Boceto de los tapices del Ayuntamiento de Göteborg, 1936-37
Al terminar el proyecto para la ampliación del Ayuntamiento de Göteborg (Suecia, 1935-37), E. G. Asplund firmó su trabajo. No era solo cuestión de firmar los planos, no. Firmó literalmente su obra. Hacerlo hoy nos podría parecer un ejercicio de auto-bombo, pero creo que hacerlo tal y como lo hizo el maestro de la Modernidad sueca no lo es en absoluto. Es un acto de gratitud, acaso de satisfacción personal, pero siempre un ejercicio de Arquitectura, de ésos por los que se distingue la intervención de un brillante arquitecto como lo fue él.
Entre sus bocetos para el equipamiento interior de los nuevos juzgados anexos al antiguo Rådhus se encuentra éste de la imagen que nos muestra una colección de iniciales diseminadas por un espacio recuadrado, el futuro tapiz. La fecha ocupa la esquina superior izquierda señalando el tiempo, esa coordenada fija que discreta pero solemnemente está por encima de cualquier otro signo.
La habitual tríada de agentes de toda obra (promotor, constructor y arquitecto) son la excusa que permite a su arquitecto-diseñador resolver la disposición correcta de las mayúsculas, agrupándolas en torno a tres símbolos: un mazo distintivo del juez; una plomada y una paleta por el albañil; y un compás y una plantilla de curvas, herramientas características del arquitecto.
Tapiz de los juzgados del Ayuntamiento de Göteborg, 1937
Hay ligeros cambios entre la versión proyectada del tapiz y la finalmente tejida en 1937; la más significativa resulta los atributos del arquitecto, que definitivamente serían reemplazado por un ojo atento, en alusión a la función de dirección facultativa de las obras. No deja de sorprenderme que, pese a la notoriedad internacional del arquitecto, las iniciales de Asplund son menos relevantes que las de cualquiera de los jueces, e incluso a la par del contratista principal de las obras O.E. (Olle Engkvist) o del jefe de obra G.S. (Gerdt Stendahl).
El ego del notable arquitecto que, no lo olvidemos, había sido el responsable de presentar en los países nórdicos los avances del funcionalismo europeo en la Exposición Internacional de Estocolmo en 1930, no había crecido por encima de sus obras, rasgo por el cual me parece siempre digno de admirar, y de lo que muchos starchitects hoy deberían tomar nota.
Cobran todo el sentido aquellas palabras suyas en las que apelaba a la humildad del arquitecto diciendo que:
“Un edificio de viviendas no tiene que verse. Para un arquitecto que proyecta edificios de viviendas, la mejor manera de demostrar su capacidad artística es subordinándose discretamente. Para él ha de ser más importante analizar los edificios que rodean el solar que buscar bonitas imágenes en libros de grabados y fotografías.” 1
Tengo claro que en nuestro ejercicio profesional y en nuestras Escuelas de Arquitectura deberíamos reflexionar, y mucho, acerca de estas sensatas palabras del maestro sueco. Quizá así la sociedad empezaría reconocer el papel del arquitecto como el más cualificado intérprete del lugar a la hora de intervenir en él. Como el mismo Asplund escribía en el citado texto,
“Se olvida que es más importante seguir el estilo del lugar que el estilo del tiempo”,
al respecto de la necesidad de discreción y corrección que precisa todo proyecto de arquitectura contemplado en un contexto más amplio como un escenario urbano o un entorno natural. Y, nosotros, autores de las obras, seguramente nos sentiríamos tan satisfechos de la labor que nos ocupa que, como Asplund, acabaríamos firmando orgullosos nuestras propias obras, en lugar de esconder/renegar de su autoría, como tantas veces ocurre para desgracia y frustración del arquitecto.
¡¡¡ Hagamos tapices, hagamos ARQUITECTURA !!!
Rodrigo Almonacid [r-arquitectura] · doctor arquitecto
valladolid. junio 2013
Notas:
1 Cfr. ASPLUND, E.G.: “Peligros arquitectónicos actuales para Estocolmo: los edificios de apartamentos”. Teknisk Tidskrift A, 1916. (Traducido en: Erik Gunnar Asplund. Escritos 1906/1940. El Croquis Editorial, El Escorial, 2002).
Imágenes tomadas de:
– LÓPEZ-PELÁEZ, José Manuel: La arquitectura de Gunnar Asplund. Fundación Caja de Arquitectos. Colección “Arquíthesis” nº 11. 2002 (boceto del tapiz, 1935-36).
– VV.AA.: Asplund. Ed. Gustavo Gili. Barcelona, 2ª edición, 1997 (foto tapiz colgado en una sala de vistas de los juzgados)
Este documental se divide en dos episodios. Se hace un recorrido por la vida profesional de Rem Koolhaas, aproximando al espectador a algunas de sus obras e ideas principales.
Rem Koolhaas
Es un arquitecto neerlandés reconocido a nivel mundial por su influencia en la arquitectura contemporánea. Nació el 17 de noviembre de 1944 en Rotterdam, Países Bajos. Es el fundador de la firma de arquitectura Office for Metropolitan Architecture (OMA), establecida en 1975 en Londres, y ha sido profesor en varias instituciones académicas de renombre, incluida la Universidad de Harvard.
Koolhaas es conocido por su enfoque innovador y su capacidad para desafiar las convenciones arquitectónicas establecidas. Algunos de sus proyectos más destacados incluyen la Biblioteca Pública de Seattle, el Centro de Convenciones de China en Hangzhou y la Terminal de Cruceros de Copenhague. Además de su trabajo arquitectónico, Koolhaas también ha incursionado en el campo de la teoría arquitectónica y la escritura, con libros influyentes como «Delirious New York» y «S, M, L, XL«.
Su enfoque en la reinterpretación de la arquitectura urbana y su capacidad para fusionar lo teórico con lo práctico han hecho de Rem Koolhaas una figura influyente en el mundo de la arquitectura contemporánea.
[:gl]https://youtu.be/HIxIHFn6i94
Este documental divídese en dous episodios. Faise un percorrido pola vida profesional de Rem Koolhaas, aproximando ao espectador a algunhas das súas obras e ideas principais.
[:en]https://youtu.be/HIxIHFn6i94
This documentary divides in two episodes. A tour is done by the professional life of Rem Koolhaas, bringing the spectator near to some of his works and principal ideas.
Este año, estamos celebrando el 80 aniversario del diseño clásico de Alvar Aalto, stool 60. El punto culminante del aniversario es la exposición “Stool Makes History” producida por el Museo Alvar Aalto. La exposición incluye una revisión de la historia de los taburetes stool, con imágenes, dibujos y objetos. La exposición también arrojará algo de luz sobre el complejo proceso de fabricación y presenta alguna de las copias comerciales.
Stool 60. Fotografía: Ilmari Kostiainen, Artek Collection | Alvar Aalto Museum | aaltopress.wordpress.com
Alvar Aalto Museum Gallery. Alvar Aallon katu 7. Jyväskylä. Hasta el 8 de septiembre de 2013.
Este ano, estamos celebrando o 80 aniversario do deseño clásico de Alvar Aalto, stool 60. O punto culminante do aniversario é a exposición “Stool Makes History” producida polo Museo Alvar Aalto. A exposición inclúe unha revisión da historia dos taburetes stool, con imaxes, debuxos e obxectos. A exposición tamén arroxará algo de luz sobre o complexo proceso de fabricación e presenta algunha das copias comerciais.
