Jean Luc Danneyrolles, agricultor de la provenza Francesa y Carlos Pons, documentalista Español, organizan un viaje hacia Granada al encuentro de proyectos sociales alternativos. Enrolan un cámara y parten durante los grandes fríos de Febrero del 2012, llevando consigo como moneda de cambio una gran colección de Semillas.
El testimonio de un movimiento que crece….Otro mundo es posible aqui y ahora.
La voz del viento es un documental que enlaza a través del lenguaje audiovisual, tres viajes en torno a la emergencia de una nueva conciencia universal.
– Un viaje real/local: Un viaje de Provenza a Granada, siguiendo una línea de proyectos alternativos;
– Un viaje interior/personal: Una expresión de los conceptos, las reflexiones y los sentimientos que se van generando adentro;
– Un viaje colectivo/global: La idea de un nuevo mundo que germina en el inconsciente colectivo. La utopía, el horizonte que continua avanzando.
Está basado en un viaje de Provenza en Francia a Granada, realizado en Febrero de 2012 por Jean-Luc Danneyrolles, un agricultor Francés, productor de semillas ecológicas y participante del movimiento por el decrecimiento y la red de semillas campesinas en Francia y Carlos Pons, realizador, técnico de sonido y activista por el decrecimiento y la soberanía alimentaria.
La idea es acariciar la esperanza de que el mundo evolucione finalmente más allá del egoísmo, el materialismo, la corrupción y la competición, superando siglos de historia, hacia un mundo nuevo, de abundancia frugal y felicidad simple, donde la (re)conexión de manera profunda con la naturaleza y el cambio radical en nuestra relacion con todos los seres vivos puede ser la clave.
La pelicula pretende ser una obra experimental, utilizando el lenguaje audiovisual para transmitir.
Datos sobre el viaje:
– 21 días de viaje, 5000Km.
– 35 Proyectos visitados.
– Más de 200 personas encontradas.
– 9 parques naturales.
Jean Luc Danneyrolles, agricultor da provenza Francesa e Carlos Pons, documentalista Español, organizan unha viaxe cara a Granada ao encontro de proxectos sociais alternativos. Enrolan un cámara e parten durante os grandes fríos de Febreiro do 2012, levando consigo como moeda de cambio unha gran colección de Sementes.
O testemuño dun movemento que crece….Outro mundo é posible aqui e agora.
A voz do vento é un documental que enlaza a través da linguaxe audiovisual, tres viaxes en torno á urxencia dunha nova conciencia universal.
– Unha viaxe real/local: Unha viaxe de Provenza a Granada, seguindo unha liña de proxectos alternativos;
– Unha viaxe interior/persoal: Unha expresión dos conceptos, as reflexións e os sentimentos que se van xerando dentro;
– Unha viaxe colectiva/global: A idea dun novo mundo que germina no inconsciente colectivo. A utopía, o horizonte que continua avanzando.
Está baseado nunha viaxe de Provenza en Francia a Granada, realizado en febreiro de 2012 por Jean-Luc Danneyrolles, un agricultor Francés, productor de sementes ecolóxicas e participante do movemento polo decrecimiento e a rede de sementes campesiñas en Francia e Carlos Pons, realizador, técnico de son e activista polo decrecimiento e a soberanía alimentaria.
A idea é acariñar a esperanza de que o mundo evolucione finalmente máis aló do egoísmo, o materialismo, a corrupción e a competición, superando séculos de historia, cara a un mundo novo, de abundancia frugal e felicidade simple, onde a (re)conexión de xeito profundo coa natureza e o cambio radical na nosa relacion con todos os seres vivos pode ser a clave.
A pelicula pretende ser unha obra experimental, utilizando a linguaxe audiovisual para transmitir.
Datos sobre a viaxe:
– 21 días de viaxe, 5000Km.
– 35 Proxectos visitados.
– Máis de 200 persoas atopadas.
– 9 parques naturais.
Jean Luc Danneyrolles, agriculturalist of the provenza French and Carlos Pons, Spanish documentalist, organise a trip to Granada to the meeting of alternative social projects. Enrolan A camera and split during the big colds of February of the 2012, carrying achieve like coin of change a big collection of Seeds.
The testimony of a movement that grows….Another world is possible aqui and now.
The voice of the wind is a documentary that links through the audiovisual language, three trips around the emergency of a new universal consciousness.
– A real trip/venue: A trip of Provenza to Granada, following a line of alternative projects;
– An inner trip/personnel: An expression of the concepts, the reflections and the feelings that go generating inside;
– A global collective/trip: The idea of a new world that germinates in the unaware community. The utopia, the horizon that continuous advancing.
It is based in a trip of Provenza in France to Granada, realised in February of 2012 by Jean-Luc Danneyrolles, a French agriculturalist, producer of ecological seeds and participant of the movement by the decreasing and the network of seeds peasants in France and Carlos Pons, realizador, technician of sound and activist by the decreasing and the alimentary sovereignty.
The idea is to stroke the hope that the world evolve finally further of the selfishness, the materialism, the corruption and the competition, surpassing centuries of history, to a new world, of abundance frugal and simple happiness, where the (re)connection of deep way with the nature and the radical change in our relacion with all the living beings can be the key.
The pelicula pretends to be an experimental work, using the audiovisual language to transmit.
Data on the trip:
– 21 days of trip, 5000Km.
– 35 Projects visited.
– More than 200 people found.
– 9 natural parks.
Manifiesto Crowd: La empresa y la inteligencia de las multitudes, el nuevo libro que he escrito con Antoni Gutiérrez-Rubí con la coordinación de Ricard Espelt dentro de nuestro proyecto Laboratorio de Tendencias. Tras la experiencia de 32 Tendencias de Cambio, nos decidimos hace un tiempo a explorar como las transformaciones radicales que está experimentando nuestra sociedad afectan a las estrategias empresariales. La escala de los cambios y las nuevas formas de generar inteligencia colectiva son para nosotros las dos principales razones del cambio y por eso enfocamos nuestro trabajo en la multitud.
El proyecto de libro ha sufrido un proceso complejo y refleja de algún modo el viaje intelectual de sus autores en los dos últimos años. En Manifiesto Crowd incluimos diversos textos, revisados y actualizados, que publicamos previamente en diferentes espacios, además de contenidos audiovisuales (muchos de ellos generados en el proceso de investigación y producción que explicamos en ¿Cómo hemos hecho el libro?). Cada texto tiene su contexto y su historia pero ahora adquieren una nueva dimensión al aparecer organizados con un discurso común. Hemos ordenado nuestros argumentos alrededor de 10 ideas básicas (Indice): Las cinco miradas para la empresa del hoy; Un nuevo paradigma: el crowdsourcing; Una nueva visión para la empresa del siglo 21; Diseño para una realidad compleja; La tecnología social; Escenarios para una realidad distinta; Espacios y ecosistemas para la innovación; La cultura de los procomún y modelos de financiación; Una aproximación distinta al consumo; y Habilidades profesionales e innovación crowd.
En mi caso se recogen las ideas y experiencias que han marcado mi vida en los últimos tiempos en los que he podido desarrollar proyectos que me han permitido entender con profundidad por una parte la transformación empresarial y social a la que asistimos, y por otra los nuevos modelos de educación y emprendizaje. En ambos casos me ha interesado especialmente el papel que juega la innovación así como la dimensión colectiva de estos procesos (y los espacios y comunidades que involucran).
Este proyecto más que nunca sería inviable sin una pequeña multitud que nos ha acompañado y nos ha permitido llegar mucho más lejos de lo que seríamos capaces por nuestros propios medios y con nuestras inteligencias individuales. Francis Pisani ha colaborado con nosotros realizando una revisión crítica del libro y escribiendo el prólogo, Una vuelta al mundo de la innovación, donde conecta su reciente experiencia recorriendo el planeta en busca de los lugares y actores de las más diversas formas de innovación con las ideas que discutimos en el libro. Además Francis finaliza regalándonos una de las definiciones más sencillas y a la vez profundas de emprendimiento:
Con lo cual llego a la conclusión – no sé si Antoní y Juan – que emprender es un valor político en el sentido de la política renovada, de la profunda transformación social, la dinámica creadora de futuro a la cual nos invitan participando en y con las multitudes, con las crowd, como dicen.
En el proceso de investigación y producción ha sido esencial el trabajo de Ricard Espelt y de todo el equipo de Toni en Ideograma. Además Martina Minnucci nos ha hecho un gran regalo con el diseño de la portada que sintetiza visualmente nuestras conversaciones sobre la multitud. En mi caso además, los contenidos que aparecen en el libro son consecuencia directa del estímulo, experiencia y diálogo que me han permitido trabajar con diversos equipos. Para mi ha sido especialmente importante mi entorno más próximo en Barrabés Next, y en particular Carlos Barrabés, Luis Martín, Azucena Elbaile, Mai Quant y Xavi Leal, además de muchas otras personas del grupo Barrabés. Por otra parte el libro se alimenta de mi experiencia en educación y emprendimiento en Teamlabs, junto a Félix Lozano, Max Oliva y Berta Lázaro, trabajando intensamente dentro de las comunidades de MTA (Mondragón Tiimi Akatemia), TALN (Tiimiakatemia Learning Network) y Hub Madrid.
El libro finaliza con el «Manifiesto Crowd» en forma de 66 sentencias que además son una invitación a participar:
Si piensas en una nueva sentencia para el Manifiesto nos puedes hacer llegar tu propuesta (máximo 140 caracteres) vía Twitter (con la etiqueta #mc) o a través de nuestra página de Facebook (intentando no superar esta extensión).
Creemos que el mismo carácter exploratorio que ha caracterizado el libro en su fase de gestación debe mantenerse posteriormente a través de esta fórmula.
Manifesto Crowd: A empresa e a intelixencia das multitudes, o novo libro que escribín con Antoni Gutiérrez-Rubí coa coordinación de Ricard Espelt dentro de noso proxecto Laboratorio de Tendencias. Trala experiencia de 32 Tendencias de Cambio, decidímonos fai un tempo a explorar como as transformacións radicais que está experimentando a nosa sociedade afectan ás estratexias empresariais. A escala dos cambios e as novas formas de xerar intelixencia colectiva son para nós as dúas principais razóns do cambio e por iso enfocamos o noso traballo na multitude.
Manifesto Crowd publícase en formato de e-book e atópase dispoñible para descarga gratuita tanto no seu web como nas principais plataformas de distribución. Esta dispoñible baixo unha licenza Creative Commons de Recoñecemento – Non Comercial – Compartir Igual.
O proxecto de libro sufriu un proceso complexo e reflexa dalgún modo a viaxe intelectual dos seus autores nos dous últimos anos. En Manifesto Crowd incluímos diversos textos, revisados e actualizados, que publicamos previamente en diferentes espazos, ademais de contidos audiovisuales (moitos deles xerados no proceso de investigación e produción que explicamos en Como fixemos o libro?). Cada texto ten o seu contexto e a súa historia pero agora adquiren unha nova dimensión ao aparecer organizados cun discurso común. ordenamos os nosos argumentos ao redor de 10 ideas básicas (Indice): As cinco miradas para a empresa do hoxe; Un novo paradigma: o crowdsourcing; Unha nova visión para a empresa do século 21; Deseño para unha realidade complexa; A tecnoloxía social; Escenarios para unha realidade distinta; Espazos e ecosistemas para a innovación; A cultura dos procomún e modelos de financiamento; Unha aproximación distinta ao consumo; e Habilidades profesionais e innovación crowd.
No meu caso recóllense as ideas e experiencias que marcaron a miña vida nos últimos tempos nos que puiden desenvolver proxectos que me permitiron entender con profundidade por unha banda a transformación empresarial e social á que asistimos, e por outra os novos modelos de educación e emprendizaje. En ambos casos interesoume especialmente o papel que xoga a innovación así como a dimensión colectiva destes procesos (e os espazos e comunidades que involucran).
Este proxecto máis que nunca sería inviable sen unha pequena multitude que nos acompañou e permitiunos chegar moito máis lonxe do que seriamos capaces polos nosos propios medios e coas nosas intelixencias individuais. Francis Pisani colaborou connosco realizando unha revisión crítica do libro e escribindo o prólogo, Unha volta ao mundo da innovación, onde conecta a súa recente experiencia percorrendo o planeta en busca dos lugares e actores das máis diversas formas de innovación coas ideas que discutimos no libro. Ademais Francis finaliza regalándonos unha das definicións máis sinxelas e á vez profundas de emprendimiento:
Co cal chego á conclusión – non sei si Antoní e Juan – que emprender é un valor político no sentido da política renovada, da profunda transformación social, a dinámica creadora de futuro á cal invítannos participando en e coas multitudes, coas crowd, como din.
No proceso de investigación e produción foi esencial o traballo de Ricard Espelt e de todo o equipo de Toni en Ideograma. Ademais Martina Minnucci fíxonos un gran agasallo co deseño da portada que sintetiza visualmente nosas conversacións sobre a multitude. No meu caso ademais, os contidos que aparecen no libro son consecuencia directa do estímulo, experiencia e diálogo que me permitiron traballar con diversos equipos. Para o meu foi especialmente importante a miña contorna máis próxima en Barrabés Next, e en particular Carlos Barrabés, Luís Martín, Azucena Elbaile, Mai Quant e Xavi Leal, ademais de moitas outras persoas do grupo Barrabés. Por outra banda o libro aliméntase da miña experiencia en educación e emprendimiento en Teamlabs, xunto a Félix Lozano, Max Oliva e Berta Lázaro, traballando intensamente dentro das comunidades de MTA (Mondragón Tiimi Akatemia), TALN (Tiimiakatemia Learning Network) e Hub Madrid.
O libro finaliza co «Manifesto Crowd» en forma de 66 sentenzas que ademais son unha invitación a participar:
Si pensas nunha nova sentenza para o Manifesto pódesnos facer chegar a túa proposta (máximo 140 carácteres) vía Twitter (coa etiqueta #mc) ou a través da nosa páxina de Facebook (intentando non superar esta extensión).
Creemos que o mesmo carácter exploratorio que caracterizou o libro na súa fase de gestación debe manterse posteriormente a través desta fórmula.
Crowd Manifest: The company and the intelligence of the crowds, the new book that have written with Antoni Gutiérrez-Rubí with the coordination of Ricard Espelt inside ours project Laboratory of Tendencies. After the experience of 32 Tendencies of Change, decide us does a time to explore like the radical transformations that is experiencing our society affect to the business strategies. The scale of the changes and the new forms to generate collective intelligence are for us the two main reasons of the change and therefore we focus our work in the crowd.
Crowd Manifest publishes in format of and-book and finds available for free download so much in his web as in the main platforms of distribution. This available under a licence Creative Commons of Recognition – No Commercial – Share The same.
The project of book has suffered a complex process and reflects of some way the intellectual trip of his authors in the two last years. In Self-evident Crowd include diverse texts, reviewed and up to date, that publish previously in different spaces, in addition to audiovisual contents (many of them generated in the process of investigation and production that explain in How have done the book?). Each text has his context and his history but now purchase a new dimension when appearing organised with a common speech. We have ordered our arguments around 10 basic ideas (Indice): The five looks for the company of the today; A new paradigm: the crowdsourcing; A new vision for the company of the century 21; Design for a complex reality; The social technology; Stages for a distinct reality; Spaces and ecosystems for the innovation; The culture of the procomún and models of finance; A distinct approximation to the consumption; and professional Skills and innovation crowd.
In my case collect the ideas and experiences that have marked my life in the last times in which I have been able to develop projects that have allowed me understand with depth by a part the business and social transformation to which assist, and by another the new models of education and emprendizaje. In both cases has interested me especially the paper that plays the innovation as well as the collective dimension of these processes (and the spaces and communities that involucran).
This project more than ever would be unfeasible without a small crowd that has accompanied us and has allowed us arrive much more far of what would be able by our own means and with our individual intelligences. Francis Pisani has collaborated with us realising a critical review of the book and writing the prologue, A turn to the world of the innovation, where connects his recent experience visiting the planet in search of the places and actors of the most diverse forms of innovation with the ideas that argue in the book. Besides Francis finalises giving us one of the simplest definitions and at the same time deep of enterprising:
With which arrive to the conclusion – do not know if Antoní and Juan – that undertake is a political value in the sense of the politics renewed, of the deep social transformation, the dynamic creator of future to which invite us participating in and with the crowds, with the crowd, as they say.
En el proceso de investigación y producción ha sido esencial el trabajo de Ricard Espelt y de todo el equipo de Toni en Ideograma. In the process of investigation and production has been essential the work of Ricard Espelt and of all the team of Toni in Ideograma. Besides Martina Minnucci has done us a big gift with the design of the cover that sintetiza visualmente ours conversations on the crowd. In my case besides, the contents that appear in the book are direct consequence of the stimulus, experience and dialogue that have allowed me work with diverse teams. For my has been especially important my more next surroundings in Barrabés Next, and in particular Carlos Barrabés, Luis Martín, Azucena Elbaile, Mai Quant and Xavi Loyal, in addition to many other people of the group Barrabés. On the other hand the book feeds of my experience in education and emprendimiento in Teamlabs, beside Félix Lozano, Max Oliva and Berta Lázaro, working acutely inside the communities of MTA (Mondragón Tiimi Akatemia), TALN (Tiimiakatemia Learning Network) and Hub Madrid.
The book finalises with the «Self-evident » Crowd» in shape of 66 sentences that besides are an invitation to participate:
If you think in a new sentence for the Self-evident can do us arrive your proposal (maximum 140 characters) road Twitter (with the label #mc) or through our page of Facebook (trying not surpassing this extension).
We think that the same exploratory character that has characterised the book in his phase of gestation has to keep later through this formula.
El Instituto de Estudios del Territorio organiza este taller internacional sobre diseño y planificación del paisaje que tiene como tema la puesta en valor del medio rural. Es de carácter fundamentalmente práctico y quiere constituir un foro de intercambio de experiencias enmarcado en el contexto rural europeo.
Al largo de las sesiones de trabajo se incluirán conferencias impartidas por el equipo de orientadores que quedará formado por expertos y docentes de diversas universidades europeas.
Fechas: Del 29 ao 31 de julio de 2013
Lugar: Lalín
Colabora: CEIDA
Organiza: Instituto de Estudos do Territorio. Xunta de Galicia
Entrada gratis. Plazas limitadas
O Instituto de Estudos do Territorio organiza este obradoiro internacional sobre deseño e planificación da paisaxe que ten como tema a posta en valor do medio rural. É de carácter fundamentalmente práctico e quere constituir un foro de intercambio de experiencias enmarcado no contexto rural europeo.
Ao longo das sesións de traballo se incluirán conferencias impartidas polo equipo de orientadores que quedará formado por expertos e docentes de diversas universidades europeas.
Datas: Do 29 ao 31 de xullo de 2013
Lugar: Lalín
Colabora: CEIDA
Organiza: Instituto de Estudos do Territorio. Xunta de Galicia
The Institute of Studies of the Territory organizes this international workshop on design and planning of the landscape that takes the putting as a topic in value of the rural way. It is of fundamentally practical character and wants to constitute a forum of exchange of experiences placed in the rural European context.
To the length of the meetings works conferences given by the equipment will include of orientadores that will remain formed by experts and teachers of diverse European universities.
You date: Of 29 ao on July 31, 2013
Place: Lalín Colabora: CEIDA
Organizes: Instituto de Estudos do Territorio.Xunta de Galicia.
Brick-Topia, ganador en la categoría Build-it del festival de arquitectura Eme3 que se celebró del 27 al 30 de junio en Barcelona, se puede visitar durante todo este verano en el patio exterior del recinto de la antigua fábrica de hilaturas Fabra i Coats.
Fotografía: Manuel de Lózar y Paula López Barba
Se trata de una construcción de estructuras abovedadas de ladrillo que emplea el tradicional sistema constructivo de la bóveda tabicada (o volta catalana) junto a nuevas herramientas digitales de optimización estructural a través de la geometría. La propuesta es el resultado de la investigación que lleva a cabo actualmente MAP13, con la ayuda del catedrático de construcción José Luis González, que define la bóveda tabicada como fragmento extraído del prólogo del libro “Construcción de bóvedas tabicadas” de Ángel Truñó, arquitecto y profesor de la Escuela de Arquitectura de Barcelona.
