that you plan, and what the life does with you, and what happens ultimately is a species of average point.

Ana Asensio: So thinking about the people that it is out, that ojalá that find for what they look, simply.

Manu Barba: That find his trade.

Ana Asensio:That the survival is very important, but there are many manners of survival. The most important thing is that you are faithful to you same, in the life and in the work. Is to survive also to live with little, eh?

Manu Barba: In the loyalty of what you want also it is necessary to be a bit a realist. To know, «what I have, what I can obtain». To know what you need.

Carlos Gutiérrez: Vivir tiene dos componentes: uno es lo que alimenta tu bolsillo, y otro lo que alimenta tu cabeza. Si consigues que esas dos vayan unidas… has triunfado. ¿Que no? Pueden ir separadas, no hay problema… pero hay que conocer las elecciones.

Manu Barba: It is to do your Maslow’s pyramid, your human needs. Later already you go on to another condition.

400 copias de The AAAA magazine #2 | Photography: The AAAA magazine

How do you see the future of the profession?

Manu Barba: Slightly coherent with the foreseen.

Ana Asensio: Cyclical. Generational.

Carlos Gutiérrez: I am few corporativista, do not appear it really.

Ana Asensio: I think that really the architecture in the last years has lived through an explosion, a constant laboratory, a miscellany, even a loss of sense, why not?, the one who knows!. I it is the only thing that I have known directly, for our age. And it has seemed to me to be the most beautiful. In the decrepit thing beautiful things are born.

Also I think that you upset the economic situation » straighten up «, many will continue with the routes that have begun nowadays, and many others will return to the previous thing: already there is previous the architect of trade and passion, or the common architect who sees in the discipline the way of the life being gained and his passion being different, or even the architect garbage – arquitecto-cáncer accomplice of the lived bubble. It does not fit the minor doubt of which spent the economic pot-hole, a lot of ways will return to his line, but undoubtedly this epoch has done notch. And it looks like to me a necessary, mad, heterogeneous, instinctive and a bit animal notch. We have been lucky, not?

Ana Asensio – Manu Barba – Carlos Gutiérrez – Collaborators · publication / magazine | The AAAA magazine

February 2015

Interview realized by Ana Barreiro Blanco and Alberto Alonso Oro. To be grateful for Ana, Manu and Carlos his time and predisposition with this space.

[:gl]

No pasado mes de outubro durante o foro de IV Foro Arquia/Próxima 2014 que se desenvolveu en Granada tivemos a ocasión de coñecer en persoa a tres futuros arquitectos, Ana Asensio, Manu Barba e Carlos Gutiérrez, aos que tiñamos ganas de coñecer e que nos explicasen o seu proxecto editorial The AAAA magazine. Unha iniciativa tan interesante como difícil dada a “actual situación” en que se atopa o sector editorial e no especial o que incumbe á arquitectura e á arte.

“Ao longo das andanzas polo mundo, e por distintas universidades, puiden coñecer unha arquitectura do home para o home e unha arte atada á arquitectura como expresión humana; ao mesmo tempo que grandes baleiros nos sistemas educativos universitarios, aínda cunha visión que mutila demasiadas ramificaciones.”

Ana Asensio

Malia a súa mocidade teñen unha gran experiencia no mundo editorial, xa que son colaboradores habituais doutras publicacións, tanto de carácter físico como digital. Esta experiencia unida á paixón e as inquietudes propias, diseminada polo mundo, aglutinar e dan como resultado, The A.A.A.A magazine.

«The AAAA magazine magazine é unha revista humanista híbrida e independente, que explora a arquitectura a través das lentes da arte, a antropología e a arqueología. 100% Feita por estudantes e mozos profesionais. 100% Internacional.»

Sen máis preámbulos deixámosvos a entrevista a tres bandas que tivemos a oportunidade de realizar, con estes aventureros.

Equipo base de The AAAA magazine. De esquerda a dereita, Manu Barba, Ana Asensio e Carlos Gutierrez | Fotografía: The AAAA magazine

¿ Cal foi vosa formación e traxectoria profesional previa a The AAAA magazine?

Carlos Gutiérrez: A miña formación son as miñas paixóns, simplemente unha procura de cousas emocionantes e belas. Esa é a miña escola, porque as escolas reais agora mesmo non me aportan nada.

Ana Asensio: No meu caso, simplemente, gustoume aprender as cousas por min mesma, e dediqueille unha chea de horas a que, si algo me atraía, como sabía que probablemente non me ía a poder permitir unha educación profesional nese sentido (a universidade española ten demasiadas carencias), tiña que ir a por iso.

Carlos Gutiérrez: Evidentemente o noso sistema ten moitas carencias, pero ao longo do mundo a xente que fai cousas é igual que nós.