Stool 60. Fotografía: Ilmari Kostiainen, Artek Collection | Alvar Aalto Museum | aaltopress.wordpress.com
Alvar Aalto Museum Gallery. Alvar Aallon katu 7. Jyväskylä. Ata o 8 de setembro de 2013.
This year, we are celebrating 80 anniversary of Alvar Aalto’s classic design, stool 60. The culminating point of the anniversary is the exhibition “Stool Makes History” produced by the Museum Alvar Aalto. The exhibition includes a review of the history of the stools stool, with images, drawings and objects. The exhibition also will throw something of light on the complex manufacturing process and he presents someone of the commercial copies.
Stool 60. Photo: Ilmari Kostiainen, Artek Collection | Alvar Aalto Museum | aaltopress.wordpress.com
Alvar Aalto Museum Gallery. Alvar Aallon katu 7. Jyväskylä. Until September 8, 2013.
En el decir de Immanuel Kant, la arquitectura se concreta como un arte de las formas, un conocimiento previamente concebido de un objeto que si bien debe responder a una utilidad, como hecho artístico no está regido por un fin determinado y por lo tanto, su forma no tiene su principio en la naturaleza sino en un fin arbitrario. Esa arbitrariedad considerada como un elemento de valor per se, establece el punto basal en la narración arquitectónica de John Hejduk. Un relato fundado en ejercicios pictóricos-morfológicos cimentados en la deformación de las formas cúbicas, la incorporación del muro como elemento de diseño y en infinitas expediciones al carácter plástico de la obra de Le Corbusier.
Wall House 2, John Hejduk | Fotografía: Liao Yusheng
En ese argumento, el cubo desnaturalizado y el plano terminan por componer los signos principales de su arquitectura, un escenario donde la Wall House 2 concierta el manifiesto de esas concepciones. Diseñada en 1973 por encargo del paisajista Arthur Edward Bye, el proyecto se establece en la confrontación de dos ejes en los que el muro participa como elemento ordenador: un eje horizontal donde el muro actúa como elemento conector y otro en sentido vertical donde el muro actúa como barrera. Esta disposición de planos consolida la intención de aislar el programa en espacios autónomos, donde el muro se define como un elemento simbólico, no estructural, que propicia una tensión dinámica. Pero además representa el tiempo en el momento de paso, un paso fugaz arrogado por Hejduk en la delgadez del tabique.
Frente a la irrupción de los volúmenes, el protagonismo del plano promueve el criterio de unidad. Las entidades que en apariencia emergen del muro como cuerpos en voladizo instalan una iconografía en la que cada volumen adopta un signo propio, en correspondencia con una función particular. Esta autonomía se exalta en la separación entre piso y techo de cada volumen y se ratifica en la irrupción de elementos transparentes entre el muro y los volúmenes.
Wall House 2, John Hejduk |Fotografía: Liao Yusheng
En planta, el muro desdobla las actividades. En uno de sus lados dispone las funciones principales: dormitorio, comedor y sala de estar. En el otro, las funciones de servicio: escaleras y baños. En vertical el programa también se fragmenta: el primer nivel aloja el dormitorio, el segundo el comedor y el tercero la sala de estar. En el otro extremo, el estudio se vincula al resto del programa por un largo corredor que termina en la escalera de acceso.
El interior no permite una contemplación estática, la intención dinámica del proyecto obliga a salir de un espacio para ingresar al otro, una segmentación que contrasta con la interacción de espacios promovida por el movimiento moderno.
Wall House 2, John Hejduk |Fotografía: Liao Yusheng
La diferenciación cromática establecida en el exterior asevera la individualidad de los elementos. La elección de los colores constituye una analogía a la paleta que utilizó Le Corbusier en la Maison La Roche. Hejduk era partidario de trabajar con colores puros empleados a la manera de los neoplasticistas, pero a partir de vivenciar los colores en La Roche los acerco al gris para hacerlos más suaves. Rojo, azul, amarillo, verde y violeta, así atenuados, corresponden a un volumen y a una función específica. El muro de color gris representa la neutralidad.
Hejduk remite los colores empleados por Le Corbusier en la Maison La Roche a la obra de Jean Auguste Ingres y particularmente a su pintura “Louise de Broglie, Contesse d’Haussonville” de 1845.
Wall House 2, John Hejduk, 1973
La casa estaba destinada a construirse sobre un terreno en las afueras de Connecticut, pero una sumatoria de inconvenientes motivó al propietario a desistir de la obra. En el año 2001, meses después de la muerte de Hejduk, un proyecto empresario propició su construcción en la ciudad de Groningen, Países Bajos.
La Wall House 2 es una obra ambigua y contradictoria, de funcionalidad compleja, que puede valorarse con idéntica certeza como una experiencia de vanguardia arquitectónica o como un ejercicio pictórico tridimensional. Hejduk establece un organismo que expone las partes despojadas de su piel. Un consumado de ideas representadas en el oficio de los signos.
Marcelo Gardinetti . arquitecto
La Plata. junio 2013
[:en]
In to say of Immanuel Kant, the architecture makes concrete as an art of the forms, a knowledge before conceived of an object that though it must answer to a usefulness, since artistic fact is not governed by a certain end and therefore, his form does not have his beginning in the nature but in an arbitrary end. This arbitrariness considered as an element of value per se, establishes the basal point in John Hejduk’s architectural story. A statement been founded on pictorial – morphologic exercises established in the deformation of the cubic forms, the incorporation of the wall like element of design and in infinite expeditions to the plastic character of the work of Le Corbusier.
Wall House 2, John Hejduk | Photography: Liao Yusheng
In this argument, the unnatural bucket and the plane they end for composing the principal signs of his architecture, a scene where the Wall House 2 coordinates the manifest of these conceptions. Designed in 1973 by order of the landscape painter Arthur Edward Bye, the project is established in the confrontation of two axes in which the wall informs as element computer: a horizontal axis where the wall operates as element connector and other one in vertical sense where the wall acts as barrier. This disposition of planes consolidates the intention of isolating the program in autonomous spaces, where the wall is defined as a symbolic, not structural element, which propitiates a dynamic tension. But in addition it represents the time in the moment of step, a fleeting step assumed by Hejduk in the thinness of the partition.
Opposite to the irruption of the volumes, the protagonism of the plane promotes the criterion of unit. The entities that by all appearances emerge of the wall as bodies in projecting install an iconography in which every volume adopts an own sign, in correspondence with a particular function. This autonomy gets excited in the separation between floor and ceiling of every volume and is ratified in the irruption of transparent elements between the wall and the volumes.
Wall House 2, John Hejduk | Photography: Liao Yusheng
In plant, the wall unfolds the activities. In one of his sides he arranges the principal functions: bedroom, dining room and room of being. In other one, the functions of service: stairs and baths. In vertical the program also fragments: the first level lodges the bedroom, second the dining room and the third party the room of being. At the far end, the study links itself to the rest of the program for a long corridor that ends in the stairs of access.
The interior does not allow a static contemplation, the dynamic intention of the project forces to going out of a space to deposit other one, a segmentation that contrasts with the interaction of spaces promoted by the modern movement.
Wall House 2, John Hejduk | Photography: Liao Yusheng
The chromatic differentiation established in the exterior affirms the individuality of the elements. The choice of the colors constitutes an analogy to the palette that Le Corbusier used in the Maison La Roche. Hejduk was a supporter of working with pure colors used like the neoplasticistas, but from vivenciar the colors in The Roche brings them over to the grey to make them softer. Red, blue, yellow, green and violet, like that attenuated, they correspond to a volume and to a specific function. The wall of gray color represents the neutrality.