Este pabellón es una continuación del prototipo que desarrollaron Philippe Block, Lara Davis y Matthias Rippmann en la universidad ETH de Zurich, con el que demostraron la fiabilidad del programa RhinoVault, un plug-in de Rhino, utilizado para el diseño de la bóveda que se ha construido.
Al tratarse de un proyecto experimental que pone este tipo de sistema constructivo al límite, el desarrollo y ejecución del proyecto han requerido mucho esfuerzo por parte de todo el equipo que participa en él. Con esta investigación, se recoge la tradición material y el saber constructivo de la bóveda tabicada y se combina con herramientas de cálculo contemporáneas para desarrollar un proyecto que ofrece un espacio cóncavo y protegido, que pretende establecer un vínculo profundo con el origen de todas las culturas.
En su construcción, han colaborado operarios especializados, el equipo de proyecto más colaboradores eventuales y un grupo de estudiantes de arquitectura, que ha aprendido la técnica de construcción de la bóveda catalana, a través de un taller organizado con la Escuela de Arquitectura ETSAB de la UPC.
El pabellón abovedado propuesto dialoga de manera respetuosa con las naves industriales de la fábrica, también realizada empleando materiales cerámicos y, a su vez, introduce un sistema constructivo tradicional y ampliamente utilizado en Cataluña desde hace siglos. Este sistema es barato, sostenible y ofrece la posibilidad de ser autoconstruido, pero necesita de una mayor especialización del personal de obra, que debe estar compuesto por excelentes albañiles que puedan realizan un trabajo artesanal. El reto que supone el trazado y la construcción de una bóveda tabicada, permite disfrutar del trabajo, por su dinamismo y el nivel de pericia necesaria, que no demandan otro tipo de construcciones más estandarizadas.
Para la preparación de la obra, se ha montado de un sistema de andamios que sirve de plataforma base, en la que se apoyan las cimbras que sirven de guía para empezar a definir las geometrías con los materiales cerámicos.
Gracias a esta intervención, se configura el espacio de la plaza, para poder realizar en ella diferentes actividades, tanto bajo la bóveda, como en los espacios creados en su entorno. Se trata de ofrecer al recinto un espacio de uso público que cuente con zonas de baño y de sol, bar, gradas y escenarios para disfrutar de él durante el verano de 2013.
Autores de proyecto: Marta Domènech, David López López y Mariana Palumbo. Al equipo se une Paula López Barba, en la fase ejecutiva del proyecto.
Brick-Topia, ganador na categoría Build-it do festival de arquitectura Eme3 que se celebrou do 27 ao 30 de xuño en Barcelona, pódese visitar durante todo este verán no patio exterior do recinto da antiga fábrica de hilaturas Fabra i Coats.
Fotografía: Manuel de Lózar e Paula López Barba
Trátase dunha construción de estruturas abovedadas de ladrillo que emprega o tradicional sistema constructivo da bóveda tabicada (ou volta catalá) xunto a novas ferramentas digitales de optimización estructural a través da geometría. A proposta é o resultado da investigación que leva a cabo actualmente MAP13, coa axuda do catedrático de construción José Luís González, que define a bóveda tabicada como fragmento extraído do prólogo do libro “Construción de bóvedas tabicadas” de Anxo Truñó, arquitecto e profesor da Escola de Arquitectura de Barcelona.
Este pabellón é unha continuación do prototipo que desenvolveron Philippe Block, Lara Davis e Matthias Rippmann na universidade ETH de Zurich, co que demostraron a fiabilidad do programa RhinoVault, un plug-in de Rhino, utilizado para o deseño da bóveda que se construíu.
Ao tratarse dun proxecto experimental que pon este tipo de sistema constructivo ao límite, o desenvolvemento e ejecución do proxecto requiriron moito esforzo por parte de todo o equipo que participa nel. Con esta investigación, recóllese a tradición material e o saber constructivo da bóveda tabicada e combínase con ferramentas de cálculo contemporáneas para desenvolver un proxecto que ofrece un espazo cóncavo e protexido, que pretende establecer un vínculo profundo coa orixe de todas as culturas.
Na súa construción, colaboraron operarios especializados, o equipo de proxecto máis colaboradores eventuales e un grupo de estudantes de arquitectura, que aprendeu a técnica de construción da bóveda catalá, a través dun taller organizado coa Escola de Arquitectura ETSAB da UPC.
O pabellón abovedado proposto dialoga de xeito respetuosa coas naves industriais da fábrica, tamén realizada empregando materiais cerámicos e, á súa vez, introduce un sistema constructivo tradicional e ampliamente utilizado en Cataluña desde fai séculos. Este sistema é barato, sostenible e ofrece a posibilidade de ser autoconstruido, pero necesita dunha maior especialización do persoal de obra, que debe estar composto por excelentes albañiles que poidan realizan un traballo artesanal. O reto que supón o trazado e a construción dunha bóveda tabicada, permite gozar do traballo, polo seu dinamismo e o nivel de pericia necesaria, que non demandan outro tipo de construcións máis estandarizadas.
Para a preparación da obra, montouse dun sistema de andamios que serve de plataforma basee, na que se apoian as cimbras que serven de guía para empezar a definir as geometrías cos materiais cerámicos.
Grazas a esta intervención, configúrase o espazo da praza, para poder realizar nela diferentes actividades, tanto baixo a bóveda, como nos espazos creados na súa contorna. Trátase de ofrecer ao recinto un espazo de uso público que conte con zonas de baño e de sol, bar, gradas e escenarios para gozar del durante o verán de 2013.
Autores de proxecto: Marta Domènech, David López López e Mariana Palumbo. Ao equipo únese Paula López Barba, na fase executiva do proxecto.
Brick-Topia, winner in the category Build-it of the festival of architecture Eme3 that celebrated of the 27 to 30 June in Barcelona, can visit during all this summer in the external playground of the enclosure of the ancient factory of hilaturas Fabra i Coats.
Photography: Manuel de Lózar and Paula López Barba
It treats of a construction of structures abovedadas of brick that employs the traditional constructive system of the vault tabicada (or volta Catalan) beside new digital tools of structural optimisation through the geometry. The proposal is the result of the investigation that carries out at present MAP13, with the help of the chair of construction José Luis González, that defines the vault tabicada like fragment extracted of the prologue of the rid “Construction of vaults tabicadas” of Ángel Truñó, architect and professor of the School of Architecture of Barcelona.
This pavilion is a continuation of the prototype that developed Philippe Block, Lara Davis and Matthias Rippmann in the university ETH of Zurich, with which showed the reliability of the program RhinoVault, a plug-in of Rhino, used for the design of the vault that has built.
When treating of an experimental project that puts this type of constructive system to the limit, the development and execution of the project have required a lot of effort by part of all the team that participates in him. With this investigation, collects the material tradition and the constructive knowledge of the vault tabicada and combines with tools of contemporary calculation to develop a project that offers a concave space and protected, that pretends to establish a deep bond with the origin of all the cultures.
In his construction, have collaborated operarios skilled, the team of project more eventual collaborators and a group of students of architecture, that has learnt the technician of construction of the Catalan vault, through a workshop organised with the School of Architecture ETSAB of the UPC.
The pavilion abovedado proposed has a conversation of respectful way with the industrial ships of the factory, also realised employing ceramic materials and, to his time, enters a traditional constructive system and widely used in Catalonia from does centuries. This system is cheap, sustainable and offers the possibility to be autoconstruido, but needs of a greater specialisation of the personnel of work, that has to be composed by excellent bricklayers that can realise a work artesanal. The challenge that supposes the traced and the construction of a vault tabicada, allows to enjoy of the work, by his dynamism and the level of necessary expertise, that do not sue another type of constructions more standardised.
For the preparation of the work, has mounted of a system of andamios that serves of basic platform, in which they support the cimbras that serve of guide to start with to define the geometries with the ceramic materials.
Thanks to this intervention, configures the space of the square, to be able to realise in her different activities, so much under the vault, as in the spaces created in his surroundings. It treats to offer to the enclosure a space of public use that have zones of bathroom and of sun, bar, terracings and stages to enjoy of him during the summer of 2013.
Authors of project: Marta Domènech, David López López and Mariana Palumbo. To the team joins Paula López Beard, in the executive phase of the project.
Las necesidades cambian y los espacios deben adaptarse. La vivienda existente se amplía rehabilitando la vivienda adosada. Programa mínimo que se resuelve aportando mayor funcionalidad y confort a la vivienda resultante; potenciando circulaciones, iluminación natural y ventilaciones.
Se nos propone la ampliación de una vivienda unifamiliar.
Los condicionantes de partida son claros, una antigua vivienda-cuadra organizada en dos niveles con un volumen consolidado e inalterable a efectos de normativa y de configuración del núcleo en el que su ubica. Su interior frío y sombrío…. muy oscuro, con un pequeño horno como único elemento capaz de sobreponerse al paso del tiempo.
Adosada en dos de sus laterales, la vivienda actual, funcionando, sin conexión entre ambas.
El programa definido y sencillo, un dormitorio, que pasará a ser el principal de la vivienda, con su baño y vestidor, y un espacio de estar-ocio que complete las zonas de día de la vivienda de partida y que además sirva de alojamiento de un piano.
El ejercicio proyectual es él tantas veces visto dentro del mundo de la rehabilitación; esculpir un volumen interior, conformado, donde encajar el programa, con un plus, el resultado final tiene que funcionar como una única vivienda.
El proyecto se resuelve en el momento que se decide optar por una única escalera para toda la vivienda, la existente, y practicar dos huecos, uno en cada planta, en el muro divisorio entre viviendas. El resto trabajo de distribución y dimensionado de las nuevas estancias, las cuales se incorporan al conjunto de la vivienda con naturalidad.
Dentro del espacio a tratar se pretende huir de la frialdad y oscuridad inicial esponjando el espacio. Se retira el forjado bajo un hueco en cubierta, que posteriormente se materializa en un elemento horizontal traslúcido donde se ubicaría el piano, y que haga partícipe a la planta baja de la música y de una mayor cantidad de luz. El restante elemento horizontal, un elemento opaco que sustenta el baño, el vestidor y el dormitorio.
En planta baja espacio diáfano con la música y sobre todo la luz como protagonistas y la presencia del horno como elemento de conexión con el pasado.
Señalar que tras entrar en funcionamiento la vivienda, el espacio destinado al piano ha sido apropiado por los más pequeños de la casa, (y los no tan pequeños) como zona de juego y de lectura, desplazando el piano para la planta baja.
Las necesidades cambian y los espacios deben adaptarse.
The needs change and the spaces must adapt. The existing housing is extended rehabilitating the attached housing. Minimal program that is solved contributing major functionality and comfort to the resultant housing; promoting traffics, natural lighting and ventilations.
One proposes us the extension of an one-family housing.
The determining ones of item are clear, a former housing – stable organized in two levels with a consolidated and inalterable volume to effects of regulation and of configuration of the core in the one that his is located. His cold and shaded interior …. Very dark, with a small oven like the only element capable of recovering from the passage of time.
Leaned in two of his wings, the current housing, working, without connection between both.
The definite and simple program, a bedroom, which will happen to be the principal one of the housing, with his bath and dressing room, and a space of is leisure that completes the zones by day of the housing item and that in addition uses as housing of a piano.
The exercise proyectual is it so often I dress inside the world of the rehabilitation; esculpir an interior, shaped volume, where to fit the program, with a bonus, the final result has to work as the only housing.
The project is solved in the moment that is decided to choose for the only stairs for the whole housing, the existing one, and to practise two hollows, one in every plant, in the dividing wall between housings. The rest I work of distribution and measured of the new stays, which join to the set of the housing with naturalness.
Inside the space to treating one tries to flee of the coldness and initial darkness fluffing the space. He moves back forged under a hollow in cover, which later materializes in a horizontal translucent element where the piano would be located, and that participant does to the ground floor of the music and of a major quantity of light. The remaining horizontal element, an opaque element that sustains the bath, the dressing room and the bedroom.
In ground floor diaphanous space with the music and especially the light like protagonists and the presence of the oven like connecting element with the past.
To indicate that after entering functioning the housing, the space destined for the piano has been adapted by the smallest of the house, (and not so small) as zone of game and of reading, displacing the piano for the ground floor.
The needs change and the spaces must adapt.
Work: Rehabilitation-extension of one-family housing in Carballal
As necesidades mudan e os espazos deben adaptarse. A vivenda existente amplíase rehabilitando a vivenda encostada. Programa mínimo que se resolve aportando maior funcionalidade e confort á vivenda resultante; potenciando circulacións, iluminación natural e ventilacións.
Propónllenos a ampliación dunha vivenda unifamiliar.
Os condicionantes de partida son claros, unha antiga vivenda-cadra organizada en dous niveis cun volume consolidado e inalterable a efectos de normativa e de configuración do núcleo no que o seu sitúa. O seu interior frío e sombrío…. moi escuro, cun pequeno forno como único elemento capaz de sobrepoñerse ao paso do tempo.
Encostada en dous dos seus laterales, a vivenda actual, funcionando, sen conexión entre ambas.
O programa definido e sinxelo, un dormitorio, que pasará a ser o principal da vivenda, co seu baño e vestidor, e un espazo de estar-lecer que complete as zonas de día da vivenda de partida e que ademáis sirva de aloxamento dun piano.
O exercicio proyectual é el tantas veces visto dentro do mundo da rehabilitación; esculpir un volume interior, conformado, onde encaixar o programa, cun plus, o resultado final ten que funcionar como unha única vivenda.
O proxecto resólvese no momento que se decide optar por unha única escaleira para toda a vivenda, a existente, e practicar dous ocos, un en cada planta, no muro divisorio entre vivendas. O resto traballo de distribución e dimensionado das novas estancias, as cales incorpóranse ao conxunto da vivenda con naturalidade.
Dentro do espazo a tratar preténdese fuxir da frialdad e escuridade inicial esponjando o espazo. Retírase o forxado baixo un oco en cuberta, que posteriormente materialízase nun elemento horizontal traslúcido onde se situaría o piano, e que faga partícipe á planta baixa da música e dunha maior cantidade de luz. O restante elemento horizontal, un elemento opaco que sustenta o baño, o vestidor e o dormitorio.
En planta baixa espazo diáfano coa música e sobre todo a luz como protagonistas e a presenza do horno como elemento de conexión co pasado.
Sinalar que tras entrar en funcionamento a vivenda, o espazo destinado ao piano foi apropiado polos máis pequenos da casa, (e os non tan pequenos) como zona de xogo e de lectura, desprazando o piano para a planta baixa.
As necesidades cambian e os espazos deben adaptarse.
Obra: Rehabilitación-ampliación de vivenda unifamiliar en Carballal
conarquitectura. Se acaba de editar el último número de la revista conarquitectura, dedicado a rehabilitación y reforma.
conarquitectura es una publicación trimestral sobre arquitectura ejecutada con materiales cerámicos (ladrillo visto, teja, adoquín, bloque Termoarcilla, fachada ventilada…)
Espacio transmisor del Túmulo / Dolmen megalítico 2800 A.C. Seró – Artesa de Segre, Lleida
Toni Gironés Saderra
Casa Pérez Pizarro, vivienda en un patio de manzana Sevilla
Carlos Pedraza
Centro Cívico, Antigua Federación Obrera Molins de Rei, Barcelona
Garcés-De Seta-Bonet, arquitectos con la colaboración de Jaume Falguera, arquitecto
Rehabilitación de la Manzana Vilanova para la nueva sede de Endesa / Barcelona
Koldo Crespo, Alotark Arquitectos Mar Gallardo, Marquitect Estudio
Reforma de las Grandes Naves de las Reales Dársenas / Barcelona
Robert Terradas
Casa Rural El Cobijo San Vicente de la Sonsierra, La Rioja
Alex Borrás, Enric Farrerons, Octavio Pérez
Rehabilitación de la Imprenta Municipal Madrid
Carlos Posada Moreno CSD3 ARQUITECTOS, S.L.P.
Rehabilitación de vivienda Rubalcaba, Liérganes, Cantabria
Riaño Arquitectos, Carlos de Riaño
Nueva Sede de la Fundación Rubido Romero Padín, Negreira, A Coruña
abalo alonso arquitectos – Elizabeth Abalo, Gonzalo Alonso
Het Buro/De Bovenkamer Rotterdam, Holanda
Krill+Christian Müller
Artículo Técnico: Puesta en obra de las fábricas de ladrillo hueco gran formato y panel prefabricado de cerámica y yeso.
+ info
conarquitectura. Acábase de editar o último número da revista conarquitectura, dedicado a rehabilitación e reforma.
conarquitectura é unha publicación trimestral sobre arquitectura executada con materiais cerámicos (ladrillo visto, teza, adoquín, bloque Termoarcilla, fachada ventilada…)
Espacio transmisor do Túmulo / Dolmen megalítico 2800 A.C. Seró – Artesa de Segre, Lleida
Toni Gironés Saderra
Casa Pérez Pizarro, vivenda nun patio de manzá, Sevilla
Carlos Pedraza
Centro Cívico, Antiga Federación Obrera Molins de Rei, Barcelona
Garcés-De Seta-Bonet, arquitectos coa colaboración de Jaume Falguera, arquitecto
Rehabilitación da Manzá Vilanova para a nova sede de Endesa / Barcelona
Koldo Crespo, Alotark Arquitectos Mar Gallardo, Marquitect Estudio
Reforma das Grandes Naves de las Reales Dársenas / Barcelona
Robert Terradas
Casa Rural El Cobijo San Vicente de la Sonsierra, La Rioja
Alex Borrás, Enric Farrerons, Octavio Pérez
Rehabilitación da Imprenta Municipal Madrid
Carlos Posada Moreno CSD3 ARQUITECTOS, S.L.P.
Rehabilitación de vivenda Rubalcaba, Liérganes, Cantabria
Riaño Arquitectos, Carlos de Riaño
Nova Sede da Fundación Rubido Romero Padín, Negreira, A Coruña
abalo alonso arquitectos – Elizabeth Abalo, Gonzalo Alonso
Het Buro/De Bovenkamer Rotterdam, Holanda
Krill+Christian Müller
Artículo Técnico: Pota en obra das fábricas de ladrillo oco gran formato e panel prefabricado de cerámica e xiz.
+ info
conarquitectura. The last number of the magazine has just be edited conarquitectura, dedicated to rehabilitation and reform.
conarquitectura is a quarterly publication on architecture executed with ceramic materials (seen brick, tile, cobble, block Termoarcilla, drafty front …)
Artesa de Segre, Lleida / Burial mound space / Megalithic Dolmen 2800 B.C.
Toni Gironés Saderra
House in a central courtyard
Carlos Pedraza
Barcelona / Civic Centre
Garcés-De Seta-Bonet, arquitectos con la colaboración de Jaume Falguera, arquitecto
Barcelona / Renovation of the Manzana Villanova block for Endesa’s new headquarters
Koldo Crespo, Alotark Arquitectos Mar Gallardo, Marquitect Estudio
Barcelona / Remodelling of the Large Sheds of The Royal Shipyard
Robert Terradas
La Rioja / El Cobijo country house
Alex Borrás, Enric Farrerons, Octavio Pérez
Madrid / Renovation of the old Municipal Printing House
Carlos Posada Moreno CSD3 ARQUITECTOS, S.L.P.
Liérganes, Cantabria / A house renovation
Riaño Arquitectos, Carlos de Riaño
Padín, Negreira, A Coruña / New headquarters for the Rubido Romero Foundation
abalo alonso arquitectos – Elizabeth Abalo, Gonzalo Alonso
Rotterdam, Holanda / Housing and Office building
Krill+Christian Müller
Technical article: Putting in work of the factories of hollow brick great format and prefabricated panel of ceramics and plaster.
El proyecto de divulgación de la Nueva Arquitectura de Galicia, Metagénesix, se desplaza a partir del próximo miércoles 17 a Allariz, donde permanecerá en exposición hasta el 18 de Agosto. En esta ocasión, la exposición se acompaña de una jornada de actividades entorno a la arquitectura y que comienza en la mañana con un taller infantil, seguido de una visita guiada a la guardería de Allariz a media tarde y finalizará la jornada con la inauguración de la exposición por D. Francisco García Suárez, Alcade de Allariz.