Manu Barba: A universidade o que nos deu é unha especie de rede basee sobre a que logo empezas a saltar.

Ana Asensio: E unha contorna no que coñecer a outras persoas que teñen un pouco esas mesmas dúbidas e inquietudes. No meu caso empecei a aprender Photoshop en casa, fotografía, de aí chamáronme para traballar no exército na oficina de comunicación, de aí a deseño gráfico, de aí dei o salto de entrar ao mundo editorial enviando textos a revistas que me interesaban, etc. Unha cousa leva a outra. A miña formación foi ir directamente a por a persoa ou empresa que me interesa da que vexo que podo aprender ou desenvolverme dalgún xeito. Os pasos oficiais de «primeiro estuda isto, consegue tal título, ve a tal entrevista» eu sempre mos saltei, preferín ir directa á actividade que me atraía. E poñerche a facer as cousas. Non ter que depender dunha titulación nin nada polo estilo.

Manu Barba: Ao final case todo o que aplicamos nas nosas carreiras profesionais aprendémolo por conta propia.

Carlos Gutiérrez: A nosa formación oficial é «estudantes de arquitectura», nin sequera somos titulados.

¿Que vos levou a abrirvos camiño no mundo editorial?¿Por que unha revista física en estes tempos?

Ana Asensio: Eu creo que nos metemos nun mundo en que a información colápsache, e vai perdendo, xa non calidade porque hai cousas moi boas, pero si o dedicarlle tempo e agarimo. Ti colles un libro e tócalo, dedícaslle un intre, preparas a contorna para lelo. Ao final prepárasche para recibir unha chea de emocións. En digital sempre vas coa présa.

Manu Barba: Ten outra textura distinta. Todo o que está en internet xa sexa un libro, unha revista, un artigo ou un post, lelo coa mesma pátina

Carlos Gutiérrez: Todos os grandes museos do mundo teñen toda a súa colección colgada en internet consultable en Full-HD. Pero a xente segue indo ver os cadros en directo.

Ana Asensio: Internet é como tomarche unha cana rápida no bar cos amigos e o resto de xente, e papel é botarche un ron en casa xunto á cheminea acesa, jajajaj. Fóra de bromas, son dúas formatos completamente diferentes, que creo que a día de hoxe non poden traballar por separado; un sen o outro non sobrevive.

Dalgún xeito, a elección do papel tamén é pola idea de poñer punto e final a un proxecto. A idea de finalización de algo para poder dar un paso máis: o ter ese formato que se imprime, repártelo, o esparces, sabes que non hai volta atrás, así quedou, ten un carácter totalmente diferente a todo o que colgas en internet que sempre é editable, revisable.

Manu Barba: Manipulable.

Carlos Gutiérrez: Eu directamente entro á parte física: Apaixónanme as cousas tanxibles. Eu vivo desconectado das redes sociais, de todo. Eu os meus traballos persoais non os poño na rede, dáme moito respecto, non quero que a xente véxao como «un máis», iso non me apetece.

Ana Asensio: É como o artigo de Álvaro Guti: «Non o entenderás se non vas máis amodo»: ‘¿Canto tempo dedícaslle a mirar e entender un proxecto de arquitectura?’ Pensa o tempo que dedicaches a crealo… Algo que ten tanta diferenza de tempo entre dedícalo a producilo, e a gozalo, hase desvirgado completamente. Rompéronche o proxecto.

Por outra banda, as redes teñen toda a súa parte positiva, non as mando á hoguera.

Carlos Gutiérrez: De feito, si non fóra polas redes non xurdiría este proxecto. Para arrincar unha empresa necesitas varios miles de euros. Nós levantamos este proxecto con 0€, porque temos unha ferramenta que son as redes e a comunicación digital.

Ana Asensio: Ademais, O que esta revista persegue é precisamente o de facer unha rede entre persoas que comparten unhas inquietudes, o atopar a alguén alén do mundo cos teus mesmas preocupacións, pero vistas desde outro prisma. Ese é o obxectivo.

Non poden sobrevivir a unha sen a outra.

¿Tiñades algunha experiencia previa no mundo editorial?

Manu Barba: Eu escribía no Huffington Post.

Carlos Gutiérrez: Eu traballei nalgunha revista maquetando… basicamente aprendín Indesign.

Ana Asensio: Eu por exemplo Indesign aprendín cunha revista da nosa escola, Lookark, pero non a este nivel.

Carlos Gutiérrez: En Lookark caeuche moito máis peso que aquí, porque as decisións non eran túas..