Hejduk sends the colors used by Le Corbusier in the Maison La Roche to Jean Auguste Ingres’s work and particularly to his painting“Louise de Broglie, Contesse d’Haussonville” de 1845.
Wall House 2, John Hejduk, 1973
The house was destined to be constructed on an area in the suburbs of Connecticut, but a sumatoria of disadvantages motivated the owner to desisting from the work. In the year 2001, some months after Hejduk’s death, a project businessman propitiated his construction in the city of Groningen, Netherlands.
The Wall House 2 is an ambiguous and contradictory work, of complex functionality, which can be valued by identical certainty as an experience of architectural forefront or as a pictorial three-dimensional exercise. Hejduk establishes an organism that exposes the parts taken off of his skin. The perfect one of ideas represented in the trade of the signs.
Marcelo Gardinetti . architect
La Plata. juny 2013
[:gl]
No dicir de Immanuel Kant, a arquitectura concrétase como unha arte das formas, un coñecemento previamente concibido dun obxecto que aínda que debe responder a unha utilidade, como feito artístico non está rexido por un fin determinado e polo tanto, a súa forma non ten o seu principio na natureza senón nun fin arbitrario. Esa arbitrariedad considerada como un elemento de valor per se, establece o punto basal na narración arquitectónica de John Hejduk. Un relato fundado en exercicios pictóricos-morfológicos cimentados na deformación das formas cúbicas, a incorporación do muro como elemento de deseño e en infinitas expedicións ao carácter plástico da obra de Le Corbusier.
Wall House 2, John Hejduk | Fotografía: Liao Yusheng
Nese argumento, o cubo desnaturalizado e o plano terminan por compoñer os signos principais da súa arquitectura, un escenario onde a Wall House 2 concierta o manifesto desas concepcións. Deseñada en 1973 por encargo do paisaxista Arthur Edward Bye, o proxecto establécese na confrontación de dous eixes nos que o muro participa como elemento ordenador: un eixo horizontal onde o muro actúa como elemento conector e outro en sentido vertical onde o muro actúa como barreira. Esta disposición de planos consolida a intención de illar o programa en espazos autónomos, onde o muro defínese como un elemento simbólico, non estructural, que propicia unha tensión dinámica. Pero ademais representa o tempo no momento de paso, un paso fugaz arrogado por Hejduk na delgadez do tabique.
Fronte á irrupción dos volumes, o protagonismo do plano promueve o criterio de unidade. As entidades que en aparencia emerxen do muro como corpos en voladizo instalan unha iconografía na que cada volume adopta un signo propio, en correspondencia cunha función particular. Esta autonomía exáltase na separación entre piso e teito de cada volume e ratifícase na irrupción de elementos transparentes entre o muro e os volumes.
Wall House 2, John Hejduk | Fotografía: Liao Yusheng
En planta, o muro desdobra as actividades. Nun dos seus lados dispón as funcións principais: dormitorio, comedor e sala de estar. No outro, as funcións de servizo: escaleiras e baños. En vertical o programa tamén se fragmenta: o primeiro nivel aloxa o dormitorio, o segundo o comedor e o terceiro a sala de estar. No outro extremo, o estudo vincúlase ao resto do programa por un longo corredor que termina na escaleira de acceso.
O interior non permite unha contemplación estática, a intención dinámica do proxecto obriga a saír dun espazo para ingresar ao outro, unha segmentación que contrasta coa interacción de espazos promovida polo movemento moderno.
Wall House 2, John Hejduk |Fotografía: Liao Yusheng
A diferenciación cromática establecida no exterior asevera a individualidade dos elementos. A elección das cores constitúe unha analogía á paleta que utilizou Le Corbusier na Maison La Roche. Hejduk era partidario de traballar con cores puras empregados ao xeito dos neoplasticistas, pero a partir de vivenciar as cores en La Roche achégoos ao gris para facelos máis suaves. Vermello, azul, amarelo, verde e violeta, así atenuados, corresponden a un volume e a unha función específica. O muro de cor gris representa a neutralidad.
Hejduk remite as cores empregadas por Le Corbusier na Maison La Roche á obra de Jean Auguste Ingres e particularmente á súa pintura “Louise de Broglie, Contesse d’Haussonville” de 1845.
Wall House 2, John Hejduk, 1973
A casa estaba destinada a construírse sobre un terreo nos arredores de Connecticut, pero unha sumatoria de inconvenientes motivou ao propietario a desistir da obra. No ano 2001, meses logo da morte de Hejduk, un proxecto empresario propiciou a súa construción na cidade de Groningen, Países Baixos.
A Wall House 2 é unha obra ambigua e contradictoria, de funcionalidad complexa, que pode valorarse con idéntica certeza como unha experiencia de vanguardia arquitectónica ou como un exercicio pictórico tridimensional. Hejduk establece un organismo que expón as partes desposuídas da súa pel. Un consumado de ideas representadas no oficio dos signos.
El próximo viernes 28 de junio se dará a conocer el ganador del Premio Eme3 Fundación Jesús Serra, un galardón que premia el mejor proyecto entre los 40 participantes nacionales e internacionales de la 8ª edición del festival arquitectura Eme3 que acoge el recinto Fabra i Coats del 27 al 30 de junio.
Como cada edición desde 1999, el comité científico de Eme3 formado por profesionales del ámbito de la arquitectura, la filosofía, el diseño y el arte, así como un representante de la fundación, han sido los encargados de escoger el proyecto que más representa la temática de esta edición, “Topias, utopias becoming real”, y sus ámbitos: nuevos usos del espacio público, la vivienda en situaciones de crisis y el espacio de trabajo en evolución.
Eme3 festival de arquitectura
Durante 4 días, el festival reúne a creadores de diferentes proyectos de arquitectura y urbanismo, nacionales e internacionales, que proponen nuevas formas de trabajo y una manera diferente de entender la realidad, reflexionando sobre la recuperación de espacios en desuso.
El festival se convierte en un laboratorio de experimentación donde es posible descubrir otras formas de hacer arquitectura y que fomenta el intercambio entre todos los participantes y el público asistente a través de la exposición Share-it y la sección Build-it con intervenciones y workshops, debates y talks dinámicos en torno a la arquitectura y la sociedad con la participación de reconocidos profesionales del ámbito de la arquitectura y el arte.
Las actividades del festival se alargarán durante todo el mes de julio, con la exposición y actividades abiertas propuestas por vecinos y asociaciones como espectáculos de danza, conciertos, talleres, y video proyecciones, entre otros, para dinamizar el espacio Fabra i Coats.
El Festival Eme3 es un espacio en el que arquitectos, urbanistas y creativos de diferentes disciplinas pueden encontrarse y mostrar sus proyectos: trabajos innovadores, poco convencionales y que de alguna manera se escapan de las tendencias mayoritarias en la construcción y la planificación urbana. Actualmente ya es un espacio de exposición, debate y experimentación que actúa como foro de interacción y lanzadera de propuestas que conjugan la arquitectura, el arte y el diseño. En sus ediciones anteriores Eme3 ha recibido un total de 70.000 visitantes.
Día: Viernes 28 de junio de 2013 Hora: 19 h Lugar: Fabra i Coats, c/Sant Adrià, 20 (Barcelona) Asisten: Javier Planas, director Eme3 y Laura Halpern, directora de la Fundación Jesús Serra
O vindeiro venres 28 de xuño darase a coñecer o ganador do Premio Eme3 Fundación Jesús Serra, un galardón que premia o mellor proxecto entre os 40 participantes nacionais e internacionais da 8ª edición do festival arquitectura Eme3 que acolle o recinto Fabra i Coats do 27 ao 30 de xuño.