Programa del día 17
11:00h Taller Infantil -Construír con los sentidos-
Con Pablo Otero, Celestino Feijoo, Marta Somoza e Juan Aragonés.
19:00h Visita guiada a la Guardería Municipal.
20:00h Inauguración oficial.
La exposición puede visitarse en el patio del Museo del Cuero, en la Fábrica de Curtidos Familia Nogueiras.
Parque Portovello de Allariz. En horario de 11:00h a 24:00h.
O proxecto de divulgación da Nova Arquitectura de Galicia, Metagénesix, viaxa a partires do vindeiro mércores 17 a Allariz, onde permanecerá en exposición ata o 18 de Agosto. Nesta ocasión, a exposición ven acompañada dunha xornada de actividades arredores da arquitectura, comezando na mañá cun obradoiro infantil, seguido dunha visita guiada a gardería de Allariz a media tarde e finalízase a xornada coa inauguración da exposición por D. Francisco García Suárez, Alcalde de Allariz.
Programa do dia 17
11:00h Obradoiro Infantil -Construír cos sentidos-
Con Pablo Otero, Celestino Feijoo, Marta Somoza e Juan Aragonés.
19:00h Visita guiada a Escola infantil Municipal.
20:00h Inauguración oficial.
A exposición pode visitarse no patio do Museo do Coiro, na Fábrica de Curtidos Familia Nogueiras.
Parque Portovello de Allariz. En horario de 11:00h a 24:00h.
The project of spreading of the Nueva Arquitectura de Galicia, Metagénesix, moves from next Wednesday, the 17th to Allariz, where it will remain in exhibition until August 18. In this occasion, the exhibition accompanies of a day of activities I half-close to the architecture and that begins in the morning with an infantile workshop, followed by a visit guided to Allariz’s child-care in the middle of the evening and it will finish the day with the inauguration of the exhibition for D. Francisco García Suárez, Alcade de Allariz.
Program of the day 17
11:00h Childish Workshop -Construír with the senses-
With Pablo Otero, Celestino Feijoo, Marta Somoza and Juan Aragonese.
19:00h Visit guided to the Municipal Kindergarten.
20:00h official Inauguration.
The exhibition can visit in the playground of the Museum of the Leather, in the Curtidos Family Nogueiras Factory.
Park Portovello of Allariz. In schedule of 11:00h to 24:00h.
Podemos mirar a la Muerte de cara; pero sabiendo, como algunos de nosotros saben hoy, lo que es la vida humana, ¿quién podría sin temblar mirar de frente la hora de su nacimiento?
Thomas de Quincey
Primer tiempo. La fiesta que olía a napalm.
Allí estaba mi padre, mirándome con aprobación. Su único hijo había decidido estudiar arquitectura y eso le tranquilizaba. Se habían acabado para mí esas tardes en las que dilataba las horas entre libros, revistas y tebeos. Por fin había decidido aplicar el sentido común y escuchar sus consejos. Era un buen estudiante y, como tal, debía escoger una carrera que me ofreciese un futuro: sería arquitecto.
Recuerdo mi primer día en la facultad. Vi ese edificio, esa masa ingente de hormigón gris como aquella mañana de octubre, y pensé que nadie podía ser feliz allí. Pero pronto descubrí que me equivocaba; había llegado justo a tiempo para unirme a la fiesta que estaban celebrando. Era 1998 y nadie se preguntaba cuánto podía durar la juerga. Tal vez fuese la actitud correcta porque, en realidad, las fiestas siempre acaban antes de que uno se dé cuenta, o antes al menos de que lo acepte. Por eso son fiestas.
Formarse como arquitecto en medio de ese paroxismo hedonista deja secuelas. En los primeros años del nuevo siglo, nada era comparable a estudiar arquitectura en España, el país del milagro económico. Los oligarcas se fotografiaban con sus arquitectos, que viajaban en aviones privados para desplazarse a la otra punta del mundo al día siguiente. Rem hacía sonar la flauta y los prohombres le seguían sin cuestionarse siquiera adónde estaban siendo conducidos. No era muy diferente la vida de Zaha, la de Jacques y Pierre, la de Rafa, la de Juan o la de aquellos chicos holandeses. Todos queríamos ser como ellos, aunque nos jodía reconocerlo. El arquitecto estrella era un chamán en los últimos estertores del neoliberalismo feroz; era el Heisenberg capaz de cocinar ese excelso cristal azul que todos, políticos y ciudadanos, codiciaban.
El laboratorio móvil de Heisenberg. Breaking Bad (V.Gilligan, 2008)
La figura del arquitecto se agrandaba. Al fin y al cabo, ¿quién podía prescindir de esas piezas de autor? Bilbao no podía, Valencia no podía. Madrid, por supuesto, no podía; ni Barcelona, Londres o Berlín. Ni siquiera Nueva York. Como bien de consumo, la arquitectura cayó en la trampa de exaltar la juventud como valor absoluto para explotar un mercado virgen. Echen un vistazo a las publicaciones de la época: Sangre fresca, Próxima generación, La arquitectura que viene. Pasajes, Arquitectura Viva, El Croquis. Pocos pensaron entonces que tal vez esto iba demasiado deprisa, que algunos licores exigen una tediosa destilación. El arquitecto, convertido en estrella del rock, soñaba con destronar a Jagger. Podía caminar por las calles como Alex y sus drugos, como esos Reservoir Dogs que, impecablemente trajeados, discuten banalidades a la hora del desayuno porque saben que todo está bajo control. Pero alguien debió haber avisado: siempre puede fallar algo.
El arquitecto estrella había pactado con Mefistófeles para conquistar a Gretchen. Era evidente, por tanto, que llegaría ese día en que su alma habría de rendir cuentas1. Pero es difícil pararse a pensar en medio de una tempestad o de una gran batalla. La razón se nubla, la mente embotada sólo piensa en ir un paso más allá. Los arquitectos parecían adorar el olor del napalm por la mañana, y las colinas arrasadas parecían desprender un inefable aroma a victoria. Pero, como Kilgore había predicho, un día esa guerra acabó. Las cosas cambiaron y los próceres de la arquitectura tuvieron que cambiar su discurso. Ante el manifiesto colapso de un sistema económico que había prometido un crecimiento exponencial e infinito, los políticos -hasta entonces principales inversores, socios y amigos de los arquitectos estrella– renegaron de ellos. Era necesario huir de la ostentación, el mundo debía ser austero y sostenible. Vestir de Armani resultaba obsceno.
Fue entonces cuando acabé la carrera. Me había convertido en arquitecto, pero la vida no había cambiado mucho. Cierto es que miraba de manera distinta los edificios que me rodeaban, antaño simplemente un mudo decorado que acompañaba mis pasos, y que había abandonado mis dibujos de personas para realizar apuntes a mano alzada de casas, villas o ciudades. Sin embargo, nada parecía señalarme como un elegido, como el hombre destinado a alterar el devenir de la metrópolis contemporánea. Nada en mí recordaba a la vida de esos demiurgos de Entreguerras que me habían ensañado a idolatrar. Fui, por así decirlo, eyectado a un mundo extraño que nada tenía que ver con el escenario que me habían pintado en la facultad. Estaba, además, confuso ante la mutación de piel que había experimentado el discurso de aquellas figuras que cinco años antes señalaban el camino con gesto firme. Ya no había partido de rookies en el all star, los arquitectos jóvenes ya no éramos más populares que los vocalistas de grupos alternativos. Hubo tiempo para la ira; recordé el memorable delirio de Aguirre en boca de Kinski y prometí ser, como él, la cólera de Dios. Pensé en marcharme, en dar la razón al gran Castelao cuando aseguraba que el gallego no protesta, emigra. Luego me tranquilicé y pensé que faltaba mucho por hacer, que debía existir alguna alternativa. Siempre me ha gustado caminar hacia casa solo y a paso lento después de la fiesta, porque de noche el recuerdo disfraza de gesta la anécdota.
Segundo tiempo. Dies irae
Muchos lloraron. Al pie de un árbol, recordaron tiempos pasados de victorias aplastantes, de capitales conquistadas y vastos imperios. No fue mi caso. Es absurdo llorar por paraísos que nunca fueron míos2. No espero ser señalado como uno de los justos en el Dies Irae, en ese postrero Día de la Ira. Pero tampoco acepto las peroratas de quienes lamentan que alguien haya apagado la música cuando ellos estaban a punto de conseguirlo, de llevarse a la más guapa; porque yo ni siquiera llegué a tiempo de entrar en la fiesta.
El paraíso perdido. La expulsión del paraíso, W. Blake, 1807
Pero, una vez más, el viento ha cambiado y los arquitectos hablan ahora con una sola voz. Como en la historia de tantas naciones, ha sido necesario encontrar un enemigo que sirviese de argamasa y resultase, al mismo tiempo, sustrato fértil para un credo común. Ese enemigo ha sido una nueva ley que altera los límites de nuestras competencias. Ahora estamos unidos: todos a una, aquellos que defendieron durante años los valores inherentes a esta disciplina y los serviles que medraron gracias a la connivencia de políticos prevaricadores. Resulta paradójico, y tal vez artificial, buscar un discurso homogéneo y defender la buena praxis a la vista de las cicatrices que los años de fiesta han dejado en nuestro paisaje. Por otro lado, me pregunto si la lucha (necesaria, sin duda) contra este nuevo marco legal no esconde bajo su alfombra una realidad más compleja y dolorosa; me pregunto si no es un problema mayor la reforma del sistema universitario, o el hecho de que el número de arquitectos titulados anualmente sea sensiblemente mayor que el demandado por la sociedad en este momento; me pregunto si no será este el tiro de gracia a una universidad pública moribunda, infectada de nepotismo, abandonada a los intereses de sus caciques e incapaz de competir en productividad, lastrada por la cuestionable efectividad de su sistema de becas. Me reconforta, no obstante, ver cómo los colegios se enrolan en esta la cruzada, ya que en los años de opulencia renunciaron a fijar unas condiciones óptimas para los contratos profesionales de recién titulados (¿nunca se han preguntado por qué esa abismal diferencia entre el número de arquitectos licenciados y el de colegiados?) y -en algunos casos- ampararon concursos que vulneraban la más elemental integridad de esta profesión.
El domingo pasado, un día de sol, fui a comer con mi padre. Hacía tiempo que no nos veíamos. Hablamos de cómo había sido el acto de lectura de mi tesis, al que él prefirió no asistir. Me preguntó por mi trabajo, por mis expectativas para el futuro inmediato; me preguntó qué pensaba hacer ahora que, por primera vez en tres décadas, no tenía posibilidad de continuar mi formación académica. Lo miré y, tras un silencio extraño, di un trago largo a mi cerveza. Me observó serio durante un momento, me dio la enhorabuena por el doctorado y, antes de cambiar de tema, me dijo que tenía un regalo para mí. Era un tebeo3.
Borja López Cotelo. Doctor arquitecto
La Coruña. Julio 2013
Notas: 1 A veces pienso que, en lo sucesivo, la lectura de la primera parte del Fausto de Goethe debería ser lectura obligada en las escuelas de arquitectura. 2 La idea del paraíso perdido siempre me ha atraído. No sólo el más célebre entre todos, el de Milton, sino también otros más ordinarios como el que canta Ferreiro. Por eso me fascina la figura de un Cortés humano y derrotado, llorando por su terrenal paraíso perdido a las puertas de Tenochtitlan en la Noche Triste. 3 Era, en concreto, Los años Sputnik, de Baru. Una lectura recomendable para quienes piensan que cualquier tiempo pasado fue mejor.
[:gl]
Podemos mirar á Morte de face; pero sabendo, como algúns de nós saben hoxe, o que é a vida humana, ¿quen podería sen tremer mirar de fronte a hora do seu nacemento?
Thomas de Quincey
Primeiro tempo. A festa que cheiraba a napalm.
Alí estaba o meu pai, mirándome con aprobación. O seu único fillo decidira estudar arquitectura e iso tranquilizáballe. Acabáronse para min esas tardes nas que dilataba as horas entre libros, revistas e tebeos. Por fin decidira aplicar o sentido común e escoitar os seus consellos. Era un bo estudante e, como tal, debía escoller unha carreira que me ofrecese un futuro: sería arquitecto.
Recordo o meu primeiro día na facultade. Vin ese edificio, esa masa ingente de hormigón gris como aquela mañá de outubro, e pensei que ninguén podía ser feliz alí. Pero pronto descubrín que me equivocaba; chegara xusto a tempo para unirme á festa que estaban celebrando. Era 1998 e ninguén se preguntaba canto podía durar a juerga. Talvez fose a actitude correcta porque, en realidade, as festas sempre acaban antes de que un déase conta, ou antes polo menos de que o acepte. Por iso son festas.
Formarse como arquitecto no medio dese paroxismo hedonista deixa secuelas. Nos primeiros anos do novo século, nada era comparable a estudar arquitectura en España, o país do milagre económico. Os oligarcas fotografábanse cos seus arquitectos, que viaxaban en avións privados para desprazarse á outra punta do mundo ao día seguinte. Rem facía soar a flauta e os prohombres seguíanlle sen cuestionarse sequera onde estaban sendo conducidos. Non era moi diferente a vida de Zaha, a de Jacques e Pierre, a de Rafa, a de Juan ou a daqueles mozos holandeses. Todos queriamos ser como eles, aínda que nos fodía recoñecelo. O arquitecto estrela era un chamán nos últimos estertores do neoliberalismo feroz; era o Heisenberg capaz de cociñar ese excelso cristal azul que todos, políticos e cidadáns, cobizaban.
O laboratorio móvil de Heisenberg. Breaking Bad (V.Gilligan, 2008)
A figura do arquitecto agrandábase. Á fin e ao cabo, ¿quen podía prescindir desas pezas de autor? Bilbao non podía, Valencia non podía. Madrid, por suposto, non podía; nin Barcelona, Londres ou Berlín. Nin sequera Nova York. Como ben de consumo, a arquitectura caeu na trampa de exaltar a mocidade como valor absoluto para explotar un mercado virxe. Boten unha ollada ás publicacións da época: Sangre fresca, Próxima generación, La arquitectura que viene. Pasajes, Arquitectura Viva, El Croquis. Poucos pensaron entón que talvez isto ía demasiado rápido, que algúns licores esixen unha tediosa destilación. O arquitecto, convertido en estrela do rock, soñaba con destronar a Jagger. Podía camiñar polas rúas como Alex e os seus drugos, como esos Reservoir Dogs que, impecablemente trajeados, discuten banalidades á hora do almorzo porque saben que todo está baixo control. Pero alguén debeu haber avisado: sempre pode fallar algo.
O arquitecto estrela pactara con Mefistófeles para conquistar a Gretchen. Era evidente, xa que logo, que chegaría ese día en que a súa alma habería de render contas1. Pero é difícil pararse a pensar no medio dunha tempestade ou dunha gran batalla. A razón se nubla, a mente embotada só pensa en ir un paso máis aló. Os arquitectos parecían adorar o cheiro do napalm polla mañana, e os outeiros arrasados parecían desprender un inefable aroma a vitoria. Pero, como Kilgore había predicho, un día esa guerra acabou. As cousas cambiaron e os próceres da arquitectura tiveron que cambiar o seu discurso. Ante o manifesto colapso dun sistema económico que prometera un crecemento exponencial e infinito, os políticos -ata entón principais inversores, socios e amigos dos arquitectos estrela- renegaron deles. Era necesario fuxir da ostentación, o mundo debía ser austero e sostenible. Vestir de Armani resultaba obsceno.
Foi entón cando acabei a carreira. Converteume en arquitecto, pero a vida non cambiara moito. Certo é que miraba de xeito distinto os edificios que me rodeaban, outrora simplemente un mudo decorado que acompañaba os meus pasos, e que abandonara os meus debuxos de persoas para realizar apuntes a man alzada de casas, vilas ou cidades. Con todo, nada parecía sinalarme como un elixido, como o home destinado a alterar o devir da metrópolis contemporánea. Nada en min recordaba á vida deses demiurgos de Entreguerras que me ensinaran a idolatrar. Fun, por así dicilo, eyectado a un mundo estraño que nada tiña que ver co escenario que me pintaron na facultade. Estaba, ademais, confuso ante a mutación de pel que experimentara o discurso daquelas figuras que cinco anos antes sinalaban o camiño con xesto firme. Xa non partira de rookies no all star, os arquitectos novos xa non eramos máis populares que os vocais de grupos alternativos. Houbo tempo para a ira; recordei o memorable delirio de Aguirre na boca de Kinski e prometín ser, como el, a cólera de Deus. Pensei en marcharme, en dar a razón ao gran Castelao cando aseguraba que o galego non protesta, emigra. Logo tranquiliceime e pensei que faltaba moito por facer, que debía existir algunha alternativa. Sempre me gustou camiñar cara a casa só e a paso lento logo da festa, porque de noite o recordo disfraza de gesta a anécdota.
Segundo tempo. Dies irae
Moitos choraron. Ao pé dunha árbore, recordaron tempos pasados de vitorias aplastantes, de capitais conquistadas e vastos imperios. Non foi o meu caso. É absurdo chorar por paraísos que nunca foron meus2. Non espero ser sinalado como un dos xustos no Dies Irae, nese postrero Día da Ira. Pero tampouco acepto as peroratas de quen lamentan que alguén apague a música cando eles estaban a piques de conseguilo, de levarse á máis guapa; porque eu nin sequera cheguei a tempo de entrar na festa.
O paraíso perdido. A expulsión do paraíso, W. Blake, 1807
Pero, unha vez máis, o vento cambiou e os arquitectos falan agora cunha soa voz. Como na historia de tantas nacións, foi necesario atopar un inimigo que servise de argamasa e resultase, ao mesmo tempo, sustrato fértil para un credo común. Ese inimigo foi unha nova lei que altera os límites das nosas competencias. Agora estamos unidos: todos a un tempo, aqueles que defenderon durante anos os valores inherentes a esta disciplina e os serviles que medraron grazas á connivencia de políticos prevaricadores. Resulta paradoxal, e talvez artificial, buscar un discurso homoxéneo e defender a boa praxe á vista das cicatrices que os anos de festa deixaron na nosa paisaxe. Doutra banda, pregúntome si a loita (necesaria, sen dúbida) contra este novo marco legal non esconde baixo a súa alfombra unha realidade máis complexa e dolorosa; pregúntome si non é un problema maior a reforma do sistema universitario, ou o feito de que o número de arquitectos titulados anualmente sexa sensiblemente maior que o demandado pola sociedade neste momento; pregúntome si non será leste o tiro de graza a unha universidade pública moribunda, infectada de nepotismo, abandonada aos intereses dos seus caciques e incapaz de competir en productividade, lastrada pola cuestionable efectividade do seu sistema de becas. Reconfórtame, non obstante, ver como os colexios se enrolan nesta a cruzada, xa que nos anos de opulencia renunciaron a fixar unhas condicións óptimas para os contratos profesionais de recéns titulados (¿nunca se preguntaron por que esa abismal diferenza entre o número de arquitectos licenciados e o de colexiados?) e -nalgúns casos- ampararon concursos que vulneraban a máis elemental integridade desta profesión.
O domingo pasado, un día de sol, fun comer co meu pai. Facía tempo que non nos viamos. Falamos de como fora o acto de lectura da miña tese, ao que el preferiu non asistir. Preguntoume polo meu traballo, polas miñas expectativas para o futuro inmediato; preguntoume que pensaba facer agora que, por primeira vez en tres décadas, non tiña posibilidade de continuar a miña formación académica. Mireino e, tras un silencio estraño, dei un grolo longo á miña cervexa. Observoume serio durante un momento, deume a enhoraboa polo doctorado e, antes de cambiar de tema, díxome que tiña un agasallo para min. Era un tebeo3.
Borja López Cotelo. Doutor arquitecto
A Coruña. Xullo 2013
Notas:
1 As veces penso que, no sucesivo, a lectura da primeira parte do Fausto de Goethe debería ser lectura obrigada nas escolas de arquitectura.