Ana Asensio: Era máis tipo mano de obra. Como digo, basicamente obrigoume a estar en casa pelexándome con Indesign. Cando eu realmente aprendín do mundo editorial foi cando comecei a escribir para Plataforma Arquitectura (desde casa, por tal de non poñerme a estudar…). Pasei entón como un ano ou dous que todas as reflexións ou ideas que tiña facía o exercicio de escribilas, de convertelas en algo divulgativo como é un artigo, como un exercicio cara a min mesma. Cando xa verdaderamente formeime foi cando cheguei a Chile e comecei a traballar realmente con eles.

Carlos Gutiérrez: Ese é un mundo editorial pero aínda online.

Ana Asensio: Si, pero comezas a aprender as estruturas sicológicas de quen che le, de como se moven… Tes que saber que tes que facer algo de calidade (aínda que non todo o que se publica en Plataforma sexa de calidade), pero, bo, o meu obxectivo era facer un produto editorial bo dentro dunha web que move un fluxo de información moi potente e con moita rapidez. Aí foi cando a min educáronme». Eu tiña á beira a ‘Julito’ (Giuliano Pastorelli), que é… bo, unha persoa máxica completamente e que me ensinou muchísimo. Ensinoume a transmitir as ideas ben, a que non se notase tanto cando estaba moi encabuxada, ou moi de bajón, ou de subidón, é dicir, a que as miñas emocións vísense, que fose empático, pero que o texto non me dominase a min. Esa foi toda a miña experiencia, non hei ter máis…

Ao volver a España empecei a escribir para Arquine, e para Código (outra revista mexicana), tratando de seguir coa inercia e a liña que traía de Sudamérica pero… rápidamente vin que iso non tiña ningunha subsistencia, sostíñase sempre poñendo moito esforzo do meu parte que se recoñece moi pouco.

Carlos Gutiérrez: Creo que ao final, ‘nós 0 guisamos nós nolo comemos’, para o bo e para o malo.

Ana Asensio: Si, chega o momento no que has ir escribindo para uns e para outros, e aí vai quedando un pouso. Nese momento da traxectoria é cando eu polo menos notei a necesidade de pararme a reflexionar sobre todo o devandito e pensar:

«¿cal é a miña filosofía sobre as cousas?».

Ese exercicio de sacar «o meu» sentido da vida. Ese foi o punto de partida do proxecto actual.

Carlos Gutiérrez: Todos colaboramos, pero «editorial» significa elixir unha liña na que traballar, un deseño de proxecto coherente. Iso aprendémolo directamente traballando, e seguimos aprendendo, ¿non? É un inicio, non sabemos a onde imos, e iso é o interesante. Eu creo que temos unha sorte bonita, que é considerar que isto é un experimento.

¿Atopástesvos con moitas dificultades?¿Cales foron as máis problemáticas?

Ana Asensio: Dificultades, dificultades… tampouco. O máximo problema é a economía, obrígache a uns tempos e uns esforzos.

Carlos Gutiérrez: Á hora de levalo a cabo, o que complica é que vivimos nun mundo onde a xente non ten paixón.

Ana Asensio: Nin lla podes esixir.

Carlos Gutiérrez: Nin sequera na súa propia profesión. Por exemplo Ana, iso foi o que ti che topaches cando comezaches este proxecto e tivéchesche que enfrontar a atopar imprenta. A xente traballa dunha forma absolutamente mecánica, e esa foi a maior barreira. No momento en que atopamos a alguén que ama o seu traballo igual que nós amamos o noso, todo funcionou.

Manu Barba: A imprenta e os maquinistas son por suposto agora parte do equipo, con todo coas imprentas anteriores só atopamos dificultades.

Ana Asensio: Bo, tamén está a barreira ‘B’ que todo o mundo ten, que é sacar un proxecto para adiante que ten que saír co apoio de quen cre en ti, porque non vas contar con ningún tipo de apoio institucional.

O crowdfunding para nós foi un ‘paso 4’. Eu antes do crowdfunding reuninme con todos os decanos, todos os rectores de todo o existente, mil viaxes a mil sitios. Nadiña de nada de axuda de ningún tipo: Iso é unha barreira, que non hai ningún tipo de apoio á cultura. Pero por sorte hai xente con paixón. Que pasa, que ata que non atopas a xente que comparte esa paixón, non podes tirar para adiante.

O que aprendemos é que nada pode ser unha simple ferramenta ou un simple intermediario: Todos os compoñentes que entran en todos os procesos teñen que ter unha implicación emocional, é que non se pode traballar deixando iso de lado.

Traballos na imprenta | Fotografía: The AAAA magazine

¿Estades contentos cos obxectivos alcanzados?

Carlos Gutiérrez: Joder… o día que nos deron nosas 350 revistas… eu creo que si, jajaja.