Como cada edición desde 1999, o comité científico de Eme3 formado por profesionais do ámbito da arquitectura, a filosofía, o deseño e a arte, así como un representante da fundación, foron os encargados de escoller o proxecto que máis representa a temática desta edición, “Topias, utopias becoming real”, e os seus ámbitos: novos usos do espazo público, a vivenda en situacións de crises e o espazo de traballo en evolución.
Eme3 festival de arquitectura
Durante 4 días, o festival reúne a creadores de diferentes proxectos de arquitectura e urbanismo, nacionais e internacionais, que propoñen novas formas de traballo e un xeito diferente de entender a realidade, reflexionando sobre a recuperación de espazos en desuso.
O festival convértese nun laboratorio de experimentación onde é posible descubrir outras formas de facer arquitectura e que fomenta o intercambio entre todos os participantes e o público asistente a través da exposición Share-it e a sección Build-it con intervencións e workshops, debates e talks dinámicos en torno á arquitectura e a sociedade coa participación de recoñecidos profesionais do ámbito da arquitectura e a arte.
As actividades do festival alargaranse durante todo o mes de xullo, coa exposición e actividades abertas propostas por veciños e asociacións como espectáculos de danza, concertos, talleres, e video proxeccións, entre outros, para dinamizar o espazo Fabra i Coats.
O Festival Eme3 é un espazo no que arquitectos, urbanistas e creativos de diferentes disciplinas poden atoparse e mostrar os seus proxectos: traballos innovadores, pouco convencionais e que dalgún xeito escápanse das tendencias maioritarias na construción e a planificación urbana. Actualmente xa é un espazo de exposición, debate e experimentación que actúa como foro de interacción e lanzadera de propostas que conxugan a arquitectura, a arte e o deseño. Nas súas edicións anteriores Eme3 recibiu un total de 70.000 visitantes.
Día: Venres 28 de xuño de 2013
Hora: 19 h
Lugar: Fabra i Coats, c/Sant Adrià, 20 (Barcelona)
Asisten: Javier Planas, director Eme3 e Laura Halpern, directora da Fundación Jesús Serra
Next Friday 28 June it will give to know the winner of the Prize Eme3 Foundation Jesús Serra, a galardón that rewards the best project between the 40 national participants and international of the 8ª edition of the festival architecture Eme3 that receives the enclosure Fabra i Coats of the 27 to 30 June.
As each edition from 1999, the scientific committee of Eme3 formed by professionals of the field of the architecture, the philosophy, the design and the art, as well as a representative of the foundation, have been the attendants to choose the project that more represents the thematic of this edition, “Topias, utopias becoming real”, and his fields: new uses of the public space, the house in situations of crisis and the space of work in evolution.
Eme3 festival of architecture
During 4 days, the festival gathers to creators of different projects of architecture and urbanismo, national and international, that propose new forms of work and a different way to understand the reality, reflexionando on the recovery of spaces into disuse.
The festival turns into a laboratory of experimentation where is possible to discover other forms to do architecture and that boosts the exchange between all the participants and the public assistant through the exhibition Share-it and the section Build-it with interventions and workshops, debates and talks dynamic around the architecture and the society with the participation of recognised professionals of the field of the architecture and the art.
The activities of the festival will lengthen during all the month of July, with the exhibition and open activities proposals by neighbours and associations like shows of dance, concerts, workshops, and video projections, amongst other, for dinamizar the space Fabra i Coats.
The Festival Eme3 is a space in which architects, urbanistas and creative of different disciplines can find and show his projects: innovative works, little conventional and that somehow escape of the majority tendencies in the construction and the urban planning. At present already it is a space of exhibition, debate and experimentation that acts like forum of interaction and lanzadera of proposals that conjugan the architecture, the art and the design. In his previous editions Eme3 has received a total of 70.000 visitors.
Day: Friday 28 June 2013
Hour: 19 h
Place: Fabra i Coats, c/Sant Adrià, 20 (Barcelona)
Assist: Javier Flat, director Eme3 and Laura Halpern, director of the Foundation Jesús Serra
La prestigiosa editorial alemana Taschen y el historiador estadounidense Philip Jodidio se unen de nuevo para presentar el libro 100 Edificios sostenibles comtemporáneos. En esta ocasión se trata de un volumen doble que recoge arquitecturas respetuosas con el medio ambiente seleccionadas de la colección Architecture Now! y otras inéditas.
Las obras seleccionadas muestran diferentes generaciones de arquitectos, unos ya consagrados y otros con una prometodoras trayectoria, localizadas en Estados Unidos, Latinoamérica, Asía, Australia y Europa. Todas las edificaciones tienen en un punto en común, consumir la menor energía posible, unas veces alcanzada mediante técnicas tradicionales y otras veces fruto de modernas tecnologías.
Los edificios más interesantes de nuestros días son casi sin excepción obras respetuosas con el medio ambiente, sostenibles y concebidas para consumir la menor energía posible. El hecho de que la arquitectura sea una de las principales fuentes de gases invernadero hace que esta tendencia resulte más importante si cabe. En este libro se han reunido los mejores ejemplos de proyectos «verdes» de la serie Architecture Now!, así como otros muchos proyectos inéditos hasta ahora. En sus páginas, arquitectos tan conocidos como Frank Gehry y Norman Foster se codean con jóvenes creadores procedentes de Latinoamérica, Estados Unidos, Europa y Asia. No se trata de un libro técnico, y su contenido tampoco se circunscribe a una categoría predefinida. Ser «verde» significa ser consciente de las responsabilidades inherentes a la construcción y empleo de un edificio moderno, y son muchas las formas en las que esta creciente toma de conciencia puede manifestarse. Algunas soluciones, que por lo general reciben el nombre de «pasivas», son tan antiguas como la historia misma de la arquitectura, mientras que otras son fruto de la más moderna tecnología. Uno y otro enfoque, junto con muchos otros, forman parte de esta excelente colección de 100 de los edificios ecoeficientes más interesantes erigidos recientemente.
Philip Jodidio (nacido en 1954) estudió historia del arte y economía en la Universidad de Harvard y fue editor jefe de la revista Connaissance des Arts durante más de veinte años. Entre sus publicaciones, encontramos la serie Architecture Now! de TASCHEN, así como las monografías sobre Tadao Ando, Norman Foster, Richard Meier, Jean Nouvel y Zaha Hadid. Es reconocido en todo el mundo como uno de los escritores de arquitectura más populares.
Texto pre-imagen, Alberto Alonso Oro. Post-imagen, Taschen
+ info
«… green has never looked better.«
– Zitty, Berlin
The prestigious German publisher Taschen and the american historian Philip Jodidio join again to present the book 100 Contemporary Green Buildings. In this occasion it is a question of a double volume that Architecture Now gathers respectful architectures with the environment selected from the collection Architecture Now! and unpublished others.
The selected works prove to be different generations of architects, the already consecrated and different some with a prometodoras path, located in The United States, Latin America, Asia, Australia and Europe. All the buildings have in a point jointly, consume the minor possible energy, a few times reached by means of traditional technologies and other times fruit of modern technologies.