2 A idea do paraíso perdido sempre me atraeu. Non só o máis soado entre todos, o de Milton, senón tamén outros máis ordinarios como o que canta Ferreiro. Por iso fascíname a figura dun Cortés humano e derrotado, chorando polo seu terrenal paraíso perdido ás portas de Tenochtitlan na Noite Triste.
3 Era, en concreto, Os anos Sputnik, de Baru. Unha lectura recomendable para quen pensan que calquera tempo pasado foi mellor.[:en]
We can look at the Death of face; but knowing, since some of us know today, which is the human life, the one who did may without trembling to look abreast the hour of his birth?
Thomas de Quincey
The first time. The holiday that it was smelling napalm.
There my father was, looking with approval. His only son had decided to study architecture and it was calming him. They had been ended for me these evenings in which it was expanding the hours between books, magazines and tebeos. Finally it had decided to apply the common sense and to listen to his advices. He was a good student and, as such, it had to choose a career that was offering myself a future: he would be an architect.
I remember my first day in the faculty. I saw this building, this enormous mass of gray concrete as that morning of October, and thought that nobody could be happy there. But soon I discovered that I was wrong; it had come rightly in time to join the holiday that they were celebrating. It was a 1998 and nobody was asking how much himself the partyng could last. Maybe it was the correct attitude because, actually, the holidays always finish before one realizes, or before at least of that accepts it. Because of it they are holidays.
To be formed as architect in the middle of this hedonistic paroxysm leaves sequels. In the first years of the new century, nothing was comparable to studying architecture in Spain, the country of the economic miracle. The oligarches were photographing each other with his architects, who were travelling in planes deprived to move to another top of the world the following day. Rem was making sound the flute and the masters were following him without questioning at least adónde were being led. There was not very different Zaha’s life, that of Jacques and Pierre, that of Rafa, that of Juan or that of those Dutch boys. We all wanted to be like they, though it was pestering us to recognize it. The major architect was a shaman in the last stertors of the fierce neoliberalism; it was the Heisenberg capable of cooking this lofty blue crystal that they they all, political and civil, were coveting.
Heisenberg’s mobile laboratory. Breaking Bad (V.Gilligan, 2008)
The figure of the architect was enlarged. In the end, the one who could do without these author’s pieces? Bilbao could not, Valencia could not. Madrid, certainly, could not; Barcelona, London or Not even Berlin. Not even New York. As good of consumption, the architecture fell down in the trap of exalting the youth as absolute value to exploit a virgin market. Throw a glimpse to the publications of the epoch: Fresh blood, Near generation, The architecture that comes. Pasajes, Arquitectura Viva, El Croquis. Few ones thought then that maybe this was going too fast, that some liquors demand a tedious distillation. The architect turned into star of the rock star, was dreaming of overthrowing Jagger. It could walk along the streets as Alex and his droogos, as this Reservoir Dogs that, impeccably dressed, discuss banalities at the moment of the breakfast because they know that everything is under control. But someone have should to have warned: always it can trump something.
The major architect had compromised with Mephistopheles to conquer Gretchen. It was evident, therefore, that there would come this day in which his soul should produce accounts1. But it is difficult to stop to think in the middle of a tempest or a great battle. The reason clouds over, the mind dulled only thinks of going a step beyond. The architects seemed to adore the smell of the napalm in the morning, and the satiny hills seemed to detach an indescribable aroma to victory. But, since Kilgore had predicted, one day this war finished. The things changed and the illustrious ones of the architecture had to change his speech. Before the manifest collapse of an economic system that had promised an exponential and infinite growth, the politicians – till then principal investors at the time, partners and friends of the major architects – renounced them. It was necessary to flee of the ostentation, the world had to be austere and sustainable. To dress of Armani was turning out to be obscene.
It was at the time when I ended the career. I had turned into architect, but the life had not changed very much. Certain it is that it was looking in a different way at the buildings that were surrounding me, long ago simply a mute set that was accompanying my steps, and that had left my persons’ drawings to realize notes to hand lifted of houses, villas or cities. Nevertheless, nothing seemed to distinguish myself as the chosen one, as the man destined to alter to develop of the contemporary metropolis. Nothing in me was remembering the life of these demiurgos of Period between the wars that I was ensañado to adoring. I was, for this way saying it, ejected to a strange world that nothing had to see with the scene that they had painted to me in the faculty. It was, in addition, confused before the leather mutation that had experienced the speech of those figures that five years before were indicating the way with firm gesture. Already there had not divided of rookies in the all star, the young architects already we were not more popular than the vocalists of alternative groups. It had time for the ire; I remembered Aguirre´s unforgettable delirum in the Kinsi´s muth and promised to be, as him, the God’s rage. I thought of leaving, in giving the reason to the great Castelao when he was assuring that the Galician does not protest, it emigrates. Then I calmed down and thought that much was absent for doing, that some alternative had to exist. Always I have liked to walk towards he marries only and slowly after the holiday, because by night the recollection disguises of exploit the anecdote.
The second time. Dies irae
Many cried. At the foot of a tree, they remembered last times of crushing victories, of the conquered capitals and vast empires. It was not my case. It is absurd to cry for paradise that were never mine2. I do not wait to be indicated as one of the just persons in the Dies Irae, on this last Day of the Ire. But I do not accept the tirades of those who are sorry either that someone has extinguished the music when they were on the verge of obtaining it, of taking the most handsome to him; because I did not even come in time of entering the holiday.
The lost paradise. The expulsion of the paradise, W. Blake, 1807
But, once again, the wind has changed and the architects speak now with an alone voice. Since in the history of so many nations, it has been necessary to find an enemy who was using as mortar and was turning out to be, at the same time, a fertile substratum for a common creed. This enemy has been a new law that alters the limits of our competitions. Now we are close: all to one, those that defended for years the values inherent in this discipline and the servile ones that grew thanks to the politicians’ connivance corrupt person. It turns out to be paradoxical, and maybe artificial, to look for a homogeneous speech and to defend the good practice in view of the scars that the years of holiday have left in our landscape. On the other hand, I wonder if the fight (necessary, undoubtedly) against this new legal frame does not hide under his carpet a more complex and painful reality; I wonder if it is not a major problem the reform of the university system, or the fact that the number of qualified architects anually is sensitively major that the defendant for the company at this moment; I wonder if there will not be this the shot of grace to a public moribund university become infected with nepotism, left the interests of his chiefs and unable to compete in productivity ballasted by the questionable efficiency of his system of scholarships. It encourages me, nevertheless, to see how the colleges join this one the crusade, since in the years of opulence they gave up fixing a few ideal conditions for the professional contracts of newly titled (have never they wondered for what this abysmal difference between the number of pedantic architects and of become a member of association?) and – in some cases – they protected contests that were damaging the most elementary integrity of this profession.
Last Sunday, a day of the Sun, I went to eat with my father. It was doing time that we were not meeting. We speak how it had been the act of reading of my thesis, to that he prefirió not to represent. He asked me about my work, about my expectations for the immediate future; he asked me what was thinking to do now that, for the first time in three decades, did not have possibility of continuing my career education. I looked at it and, after a strange silence, gave a long drink to my beer. It observed me seriously during a moment, gave to me the congratulation for the doctorate and, before changing topic, said to me that it had a gift for me. It was a tebeo3.
Borja López Cotelo. Doctor architect
La Coruña. July 2013
Notes:
1 Sometimes I think that, from now on, the reading of the first part of the Faust of Goethe should be a reading forced in the schools of architecture.
2 The idea of the lost paradise always has attracted me. Not only the most famous between all, that of Milton, but also more ordinary others as the one that sings Ferreiro. Because of it it fascinates the figure of Cortés being and defeated, crying for his earthly paradise lost on the verge of Tenochtitlan in the Noche Triste.
3 It was, in I make concrete, The years Satellite, of Baru. An advisable reading for whom they think that any last time was better.[:]
El cortometraje relata la vida y experiencias del arquitecto Juan Domingo Santos llevadas a cabo desde 1986 en la fábrica de azúcar, un lugar que ha condicionado su manera de entender la relación entre arquitectura y patrimonio, y una actividad que al tiempo se ha revelado como una acción de rescate de esta recinto industrial abandonado.
Historia de la ocupación de una antigua fábrica a las afueras de Granada, por parte de Juan Domingo Santos, para establecer allí su estudio de arquitectura.
«Un encuentro»
Narrador: Juan Domingo Santos
Director: Juan Bollaín
A curtometraxe relata a vida e experiencias do arquitecto Juan Domingo Santos levadas a cabo dende 1986 na fábrica de azucre, un lugar que condicionou o seu xeito de entender a relación entre arquitectura e patrimonio, e unha actividade que ao tempo revelouse como unha acción de rescate desta recinto industrial abandoado.
Historia da ocupación dunha antiga fábrica nos arredores de Granada, por parte de Juan Domingo Santos, para establecer alí o seu estudo de arquitectura.
«Un encuentro»
Narrador: Juan Domingo Santos
Director: Juan Bollaín
The short reports the life and experiences of the architect Juan Domingo Santos carried out from 1986 in the factory of sugar, a place that has determined his way of understanding the relation between architecture and heritage, and an activity that to the time has revealed as an action of rescue of this one industrial left enclosure.
History of the occupation of a former factory to the suburbs of Granada, on the part of Juan Domingo Santos, to establish there his study of architecture.
«A meeting»
Narrator: Juan Domingo Santos
Director: Juan Bollaín
El festival de arquitectura Eme3, que tuvo lugar del 27 al 30 de junio de junio en el recinto Fabra i Coats de Barcelona, acoge hasta el 31 de julio la exposición Share-it, que reúne 40 propuestas de 17 nacionalidades sobre nuevas formas de arquitectura y urbanismo.
Bajo el tema “Topias, utopias becoming real”, el paso de las utopías a la realidad, los diferentes proyectos analizan ámbitos como: los nuevos usos del espacio público (la autogestión, el empoderamiento y los procesos colaborativos); la vivienda en situaciones de crisis; y el espacio de trabajo en evolución, con ejemplos como el co-working como nuevo modelo de espacio.
“Spanish Dream” de Cadelas verdes (España)
Entre los proyectos que se exhiben, destacan los ganadores del Premio Eme3 Fundación Jesús Serra: “Sembrando semillas de paisajes latentes” de Living Devices Lab + Jan Westerink, “Plan n’UNDO” de n’UNDO (España), “La Casa de Marcello” de Ctrl+Z y NoSoloPaja (España) y “Spanish Dream” de Cadelas verdes (España).
“Sembrando semillas de paisajes latentes” ha convertido en realidad algo que parecía una utopía, poner al alcance de todos la posibilidad de sembrar y cultivar especies vegetales en riesgo de extinción, en un contexto fluvial completamente explotado por el crecimiento urbano, la agricultura intensiva y la industrialización. El proyecto es un intento por rescatar la floresta de planicie y los humedales que tiempo atrás se extendían a lo largo del río Po, cuyo cauce hidrográfico coincide con la región más industrializada, contaminada y poblada de Italia.
Living Devices y Jan Westerink han diseñado y creado el “Flying Seeds Sieve”, un tamiz volador que contiene en su interior una selección de semillas de floresta, y las “Seeds Spreading Islands”, micro-praderas de floras acuáticas flotantes plantadas en el soporte poroso de materiales plásticos reciclados, con el objetivo de que pudieran acoger y proteger un valioso componente biológico en su interior.
“Plan n’UNDO” está aplicado al distrito de Sant Andreu de Barcelona y surge como una manera de hacer re-arquitectura, interviniendo en el territorio y la ciudad desde la no construcción, la minimización, la reutilización y el desmantelamiento. Se propone una metodología que detecta problemas y propone mejoras en colaboración con el vecindario, las instituciones, organizaciones y agentes implicados.
“La Casa de Marcello” toma como punto de partida las comunidades utópicas de los años 60 y 70 que usaban recursos urbanos en desuso. Ctrl+Z y NoSoloPaja se fijaron en los palés que llegan y se quedan en los escenarios de emergencia en acciones humanitarias para crear una casa de fácil construcción y que pueda ser realizada por personas no especializadas.
“Spanish Dream” propone una reflexión crítica sobre la crisis económica y sus consecuencias y, sobre todo, de la burbuja inmobiliaria que afecta España. El proyecto recrea escenas familiares en obras sin terminar provocando la reflexión sobre una sociedad que, arrastrada por el afán de convertirse en propietarios, olvidó el verdadero sentido del habitar.
O festival de arquitectura Eme3, que tivo lugar do 27 ao 30 de xuño de xuño no recinto Fabra i Coats de Barcelona, acolle ata o 31 de xullo a exposición Share-it, que reúne 40 propostas de 17 nacionalidades sobre novas formas de arquitectura e urbanismo.
Baixo o tema “Topias, utopias becoming real”, o paso das utopías á realidade, os diferentes proxectos analizan ámbitos como: os novos usos do espazo público (a autogestión, o empoderamiento e os procesos colaborativos); a vivenda en situacións de crises; e o espazo de traballo en evolución, con exemplos como o co-working como novo modelo de espazo.
“Spanish Dream” de Cadelas verdes (España)
Entre os proxectos que se exhiben, destacan os ganadores do Premio Eme3 Fundación Jesús Serra: “Sementando sementes de paisaxes latentes” de Living Devices Lab + Jan Westerink, “Plan n’UNDO” de n’UNDO (España), “A Casa de Marcello” de Ctrl+Z e NoSoloPaja (España) e “Spanish Dream” de Cadelas verdes (España).
“Sementando sementes de paisaxes latentes” converteu en realidade algo que parecía unha utopía, poñer ao alcance de todos a posibilidade de sementar e cultivar especies vegetales en risco de extinción, nun contexto fluvial completamente explotado polo crecemento urbano, a agricultura intensiva e a industrialización. O proxecto é un intento por rescatar a floresta de planicie e os humedales que tempo atrás se estendían ao longo do río Po, cuxo canle hidrográfico coincide coa rexión máis industrializada, contaminada e poboada de Italia.
Living Devices e Jan Westerink deseñaron e creado o “Flying Seeds Sieve”, un tamiz volador que contén no seu interior unha selección de sementes de floresta, e as “Seeds Spreading Islands”, micro-praderas de floras acuáticas flotantes plantadas no soporte poroso de materiais plásticos reciclados, co obxectivo de que puidesen acoller e protexer un valioso compoñente biolóxico no seu interior.
“Plan n’UNDO” está aplicado ao distrito de Sant Andreu de Barcelona e xorde como un xeito de facer re-arquitectura, intervindo no territorio e a cidade desde a non construción, a minimización, a reutilización e o desmantelamento. Proponse unha metodoloxía que detecta problemas e propón melloras en colaboración co vecindario, as institucións, organizacións e axentes implicados.
“A Casa de Marcello” toma como punto de partida as comunidades utópicas dos anos 60 e 70 que usaban recursos urbanos en desuso. Ctrl+Z e NoSoloPaja fixáronse nos palés que chegan e quédanse nos escenarios de urxencia en accións humanitarias para crear unha casa de fácil construción e que poida ser realizada por persoas non especializadas.
“Spanish Dream” propón unha reflexión crítica sobre a crise económica e as súas consecuencias e, sobre todo, da burbulla inmobiliaria que afecta España. O proxecto recrea escenas familiares en obras sen terminar provocando a reflexión sobre unha sociedade que, arrastrada polo afán de converterse en propietarios, esqueceu o verdadeiro sentido do habitar.
The festival of architecture Eme3, that took place of the 27 to 30 June of June in the enclosure Fabra i Coats of Barcelona, receives until 31 July the exhibition Share-it, that gathers 40 proposals of 17 nationalities on new forms of architecture and urbanism.
Under the subject “Topias, utopias becoming real”, the step of the utopias to the reality, the different projects analyse fields eat: the new uses of the public space (the autogestión, the empoderamiento and the processes colaborativos); the house in situations of crisis; and the space of work in evolution, with examples like the co-working as new model of space.
“Spanish Dream” by Cadelas verdes (Spain)
Between the projects that exhibit , stand out the winners of the Prize Eme3 Foundation Jesús Serra: “Seeding seeds of latent landscapes” of Living Devices Lab + Jan Westerink, “Plan n’UNDO” of n’UNDO (Spain), “The House of Marcello” of Ctrl+Z and NoSoloPaja (Spain) and “Spanish Dream” of Cadelas green (Spain).
“Seeding seeds of latent landscapes” has turned into reality something that seemed an utopia, put near at hand of all the possibility to seed and cultivate vegetal species in risk of extinction, in a fluvial context entirely exploded by the urban growth, the intensive agriculture and the industrialisation. The project is an attempt for rescuing the floresta of planicie and the humedales that time backwards extended along the river Po, whose hydrographic course coincides with the most industrialised region, contaminated and populated of Italy.
Living Devices And Jan Westerink have designed and created the “Flying Seeds Sieve”, a sieve volador that contains in his interior a selection of seeds of floresta, and the “Seeds Spreading Islands”, micro-meadows of floating aquatic floras planted in the porous support of plastic materials recycled, with the aim that they could receive and protect a valuable biological component in his interior.
“Plan n’UNDO” is applied to the district of Sant Andreu of Barcelona and arises like a way to do re-architecture, taking part in the territory and the city from the no construction, the minimisation, the reuse and the dismantlement. It proposes a methodology that detects problems and proposes improvements in collaboration with the vecindario, the institutions, organisations and agents involved.
“The House of Marcello” takes like starting point the utopian communities of the years 60 and 70 that used urban resources into disuse. Ctrl+Z And NoSoloPaja fixed in the palés that arrive and remain in the stages of emergency in humanitarian actions to create a house of easy construction and that it can be realised by people no skilled.
“Spanish Dream” Proposes a critical reflection on the economic crisis and his consequences and, especially, of the bubble real estate that affects Spain. The project re-creates familiar scenes in works without finishing causing the reflection on a society that, dragged by the afán to turn into proprietary, forgot the true sense of the inhabit.
Durante su visita al Perú, en 1953, Walter Gropius realizó ocho recomendaciones a los arquitectos.
«Walter Gropius fue agasajado con un cocktail en la Sociedad de Arquitectos que constituyó a la vez un éxito institucional. Don Rafael Marquina, al entregarle el diploma que lo acredita como socio honorario, dijo que su presencia en el seno de la Sociedad constituía un hecho histórico. El eminente visitante agradeció en sentidas frases el homenaje a la institución y al Departamento de Arquitectura de la Escuela Nacional de Ingenieros»
Revista El Arquitecto Peruano
Enero – Febrero de 1954.
Walter Gropius, FAUA
En su visita nos dejó las siguientes recomendaciones, las cuales deberíamos tener presentes en la actualidad:
1.- Olvídense de la batalla de los estilos y pónganse a trabajar hacia el desarrollo de una arquitectura que mejore las condiciones de vida.
2.- Proyecten edificios en que se haga uso de los dinámicos y flexibles implementos de la vida moderna, y no para servir simplemente como monumentos al genio de quien los concibe.
3.- Diagnostiquen las necesidades efectivas del cliente y denle edificios consistentes.
4.- Háganse competentes en todos los campos de la construcción para ganar la confianza del cliente y adquirir el derecho para dirigir el equipo.
5.- Hagan mejor uso de la ciencia y la máquina para mejorar las condiciones de vida.
6.- Busquen la auténtica expresión regional, pero sin apoyarse en viejos emblemas y detalles superficiales.
7.- Lleven la enseñanza arquitectónica al campo de trabajo, para balancear mejor el conocimiento y la experiencia.
8.- Agreguen actividad comunal a las labores de la oficina para llegar a ser tan dirigentes como servidores.
During his visit to Peru, in 1953, Walter Gropius realized eight recommendations to the architects.
«Walter Gropius was entertained by a cocktail in the Architects’ Company that constituted simultaneously an institutional success. Don Rafael Marquina, on having delivered the diploma that he it accredits as honorary partner to him, said that his presence in the bosom of the Company was constituting a historical fact. The eminent visitor was grateful in felt phrases for the honoring to the institution and to the Department of Architecture of the Engineers’ National School»
El Arquitecto Peruano, Magazine
January – February, 1954.
Walter Gropius, FAUA
In his visit it left us the following recommendations, which we should have presents at present:
1.- Forget of the battle of the styles and put to work to the development of an architecture that improve the conditions of life.