Ana Asensio: Eu boto a vista atrás mirando por onde pasamos para ter a nosa publicación #1 pequeñita, o noso número #2 de case 400…

Paso todo o día mirando as estatísticas, facendo balance, de onde nos len, onde non nos len, e dedico un bo intre a facer un seguimiento, a ver a viabilidad das cousas. Este proxecto empeceino soa e tiña que ver canto podía abarcar, canto me podía botar ás costas e que resultados obtiña. A ver, son unha persoa paciente e non vou esperar a que desde o ‘momento 1’ todo vaia deluxe. Pero a día de hoxe e cando penso que fai un ano exacto simplemente alfaia:

«si montase unha revista, ¿quen viría?»

(púxenmo de estado no facebook, vaia…) e de súpeto nun ano temos un proxecto súper asentado, coherente e viable… que require moito esforzo e está no aire constantemente, pero vai cara a adiante e crecendo, pois non mo creo.

Carlos Gutiérrez: Aquí viñemos a xogar, somos xogadores, o día que paremos de xogar, morrémonos.

Ana Asensio: Ás veces penso que sempre o momento no que nos atopamos é o máis complicado. E sempre pensas que o traballo experimentado facilitarache o seguinte e que irá como a seda, pero non, porque sempre queremos complicarnos máis, dar pasos cara a adiante. Sempre aspiras a máis, ¿Cal vai ser a seguinte complicación que me poida buscar? Hoxe dábannos as 350 revistas e xa onte á noite deiteime ás tantas organizando a distribución en Sudamérica.

Carlos Gutiérrez: O que eu sentín cando nos deron as revistas hoxe foi «¡ai, a ver, a seguinte como imos facelo…! Téñome que estudar todos os meus libros, ver que papel podo introducir, etc…». Estaba, como un neno. E xa a semana que vén penso estar outra vez na imprenta pensando no seguinte.

The AAAA #1 y #2, e algunhas coosas máis… | The AAAA magazine

¿Que expectativas e proxectos de futuro tendes para The AAAA magazine?

Manu Barba: Primeiro: poder pronunciar o título de nosa propia revista, jajajaja.

Carlos Gutiérrez: Eu creo que cada un no seu campo ten distintos pasos en mente.

Ana Asensio: Por suposto, ¡pero é que ten que ser así! Si nos homoxeneizamos ímonos a tomar por saco.

Obxectivo 1: Temos que aprender primeiro a controlar os tempos: cumprir o calendario, solapar actividades e chegar a un equilibrio, saber que ten que estar feito cada semana. Unha revista é un ciclo que non frea.

Obxectivo 2: Sacar a tenda online, mover ben o stock de revistas para poder financiar a seguinte e ir aumentando o número de exemplares por tirada e así reducir o custo de produción.

Carlos Gutiérrez: Un dos obxectivos para min é que non se converta en algo mecánico e pesado.

Ana Asensio: Cando algo non sae de xeito natural, e convértese nunha condición á túa vida, hai que saber poñer punto e final. A xente ten un medo ao cambio brutal.

Carlos Gutiérrez: O día que salga un número e nós non vaiamos á imprenta correndo a velo, é que ese día morreu a revista.

Manu Barba: É o medo a desfacer estruturas, ao final. Así a sociedade que temos está chea de estruturas que se manteñen como dinosauros.

Ana Asensio: Bo, seguindo cos obxectivos, temos que terminar de montar a editorial que estamos formando: Edicións Mínimas – Minimum Editions.

Carlos Gutiérrez: Si, iso é moi importante, a editorial vainos a servir para moitos outros proxectos.

Ana Asensio: Tamén, darlle unha volta ao tema da web. Necesitamos unha web completa e de verdade. Agora mesmo estamos como naceu, cun wordpress e os medios cos que buenamente contaba. Necesitamos cambiar a web.

¿Son rendibles este tipo de iniciativas?¿Sentídesvos ben remunerados polo labor que realizades?

Ana Asensio: Esta pregunta é moi graciosa jejeje.

Carlos Gutiérrez & Manu Barba: Afectivamente, sen dúbida

Ana Asensio: Tampouco é dicir ‘non, é que isto é un proxecto 100% altruísta que facemos por amor á arte e non nos importa deixar todo o noso tempo e non cobrar nada’; non. O que si que hai que saber é cales son os procesos das cousas. Ti cando empezas algo, pois hai un risco, ti pos a túa enerxía, tempo e diñeiro e arríscasche a ver si tira adiante. Agora estamos nun punto crave, de inflexión. Por suposto agora dedicámonos a cubrir custos, e podemos darnos cun canto nos dentes. Só coa recepción, o afecto co que nos escribe a xente, a comprensión que hai sobre o proxecto, a acolleita e boa crítica… a min paréceme brutal.