The most exciting new buildings in the world are now almost all environmentally aware, sustainable, and conceived to consume far less energy than ever before. That architecture is one of the major sources of greenhouse gases in the world makes this new trend all the more significant. This book brings the best examples of green projects from the Architecture Now! series together with numerous new, never-seen-before projects. Well-known architects like Frank Gehry and Norman Foster are present right alongside young, up-and-coming creators from Latin America, the United States, Europe, and Asia. This is not a technical book, nor are its contents limited to any predefined category. Being “green” means being aware of the responsibility implied in the construction and use of modern buildings, and there are many ways to express this rising consciousness. Some solutions, the ones generally called “passive,” are as old as the history of architecture, while others are born of cutting-edge technologies. Both approaches and many more are included in this groundbreaking collection of 100 of the world’s most innovative and recent eco-friendly buildings.
Philip Jodidio (born 1954) studied art history and economics at Harvard, and edited Connaissance des Arts for over 20 years. His books include TASCHEN’s Architecture Now! series, and monographs on Tadao Ando, Norman Foster, Richard Meier, Jean Nouvel, and Zaha Hadid. He is internationally renowned as one of the most popular writers on the subject of architecture.
Text pre-image, Alberto Alonso Oro. Post-image, Taschen
+ info
«… o verde nunca foi visto millor.«
– Zitty, Berlin
A prestixiosa editorial alemá Taschen e o historiador estadounidense Philip Jodidio únense de novo para presentar o libro 100 Edificios sostibles comtemporáneos. Nesta ocasión trátase dun volume dobre que recolle arquitecturas respetuosas co medio ambiente seleccionadas da colección Architecture Now! e outras inéditas.
As obras seleccionadas mostran diferentes xeracións de arquitectos, uns xa consagrados e outros cunha prometodoras traxectoria, localizadas en Estados Unidos, Latinoamérica, Asia, Australia e Europa. Todas as edificaciones teñen nun punto en común, consumir a menor enerxía posible, unhas veces alcanzada mediante técnicas tradicionais e outras veces froito de modernas tecnoloxías.
Alberto Alonso Oro
Os edificios máis interesantes dos nosos días son case sen excepción obras respetuosas co medio ambiente, sostenibles e concibidas para consumir a menor enerxía posible. O feito de que a arquitectura sexa unha das principais fontes de gases invernadero fai que esta tendencia resulte máis importante si cabe. Neste libro reuníronse os mellores exemplos de proxectos «verdes» da serie Architecture Now!, así como outros moitos proxectos inéditos ata agora. Nas súas páxinas, arquitectos tan coñecidos como Frank Gehry e Norman Foster se codean con mozos creadores procedentes de Latinoamérica, Estados Unidos, Europa e Asia. Non se trata dun libro técnico, e o seu contido tampouco se circunscribe a unha categoría predefinida. Ser «verde» significa ser consciente das responsabilidades inherentes á construción e emprego dun edificio moderno, e son moitas as formas nas que esta crecente toma de conciencia pode manifestarse. Algunhas solucións, que polo xeral reciben o nome de «pasivas», son tan antigas como a historia mesma da arquitectura, mentres que outras son froito da máis moderna tecnoloxía. Un e outro enfoque, xunto con moitos outros, forman parte desta excelente colección de 100 dos edificios ecoeficientes máis interesantes erigidos recientemente.
Philip Jodidio (nado en 1954) estudou historia da arte e economía na Universidade de Harvard e foi editor xefe da revista Connaissance deas Arts durante máis de vinte anos. Entre as súas publicacións, atopamos a serie Architecture Now! de TASCHEN, así como as monografías sobre Tadao Ando, Norman Foster, Richard Meier, Jean Nouvel e Zaha Hadid. É recoñecido en todo o mundo como un dos escritores de arquitectura máis populares.
Texto pre-imaxe, Alberto Alonso Oro. Post-imaxe, Taschen
El Museo Oteiza presenta la exposición “¿Cuándo habrá arquitectura? José Manuel Aizpurua & Joaquín Labayen”, una muestra formada por más de 150 objetos, fotografías, dibujos, planos, documentación y maquetas de algunos de los proyectos más significados realizados por estos dos autores, arquitectos emblemáticos del movimiento racionalista europeo de las primeras décadas del siglo XX.
Muchos de los proyectos arquitectónicos realizados por estos dos autores no se llegaron a construir, pero el Club Náutico de San Sebastián (1929), constituye un hito en la historia de la arquitectura del siglo XX. Esta muestra, comisariada por José Ángel Medina y Santos Bregaña y producida por Koldo Mitxelena Kulturunea, y que ahora se expone en el Museo Oteiza gracias a la colaboración de la Delegación de Navarra del Colegio de Arquitectos Vasco Navarro, con quien el Museo Oteiza ha suscrito un convenio de colaboración y la Mancomunidad Comarca de Pamplona, propone un recorridos por numerosos planos originales, dibujos e imágenes de los proyectos más significativos de los autores, e incluye las maquetas de 6 proyectos no construidos entre 1927 y 1935, en los que colaboraron con otros autores como Lagarde, Aguinaga o Sánchez Arcas.
De este modo, la exposición propone un recorrido a través de un conjunto de piezas que expresan una manera más científica y racional de concebir la arquitectura, que, tras el célebre congreso del CIAM de 1929, permitió construir viviendas más baratas y de mayor dignidad que las construidas hasta entonces con la sencilla aplicación de la máxima de la eficiencia científica y una estrecha colaboración con el mundo de la industria.
En ese contexto, José Manuel Aizpurua redactó en 1930 el manifiesto ¿Cuándo habrá arquitectura?, que da título a esta exposición, en el que concatena una serie de denuncias sobre el panorama constructivo de la época, que suponen todo un manifiesto de las cuestiones que la nueva arquitectura debe solucionar. Desde la primeras palabras del texto –“La arquitectura en España no existe; no hay arquitectos, hay pasteleros”– el donostiarra arremete con rotundidad contra todas aquellas actitudes que él considera perjudiciales para la arquitectura. El argumento más presente tiene que ver con esta idea del arquitecto “pastelero” más preocupado por la composición de sus edificios que por la verdadero espíritu de servicio que debe ocupar al trabajo del arquitecto al tiempo que reclama al “Arquitecto – Arquitecto”. Asimismo, existen una serie de afirmaciones a propósito del servicio y la educación de las “masas” como “la nueva arquitectura es de las masas y viene a ellas para redimirlas”, que remiten a la actualidad e influencia del pensamiento de Ortega y Gasset
Por otro lado, varios elementos vinculan las vidas de Oteiza y de los arquitectos Labayen (1900-1995) y Aizpurua (1902-1936) : su origen guipuzcoano, su interés por los nuevos lenguajes estéticos de inicios del siglo XX, y la convivencia en San Sebastián en los años previos a la Guerra Civil española. Pero Oteiza siempre recordó que sus primeras referencias sobre el arte de vanguardia las conoció a través de las revistas y publicaciones que estos arquitectos manejaban en su estudio de la capital guipuzcoana, que le permitió profundizar en su intuición artística y cultivar su mirada. Así lo relata en su artículo Recuerdo y olvido de José Manuel Aizpurua, publicado en el número monográfico que la revista Nueva Forma dedicó al arquitecto en 1969, en el que Oteiza recuerda que “allí vi por primera vez un Cahiers d’Art y abrí los ojos a lo que pasaba en París”. Esta muestra, pretende ser el reencuentro de los protagonistas de esta historia 78 años después.