2.- They project buildings in that it do use of the dynamic and flexible implementos of the modern life, and no to serve simply like monuments to the genius of the one who conceives them.
3.- They diagnose the effective needs of the customer and denlé consistent buildings.
4.- Do competent in all the fields of the construction to win the confidence of the customer and purchase the right to direct the team.
5.- They do better use of the science and the machine to improve the conditions of life.
6.- They look for the authentic expesión regional, but without supporting in old emblems and superficial details.
7.- They carry the architectural education to the field of work, to swing better the knowledge and the experencia.
8.- They add communal activity to the works of the office to arrive to be so leaders like servers.
Editado por la Fundación Caja de Arquitectos y dirigido por Andrés Fernández Rubio, periodista cultural de El País, la producción se proyectó ayer jueves a las 21.30 en el convento de Santa María de los Reyes de Sevilla dentro del ciclo Cine y Arquitectura organizado por la Consejería de Fomento y Vivienda.
Cuando en 1999 “La Pagoda”, una de las obras más populares del arquitecto Miguel Fisac, comenzó a ser demolida en la carretera del aeropuerto de Madrid, un numeroso grupo de arquitectos jóvenes se concentró al pie del edificio para intentar detener el derribo. No lo consiguieron, pero la polémica suscitada sirvió para que mucha gente, y no sólo arquitectos, se interesara por la figura y la obra de Miguel Fisac.
La delirante historia de La Pagoda
Enigmático, solitario, viajero e inventor imaginativo, el documental que proponemos sigue la trayectoria de Fisac desde sus orígenes manchegos (un universo campestre que luego se reflejará en trabajos suyos como la silla de pata de gallina) hasta su llegada a Madrid y su proyección como uno de los arquitectos más influyentes, complejos e incomprendidos del periodo franquista y de los años de transición política a la democracia.
Editado pola Fundación Caixa de Arquitectos e dirixido por Andrés Fernández Rubio, xornalista cultural de El País, a produción proxectouse onte xoves ás 21.30 no convento de Santa María dos Reis de Sevilla dentro do ciclo Cine e Arquitectura organizado pola Consellería de Fomento e Vivenda. Cando en 1999 “A Pagoda”, unha das obras máis populares do arquitecto Miguel Fisac, comezou a ser demolida na estrada do aeroporto de Madrid, un numeroso grupo de arquitectos novos concentrouse ao pé do edificio para intentar deter a derriba. Non o conseguiron, pero a polémica suscitada serviu para que moita xente, e non só arquitectos, interesásese pola figura e a obra de Miguel Fisac.
Enigmático, solitario, viaxeiro e inventor imaginativo, o documental que propoñemos segue a traxectoria de Fisac desde as súas orixes manchegos (un universo campestre que logo se reflectirá en traballos seus como a cadeira de pata de galiña) ata a súa chegada a Madrid e a súa proxección como un dos arquitectos máis influyentes, complexos e incomprendidos do periodo franquista e dos anos de transición política á democracia.
[:en]
Edited by the Foundation Architects’ Box and directed by Andrés Fernández Rubio, cultural journalist of El País newspaper, the production projected yesterday on Thursday to the 21.30 in the convent of Santa Maria of the Kings of Seville inside the cycle Cinema and Architecture organized by the Council of Promotion and Housing. When in 1999 » The Pagoda «, one of the most popular works of the architect Miguel Fisac, began to be demolished in the road of the airport of Madrid, a numerous group of young architects centered at the foot of the building to try to stop the demolition. They did not obtain it, but the provoked polemic served in order that many people, and not only architects, were interested for the figure and Michael Fisac’s work.
Enigmatic, solitary, traveler and imaginative inventor, the documentary that we propose follows Fisac’s path from his of La Mancha origins (a rural universe that then will be reflected in his works as the chair of leg of hen) up to his arrival to Madrid and his projection as one of the most influential, complex and unincluded architects of the pro-Franco period and of the years of political transition to the democracy.
Con la llegada de las primeras semanas de calor, decidí desplazarme a Campania al encuentro de unos buenos amigos. Una suerte de Grand Tour a la inversa, siempre en tren. Cruzar el estrecho de Messina y notar como tanto el paisaje como las infraestructuras abandonan esa magia africana que contagia la Sicilia. Una experiencia totalmente recomendable.
(entre paréntesis) (II) | Jorge Rodríguez
Mientras atravesaba Calabria, leía una recopilación de las crónicas futboleras que escribió Enric González durante su estancia como corresponsal de El País en Roma, Historias del Calcio. Una manera divertida de acercarse a la idiosincrasia italiana, a través de lo que para ellos es más que un deporte, il calcio. Me preparaba para llegar a Nápoles, quizás una de las ciudades más italianas de Italia, y acompañar mi viaje leyendo las fechorías de Francesco Totti y Antonio Cassano, o las hazañas de un equipo de barrio que llega a la Serie A como el Chievo Verona fue un gustazo. Y a su vez, una manera periférica de abordar una región con un patrimonio arquitectónico, natural y cultural pavoroso. Viendo como un italiano vive el calcio, más cuando se trata de un terrone, con ese tremendismo tan característico, podemos entender como disfrutan de cada momento. Compartir con un italiano meridional un vaso de vino puede ser la mejor media hora de tu vida.
En esta región de Italia confirmé lo que pensaba era una excepción en el caso de Sicilia. La concentración de bienes de todo tipo pone en evidencia al resto de Europa. Me atrevería a decir que el patrimonio cultural, intelectual y natural de cualquier región italiana puede compararse con el de cualquier país al completo. Nadar en esa abundancia ayuda a encontrarse con un concepto diverso de convivencia con el arte. Italia sufre, o más bien disfruta, un fenómeno de “desmitificación del patrimonio” si se me permite la expresión. Encontramos elementos que en cualquier país del mundo supondrían material museístico de primer orden dispersos por cualquier pedanía, aún en uso, sin despojar al objeto de su primigenia función o alterando ésta para en ningún caso romper la tríada vitruviana del firmitas, utilitas, venustas. Encontramos el arte en estado natural. Así, se hace todo mucho más fácil. Te ves capaz de disfrutar la historia, eres consciente de verdad del paso del tiempo. Es algo más que acudir a un museo con la intención de tachar de la lista de la compra las momias egipcias y los triglifos y metopas del Partenón en una misma mañana. Ella misma te va marcando el tempo, con la distancia que separa Paestum de Salerno, el Panteón de San Ivo, Quattro Canti de la Vucciria. Te deja un momento para respirar, pedir un café, siempre solo y con un vaso de agua, y asimilar lo que acabas de ver. Contarle a tu compañía lo cojonudo que es pisar un templo griego.
(entre paréntesis) (II) | Jorge Rodríguez
Si algo hemos de hacer para conocer, aunque sea un poco, donde están las raíces de nuestra cultura y entender cómo evoluciona es vivir Italia. En su sentido más amplio. No concibo una visita a Nápoles sin escuchar ‘o surdato ‘nnamurato o sin tomar una buena buffalina sentado en cualquier vicolò del quartiere spagnolo. No existe otra manera. Es todo uno.
Para sintetizar, pongámosle color. Aproximadamente 106 kilómetros de costa escarpada separan Nápoles de Salerno. Puedo decir que quizás sean los 106 kilómetros más intensos de Europa. Si nos extendemos un poco más al sur, hasta tocar Paestum, podría afirmarlo con rotundidad. Si algún lugar merece llevar la etiqueta de paréntesis, es éste. Uno de esos lugares donde te haces mayor. Donde cada día supone un vuelco total a lo visto hasta entonces. De esos acontecimientos que han de señalarse en cualquier calendario que se precie, de los que ponen las cosas en su sitio. Trataré de dirigir mis palabras hacia la arquitectura, algo que sin saber muy bien qué es, abunda en Italia, seguro.
(entre paréntesis) (II) | Jorge Rodríguez
El cúmulo de todas estas experiencias vividas a lo largo de este rico país, no han hecho sino alejarme del mamoneo que rodea una profesión en peligro. Ese denso telar de tecnicismos, exquisiteces, referencias, contactos, críticas, politiqueos, presupuestos, amiguismos, leyes, normativas y materiales innombrables que hacen que muchas veces nos despistemos de aquello que tanto reivindicamos y defendemos con casco y espada. La verdadera arquitectura, la del buen vivir. Acudo a la acepción más primitiva y pasional de la profesión. Explotar las condiciones de un lugar y unas destrezas para vivir lo mejor posible. Vivir bien, suena fácil. Pero a veces nos olvidamos de este sencillo cometido. No todos somos capaces de hacer un hogar. En estos casi diez meses, alejado de las publicaciones, los premios y la escuela, han venido a mi cabeza pocos nombres, muy pocos. Me acordaba de las kingo y de Utzon paseando por Pompeya. De Kahn, de Asplund y del Corbu. De Lewerentz. De los que de verdad se mancharon los puños en grandes combates. De Miralles, de los que hacen el esfuerzo de interpretar la historia, de entenderla. De quien ha intentado construir el tiempo
Quizás sea un espejismo, una fascinación fruto del empacho visual que arrastro de este viaje. Puede que en realidad sea necesario reflexionar sobre un nuevo concepto de habitar, encontrar un lenguaje capaz de expresar las características de nuestra sociedad. Inventar un nuevo material, o un software que permita parametrizar la felicidad de los habitantes de una arquitectura. Puede que el atraso económico del sur de Italia haya influido en el desarrollo de la arquitectura. Quizás la especulación, la mafia y el estado hayan impedido un avance hacia la nueva arquitectura. Estarán anticuados, son latinos. ¿Cómo lo harán en Alemania?
Pero giras la esquina, sales del bosque que protege tu nuca un sol asfixiante, y entre los arbustos, asoma. Ahí está. Ralentizas el paso, se te escapa una sonrisilla y al agua.
(entre paréntesis) (II) | Jorge Rodríguez
¿De qué estábamos hablando?
Jorge Rodríguez Seoane
Últimos días de Junio de 2013. Palermo
En el cuadro del programa de Doctoramiento en Arquitectura del Instituto Superior Técnico de Lisboa, tiene el gusto de invitarles a la conferencia del profesor Panayotis Tournikiotis titulada «Le Corbusier y Grecia» que tendrá lugar en el auditorio VA1 día 12 de julio a las 11.30h remarcando de la mejor manera el cierro del año lectivo 2012-2013.
Profesor de teoría de la arquitectura de la Universidad Técnica de Atenas, Panayotis Tournikiotis estudió arquitectura, urbanismo, geografía y filosofía en Atenas y París. Autor de varias publicaciones Adolf Loos (Princeton Architectural Press, 1994), The Historiography of Modern Architecture (MIT Press, 1999), Architecture in our equipos (Futura, 2006 – in Greek) and The Diagonal of Le Corbusier (Ekkremes, 2010 – in Greek), más allá del referencial Historiography of Architecture, Panayotis ha desarrollado trabajo en el seno del Docomomo International, como Chair del International Specialists Committee on Registers y miembro del Executive Committee. Actualemente, su investigación incide sobre la reinvención del centro de la ciudad en el área metropolitana de Atenas.
+ info
No cadro do programa de Doctoramiento en Arquitectura do Instituto Superior Técnico de Lisboa, ten o gusto de invitarlles á conferencia do profesor Panayotis Tournikiotis titulada «Le Corbusier e Grecia» que terá lugar no auditorio VAI1 día 12 de xullo ás 11.30h remarcando do mellor xeito o pecho do ano lectivo 2012-2013.
Profesor de teoría da arquitectura da Universidade Técnica de Atenas, Panayotis Tournikiotis estudou arquitectura, urbanismo, xeografía e filosofía en Atenas e Parides. Autor de varias publicacións Adolf Loos (Princeton Architectural Press, 1994), The Historiography of Modern Architecture (MIT Press, 1999), Architecture in our equipos (Futura, 2006 – in Greek) and The Diagonal of Le Corbusier (Ekkremes, 2010 – in Greek), máis aló do referencial Historiography of Architecture, Panayotis desenvolveu traballo no seo do Docomomo International, como Chair do International Specialists Committee on Registers e membro do Executive Committee. Actualemente, a súa investigación incide sobre a reinvención do centro da cidade no área metropolitana de Atenas.
+ info
In the picture of the program of Conferring of doctorate in Architecture of the Top Technical Institute of Lisbon, it is glad of inviting them to the conference of the teacher Panayotis Tournikiotis titled «Le Corbusier and Greece» that will take place in the audience VA1 on July 12 to them 11.30h noticing of the best way the closure of the academic year 2012-2013.
Teacher of theory of the architecture of the Technical University of Athens, Panayotis Tournikiotis studied architecture, urbanism, geography and philosophy in Athens and Paris. Author of several publications Adolf Loos (Princeton Architectural Press, 1994), The Historiography of Modern Architecture (MIT Press, 1999), Architecture in our equipments (Future, 2006 – in Greek) and The Diagonal of Corbusier (Ekkremes, 2010 – in Greek), beyond the referential Historiography of Architecture, Panayotis has developed work in the bosom of the Docomomo International, as Chair del International Specialists Committee on Registers and member of the Executive Committee. Actualemente, his investigation affects on the reinvention of the downtown in the metropolitan area of Athens.
Juan Freire, desde septiembre de 2012 es además socio fundador de Teamlabs, cooperativa que desarrolla proyectos educativos centrados en el aprendizaje en equipo y basado en proyectos.
Juan Freire
Biólogo, profesor universitario y emprendedor. Su actividad profesional se centra en la investigación, consultoría, y diseño, implementación y gestión de proyectos sobre: estrategia y gestión de la innovación en organizaciones; gestión ambiental, urbana y territorial; gestión y producción cultural; cultura digital; y educación.
Desde Febrero de 2012 es socio fundador y Director de Innovación de Barrabés Next, consultoría especializada en transformación de organizaciones e innovación.
[:gl]
Desde setembro de 2012 é ademais socio fundador de Teamlabs, cooperativa que desenvolve proxectos educativos centrados na aprendizaxe en equipo e baseado en proxectos.
[:en]
From September, 2012 he is in addition a founding partner of Teamlabs, cooperative that develops educational projects centred on the learning in equipment and based on projects.
El vídeo forma parte de un proyecto más amplio en donde se intenta dar una imagen más positiva del casco vello alto de Vigo. La arquitectura histórica, la rehabilitación de muchas de sus viviendas y bajos comerciales, así como al introducción de nuevos usos están haciendo de este espacio un lugar que a nosotros nos parece muy especial. El vídeo está hecho por Arquétipos! un estudio de arquitectura de Vigo y itrynottothink estudio de diseño gráfico de la misma ciudad.
O vídeo forma parte dun proxecto máis amplo onde se intenta dar unha imaxe máis positiva do casco vello alto de Vigo. A arquitectura histórica, a rehabilitación de moitas das súas vivendas e baixos comerciais, así como ao introdución de novos usos están facendo deste espazo un lugar que a nós nos parece moi especial. O vídeo está feito por Arquétipos! un estudo de arquitectura de Vigo e itrynottothink estudo de deseño gráfico da mesma cidade.
estudioarquetipos.com
itrynottothink.com
Musica: trampoline.bandcamp.com
The video forms a part of a more wide project where a more positive image of the hull tries to give him high down of Vigo. The historical architecture, the rehabilitation of many of his housings and low commercial, as well as to the introducción of new uses they are doing of this space a place that seems to us to be very special. The video is done by Arquétipos! A study of architecture of Vigo and itrynottothink study of graphical design of the same city.
La idea consiste en crear una vivienda contemporánea pero teniendo muy en cuenta su ubicación en una zona muy particular de la villa de Noia, proponiendo una respuesta sencilla pero rotunda, actual pero integradora en el contexto de un barrio pescador con mucho carácter.
La vivienda se encuentra situada en el barrio de Barro, dentro de la Villa de Noia. Un lugar de origen marinero con viviendas de construcción humilde. En el centro del barrio, delante de la plaza y mirando a la ría de Noia se encuentra la parcela objeto del proyecto.
La Barro_House nace como una respuesta sencilla a un entorno con carácter y unas impresionantes vistas sobre la ría de Noia. Una fachada sencilla pero rotunda nace con la voluntad de dar una respuesta actual pero integradora, impregnándose de la frescura de las construcciones del lugar.
Situada entre medianeras en la fachada principal dos grandes huecos descentrados proporcionan un interesante juego de contrastes.
En planta baja un gran portalón de acero galvanizado nos ofrece su cara más “dura” protegiendo el interior de la vivienda de su entorno más inmediato haciendo uso de un material muy común en la zona para el cerramiento de portalones y cierres.
En la planta primera, un gran hueco abre el la vivienda hacia la ría, un cajón de acero galvanizado en caliente enmarca el hueco y sirve de protección solar.
La planta bajo cubierta se retrasa unos metros generando una gran terraza a la que se abre el dormitorio principal de la vivienda a través de un gran ventanal, en el exterior unas persianas venecianas de aluminio sirven de protección solar y de la intimidad según las necesidades.
La fachada posterior de la vivienda se abre hacia un patio interior completamente pintado de blanco en el que el sol de la mañana rebota e inunda de luz natural, como contrapunto un pequeño naranjo humaniza el espacio.
Con apenas 50m2 útiles por planta y una geometría muy particular (los muros medianeros poseen una inclinación con respecto a la fachada de unos 70°), la escalera se posiciona en la vivienda como elemento ordenador y generador de los espacios. Paralela a la fachada, la escalera organiza la planta de manera sencilla y natural dejando las estancias principales hacia la fachada principal y las secundarias hacia el patio posterior.
En la planta baja, tras el acceso, asoma la escalera uno de sus peldaños sugiriendo su ascenso, tras ella un estudio abierto al patio y un pequeño naranjo.
En planta primera, la estancia principal de la casa (cocina-salón-comedor) se abre hacia el exterior a través del gran ventanal, la habitación secundaria y un baño lo hacen hacia el patio posterior.
En la planta bajo cubierta, la habitación principal se abre hacia las vistas a través de un gran ventanal y una terraza, tras ella el baño y el vestidor. Un hueco establece un interesante juego de visiones entre el pasillo y la escalera y una ventana en la cubierta ilumina cenitalmente esta escalera.
Obra: Barro House
Emplazamiento: Cruceiro de Barro Nº22, Noia (A Coruña)
Posición GPS: Latitud 42°47’30.00″N / Longitud 8°53’36.77″O
Autores: 2es+_oficina de arquitectura (Álvaro Marín+Alfonso Castro)
Colaboradores: José Ignacio Oliveira Lemus (cálculo estructura), 3desmas (infografía y asesoría gráfica).
Constructora: Rey Lorenzo, S.L.
Promotor: Particular
Fecha de proyecto: 09/09/2008· Fecha fin de obra: 18/02/2011
Fotografía: Héctor Santos-Díez | BISimages + www.dosesmas.es
The idea consists in creating a contemporary house but having very in account his location in a very particular zone of the villa of Noia, proposing a simple answer but rotunda, current but integradora in the context of a neighbourhood fisherman with a lot of character.
The house finds situated in the neighbourhood of Mud, inside the Villa of Noia. A place of sailor origin with houses of humble construction. In the centre of the neighbourhood, in front of the square and looking to the estuary of Noia finds the plot object of the project.
The Mud_House is born like a simple answer to some surroundings with character and some impressive seen on the estuary of Noia. A simple façade but rotunda is born with the will to give a current answer but integradora, impregnating of the freshness of the constructions of the place.
Situated between medianeras in the main façade two big hollow descentrados provide an interesting game of contrasts.
In low plant a big portalón of steel galvanised offers us his “harder” face protecting the interior of the house of his more immediate surroundings doing use of a very common material in the zone for the closing of portalones and closings.
In the first plant, a big gap opens the the house to the estuary, a drawer of steel galvanised in hot frames the gap and serves of solar protection.
The plant under cover delays some metres generating a big terrace to which opens the main bedroom of the house through a big ventanal, in the outside some persianas Venetian of aluminium serve of solar protection and of the privacy according to the needs.
The back façade of the house opens to an inner playground entirely painted of white in which the sun of the morning rebounds and floods of natural sunlight, like counterpoint a small naranjo humaniza the space.