Pues eso, estamos en un punto en el que podemos estar súper orgullosos de un montón de cosas, aunque obviamente no es el punto en el que estamos económicamente remunerados por nuestra actividad, pero tampoco negamos que vaya a pasar. Ahora mismo no lo necesitas ni tú, ni yo, ni aquél, precisamente porque estamos en la fase de la vida para ello (proyecto final de carrera, etc). Por eso éste era el año de empezar un proyecto sí, no habría sido posible en ningún otro momento.

Carlos Gutiérrez: O noso punto de partida é parecido ao dos colectivos

Ana Asensio: Cando ti comezas un proxecto así, o teu pensamento nº1 non é si vas gañar 3€ a hora, ou 15€.

Carlos Gutiérrez: Comezamos como unha experiencia.

Manu Barba: Case como un hobby.

Carlos Gutiérrez: Egoístamente, eu isto fágoo para min, porque o vivo.

Ana Asensio: Eu fágoo para min, pero tamén para os demais, porque a min emocióname o ver que a través dun proxecto que iniciamos nós que somos tres personitas dunha cidade chamada Granada, que haxa xente que se lance a facer cousas que tiñan enterradas ou apartadas. Gozo, aprendo, coñezo situacións especiais convosco e con xente nova. Fágoo tamén polos demais.

Manu Barba: Somos mariñeiros de arrastre, jejeje. ‘A Fraca’ levaba un barco, botou a rede e enganchounos a nós, subímonos e seguimos coa rede.

Ana Asensio: É bonito ver como cada un pódese converter así no inicio de algo, só a partir de que alguén o valora. O poder empezar un proxecto ti e permitirche a licenza de equivocarche que é súper valioso… é moi importante.

Carlos Gutiérrez: Esa mesma experiencia pódela conseguir traballando para outro moitísimo esforzo (primeiro para chegar aí), pero xamais che deixarían tomar as decisións como facemos nós, e encima case sempre che pagan mal (si páganche…).

Ana Asensio: Becario morre por sobredosis de prestixio…

¿Compaxinades ou complementades esta actividade con outros labores ou noutros campos?

Manu Barba: Coa carreira

Ana Asensio: Obviamente. Somos estudantes.

Carlos Gutiérrez: Perdoa, é ao revés: compaxinamos a nosa vida con isto.

Ana Asensio: Eu dedícolle moito tempo pero porque son unha friki e calquera escusa é boa para non facer algunhas obrigacións… Pero ao final a revista é un oco que fixemos na nosa vida.

Carlos Gutiérrez: Eu non me deixo distraer moito, porque xa o fixen demasiadas veces. A revista entra dentro do meu horario.

Ana Asensio: Si, pero refírome: si temos unha columna vertebral, é a carreira. Somos estudantes de arquitectura, é o que hai e o que somos no fondo. A isto súmase que para pagarche a carreira moitas veces tes que traballar en calquera cosilla que non ten nada que ver con arquitectura, etc. E si, ademais, estamos metidos neste proxecto, que vai moi ben. Pero o noso punto de partida non é facelo un centro neurálgico e financiador da nosa vida. Poida que o sexa, pero non é o noso punto actual.

Tamén compaxinamos a actividade con juergas e viaxes… hai tempo para todo jeje.

Manu Barba: Igual que nacen os grupos de rock. Podes dedicarche como afeccionado ata que che dás conta de que o que fas falo moi ben. E quizais segues cos teus outros traballos…

Ana Asensio: A min paréceme súper bonito dividir a túa vida en diferentes actividades… sen disgregarte. Véxoo necesario. Seguir un camiño unitario, sen desviarche, sen contaminarche… é moito máis decepcionante.

Carlos Gutiérrez: De aí veñen as grandes desilusións, cando pos toda a túa forza nunha actividade. Por exemplo, os chascos cando traballas para alguén. Costa moito que unha persoa valore as túas cousas coa mesma paixón que ti pos nelas, é desigual.

Ana Asensio: Por iso é tan bonito dividirse en varias facetas.

Manu Barba: Isto é unha faceta que viñamos buscando, ao final o que fas é axuntar inquietudes.

Carlos Gutiérrez: Non somos titulados, pero somos profesionais.

Ana Asensio: Ás veces vexo revistas ou fotografías ou calquera proxecto gráfico, moi profesionais, si técnicamente perfectas, pero que carecen de moitas outras cousas. Do simple bo gusto, ou a coherencia. E é a súa actividade central.

Manu Barba: Eu creo que a pregunta é

«que é ser profesionais».