¿Cuándo habrá arquitectura? José Manuel Aizpurua & Joaquín Labayen Una producción de Koldo Mitxelena Kulturunea adaptada por el Museo Oteiza. Con la colaboración de la Delegación de Navarra del Colegio de Arquitectos Vasco Navarro y la Mancomunidad Comarca de Pamplona Del 13 de junio al 6 de octubre de 2013 Comisariado y diseño expositivo: José Ángel Medina y Santos Bregaña
O Museo Oteiza presenta a exposición “Cando haberá arquitectura? José Manuel Aizpurua & Joaquín Labayen”, unha mostra formada por máis de 150 obxectos, fotografías, debuxos, planos, documentación e maquetas dalgúns dos proxectos máis significados realizados por estes dous autores, arquitectos emblemáticos do movemento racionalista europeo das primeiras décadas do século XX.
Moitos dos proxectos arquitectónicos realizados por estes dous autores non se chegaron a construír, pero o Club Náutico de San Sebastián (1929), constitúe un fito na historia da arquitectura do século XX. Esta mostra, comisariada por José Anxo Medina e Santos Bregaña e producida por Koldo Mitxelena Kulturunea, e que agora se expón no Museo Oteiza grazas á colaboración da Delegación de Navarra do Colexio de Arquitectos Vasco Navarro, con quen o Museo Oteiza subscribiu un convenio de colaboración e a Mancomunidad Comarca de Pamplona, propón un percorridos por numerosos planos orixinais, debuxos e imaxes dos proxectos máis significativos dos autores, e inclúe as maquetas de 6 proxectos non construídos entre 1927 e 1935, nos que colaboraron con outros autores como Lagarde, Aguinaga ou Sánchez Arcas.
Deste xeito, a exposición propón un percorrido a través dun conxunto de pezas que expresan un xeito máis científico e racional de concibir a arquitectura, que, tralo soado congreso do CIAM de 1929, permitiu construír vivendas máis baratas e de maior dignidade que as construídas ata entón coa sinxela aplicación da máxima da eficiencia científica e unha estreita colaboración co mundo da industria.
Nese contexto, José Manuel Aizpurua redactou en 1930 o manifesto Cando haberá arquitectura?, que dá título a esta exposición, no que concatena unha serie de denuncias sobre o panorama constructivo da época, que supoñen todo un manifesto das cuestións que a nova arquitectura debe solucionar. Desde a primeiras palabras do texto –“A arquitectura en España non existe; non hai arquitectos, hai pasteleros”– o donostiarra arremete con rotundidad contra todas aquelas actitudes que el considera perjudiciales para a arquitectura. O argumento máis presente ten que ver con esta idea do arquitecto “pastelero” máis preocupado pola composición dos seus edificios que pola verdadeiro espírito de servizo que debe ocupar ao traballo do arquitecto á vez que reclama ao “Arquitecto – Arquitecto”. Así mesmo, existen unha serie de afirmacións á mantenta do servizo e a educación das “masas” como “a nova arquitectura é das masas e vén a elas para redimirlas”, que remiten á actualidade e influencia do pensamento de Ortega e Gasset.
Doutra banda, varios elementos vinculan as vidas de Oteiza e dos arquitectos Labayen (1900-1995) e Aizpurua (1902-1936) : a súa orixe guipuzcoano, o seu interese polas novas linguaxes estéticas de inicios do século XX, e a convivencia en San Sebastián nos anos previos á Guerra Civil española. Pero Oteiza sempre recordou que as súas primeiras referencias sobre a arte de vanguardia coñeceunas a través das revistas e publicacións que estes arquitectos manexaban no seu estudo da capital guipuzcoana, que lle permitiu profundar na súa intuición artística e cultivar a súa mirada. Así o relata no seu artigo Recordo e esquecemento de José Manuel Aizpurua, publicado no número monográfico que a revista Nova Forma dedicou ao arquitecto en 1969, no que Oteiza recorda que “alí vin por primeira vez un Cahiers d’Art e abrín os ollos ao que pasaba en Parides”. Esta mostra, pretende ser o reencontro dos protagonistas desta historia 78 anos despois.
¿Cando haberá arquitectura? José Manuel Aizpurua & Joaquín Labayen Unha produción de Koldo Mitxelena Kulturunea adaptada polo Museo Oteiza. Coa colaboración da Delegación de Navarra do Colexio de Arquitectos Vasco Navarro e a Mancomunidad Comarca de Pamplona Do 13 de xuño ao 6 de outubro de 2013 Comisariado e deseño expositivo: José Anxo Medina e Santos Bregaña
The Museum Oteiza presents the exhibition “When there will be architecture? José Manuel Aizpurua & Joaquín Labayen”, a sample formed by more than 150 objects, photographies, drawings, planes, documentation and maquetas of some of the most meant projects realised by these two authors, emblematic architects of the movement racionalista European of the first decades of the 20th century.
Many of the architectural projects realised by these two authors did not arrive to build, but the Nautical Club of San Sebastián (1929), constitutes a milestone in the history of the architecture of the 20th century. This sample, curated by José Ángel Medina and Santos Bregaña and produced by Koldo Mitxelena Kulturunea, and that now exposes in the Museum Oteiza thanks to the collaboration of the Delegation of Navarra of the School of Basque Architects Navarro, with the one who the Museum Oteiza has subscribed an agreement of collaboration and the Mancomunidad Region of Pamplona, proposes some routes by numerous original planes, drawings and images of the most significant projects of the authors, and includes the maquetas of 6 no built projects between 1927 and 1935, in which they collaborated with other authors like Lagarde, Aguinaga or Sánchez Arks.
In this way, the exhibition proposes a route through a group of pieces that express a more scientific way and rational to conceive the architecture, that, after the famous congress of the CIAM of 1929, allowed to build houses cheaper and of greater dignity that the built until then with the simple application of the maximum of the scientific efficiency and a narrow collaboration with the world of the industry.
In this context, José Manuel Aizpurua drafted in 1930 the self-evident When there will be architecture?, that gives title to this exhibition, in which it concatenates a series of complaints on the constructive panorama of the period, that suppose all a self-evident of the questions that the new architecture has to solve. From the first words of the text –“The architecture in Spain does not exist; there are not architects, there is pasteleros”– the donostiarra rushes forward with rotundity against all those attitudes that he considers hurtful for the architecture. The most present argument has to see with this idea of the architect “pastelero” more concerned by the composition of his buildings that by the true spirit of service that has to occupy to the work of the architect to the time that demands to the “Architect – Architect”. Likewise, they exist a series of affirmations apropos the service and the education of the “masses” like “the new architecture is of the masses and comes to them to redeem them”, that remit to the actuality and influence of the thought of Ortega and Gasset.
On the other hand, several elements link the lives of Oteiza and of the architects Labayen (1900-1995) and Aizpurua (1902-1936) : his Gipuzkoan origin, his interest by the new aesthetic languages of starts of the 20th century, and the convivencia in San Sebastián in the previous years to the Spanish Civil War. But Oteiza always remembered that his first references on the art of avant-garde knew them through the magazines and publications that these architects handled in his study of the Gipuzkoan capital, that allowed him deepen in his artistic intuition and cultivate his look. Like this it relates it in his article Remember and forget of José Manuel Aizpurua, published in the monographic number that the New magazine Form devoted to the architect in 1969, in which Oteiza remembers that “there I saw for the first time a Cahiers d’Art and opened the eyes to what happened in Paris”. This sample, pretend to be the reunion of the protagonists of this history 78 years afterwards.