With hardly 50m2 useful by plant and a very particular geometry (the walls medianeros possess an inclination regarding the façade of some 70°), the stairs positions in the house like element computer and generator of the spaces. Parallel to the façade, the stairs organises the plant of simple and natural way leaving the main stays to the main façade and the secondary to the back playground.
In the low plant, after the access, shows the stairs one of his stairs suggesting his promotion, after her an open study to the playground and a small naranjo.
In first plant, the main stay of the house (kitchen-living room-canteen) opens to the outside through the big ventanal, the secondary room and a bathroom do it to the back playground.
In the plant under cover, the main room opens to the seen through a big ventanal and a terrace, after her the bathroom and the vestidor. A gap establishes an interesting game of visions between the corridor and the stairs and a window in the cover lights cenitalmente these stairs.
Work: Barro House
Location: Cruceiro de Barro Nº22, Noia (A Coruña)
Position GPS: Latitude 42°47’30.00″N / Length 8°53’36.77″O
Authors: 2es+_oficina de arquitectura (Álvaro Marín+Alfonso Castro)
Collaborators: José Ignacio Oliveira Lemus (Calculation structures), 3desmas (infografía and graphical advising).
Construction: Rey Lorenzo, S.L.
Promoter: Private
Date of project: 09/09/2008 · End Dates of work: 18/02/2011
A idea consiste en crear unha vivenda contemporánea pero tendo moi en conta a súa ubicación nunha zona moi particular da vila de Noia, propoñendo unha resposta sinxela pero rotunda, actual pero integradora no contexto dun barrio mariñeiro moitísimo carácter.
A vivenda atópase situada no barrio de Barro, dentro da Vila de Noia. Un lugar de orixe marinero con vivendas de construción humilde. No centro do barrio, diante da praza e mirando a ríaa de Noia atópase a parcela obxecto do proxecto.
A Barro_House nace como unha resposta sinxela a unha contorna con carácter e unhas impresionantes vistas sobre ríaa de Noia. Unha fachada sinxela pero rotunda nace coa vontade de dar unha resposta actual pero integradora, impregnándose da frescura das construcións do lugar.
Situada entre medianeras na fachada principal dous grandes ocos descentrados proporcionan un interesante xogo de contrastes.
En planta baixa un gran portalón de aceiro galvanizado ofrécenos a súa cara máis “dura” protexendo o interior da vivenda da súa contorna máis inmediata facendo uso dun material moi común na zona para o cerramiento de portalones e pechaduras.
Na planta primeira, un gran oco abre o a vivenda cara a ríaa, un caixón de aceiro galvanizado en quente enmarca o oco e serve de protección solar.
A planta baixo cuberta atrásase uns metros xerando unha gran terraza á que se abre o dormitorio principal da vivenda a través dunha gran ventá, no exterior unhas persianas venecianas de aluminio serven de protección solar e da intimidade segundo as necesidades.
A fachada posterior da vivenda ábrese cara a un patio interior completamente pintado de branco no que o sol da mañá rebota e inunda de luz natural, como contrapunto un pequeno naranjo humaniza o espazo.
Con apenas 50m2 útiles por planta e unha geometría moi particular (os muros medianeros posúen unha inclinación con respecto á fachada duns 70°), a escaleira sitúase na vivenda como elemento ordenador e xerador dos espazos. Paralela á fachada, a escaleira organiza a planta de xeito sinxelo e natural deixando as estancias principais cara á fachada principal e as secundarias cara ao patio posterior.
Na planta baixa, tralo acceso, asoma a escaleira uno das súas peldaños suxerindo o seu ascenso, tras ela un estudo aberto ao patio e un pequeno naranjo.
En planta primeira, a estancia principal da casa (cociña-salón-comedor) ábrese cara ao exterior a través da gran ventá, a habitación secundaria e un baño fano cara ao patio posterior.
Na planta baixo cuberta, a habitación principal ábrese cara ás vistas a través dunha gran ventá e unha terraza, tras ela o baño e o vestidor. Un oco establece un interesante xogo de visións entre o corredor e a escaleira e unha fiestra na cuberta ilumina cenitalmente esta escaleira.
Obra: Barro House
Emplazamento: Cruceiro de Barro Nº22, Noia (A Coruña)
Posición GPS: Latitude 42°47’30.00″N / Lonxitude 8°53’36.77″O
Autores: 2es+_oficina de arquitectura (Álvaro Marín+Alfonso Castro)
Colaboradores: José Ignacio Oliveira Lemus (cálculo estructura), 3desmas (infografía e asesoría gráfica).
Constructora: Rey Lorenzo, S.L.
Promotor: Particular
Data de proxecto: 09/09/2008 · Data fin de obra: 18/02/2011
La excavación es una forma de construcción diferente que da lugar a espacios de una libertad total. Pensemos en modelar sin inconvenientes el volumen que deseamos para una estacia a partir de una masa resistente y continua.
Si existe un espacio absoluto, éste seguro que parte de esta “otra” forma de arquitectura poseedora de un potencial de creación que el hombre pocas veces se ha planteado utilizar. Esta investigación intenta desentrañar cuáles son sus características para que nos ayuden a iluminar obras conocidas que nos resultan herméticas o simplemente nos causan extrañeza, obras cuya ideación desde la construcción tectónica o aditiva nos parece difícil. Trata diez conocidas arquitecturas de todos los tiempos, desde la ermita de San Baudelio al museo para la Fundación Solomon R. Guggenheim, cuyo estudio deja al descubierto distintas estrategias en el proyecto arquitectónico: el hallazgo súbito, la transposición directa, el método progresivo pausado y seguro, la identificación iconológica, la materialización del capricho o la obsesión, la lucha con los requerimientos ajenos a la idea o la utilización de las últimas tecnologías.
A excavación é unha forma de construción diferente que dá lugar a espazos dunha liberdade total. Pensemos en modelar sen inconvenientes o volume que desexamos para unha estacia a partir dunha masa resistente e continua.
Si existe un espazo absoluto, este seguro que parte desta “outra” forma de arquitectura posuidora dun potencial de creación que o home poucas veces suscitouse utilizar. Esta investigación intenta desentrañar cales son as súas características para que nos axuden a iluminar obras coñecidas que nos resultan herméticas ou simplemente cáusannos extrañeza, obras cuxa ideación desde a construción tectónica ou aditiva parécenos difícil. Trata dez coñecidas arquitecturas de todos os tempos, desde a ermida de San Baudelio ao museo para a Fundación Solomon R. Guggenheim, cuxo estudo deixa ao descuberto distintas estratexias no proxecto arquitectónico: o achado súbito, a transposición directa, o método progresivo pausado e seguro, a identificación iconológica, a materialización do capricho ou a obsesión, a loita cos requerimientos alleos á idea ou a utilización das últimas tecnoloxías.
The excavation is a form of different construction that gives place to spaces of a total freedom. Let’s think of shaping without disadvantages the volume that we wish for an estacia from a resistant and constant mass.
If an absolute space exists, sure this one that departs from this «other one» forms of architecture poseedora of a potential of creation that the man rarely has considered to use. This investigation tries to uncover which are his characteristics in order that they help us to illuminate known works that us turn out to be hermetic or simply they cause theirs strangeness, works which ideación from the tectonic construction or aditiva it seems to us to be difficult. It treats ten known architectures of all the times, from San Baudelio’s hermitage to the museum for the Foundation Solomon R. Guggenheim, whose study leaves to the overdraft different strategies in the architectural project: the sudden find, the direct transposition, the progressive slow and sure method, the identification iconológica, the materialization of the caprice or the obsession, the struggle with the requirements foreign to the idea or the utilization of the last technologies.
Peter Smithson (Stockton-on-Tees 1923-2003) y Alison Smithson (Alison Gill) (Sheffield 1928- 1993) fueron dos arquitectos y urbanistas ingleses que trabajaron activamente en los aspectos teóricos de la arquitectura de las décadas de los 50 y 60. Están considerados cofundadores del brutalismo, y formaron parte del Team 10, un grupo de arquitectos que desde su primera reunión en 1954 ejerció, mediante sus publicaciones, una gran influencia en el urbanismo de la segunda mitad del siglo XX. En otras disciplinas artísticas, también formaron parte del Independent Group en 1956.
Los arquitectos se conocieron mientras estudiaban en la Universidad de Durham y contrajeron matrimonio en 1949, abriendo un estudio propio un año después.
La importancia de esta pareja de arquitectos estriba más en su trabajo teórico sobre la arquitectura y el urbanismo que en la construcción de edificios, pero entre sus proyectos destacan el Golden Lane Housing (Londres, 1952), donde la composición abierta y compleja del barrio pretende romper con los principios de zonificación propios del racionalismo de principios de siglo, y la urbanización Robin Hood Gardens en Londres, construida entre 1966 y 1972. La disposición curvilínea y abierta de los edificios, organizados en torno a un gran jardín, materializa finalmente el concepto de lo que para los Smithson debe ser la arquitectura.
[:gl]http://www.youtube.com/watch?v=UH5thwHTYNk
Peter Smithson (Stockton-on-Tees 1923-2003) e Alison Smithson (Alison Gill) (Sheffield 1928- 1993) foron dous arquitectos e urbanistas ingleses que traballaron activamente nos aspectos teóricos da arquitectura das décadas dos 50 e 60. Están considerados cofundadores do brutalismo, e formaron parte do Team 10, un grupo de arquitectos que desde a súa primeira reunión en 1954 exerceu, mediante as súas publicacións, unha gran influencia no urbanismo da segunda metade do século XX. Noutras disciplinas artísticas, tamén formaron parte do Independent Group en 1956.
Os arquitectos coñecéronse mentres estudaban na Universidade de Durham e contraeron matrimonio en 1949, abrindo un estudo propio un ano despois.
A importancia desta parella de arquitectos estriba máis no seu traballo teórico sobre a arquitectura e o urbanismo que na construción de edificios, pero entre os seus proxectos destacan o Golden Lane Housing (Londres, 1952), onde a composición aberta e complexa do barrio pretende romper cos principios de zonificación propios do racionalismo de principios de século, e a urbanización Robin Hood Gardens en Londres, construída entre 1966 e 1972. A disposición curvilínea e aberta dos edificios, organizados en torno a un gran xardín, materializa finalmente o concepto do que para os Smithson debe ser a arquitectura.
[:en]http://www.youtube.com/watch?v=UH5thwHTYNk
Peter Smithson (Stockton-on-Tees 1923-2003) and Alison Smithson (Alison Gill) (Sheffield 1928-1993) were two architects and English town planners who were employed actively at the theoretical aspects of the architecture of the decades of the 50 and 60. They are considered to be co-founders of the brutalismo, and there formed a part of the Team 10, one group of architects that from his first meeting in 1954 he exercised, by means of his publications, a great influence in the urbanism of the second half of the 20th century. In other artistic disciplines, also they formed a part of the Independent Group in 1956.
The architects knew themselves while they were studying in the University of Durham and they married in 1949, opening an own study one year later.
The importance of this pair of architects rests more on his theoretical work on the architecture and the urbanism that in the building construction, but between his projects they emphasize the Golden Lane Housing (London, 1952), where the opened and complex composition of the neighborhood tries to break with the own beginning of zoning of the rationalism of beginning of century, and the urbanization Robin Hood Gardens in London, constructed between 1966 and 1972. The disposition curvilinear and opened of the buildings, organized concerning a great garden, materializes finally the concept of what for the Smithson must be the architecture.
«Humilde y colosal», como le llamó su amigo Cézanne, Camille Pissarro (Santo Tomás, Islas Vírgenes, 1830 – París, 1903) es quizá la figura fundamental del impresionismo y al mismo tiempo la menos reconocida de ese movimiento. Como mentor del grupo, en 1873 redactó los estatutos de la cooperativa de artistas que iniciaría las exposiciones impresionistas, y fue el único pintor que participó en todas ellas, desde 1874 hasta 1886. Pero la carrera de Pissarro sería eclipsada por el inmenso éxito de su amigo Monet.
Esta primera retrospectiva del artista en España está centrada en el paisaje, tanto rural como urbano, el género abrumadoramente dominante en la producción de Pissarro. La muestra, que presenta 79 óleos, se articula cronológicamente en función de los lugares donde residió y que inspiraron su pintura, como Louveciennes, Pontoise y Éragny.
El catálogo de la exposición reproduce las 79 obras de la muestra, centrada en el paisaje −tanto rural como urbano−, el género más importante dentro de la producción de Pissarro, y se articula cronológicamente en función de los lugares donde residió y que inspiraron su pintura, como Louveciennes, Pontoise y Éragny. Incluye ensayos de los más reconocidos especialistas en Pissarro: Richard R. Brettell (profesor de la Universidad de Texas y especialista en Historia del Arte de los siglos XIX y XX); Joachim Pissarro (profesor de Historia del Arte y director de las Hunter College Galleries y coautor del catálogo razonado de Camille Pissarro); y Guillermo Solana (comisario de la exposición y director artístico del Museo). Ha sido editado en español y en inglés, ambas con encuadernación rústica.
«Humilde e colosal», como lle chamou o seu amigo Cézanne, Camille Pissarro (Santo Tomás, Illas Virxes, 1830 – Parides, 1903) é quizá a figura fundamental do impresionismo e ao mesmo tempo a menos recoñecida dese movemento. Como mentor do grupo, en 1873 redactou os estatutos da cooperativa de artistas que iniciaría as exposicións impresionistas, e foi o único pintor que participou en todas elas, desde 1874 ata 1886. Pero a carreira de Pissarro sería eclipsada polo inmenso éxito do seu amigo Monet.
Esta primeira retrospectiva do artista en España está centrada na paisaxe, tanto rural como urbano, o xénero abrumadoramente dominante na produción de Pissarro. A mostra, que presenta 79 óleos, se articula cronológicamente en función dos lugares onde residiu e que inspiraron a súa pintura, como Louveciennes, Pontoise e Éragny.
O catálogo da exposición reproduce as 79 obras da mostra, centrada na paisaxe −tanto rural como urbano−, o xénero máis importante dentro da produción de Pissarro, e se articula cronológicamente en función dos lugares onde residiu e que inspiraron a súa pintura, como Louveciennes, Pontoise e Éragny. Inclúe ensaios dos máis recoñecidos especialistas en Pissarro: Richard R. Brettell (profesor da Universidade de Texas e especialista en Historia da Arte dos séculos XIX e XX); Joachim Pissarro (profesor de Historia da Arte e director das Hunter College Galleries e coautor do catálogo razoado de Camille Pissarro); e Guillermo Solana (comisario da exposición e director artístico do Museo). foi editado en español e en inglés, ambas con encuadernación rústica.
«Humble and colossal», as his friend Cézanne described him, Camille Pissarro (Saint Thomas, Virgin Islands, 1830–Paris, 1903) is perhaps the most important figure of impressionism and at the same time the least familiar of the movement’s members. As mentor to the group, it was he who in 1873 drafted the statutes of the artists’ cooperative that launched the exhibitions of the impressionist group, and he was the only painter who participated in all eight of those shows, from 1874 to 1886. And yet, Pissarro’s career was eclipsed by the immense success of his friend Claude Monet.
The first retrospective of the artist ever held in Spain focuses on Pissarro’s urban and rural landscapes, the genre that overwhelmingly predominates in his oeuvre. The show presents seventy-nine oils organized chronologically, according to the places where the painter lived and which inspired his painting, such as Louveciennes, Pontoise, and Eragny.
The catalogue of the exhibition reproduces 79 works of the sample, centred on the landscape – both rural and urban-, the most important kind inside Pissarro’s production, and is articulated chronologically depending on the places where it resided and that inspired his painting, as Louveciennes, Pontoise and Éragny. It includes tests of the most recognized specialists in Pissarro: Richard R. Brettell (teacher of the University of Texas and specialist in History of the Art of the XIXth and XXth century); Joachim Pissarro (teacher of History of the Art and the director of Hunter College Galleries and co-author of Camille Pissarro’s reasoned catalogue); and Guillermo Solana (commissioner of the exhibition and art director of the Museum). It has been edited in Spanish and in English, both with rustic binding.
La casa Rietveld Schröder (en holandés: Rietveld Schröderhuis) (también conocida como la Casa Schröder) situada en Utrecht (Países Bajos) fue construida en 1924 por el arquitecto holandés Gerrit Rietveld en colaboración con la Sra. Truus Schröder-Schrader, quien encargó el proyecto para lo que fue su residencia, y la de sus tres hijos, hasta su muerte en 1985. El requisito principal era un diseño preferiblemente sin paredes.
La casa, uno de los mejores ejemplos conocidos del estilo de De Stijl, fue restaurada por Bertus Mulder y actualmente es un museo. En el año 2000 fue incluida por la UNESCO en la lista de Patrimonio de la Humanidad.
http://youtu.be/kf8WdLNuTj0
A casa Rietveld Schröder (en holandés: Rietveld Schröderhuis) (tamén coñecida como a Casa Schröder) situada en Utrecht (Países Baixos) foi construída en 1924 polo arquitecto holandés Gerrit Rietveld en colaboración coa Sra. Truus Schröder-Schrader, quen encargou o proxecto para o que foi a súa residencia, e a dos seus tres fillos, ata a súa morte en 1985. O requisito principal era un deseño preferiblemente sen paredes.
A casa, un dos mellores exemplos coñecidos do estilo de De Stijl, foi restaurada por Bertus Mulder e actualmente é un museo. No ano 2000 foi incluída pola UNESCO na lista de Patrimonio da Humanidade.
The house Rietveld Schröder (in Dutch: Rietveld Schröderhuis) (also known as the House Schröder) placed in Utrecht (Netherlands) was constructed in 1924 by the Dutch architect Gerrit Rietveld in collaboration with Ms Truus Schröder-Schrader, who entrusted the project for what it was his residence, and that of his three children, up to his death in 1985. The principal requirement was a design preferably without walls.
The house, one of the best examples known about the style of Of Stijl, was restored by Bertus Mulder and nowadays it is a museum. In the year 2000 it was included by the UNESCO in the list of Heritage of the Humanity.
El arquitecto Alfredo Baertl Montori (nació en Lima – Perú el 09 de marzo de 1928) realizó los estudios de arquitectura en la Universidad Nacional de Ingeniería (en ese entonces Escuela de Ingenieros), en la misma ciudad, titulándose en el año de 1951.
En la casa del arquitecto Baertl M. revisando los trabajos de recopilación e investigación. Miraflores, Lima – 2008 | Fotografía: Fernando Freire Forga
Desde 1948 hasta 1950 practicó en las oficinas del arquitecto Raúl Morey y entre los años de 1950 a 1952 en las oficinas de los arquitectos asociados Santiago Agurto, Javier Cayo y Eduardo Neira. Para mediados de la década de 1950 trabajó en el Seguro Social como Arquitecto Proyectista, bajo la tutela del reconocido arquitecto Ricardo Malachowski.1 Es en esta etapa donde inicia su interés por el diseño hospitalario, adquiriendo conocimientos que aplicaría años después para la Proyección del Hospital General Maria Auxiliadora y el Hospital de Neoplásicas (Instituto Nacional de Enfermedades Neoplásicas, INEN), ambos en la ciudad de Lima.
De las viviendas unifamiliares que proyectó destaca la casa para el Sr. Nycander, en 1957, la cual recibió un premio por parte de la municipalidad de Miraflores, como reconocimiento a la calidad arquitectónica lograda.
Casa de la Torre Ugarte en Chiclayo, 1960´s | Fotografía: Fernando Freire Forga
Las obras del arquitecto Baertl destacaron por los magníficos detalles logrados. Casi la totalidad de los proyectos diseñados por su estudio fueron construidos por él, permitiéndole lograr un fino acabado en sus proyectos. Los acabados solía diseñarlos con los mismos proveedores, con el señor Pedro Roselló2 diseñó los enchapes de piedra, haciendo lo mismo con las carpinterías de aluminio y madera, en las cuales obtuvo originales soluciones para sus proyectos.
También proyectó y construyó varias viviendas unifamilaires en las ciudades de Chiclayo y Piura a inicios de la década de 1960.