Charla para os encontros «Sobrelab de Políticas de edición e prácticas artísticas»| Fotografía: sobrelab

¿Como vedes o futuro do mundo editorial?

Ana Asensio: Pois moi bonito.

Manu Barba: É precioso, ¿non?

Carlos Gutiérrez: Cada vez hai menos, e nós en cambio imos a todo o que podamos. Ir a máis.

Ana Asensio: Cada vez hai menos, pero…

Manu Barba: Mellores.

Ana Asensio: E nin sequera sabería dicirche si hai menos. No último ano descubrín muchísimas publicacións pequeñitas, independentes e súper potentes…

Eu creo que se ha desmonopolizado un pouco. O que quixese antes dedicarse ao bestseller agora ten un campo moito máis facilito que é o digital, obviamente. Pero o que realmente quere facer unha cousa que sexa (non o vou a chamar obra de arte para non pasarme) simplemente un traballo ben feito e coidado, que a xente póidao conservar e revisar… vaino a continuar facendo. Iso é así. Eu non vexo que vaia a menos. Vexo que hai moitas moitas novas propostas, pequeñitas, e paréceme un tesouro que estea ocorrendo iso, paréceme un dos momentos máis bonitos do mundo editorial. Non empezaría un proxecto así en ningún outro momento, por iso empeceino agora.

Manu Barba: Si te fíxas, as publicacións realmente máis coidadas, ou cun deseño gráfico máis a nivel de produción editorial empezaron forte fai uns poucos anos, xurdiron desde revistas ata publicacións que son verdadeiras obras de arte.

Ana Asensio: Vexo un pouco coma se estivésemos volvendo aos 50, onde o formato editorial impreso (cuadernillos, desplegables, fanzines, octavillas) era súper rico e mínimo (no sentido positivo da palabra).

Carlos Gutiérrez: Estamos volvendo un pouco á orixe, como logo de todos os momentos de crises.

Ana Asensio: Pero unha orixe revisada.

Manu Barba: Co que xa sabemos, volvemos atrás e empezamos de novo, coa intención de «agora non nos imos a equivocar».

Ana Asensio: Aínda que soe moi ‘estandarte’: O papel nunca vai morrer. Hai demasiada xente creativa no mundo. Agora precisamente o que se están dando son ferramentas para que a xente poida iniciar os seus proxectos. Non está masificado nin industrializado.

¿Considerades que estudar Arquitectura foi un pasaporte fundamental para chegar ao voso traballo actual?

Manu Barba: Si.

Ana Asensio: Si.

Carlos Gutiérrez: Somos produto do vivido, 100%. Para o bo e para o malo.

Manu Barba: Verbo copulativo: Ser.

Ana Asensio: Si a pregunta vai máis no sentido de ‘os coñecementos adquiridos na carreira’, xa non sabería dicirche, porque realmente todo o que eu estou aplicando a día de hoxe, tangencialmente vén da carreira, pero aprendino soa e fóra. Pero a universidade creou esa contorna.

Manu Barba: Porque o necesitaches. O que non aprendiches directamente da universidade, creáchelo como unha necesidade para esta, e dela aprendiches.

Ana Asensio: ‘Arquitectura’ creounos certas necesidades que a partir de aí habemos ir desenvolvendo, si.

Carlos Gutiérrez: Hai outra xente que pasou polo mesmo que nós, e se cadra non ten nin idea disto (mundo editorial), e en cambio doutras disciplinas si.

Ana Asensio: Ata xente que pasou os estudos camiñando sobre a auga, sen mollarse, literalmente.

¿Animarías a outros arquitectos a seguir os vosos pasos?¿Que pasos considerades que deberían dar?¿Como completar os seus estudos?¿Que outros consellos lles daríades?

Manu Barba: Aiii…

Carlos Gutiérrez: ¡Buf! Pois é que… Bo, xa hai un problema aquí, e é que a pregunta só fala de ‘arquitectos’, e é que creo que transcendemos a iso.

Manu Barba: Eu si lles diría: segue os pasos… ¡pero os teus!.

Os arquitectos… pois, teñen as súas capacidades para facer distintas actividades, se cadra enfocadas máis ao mundo gráfico ou editorial, pero que cada un faga o que crea posible que pode facer.

Ana Asensio: O que nós estamos facendo a día de hoxe, vén a raíz de que nos contaminamos doutras persoas, arquitectas ou non. Non creo que haxa que dicir «os arquitectos teñen a súa formación e a súa relación co mundo editorial é máis ou menos directa». Pois se cadra a min isto veume de coñecer arqueólogos, ou diseñadores, ou pintores. Ou simplemente viaxar e coñecer «seres humanos».