When there will be architecture? José Manuel Aizpurua & Joaquín Labayen A production of Koldo Mitxelena Kulturunea adapted by the Museum Oteiza. With the collaboration of the Delegation of Navarra of the School of Basque Architects Navarro and the Mancomunidad Region of Pamplona Of 13 June to 6 October 2013 Curated and design expositive: José Ángel Medina and Santos Bregaña
Es fácil que muchos de los que lean estas líneas asocien el concepto de perspectiva a la lectura que de ella hizo Erwin Panofsky en el mítico La perspectiva como forma simbólica. Durante años, los estudios de representación visual han estado dominados por las interpretaciones de Panofsky. No es mala señal que Massimo Scolari rescate en Oblique Drawing una visión mucho más amplia que discuta la jerarquía de la perspectiva central en la historia.
Empezando por Panofsky y sus famosas “conferencias” del Instituto Warburg, podemos recuperar una idea fundamental: en la definición de la perspectiva de cada época tiene más importancia la concepción del mundo que la propia percepción visual.
Esta premisa, llevada a cualquier tipo de representación visual, es compartida por Scolari, quien considera las imágenes no solo como una forma de arte, sino como una forma de pensamiento. Al igual que Panofsky, el acercamiento de Scolari a la representación visual y conceptual es un acercamiento a las manifestaciones filosóficas e ideológicas de cada cultura.
É fácil que moitos dos que lean estas liñas asocien o concepto de perspectiva á lectura que dela fixo Erwin Panofsky no mítico A perspectiva como forma simbólica. Durante anos, os estudos de representación visual estiveron dominados polas interpretacións de Panofsky. Non é malo sinal que Massimo Scolari rescate en Oblique Drawing unha visión moito máis ampla que discuta a xerarquía da perspectiva central na historia.
Empezando por Panofsky e as súas famosas “conferencias” do Instituto Warburg, podemos recuperar unha idea fundamental: na definición da perspectiva de cada época ten máis importancia a concepción do mundo que a propia percepción visual.
Esta premisa, levada a calquera tipo de representación visual, é compartida por Scolari, quen considera as imaxes non só como unha forma de arte, senón como unha forma de pensamento. Do mesmo xeito que Panofsky, o achegamento de Scolari á representación visual e conceptual é un achegamento ás manifestacións filosóficas e ideolóxicas de cada cultura.
It is easy that many of that read these lines associate the concept of perspective with the reading that of her Erwin Panofsky did in the mythical one The perspective as symbolic form. For years, the studies of visual representation have been dominated by Panofsky’s interpretations. It is not a bad sign that Massimo Scolari rescues in Oblique Drawing a vision much more wide that it discusses the hierarchy of the central perspective in the history.
Beginning for Panofsky and his famous “conferences” of the Institute Warburg, we can recover a fundamental idea: in the definition of the perspective of every epoch more importance has the conception of the world that the own visual perception.
This premise led to any type of visual representation, is shared by Scolari, who considers the images to be not alone as a form of art, but as a form of thought. As Panofsky, Scolari’s approximation to the visual and conceptual representation is an approximation to the philosophical and ideological manifestations of every culture.
“Un pequeño mueble de 2.10 de diámetro contiene un escenario, un baúl, una Mesa y dos tallos que se expanden o se comprimen en función de las necesidades del guión y conforman la escenografía de La OTRA REALIDAD”
Recibimos el encargo para realizar la escenografía del espectáculo “La Otra Realidad”; un recorrido mágico a través de la ciencia, la historia y del humor ideado en el laboratorio de Martín Camina.
En las primera reuniones, se nos comenta que el espectáculo es un recorrido en el tiempo, con la ciencia como hilo conductor, con mucha presencia de las artes plásticas y la música como fondo... – todo cosido con la aguja del ilusionismo.-
Los condicionantes de partida impuestos por el ilusionista y por el director teatral, Marcos Orsi, pasaban por el versatilidad de la escenografía para adaptarse a la trama, además de dar cobijo a los distintos actos en la misma.
1. Un pequeño escenario elevado en el que se situará la música, la artista Marta Quintana.
2. Un baul que además de recoger los diferentes instrumentos que se habían empleado en la representación sirva para el transporte de la obra así como darle distintos sentidos dentro de la obra teatral.
3. Mesa y tallos en los que se harían los juegos de magia.
Estos elementos deberían dar respuesta a los diferentes necesidades:
1. Los componentes de la escenografía tenían que ser móviles y flexibles, y permitir con pocas piezas llenar escenarios de muy diversos tamaños.
2. Debían de ser facilmente transportables pues las actuaciones podrían realizarse en distintos lugares de la geografía española.
3. Todas las piezas debían ser lo suficientemente neutras para adaptarse a las distintas épocas por las que transcurre la acción.
Nuestro objetivo es que la pieza a proyectar tenga relación con el guión y la teatralidad de la obra, y que forme parte activa del espectáculo.
La respuesta son tres piezas que permitan la fusión en un elemento sólo procurando la centralidad de la escena, o que las partes se dilaten y se contraen, de forma que se adapten plenamente a la escenografía, y que llenen o liberen el espacio según las necesidades del momento de la obra en el que nos encontremos.
El resultado del trabajo después de escuchar a los distintos agentes de la obra de teatro, dan como resultado el Círculo Mágico, una pieza cilíndrica “troquelada” por un Trisquel que lo divide en tres partes: música, artes plásticas y ciencia. De este modo la música se alberga en un pequeño escenario del que surge una escalera. Las artes plásticas se recogen en un baúl, reflejadas en las formas de su tampa. La ciencia mostrara en la obra con unos mecanismos eléctricos que sirven como interruptores del hilo conductor de la obra teatral. La mesa y los tallos son el nexo de unión de la trama con el ilusionismo.
En definitiva el Círculo Mágico cumple con todos los requirimentos escenográficos (movilidad y versatilidad), y funcional (fácil transporte y almacenamiento), pero en el resultado final de la obra, felizmente observamos que logramos el objetivo de formar parte activa de la teatralidad, dándole sentido en su configuración a Magia como nexo de unión.
“A small furniture of 2.10 of diameter contains a scene, a trunk, a Table and two stems that expand or control themselves depending on the needs of the script and shape the scenery of ANOTHER REALITY”
We receive the order to realize the scenery of the spectacle “Another Reality”; a magic tour across the science, the history and the humor designed in Martin Camina’s laboratory.
In the first meetings, comments us that the show is a route in the time, with the science like conductive thread, with a lot of presence of the plastic arts and the music like bottom… – All sewed with the needle of the ilusionism.-
The conditionings of game imposed by the illusionist and by the theatrical director, Marcos Orsi, went through the versatilidad of the scenography to adapt to the plot, in addition to giving receive to the distinct acts in the same.
1. A small high stage in which it will situate the music, the artist Marta Quintana.
2. A trunkthat in addition to collecting the different instruments that had employed in the representation serve for the transport of the work as well as give him distinct senses inside the theatrical work.
3. Table and tallos in which they would do the games of magic.
These elements would have to give answer to the different needs:
1. The components of the scenography had to be mobile and flexible, and allow with few pieces fill stages of very diverse sizes.
2. They owed to be facilmente transportables as the performances could realise in distinct places of the Spanish geography.
3. All the pieces had to be the sufficiently neutral to adapt to the distinct periods by which passes the action.
Our aim is that the piece to project have relation with the script and the teatralidad of the work, and that form active part of the show.
The answer are three pieces that allow the fusion in an element only procuring the centralidad of the scene, or that the parts dilate and contract , so that they adapt fully to the scenography, and that fill or free the space according to the needs of the moment of the work in which we find us.