Para finales de la década de 1960 – 1970 en adelante, el trabajo de Baertl destacará también en la planificación y desarrollo urbano de ciudades mineras: Compañía Minera Milpo, Cia. Minera San Ignacio de Morococha, Cia. Minera Raura, Cia. Minera Atacocha, entre otras.
Detalle de ingreso de la casa Nycander. Alfredo Baertl Montori, arquitecto. 1957 | Fotografía: Fernando Freire Forga
Detalle de ingreso de su casa en Miraflores – Lima. alfredo Baertl montori, arquitecto. 1961 | Fotografía: Fernando Freire Forga
Casa Woodman en Piura. Alfredo Baertl M. 1963 | Fotografía: Fernando Freire Forga
Instituto Nacional de Enfermedades Neoplásicas, INEN | Fotografía: Fernando Freire Forga
Entre los años de 1970 y 1985, el arquitecto Baertl desarrollará dos proyectos de gran envergadura para nuestro país, como son el Hospital General Maria Auxiliadora y el Instituto Nacional de Enfermedades Neoplásicas INEN, ambos construidos en la ciudad de Lima.
1 El arquitecto Alfredo Baertl Montori participó como colaborador en la supervisión de la construcción del Hospital del Empleado de Lima, hoy Edgardo Rebagliati, (1150 camas), el Hospital del Empleado de Chiclayo y Arequipa (300 camas en cada uno), bajo la dirección del arquitecto Ricardo Malachowski. 2 www.rossellocia.com.pe
Recolectores Urbanos Editorial se ocupa de la publicación de investigaciones inéditas mediante herramientas de divulgación innovadoras como la Realidad Aumentada y formatos propios como cOOlbook.
Con una línea editorial donde se combinan las posibilidades que ofrecen las tecnologías de la información y la comunicación con el trabajo editorial más tradicional, Recolectores Urbanos Editorial desarrolla libros vivos conectados con el lector.
Arquitectura, cultura, ciudad y territorio, sociedad y participación son los temas tratados en los libros de Recolectores Urbanos, unas publicaciones que se agrupan en torno a cuatro colecciones: Textos, Tesis, Máster y Diálogos.
Para festejar este primer aniversario de la editorial, Recolectores Urbanos lanzará el lunes 8 de julio un concurso de preguntas y respuestas para premiar al mejor seguidor de la editorial.
PARTICIPA EN EL CONCURSO Y GANA DOS LIBROS
RU Editorial celebra contigo su primer aniversario poniéndote a prueba.
¿Eres el que más sabe sobre RU Editorial? ¿Conoces sus colecciones y la temática de sus libros? Si la respuesta a todas estas preguntas es afirmativa estás preparado para participar en el concurso “1º Aniversario RU Editorial”
Un concurso tipo trivial que hará un breve repaso de la trayectoria editorial de RU Editorial y que tendrá como premio dos libros de la colección TFM (Trabajo Fin de Máster) “Proyectos Encontrados” y “Miradas Excéntricas”.
Buscamos un ganador, así que si eres el que más sabes ¿A qué esperas?
Recolectores Urbanos Editorial ocúpase da publicación de investigacións inéditas mediante ferramentas de divulgación innovadoras como a Realidade Aumentada e formatos propios como cOOlbook.
Cunha liña editorial onde se combinan as posibilidades que ofrecen as tecnoloxías da información e a comunicación co traballo editorial máis tradicional, Recolectores Urbanos Editorial desenvolve libros vivos conectados co lector.
Arquitectura, cultura, cidade e territorio, sociedade e participación son os temas tratados nos libros de Recolectores Urbanos, unhas publicacións que se agrupan en torno a catro colecciones: Textos, Teses, Máster e Diálogos.
Para festexar este primeiro aniversario da editorial, Recolectores Urbanos lanzará o luns 8 de xullo un concurso de preguntas e respostas para premiar ao mellor seguidor da editorial.
PARTICIPA NO CONCURSO E GANA DOUS LIBROS
RU Editorial celebra contigo o seu primeiro aniversario poñéndoche a proba.
¿Es o que máis sabe sobre RU Editorial? Coñeces as súas coleccións e a temática dos seus libros? Si a resposta a todas estas preguntas é afirmativa estás preparado para participar no concurso “1º Aniversario RU Editorial”
Un concurso tipo trivial que fará un breve repaso da traxectoria editorial de RU Editorial e que terá como premio dous libros da colección TFM (Traballo Fin de Máster) “Proxectos Atopados” e “Miradas Excéntricas”.
Buscamos un ganador, así que si es o que máis sabes ¿A que esperas?
Urban recollectors Publishinghouse deals with the publication of unpublished investigations by means of innovative tools of spreading as the Increased Reality and own formats as cOOlbook.
With a publishing line where there are combined the possibilities that offer the technologies of the information and the communication with the most traditional publishing work, Recolectores Urbanos Publishing house develops alive books connected with the reader.
Architecture, culture, city and territory, society and participation are the topics treated in the books of Recolectores Urbanos, a few publications that are grouped concerning four collections: Texts, Thesis, Máster and Dialogues.
To feast this first anniversary of the publishing house, Urban Recollectors it will throw on Monday, the 8th of July a contest of questions and answers to reward the best follower of the publishing house.
TAKE PART IN THE CONTEST AND GAINS TWO BOOKS
Publishing RU celebrates with you his first anniversary testing you.
Are you the one that more it knows on Publishing RU? Do you know his collections and the subject matter of his books? If the response to all these questions is affirmative you are prepared to inform in the contest “1º Anniversary Publishing RU”
A contest trivial type that will do a brief revision of the publishing path of Publishing RU and that will take as a prize two books of the collection TFM (I Work Máster’s End) “Proyectos Encontrados” and “Miradas Excéntricas”.
We search a winner, so if you are the one that more you know to what waits?
Almudena de Benito, de Chiquitectos | Fotografía: Luis Díaz Díaz
Chiquitectos es un proyecto de Almudena de Benito, que decidió materializar esta idea reuniendo así su interés por la arquitectura y por la educación. El proyecto nació debido a la necesidad existente de educar a los niños y jóvenes en un área de gran importancia, que no suele formar parte de los programas de los centros educativos españoles, el conocimiento y la implicación con aquello que nos rodea: el entorno construido y el medio ambiente.
Chiquitectos cuenta con un equipo multidisciplinar, no sólo arquitectos, sino también otros colaboradores provenientes del mundo del diseño y de las artes. Además, cuentan con el apoyo de una psicopedagogía para la elaboración de programas y actividades.
Colaboran con Chiquitectos, Ana Alonso, Pablo Albaladejo, Almudena Bustos, Marina Cariño, Javier Cuervo, Cristina García y Marta de las Heras
¿Cuál ha sido tu formación y trayectoria profesional previa a Chiquitectos?
Estudié arquitectura en la ETSAM y ahora estoy escribiendo la tesis doctoral.
¿Te planteaste en algún momento, presente, pasado o futuro, buscar trabajo en el extranjero?
Por supuesto, creo que el trabajar o estudiar en el extranjero es una de las mejores experiencias que uno puede tener en la vida, son muy transformadoras..o al menos para mi lo han sido…
Estuve de Erasmus en Venecia y luego, una vez finalizada la carrera me fui a trabajar a Viena con una beca Leonardo, donde colaboré en tres estudios muy distintos. Fue muy enriquecedor, tanto a nivel personal como profesional. Uno ve y experimenta otros modos de hacer arquitectura. Sin duda repetiría o probaría otros países.
¿Qué te llevó a poner en marcha este proyecto?
Se juntaron una serie de circunstancias personales y profesionales. Tras perder mi trabajo embarazada, al año quise retomar la actividad como arquitecta -tal y como llevaba haciendo desde que estudiaba en la escuela- y acababa de explotar la burbuja inmobiliaria…nos encontrábamos en el comienzo de la crisis…un momento muy complicado para los arquitectos que, durante mucho tiempo, hemos construido al margen de la sociedad, de sus necesidades y sus deseos. Chiquitectos nace entonces como crítica a un sistema establecido y con la intención de implicar a los niños con el mundo que les rodea y despertar su interés por el entorno construido y el desarrollo sostenible.
¿Te encontraste con muchas dificultades en su puesta en marcha?
Las dificultades al igual que el esfuerzo son cosas relativas, lo que unos pueden considerar grandes, otros lo incluyen como parte del proceso…Imagino que todos tenemos las mismas, provocadas por el momento económico en el que nos encontramos: la falta de inversión, de ayudas..en nuestro caso los recortes en el ámbito de la educación…etc y muchas, muchísimas horas de trabajo invertidas que por fortuna, comienzan a dar sus frutos un tiempo después. Hay que ser paciente y no rendirse ante la realidad, aunque no sea tan clara como nos gustaría.
¿Estás contenta con los objetivos alcanzados?
La verdad es que de momento si. Muy agradecida y creciendo poco a poco. Creo que la clave está en no tener unas expectativas demasiado altas pero no por ello dejar de esforzarse y tener ilusión por tu proyecto.
¿Crees que los arquitectos en España deberíamos seguir abriendo nuevas vías de trabajo para salir de la casilla más “tradicional” de proyectar dada la actual situación de la construcción en nuestro país?
Por supuesto. Pienso que es algo que ya está sucediendo. Existen numerosos colectivos haciendo “otras arquitecturas” un trabajo social fundamental, de recuperación del espacio público, de empoderamiento del ciudadano…de educación a través de la arquitectura en otros valores…la arquitectura tal y como la conocíamos hasta ahora ha llegado a su fin. No queda más opción que explorar este panorama que tenemos delante, la sociedad nos demanda otras cosas y debemos escucharla.
¿Qué opinas de los que se han ido a trabajar al extranjero?
Muchísimos amigos, nos solo arquitectos, se han marchado, a Berlín, a Montreal, algunos están viviendo en Dubai, Qatar, China, Chile, Brasil…por todos lados…hasta en Indonesia!. Creo que hacen bien. De no haber lanzado chiquitectos, también me hubiera marchado…
Almudena de Benito · Educación | Chiquitectos
Julio 2013
Entrevista realizada por Ana Barreiro Blanco y Alberto Alonso Oro. Agradecer a Almudena su tiempo y predisposición con este pequeño espacio.
«Escasas disciplinas habrá de mayor interés que la etimología; ello se debe a las imprevisibles transformaciones del sentido primitivo de las palabras a lo largo del tiempo»
Jorge Luis Borges, Sobre los clásicos (1952)
Luis Barragán. Casa propia en Tacubaya, ciudad de México (1947)
Jorge Luis Borges nos recuerda que las palabras tienen una historia y Denys Cuché añade que «en cierta medida, las palabras hacen la historia».1 Las palabras aparecen en determinados momentos para responder a interrogantes que la sociedad se plantea. Introducir un nombre supone un primer acto de reconocimiento y un primer paso hacia su resolución:
«Nombrar es, al mismo tiempo, plantear el problema y, en cierto modo, resolverlo».2
Varios maestros de la arquitectura han rehusado acompañar sus respuestas construidas de palabras dejando sus obras como único testimonio, sin otra compañía que el silencio: las mínimas sentencias de Mies van der Rohe o la permanente renuncia a escribir de Alvar Aalto, quién llega a afirmar
«Dios creó el papel para que en él se dibuje sólo arquitectura; todo lo demás —por lo menos para mí— es un uso impropio del mismo».3
Frente a ese silencio creador nos encontramos con la limitación humana de pensar con palabras. Como nos recuerda el historiador John Luckacs en sus memorias:
«hablamos, escribimos y enseñamos por medio de las palabras».4
Desvelar el conocimiento de la arquitectura es una atractiva experiencia, dónde en-señar se convierte en un dar señas que vinculen ese conocimiento con la obra construida, con esa primera y permanente lección no escrita.
A lo largo de nueve textos —introducidos por nueve palabras— se ha ido dando forma a un hipotético curso académico sobre el significado de la modernidad. Un recorrido con numerosos fragmentos, derivas, sugerencias e hipervínculos que cada uno puede revisar y reconstruir con sus propias palabras. Ése sería el mejor legado que un final de curso puede ofrecer: un descubrimiento personal. Volviendo a Lukacs,
«las palabras no son categorías finitas, sino significados: son lo que significan para nosotros. Cada una tiene su propia historia, su vida y su muerte, sus poderes mágicos y sus límites».5
Luis Barragán, que también era un maestro parco en palabras, se autoimpuso una serie de conceptos cuando tuvo que enfrentarse a un amplio discurso y, a través de ellos, fue desgranando su visión personal de la arquitectura. Así aparecen la belleza, el silencio, la soledad, la alegría, la nostalgia… palabras que también llegan a nosotros a través de su obra y que poseen una gran capacidad de evocación, de llevarnos a nuevos descubrimientos y nuevas historias.
Cuando construyó su propia casa, aquellas «imprevisibles transformaciones» de las que hablaba Borges se hicieron patentes:
«Ha estado cambiando constantemente. Le he quitado muros, los he puesto, he aumentado algunas ventanas y reducido otras. También en la azotea he hecho modificaciones; al principio sus muros eran blancos; después les he puesto color».6
La obra se convierte en un magnífico epílogo para su silencioso magisterio:
«pienso que todo seguirá cambiando porque la arquitectura es como un ser vivo que se modifica conforme cambian las personas que la habitan. Una casa nunca está terminada, es un organismo en constante evolución».7
Como el aprendizaje, como la vida.
antonio s. río vázquez . arquitecto
a coruña. julio 2013
Notas
1 CUCHÉ, Denys. La noción de cultura en las ciencias sociales. Buenos Aires: Nueva Visión, 2004, p. 9. 2Ibíd. 3 PALLASMAA, Juhani (Ed.). Conversaciones con Alvar Aalto. Barcelona: Gustavo Gili, 2010, p. 11 4 LUKACS, John. Últimas voluntades. Memorias de un historiador. Madrid: Turner, 2013, p. 15 5Ibíd. 6 FIGUEROA, Aníbal. El arte de ver con inocencia. Pláticas con Luis Barragán. México: Universidad Autónoma Metropolitana, 1989, p. 102 7Ibíd.
Desde el jueves 4 de julio, el salón de actos del MARCO acoge PROJECT MOSCOW, una muestra comisariada por Alberto Carton y concebida como obra única, formada por cuatro videocreaciones que muestran las experiencias en la capital rusa de cuatro artistas: Marta Alvim, Christian García Bello, Jacobo Bugarín y Federico Vladimir Strate Pezdirc. En formato vídeo monocanal, se exhibe en el Museo de Arte Contemporánea de Vigo hasta el 8 de septiembre.
PROJECT MOSCOW es una exposición concebida como una obra única, formada por cuatro videocreaciones que muestran las experiencias en la capital rusa de cuatro artistas: Marta Alvim (Oporto, 1979), Christian García Bello (A Coruña, 1986), Jacobo Bugarín (Santiago de Compostela, 1983) y Federico Vladimir Strate Pezdirc (Buenos Aires, 1983). Durante varios meses recorrieron, grabaron, fotografiaron y vivieron la ciudad de Moscú a través de sus calles y habitantes.
El resultado fue la creación de una obra en vídeo por cada uno de los artistas participantes, producidas por 9THE13LAB (Dánada Libertas, A Coruña), y un documental sobre el proyecto realizado por el cineasta Rogelio Fernández y el compositor Ismael Berdei. PROJECT MOSCOW se presentó al público por primera vez en diciembre de 2012 en el Museo de Arte Contemporáneo Gas Natural Fenosa (MAC). En el caso del MARCO, el proyecto se exhibe en formato vídeo monocanal, en el espacio del salón de actos.
PROJECT MOSCOW funciona como vértice en el que convergen las sensibilidades de cuatro artistas, desde la inquietud suscitada por un entorno urbano desconocido para todos ellos. En este proceso, interiorizan y exponen elementos no solo creativos, sino también de reflexión individual sobre la impronta psicológica de la percepción y su reflejo en la plástica y en el videoarte. La idea del desplazamiento a un espacio geográfico desconocido se abre a factores en los que el individuo se convierte en protagonista actoral de su propia existencia.
La particularidad de este proyecto es el tratamiento colectivo de una acción artística en una ciudad ajena que, pese a su aparente uniformidad de criterio, es profundamente variable al conjugar las personalidades de cuatro individuos. Los resultados, desde una misma localización, nos hacen tomar conciencia de los diferentes estados anímicos, de su influencia en el subconsciente, de la transmisión de conceptos entre la sensibilidad, la percepción y su conversión en lenguaje.
Abordar un proyecto desde la distancia, sin la influencia inmediata del entorno, sumerge a la persona en un estado casi de ensoñación, donde el principal amarre, el respiro y la seguridad, proceden de uno mismo para poder enfrentarse al caos externo, a la agresión de lo extraño.
En las cuatro propuestas artísticas de PROJECT MOSCOW, la introspección, el análisis, el proceso de investigación, la aceptación del desencuentro desde el encuentro, generan un resultado que se estructura en torno a la dependencia de la memoria, de lo inmaterial, y de la justificación de uno mismo ante una sociedad despojada de la seguridad más cotidiana o inmediata.
Fechas: 4 julio 2013 – 8 septiembre 2013
Lugar: salón de actos
Horario: martes a sábados (festivos incluidos) de 11.00 a 14.30 y de 17.00 a 21.00 y domingos de 11.00 a 14.30
Dende o xoves 4 de xullo, o salón de actos do MARCO acolle PROJECT MOSCOW, unha mostra comisariada por Alberto Carton e concibida como obra única, formada por catro videocreacións que mostran as experiencias na capital rusa de catro artistas: Marta Alvim, Christian García Bello, Jacobo Bugarín e Federico Vladimir Strate Pezdirc. En formato vídeo monocanle, exhíbese no Museo de Arte Contemporánea de Vigo ata o 8 de setembro.
PROJECT MOSCOW é unha exposición concibida como unha obra única, formada por catro videocreacións que mostran as experiencias na capital rusa de catro artistas: Marta Alvim (O Porto, 1979), Christian García Bello (A Coruña, 1986), Jacobo Bugarín (Santiago de Compostela, 1983) e Federico Vladimir Strate Pezdirc (Bos Aires, 1983). Durante varios meses percorreron, gravaron, fotografaron e viviron a cidade de Moscova a través das súas rúas e habitantes.
O resultado foi a creación dunha obra en vídeo por cada un dos artistas participantes, producidas por 9THE13LAB (Dánada Libertas, A Coruña), e un documental sobre o proxecto realizado polo cineasta Rogelio Fernández e o compositor Ismael Berdei. PROJECT MOSCOW presentouse ao público por primeira vez en decembro de 2012 no Museo de Arte Contemporánea Gas Natural Fenosa (MAC). No caso do MARCO, o proxecto exhíbese en formato vídeo monocanle, no espazo do salón de actos.
PROJECT MOSCOW funciona como vértice no que converxen as sensibilidades de catro artistas, dende a inquietude suscitada por un ámbito urbano descoñecido para todos eles. Neste proceso, interiorizan e expoñen elementos non só creativos, senón tamén de reflexión individual sobre a pegada psicolóxica da percepción e o seu reflexo na plástica e na videoarte. A idea do desprazamento a un espazo xeográfico descoñecido ábrese a factores nos que o individuo se converte en protagonista actoral da súa propia existencia.
A particularidade deste proxecto é o tratamento colectivo dunha acción artística nunha cidade allea que, malia a súa aparente uniformidade de criterio, é profundamente variable ao conxugar as personalidades de catro individuos. Os resultados, dende unha mesma localización, fannos tomar conciencia dos diferentes estados anímicos, da súa influencia no subconsciente, da transmisión de conceptos entre a sensibilidade, a percepción e a súa conversión en linguaxe.
Abordar un proxecto dende a distancia, sen a influencia inmediata da contorna, sumerxe á persoa nun estado case de ensoñación, onde o principal amarre, o respiro e a seguridade, proceden dun mesmo para poder enfrontarse ao caos externo, á agresión do estraño.
Nas catro propostas artísticas de PROJECT MOSCOW, a introspección, a análise, o proceso de investigación, a aceptación do desencontro dende o encontro, xeran un resultado que se estrutura en torno á dependencia da memoria, do inmaterial, e da xustificación dun mesmo ante unha sociedade despoxada da seguridade máis cotiá ou inmediata.