Hai que saírse da disciplina como algo ríxido. ¿Animaría? ¿Que pasos deberían dar? Pois teñen que dar os pasos que crean necesarios para levar a cabo proxectos que lles ilusionen, e si: que vexan viables; non che vou a dicir agora que saltes ao arcoiris e voes a conseguir o teu soño. Hai que pensalo ben todo e ver cuán profesional es, ser crítico contigo mesmo, e sabendo que cada día tes que aprender algo.

Manu Barba: Simplemente coñecer as túas capacidades.

Carlos Gutiérrez: É que o bonito está no aprender.

Ana Asensio: E en compartir o que aprendes.

Carlos Gutiérrez: Por iso é tan bonita a infancia, porque non deixas de aprender, e de descubrir, por certa inocencia ante as cousas. Si iso pérdelo ao longo da túa vida, xa está todo feito. É tan esencial.

Ana Asensio: E respecto de pasos a dar, ou como completar os estudos… máis que nada, tomar en serio as túas inquietudes. ¿nterésache algo? Pois pégache á xente que o fai.

Manu Barba: Para completar os estudos hai que saír dos estudos. Necesitas empaparche.

Carlos Gutiérrez: Para min foi fundamental NON relacionarme con arquitectos. O meu mundo non se constrúe’ a partir da arquitectura. É moi endogámico.

Manu Barba: É terrible.

Carlos Gutiérrez: E tan de fachada, e nunca mellor devandito. Non me aporta o suficiente.

Ana Asensio: Apórtache a contorna como falamos antes. Pero a xente ten medo. As persoas dentro da súa propia disciplina atópanse nunha contorna de confortabilidad de «eu sé isto, estou no meu círculo, estou na miña zona de confort e estou ‘up'», co cal dálles moito medo coarse noutras disciplinas e ser o que ten que aprender. Pero é que vai ser o único xeito de que chegues a algo: ser a persoa que non sabe.

Charla para os encontros «Sobrelab de Políticas de edición e prácticas artísticas» | Fotografía: sobrelab

¿Creedes que os arquitectos en España deberiamos seguir abrindo novas vías de traballo para saír da casilla máis «tradicional» de proxectar dada a actual situación da construción no noso país?¿Que opinades dos que se han ir a traballar ao estranxeiro?

Manu Barba: É básico.

Carlos Gutiérrez: Pero é que non ten nada que ver coa situación deste país…

Ana Asensio: Aquí ‘a situación’ é o que ha ter que chegar para que a xente déase conta.

Carlos Gutiérrez: Ao que lle chegou a situación, e nese momento dáse conta… xa chega tarde.

Manu Barba: Niso hai dúas posicións: Diversificar ou recapacitar. É dicir, podes diversificarche indo cara a outros lados, ou repensar a profesión. Hai un arquitecto clásico que se perdeu, que é o que vai á obra, que parece case impensable.

Carlos Gutiérrez: Un arquitecto que era marabilloso.

Ana Asensio: Porque era un oficio.

Manu Barba: A iso refírome con ‘recapacitar’: ou sabes que a arquitectura é o teu oficio, e traballas con el, ou si realmente non o é, buscas outro.

Carlos Gutiérrez: Hai compañeiros da escola que ti o ves, e por moito que haxa crise e que nos repitan que probablemente nunca construiremos, eles teñen dentro o oficio de arquitectos. Persoas que eu penso: ‘ti tes esa paixón que eu non teño’. E seguen niso. A esas persoas eu non lles vou a dicir ‘tío, proba outra cousa’.

Ana Asensio: De feito hai xente que non só quere seguir co oficio de arquitecto, senón que quere seguir coa ‘personalidade’ de ‘arquitecto do boom’, e estao botando de menos. Iso é outro tipo máis. Hai, de feito, escolas de arquitectura enteiras con esa mentalidad.

Manu Barba: Así que en canto ao de abrir novas vías… por suposto, de cabeza. Pero repensar tamén as que hai abertas.

Ana Asensio: Quizais o ‘paso 1’ a dar é preguntarche ‘que é para ti a arquitectura, e que non’, ‘que tipo de arquitecto queres ser’, e sempre ‘que é para ti a vida’. A partir de aí xa buscas as alternativas, pódelas atopar no teu país ou noutro. Eu por exemplo desde nena tiven claro que me ía fóra de España pero iso non tiña nada que ver coa situación do país, e moito menos coa dos arquitectos. Era porque me daba a gana.

Carlos Gutiérrez: A miña nai díxome unha vez unha frase moi reveladora

«Fillo, cando entraches á carreira sempre souben que ti non ías (nin querías) facer casas».

¡Ala!

Ana Asensio: ¿E dos que se han ir a traballar ao estranxeiro? Non creo que se deban meter todos no mesmo saco. Haberá quen se ha ir porque sempre quixo ser estranxeiro (paréceme moito máis interesante ser estranxeiro que autóctono, pero cunha diferenza brutal).

Manu Barba: Vaste… ben, pero ¿por que? ¿para que? ¿en que condicións? Porque hai xente que se vai para ser escravo pero noutro lado, e xente vaise porque ama o que fai e quere levalo a cabo.

Ana Asensio: Si, pero a realidade é que hai xente que ten que sobrevivir. Aínda que cada un ten a súa definición da supervivencia. Para min a supervivencia pode ser comer arroz e vivir xunto á vía do tren. Pero hai xente que o que quere ter é a vida que soñou, non ten tanto que ver coa profesión. Cal foi a idea que a ti che crearon de como ía ser a túa vida? Porque si esa é a que persegues, probablemente aquí e agora non a vas a atopar.

Manu Barba: Están as cousas que planeas, e o que a vida fai contigo, e o que pasa ao final é unha especie de punto medio.

Ana Asensio: Así que opinando sobre a xente que está fóra, que oxalá que atopen o que buscan, simplemente.

Manu Barba: Que atopen o seu oficio.

Ana Asensio: Que a supervivencia é moi importante, pero hai moitos modos de supervivencia. O máis importante é que ti sexas fiel a ti mesmo, na vida e no traballo. Sobrevivir tamén é vivir con pouco, ¿eh?

Manu Barba: Na fidelidade do que queres tamén hai que ser un poquito realista. Saber, «que teño, que podo conseguir». Saber o que che fai falta.

Carlos Gutiérrez: Vivir ten dous compoñentes: un é o que alimenta o teu peto, e outro o que alimenta a túa cabeza. Si consegues que esas dúas vaian unidas… triunfaches. ¿Que non? Poden ir separadas, non hai problema… pero hai que coñecer as eleccións.

Manu Barba: É facer o teu pirámide de Maslow, as túas necesidades humanas. Despois xa pasas a outro estado.

400 copias de The AAAA #2 | Fotografía: The AAAA magazine

¿Como vedes o futuro da profesión?

Manu Barba: Pouco coherente co previsto.

Ana Asensio: Cíclico. Xeneracional.

Carlos Gutiérrez: Eu son pouco corporativista, non mo suscito realmente.

Ana Asensio: Creo que realmente a arquitectura nos últimos anos viviu unha explosión, un laboratorio constante, unha miscelánea, incluso unha perda de sentido, ¿por que non?, ¡quen sabe!. Eu é o único que coñecín directamente, pola nosa idade. E pareceume bellísimo. No decrépito nacen cousas belas.

Tamén creo que apenas a situación económica «se enderece», moitos seguirán coas vías que se iniciaron hoxe en día, e moitos outros volverán ao anterior: xa sexa o anterior o arquitecto de oficio e paixón, ou o arquitecto común que ve na disciplina o modo de gañarse a vida e a súa paixón é outra, ou ata o arquitecto lixo-arquitecto-cancro cómplice da burbulla vivida. Non me cabe a menor dúbida de que pasado o bache económico, moitos camiños volverán á súa liña, pero sen dúbida esta época fixo mella. E paréceme unha mella necesaria, tola, heterogénea, instintiva e un pouco animal. Habemos ter moita sorte, ¿non?

Ana Asensio – Manu Barba – Carlos Gutiérrez – Colaboradores · publicación/revista | The AAAA magazine

Febrero 2015

Entrevista realizada por Ana Barreiro Blanco e Alberto Alonso Oro. Agradecer a Ana, Manu e Carlos o seu tempo e predisposición con este espazo.

[:]

Ana Barreiro Blanco
Ana Barreiro Blancohttps://tallerabierto.gal/gl/
Arquitecta y socia fundadora de gestión cultural taller abierto
ARTÍCULOS RELACIONADOS
ARTÍCULOS DEL AUTOR
0 0 votos
Article Rating
Suscribirse
Notificarme
guest
0 Comments
Los más recientes
Los más viejos Los más votados

Espónsor

Síguenos

23,683FansMe gusta
5,321SeguidoresSeguir
1,844SeguidoresSeguir
23,782SeguidoresSeguir

Promoción

También:

feedly

Columnistas destacados

Íñigo García Odiaga
87 Publicaciones0 COMENTARIOS
Antonio S. Río Vázquez
57 Publicaciones0 COMENTARIOS
José del Carmen Palacios Aguilar
54 Publicaciones0 COMENTARIOS
Aldo G. Facho Dede
50 Publicaciones0 COMENTARIOS