Datas: 4 xullo 2013 – 8 setembro 2013
Lugar: salón de actos
Horario: martes a sábados (festivos incluídos) de 11.00 a 14.30 e de 17.00 a 21.00, domingos, de 11.00 a 14.30
From the Thursday 4 July, the living room of acts of the MARCO receives PROJECT MOSCOW, a sample curated by Alberto Carton and conceived like only work, formed by four videocreaciones that show the experiences in the Russian capital of four artists: Marta Alvim, Christian García Beautiful, Jacobo Bugarín and Federico Vladimir Strate Pezdirc. In format video monocanal, exhibits in the Museum of Contemporary Art of Vigo until 8 September.
PROJECT MOSCOW Is an exhibition conceived like an only work, formed by four videocreaciones that show the experiences in the Russian capital of four artists: Marta Alvim (Oporto, 1979), Christian García Beautiful (A Coruña, 1986), Jacobo Bugarín (Santiago de Compostela, 1983) and Federico Vladimir Strate Pezdirc (Buenos Aires, 1983). During several months visited, recorded, photographed and lived the city of Moscow through his streets and inhabitants.
The result was the creation of a work in video by each one of the artists participants, produced by 9THE13LAB (Dánada Libertas, A Coruña), and a documentary on the project realised by the film-maker Rogelio Fernández and the composer Ismael Berdei. PROJECT MOSCOW Presented to the public for the first time in December of 2012 in the Museum of Contemporary Art Natural Gas Fenosa (MAC). In the case of the FRAME, the project exhibits in format video monocanal, in the space of the living room of acts.
PROJECT MOSCOW Works like vértice in which they converge the sensitivities of four artists, from the restlessness aroused by some urban surroundings stranger for all they. In this process, internalise and expose elements no only creative, but also of individual reflection on the psychological print of the perception and his reflection in the plastic and in the videoarte. The idea of the trip to a geographic space stranger opens to factors in which the individual turns into leading actoral of his own existence.
The peculiarity of this project is the collective treatment of an artistic action in an extraneous city that, in spite of his apparent uniformity of criterion, is deeply variable to the conjugar the personalities of four individuals. The results, from a same location, do us take consciousness of the different states anímicos, of his influence in the subconsciente, of the transmission of concepts between the sensitivity, the perception and his conversion in language.
Tackle a project from the distance, without the immediate influence of the surroundings, submerges to the person in a state almost of ensoñación, where the main tie up, the break and the security, proceed of one same to be able to confront to the external chaos, to the aggression of the odd.
In the four artistic proposals of PROJECT MOSCOW, the introspection, the analysis, the process of investigation, the acceptance of the desencuentro from the meeting, generate a result that structures around the dependency of the memory, of the immaterial, and of the justification of one same in front of a society undressed of the most daily security or immediate.
Dates: 4 July 2013 – 8 September 2013
Place: Conference Room
Hours: Tuesday to Saturday (including bank holidays) from 11am to 2.30pm and from 5pm to 9pm. Sundays from 11am to 2.30pm
En el futuro, la apariencia de las ciudades no se alejará mucho de su aspecto actual, pero sí que cambiará su funcionamiento: los recursos se utilizarán de un modo más eficiente y razonable, y en general serán más sostenibles de lo que son hoy. Convertir los núcleos urbanos en mejores sitios para vivir será posible gracias a la integración de las tecnologías digitales con las infraestructuras de la metrópolis. En este capítulo de Redes, el arquitecto y diseñador Carlo Ratti revela a Elsa Punset que esta transformación ya se ha puesto en marcha y explica de qué modo las nuevas tecnologías tienen el potencial de cambiar tanto las ciudades como las conductas de sus habitantes. Y además, pondremos a prueba los conocimientos de los ciudadanos en materia de sostenibilidad y veremos cómo mejorarlos.
+ info
No futuro, a aparencia das cidades non se afastará moito do seu aspecto actual, pero si que cambiará o seu funcionamento: os recursos utilizaranse dun modo máis eficiente e razoable, e en xeral serán máis sostenibles do que son hoxe. Converter os núcleos urbanos en mellores sitios para vivir será posible grazas á integración das tecnoloxías digitales coas infraestructuras da metrópolis. Neste capítulo de Redes, o arquitecto e diseñador Carlo Ratti revela a Elsa Punset que esta transformación xa se puxo en marcha e explica de que modo as novas tecnoloxías teñen o potencial de cambiar tanto as cidades como as condutas dos seus habitantes. E ademais, poñeremos a proba os coñecementos dos cidadáns en materia de sostenibilidad e veremos como melloralos.
+ info
In the future, the appearance of the cities will not move away much from his current aspect, but yes that will change his functioning: the resources will be in use in a more efficient and reasonable way, and in general they will be more sustainable than they are today. To turn the urban cores into better sites to live will be possible thanks to the integration of the digital technologies with the infrastructures of the metropolis. In this chapter of Networks, the architect and designer Carlo Ratti it reveals Elsa Punset that this transformation already has is started and explains of what way the new technologies have the potential of changing both the cities and the conducts of his inhabitants. And in addition, we will test the knowledge of the citizens as for sustainability and will see how to improve them.
El próximo lunes 8 de Julio a las 20:00h la Librería Formatos de A Coruña en colaboración con la Delegación A Coruña del Colegio de Arquitectos de Galicia, y dentro del Ciclo la arquitectura como herramienta cultural para la construcción de la realidad, en defensa de la arquitectura, acogen la conferencia “Infraestruturas do doméstico”, impartida por el arquiteto Juan Domingo Santos, autor entre otras obras destacadas del Museo del Agua de Lanjarón y el Atrio de la Alhambra, éste último en colaboración con el arquitecto Álvaro Siza Vieira.
Lunes 8 de Julio a las 20:00h
Por ello, en esta ocasión tendrá lugar en la Sala de conferencias COAG de la calle Federico Tapia 64, A Coruña.
O vindeiro luns 8 de Xullo ás 20:00h a Librería Formatos da Coruña en colaboración coa Delegación A Coruña do Colexio de Arquitectos de Galicia, e dentro do Ciclo a arquitectura como ferramenta cultural para a construción da realidade, en defensa da arquitectura, acollen a conferencia “Infraestruturas do doméstico”, impartida polo arquiteto Juan Domingo Santos, autor entre outras obras destacadas do Museo do Auga de Lanjarón e o Atrio da Alhambra, este último en colaboración co arquitecto Álvaro Siza Vieira.
Lúns 8 de xullo as 20:00h
Nesta ocasión terá lugar en la Sala de conferencias COAG da rúa Federico Tapia 64, A Coruña.
El próximo lunes 8 de Julio a las 20:00h la Librería Formatos de A Coruña en colaboración con la Delegación A Coruña del Colegio de Arquitectos de Galicia, y dentro del Ciclo la arquitectura como herramienta cultural para la construcción de la realidad, en defensa de la arquitectura, acogen la conferencia “Infraestruturas do doméstico”, impartida por el arquiteto Juan Domingo Santos, autor entre otras obras destacadas del Museo del Agua de Lanjarón y el Atrio de la Alhambra, éste último en colaboración con el arquitecto Álvaro Siza Vieira.
Lunes 8 de Julio a las 20:00h
Por ello, en esta ocasión tendrá lugar en la Sala de conferencias COAG de la calle Federico Tapia 64, A Coruña.
La vivienda está situada en una de las calles peatonales más importantes de Vigo: la calle Príncipe, a la altura del museo de arte moderno,conocido como MARCO y mirando al sur lo que permite su soleamiento durante casi todo el día.
Se ubica en un edificio de principios de siglo XX ,con fachada de granito y balcones de forja. La vivienda originariamente contaba con cinco estancias, pasillo, baño y cocina en poco más de 50 m2.
Se optó por un vaciado completo, incluido el falso techo que ocultaba el entramado de cerchas de madera de la cubierta, que una vez descubiertas se incorporaron visualmente al espacio habitable.
El programa de necesidades se resuelve mediante un único elemento: una “caja “ de madera de arce, que aloja el WC, la ducha,los lavabos, la lavandería, un armario y el frente de cocina hacia el estar.
Este frente de cocina queda integrado en la caja y posee unos paneles abatibles que permiten hacer que “desaparezca” en un momento dado.
Para la construcción de esta pieza se empleó arce como guiño a los propietarios, aficionados a la música y a las guitarras españolas en las que se usa esta madera.
Este único elemento, que no llega a tocar el techo, se convierte en un mueble más del espacio ahora abierto, evitando el uso de albañilería, que sobrecargaría la estructura del forjado de madera además de dilatar los tiempos de la obra y complicar los pasos de instalaciones.
Las tablas del suelo de madera de pino originales se sustituyeron por nuevas piezas tratadas con productos antixilófagos y con aceite blanco mate, que permitirá a la madera respirar de forma natural. Las contraventanas existentes fueron lijadas para eliminar las múltiples capas de pintura que las cubrían y re-aprovechadas, así como la puerta de acceso.
En las ventanas donde no había se diseñaron nuevas contraventanas de DM lacado en blanco que permanecen fijadas a la pared o a la ventana mediante imanes.
Toda la vivienda se aisló interiormente para mejorar su eficiencia energética.
La complejidad del proyecto radica en su simplicidad, en mantener esa idea original de resolverlo todo con un único elemento dejando que el espacio vacío se convierta en el verdadero protagonista de la vivienda.
Obra: Rehabilitación de vivienda de 53m2 para una pareja joven
Equipo de proyecto: u+a arquitectura · Gracia Amandi (arquitecto) y Jorge de Uña (colaborador)
Ubicación: Calle Príncipe, Vigo, Galicia, España
Fechas: Proyecto Mayo 2011 · Fin de obra Junio 2012
Constructora: Construcciones Conde S.L.
Superficie: 53m2 útiles
Fotografías: Héctor Santos-Díez | BISimages + unamasamandi.com
Premios y reconocimientos
· Premios Gran De Area 2012 de aportación a la arquitectura, categoría de obra ejecutada.
· Finalista en los XV Premio COAG ,categoría reforma interior
The housing is placed in one of the most important pedestrian streets of Vigo: the Príncipe street, at a height of the museum of modern art, known as MARCO and looking in the southern part what his soleamiento allows during almost the whole day.
It is located in a building of beginning of 20th century, with front of granite and balconies of forge. The housing originally was possessing five stays, corridor, bath and kitchen in little more than 50 m2.
There was chosen for a complete emptying, included the false ceiling that was concealing the studding of cerchas from wood of the cover, that once tarts joined visually to the inhabitable space.
The program of needs is solved by means of the only element: a “box” of wood of maple, which lodges the WC, the shower, the wash basins, the laundry, a cupboard and the kitchen front towards to be.
This front of kitchen remains integrated to the box and possesses a few flip-top panels that allow to do that “it disappears” at any one time.
For the construction of this piece maple was used since I wink the owners made keen on the music and the Spanish guitars in which this wood is used.
This only element, which does not manage to touch the ceiling, turns into one more furniture of the space now opened, avoiding the use of masonry, which would overload the structure of forged of wood beside expanding the times of the work and complicating the steps of facilities.
The original tables of the soil of wood of pine were replaced with new pieces treated with products antixilófagos and with white dull oil, which it will allow the wood to breathe of natural form. The existing shutters were sanded to eliminate the multiple caps of painting that were covering them and re-taken advantage, as well as the door of access.
In the windows where it had not DM’s new shutters designed lacquer in white that they remain fixed to the wall or to the window by means of magnets.
The whole housing isolated internally to improve his energy efficiency.
The complexity of the project takes root in his simplicity, in supporting this original idea of solving everything with the only element allowing that the empty space should turn into the real protagonist of the housing.
Work: Rehabilitation of housing of 53m2 for a young pair
Project Team: u+a arquitectura · Grace Amandi (architect) and Jorge de Uña (collaborator)
Location: Calle Príncipe, Vigo, Galicia, Spain
Dates: Project In May, 2011 · End of work In June, 2012
· Gran De Area Award 2012 of contribution to the architecture, category of executed work.
· Finalist in the XVth COAG Award, category reforms interior
A vivenda está situada nunha das rúas peatonales máis importantes de Vigo: rúa Príncipe, á altura do museo de arte moderna, coñecido como MARCO e mirando ao sur o que permite o seu soleamento durante case todo o día.
Sitúase nun edificio de principios de século XX, con fachada de granito e balcóns de forxa. A vivenda orixinariamente contaba con cinco estancias, corredor, baño e cociña en pouco máis de 50 m2.
Optouse por un baleirado completo, incluído o falso teito que ocultaba o entramado de cerchas de madeira da cuberta, que unha vez descubertas incorporáronse visualmente ao espazo habitable.
O programa de necesidades resólvese mediante un único elemento: unha “caixa” de madeira de arce, que aloxa o WC, a ducha, os lavabos, a lavandería, un armario e a fronte de cociña cara ao estar.
Esta fronte de cociña queda integrado na caixa e posúe uns paneles abatibles que permiten facer que “desapareza” nun momento dado.
Para a construción desta peza empregouse arce como guiño aos propietarios, afeccionados á música e ás guitarras españolas nas que se usa esta madeira.
Este único elemento, que non chega a tocar o teito, convértese nun moble máis do espazo agora aberto, evitando o uso de albanelería, que sobrecargaría a estrutura do forxado de madeira ademáis de dilatar os tempos da obra e complicar os pasos de instalacións.
As táboas do chan de madeira de piñeiro orixinais substituíronse por novas pezas tratadas con produtos antixilófagos e con aceite branco mate, que permitirá á madeira respirar de forma natural. As contraventás existentes foron lixadas para eliminar as múltiples capas de pintura que as cubrían e re-aproveitadas, así como a porta de acceso.
Nas fiestras onde non había deseñáronse novas contraventás de DM lacado en branco que permanecen fixadas á parede ou á fiestra mediante imanes.
Toda a vivenda illouse interiormente para mellorar a súa eficiencia energética.
A complexidade do proxecto radica no sua simplicidade, en manter esa idea orixinal de resolvelo todo cun único elemento deixando que o espazo baleiro se convertera no verdadeiro protagonista da vivenda.
Obra: Rehabilitación de vivenda de 53m2 para unha parella xove
Equipo de proxecto: u+a arquitectura · Gracia Amandi (arquitecto) e Jorge de Uña (colaborador)
En 1963 Nikolaus Pevsner escribía: “A bicycle shed is a building; Lincoln Cathedral is a piece of architecture”. Afortunadamente hace tiempo que las construcciones “menos poéticas” han sido atendidas por los historiadores de la arquitectura –puede que por la propia supervivencia de la disciplina. Este libro es un buen ejemplo.
Me gustaría comenzar con un comentario sobre el autor, Jean-Louis Cohen. La primera vez que supe de su trabajo fue como visitante de una exposición que él había comisariado sobre la influencia americana en la arquitectura europea de primera mitad del siglo XX (“La tentación de América. Ciudad y arquitectura en Europa, 1893-1960”). La exposición había sido organizada por el Canadian Centre for Architecture (CCA) en 1995 y pudo verse en el Centro de Cultura Contemporánea de Barcelona (CCCB) en 1996. En ella se abordaba el concepto de americanismo como uno de los rasgos constituyentes de la modernidad, y para ello se analizaban las estructuras globales de las relaciones entre América y Europa. Lo que resultaba revelador en esta exposición era la manera en la que se evidenciaba la imposibilidad de entender la arquitectura sin un análisis histórico metadisciplinar, limitando el protagonismo de los grandes maestros.
[…]
David H. Falagan
The Future of Architecture Since 1889
Jean-Louis Cohen
Phaidon, 2012
En 1963 Nikolaus Pevsner escribía: “A bicycle shed is a building; Lincoln Cathedral is a piece of architecture”. Afortunadamente fai tempo que as construcións “menos poéticas” foron atendidas polos historiadores da arquitectura –poida que pola propia supervivencia da disciplina. Este libro é un bo exemplo.
Gustaríame comezar cun comentario sobre o autor, Jean-Louis Cohen. A primeira vez que souben do seu traballo foi como visitante dunha exposición que el había comisariado sobre a influencia americana na arquitectura europea de primeira metade do século XX (“A tentación de América. Cidade e arquitectura en Europa, 1893-1960”). A exposición fora organizada polo Canadian Centre for Architecture (CCA) en 1995 e puido verse no Centro de Cultura Contemporánea de Barcelona (CCCB) en 1996. Nela abordábase o concepto de americanismo como un dos trazos constituyentes da modernidad, e para iso analizábanse as estruturas globais das relacións entre América e Europa. O que resultaba revelador nesta exposición era o xeito na que se evidenciaba a imposibilidad de entender a arquitectura sen unha análise histórica metadisciplinar, limitando o protagonismo dos grandes mestres.
In 1963 Nikolaus Pevsner wrote: «A bicycle shed is a building, Lincoln Cathedral is a piece of architecture». Fortunately long ago that «less poetic» constructions have been addressed by historians of architecture -maybe for the very survival of the discipline. This book is a good example.
I would start with a comment on the author, Jean-Louis Cohen. The first I knew of his work was as a visitor to an exhibition that he had curated about American influence on European architecture from the first half of the twentieth century («Scenes of the World to Come: European Architecture and the American Challenge 1893-1960») . The exhibition was organized by the Canadian Centre for Architecture (CCA) in 1995 and was shown at the Centro de Cultura Contemporánea in Barcelona (CCCB) in 1996. It concerned the concept of Americanism as one of the constituent features of modernity, and it analyzed the global structures of relations between America and Europe. What was revealing in this exhibition was the way it evidenced the impossibility of understanding the architecture without a metadisciplinar historical analysis, limiting the role of the great masters.
We use cookies on our website to give you the most relevant experience by remembering your preferences and repeat visits. By clicking “Accept”, you consent to the use of ALL the cookies.
Necessary cookies are absolutely essential for the website to function properly. This category only includes cookies that ensures basic functionalities and security features of the website. These cookies do not store any personal information.
Any cookies that may not be particularly necessary for the website to function and is used specifically to collect user personal data via analytics, ads, other embedded contents are termed as non-necessary cookies. It is mandatory to procure user consent prior to running these cookies on your website.
Functional cookies help to perform certain functionalities like sharing the content of the website on social media platforms, collect feedbacks, and other third-party features.
Cookie
Duración
Descripción
mailmunch_second_pageview
never
Mailmunch sets this cookie to manage subscription service to mailing lists.
_mailmunch_visitor_id
never
Mailmunch sets this cookie to create a unique visitor ID for the Mailmunch mailing list software.
Performance cookies are used to understand and analyze the key performance indexes of the website which helps in delivering a better user experience for the visitors.
Analytical cookies are used to understand how visitors interact with the website. These cookies help provide information on metrics the number of visitors, bounce rate, traffic source, etc.
Cookie
Duración
Descripción
CONSENT
2 years
YouTube sets this cookie via embedded youtube-videos and registers anonymous statistical data.
_ga
2 years
The _ga cookie, installed by Google Analytics, calculates visitor, session and campaign data and also keeps track of site usage for the site's analytics report. The cookie stores information anonymously and assigns a randomly generated number to recognize unique visitors.
_gat_gtag_UA_11257418_2
1 minute
Set by Google to distinguish users.
_gid
1 day
Installed by Google Analytics, _gid cookie stores information on how visitors use a website, while also creating an analytics report of the website's performance. Some of the data that are collected include the number of visitors, their source, and the pages they visit anonymously.
Advertisement cookies are used to provide visitors with relevant ads and marketing campaigns. These cookies track visitors across websites and collect information to provide customized ads.
Cookie
Duración
Descripción
NID
6 months
NID cookie, set by Google, is used for advertising purposes; to limit the number of times the user sees an ad, to mute unwanted ads, and to measure the effectiveness of ads.
VISITOR_INFO1_LIVE
5 months 27 days
A cookie set by YouTube to measure bandwidth that determines whether the user gets the new or old player interface.
YSC
session
YSC cookie is set by Youtube and is used to track the views of embedded videos on Youtube pages.
yt-remote-connected-devices
never
YouTube sets this cookie to store the video preferences of the user using embedded YouTube video.
yt-remote-device-id
never
YouTube sets this cookie to store the video preferences of the user using embedded YouTube video.