The result of the work after listening to the distinct agents of the play, give like result the Magic Circle, a cylindrical piece “coined” by a Trisquel that divides it in three parts: music, plastic arts and science. In this way the music houses in a small stage of the that arises some stairs. The plastic arts collect in a baúl, reflected in the forms of his tampa. The science showed in the work with some electrical mechanisms that serve like switches of the conductive thread of the theatrical work. The table and the tallos are the link of union of the plot with the ilusionismo.
In definite the Magic Circle fulfils with all the requirimentos scenographical (mobility and versatilidad), and functional (easy transport and storage), but in the final result of the work, felizmente observe that we attain the aim to form active part of the teatralidad, giving him felt in his configuration to Magic like link of union.
“Un pequeno moble de 2.10 de diámetro contén un escenario, un baúl, unha Mesa e dous tallos que se expanden ou se comprimen segundo as necesidades do guión e conforman a escenografía de A OUTRA REALIDADE”
Recibimos o encargo para realizar a escenografía do espectáculo “A Outra Realidade”; un percorrido máxico a través da ciencia, a historia e do humor ideado no laboratorio de Martín Camiña.
Nas primeira reunións, comentásenos que o espectáculo é un percorrido no tempo, coa ciencia como fío condutor, con moita presenza das artes plásticas e a música como fondo… – todo cosido coa agulla do ilusionismo.-
Os condicionantes de partida impostos polo ilusionista e polo director teatral, Marcos Orsi, pasaban polo versatilidade da escenografía para adaptarse a trama, ademais de dar acubillo ós distintos actos na mesma.
1. Un pequeno escenario elevado no que se situará a música, a artista Marta Quintana.
2. Un baúl que ademais de recoller os diferentes instrumentos que se empregaran na representación sirva para o transporte da obra así como darlle distintos sentidos dentro da obra teatral.
3. Mesa e tallos nos que se farían os xogos de maxia.
Estes elementos deberían dar resposta aos diferentes necesidades:
1. Os compoñentes da escenografía tiñan que ser móbiles e flexibles, e permitir con poucas pezas encher escenarios de moi diversos tamaños.
2. Debían de ser facilmente transportables pois as actuacións poderían realizarse en distintos lugares da xeografía española.
3. Tódalas pezas debían ser o suficientemente neutras para adaptarse as distintas épocas polas que transcorre a acción.
O noso obxectivo é que a peza a proxectar teña relación co guión e a teatralidade da obra, e forme parte activa do espectáculo.
A resposta son tres pezas que permitan a fusión nun elemento só procurando a centralidade da escena, ou que as partes se dilaten e se contraen, de xeito que se adapten plenamente a escenografía, e que enchan ou liberen o espazo segundo às necesidades do momento da obra no que nos atopemos.
O resultado do traballo despois de escoitar aos distintos axentes da obra de teatro, dan como resultado o Círculo Máxico, unha peza cilíndrica “troquelada” por un Trisquel que o divide en tres partes: música, artesplásticas e ciencia. Deste xeito a música albérgase nun pequeno escenario do que xurde unha escaleira. As artes plásticas recóllense nun baúl, reflexadas nas formas da súa tampa. A ciencia mostrase na obra cuns mecanismos eléctricos que serven como interruptores do fío condutor da obra teatral. A mesa e os tallos son o nexo de unión da trama co ilusionismo.
En definitiva o Círculo Máxico cumpre con todos os requirimentos escenográficos (mobilidade e versatilidade), e funcional (fácil transporte e almacenamento), pero no resultado final da obra, felizmente observamos que logramos o obxectivo de formar parte activa da teatralidade, dándolle sentido na súa configuración a Maxia como nexo de unión.
Este documental se divide en dos episodios. Se hace un recorrido por la vida profesional de Rem Koolhaas, aproximando al espectador a algunas de sus obras e ideas principales.
[:gl]https://youtu.be/UhB_E-Ela5M
Este documental divídese en dous episodios. Faise un percorrido pola vida profesional de Rem Koolhaas, aproximando ao espectador a algunhas das súas obras e ideas principais.
[:en]https://youtu.be/UhB_E-Ela5M
This documentary divides in two episodes. A tour is done by the professional life of Rem Koolhaas, bringing the spectator near to some of his works and principal ideas.
Razón y ciudad constituye la primera revisión exhaustiva e íntegra de la trayectoria de Manolo Laguillo (Madrid, 1953), desde sus primeras fotografías, hechas durante la segunda mitad de los setenta, hasta una selección de trabajos recientes, donde se muestran las principales líneas de investigación desarrolladas por el fotógrafo en la actualidad.
Dentro de este itinerario que abarca más de treinta y cinco años, la ciudad de Barcelona atesora una singular relevancia, aunque también son recogidas otras series muy significativas, como por ejemplo el reportaje sobre las afueras de Madrid, las fotografías de Berlín después de la caída del Muro o, finalmente, el conjunto de documentos acerca de las inundaciones que asolaron Bilbao a principios de los ochenta.
Además de estos bloques vinculados a ciudades específicas, conviene destacar la importancia de Laguillo en la construcción de un modelo de representación arquitectónica que se aleja de los códigos simplemente descriptivos, así como sus diversas aproximaciones a los procesos de turistificación de la costa mediterránea española.
El título del proyecto, Razón y ciudad, intenta señalar la importancia del documento metropolitano en la obra del fotógrafo y, al mismo tiempo, pretende aludir a una característica común en las urbes retratadas por Laguillo: todas ellas manifiestan el reverso de las sucesivas planificaciones, las consecuencias de una racionalidad no siempre proporcionada.
Manolo Laguillo. Razón y ciudad Del 21 de junio al 15 de septiembre de 2013
Razón e cidade constitúe a primeira revisión exhaustiva e íntegra da traxectoria de Manolo Laguillo (Madrid, 1953), desde as súas primeiras fotografías, feitas durante a segunda metade dos setenta, ata unha selección de traballos recentes, onde se mostran as principais liñas de investigación desenvolvidas polo fotógrafo na actualidade.
Dentro deste itinerario que abarca máis de trinta e cinco anos, a cidade de Barcelona atesoura unha singular relevancia, aínda que tamén son recollidas outras series moi significativas, por exemplo a reportaxe sobre as afueras de Madrid, as fotografías de Berlín logo da caída do Muro ou, finalmente, o conxunto de documentos achega das inundacións que abordelaron Bilbao a principios dos oitenta.
Ademais destes bloques vinculados a cidades específicas, convén destacar a importancia de Laguillo na construción dun modelo de representación arquitectónica que se afasta dos códigos simplemente descriptivos, así como as súas diversas aproximaciones aos procesos de turistificación da costa mediterránea española.
O título do proxecto, Razón e cidade, intenta sinalar a importancia do documento metropolitano na obra do fotógrafo e, ao mesmo tempo, pretende aludir a unha característica común nas urbes retratadas por Laguillo: todas elas manifestan o reverso das sucesivas planificaciones, as consecuencias dunha racionalidad non sempre proporcionada.
Reason and city constitutes the first exhaustive and complete review of Manolo Laguillo’s path (Madrid, 1953), from his first photographies done during the second half of the seventies, up to a selection of recent works, where there appear the principal lines of investigation developed by the photographer at present.
Inside this itinerary that it includes more than thirty five years, the city of Barcelona hoards a singular relevancy, though also other very significant series are gathered, as for example the article on the suburbs of Madrid, the photographies of Berlin after the fall of the Wall or, finally, the set of documents it brings over of the floods that destroyed Bilbao at the beginning of the eighties.
Besides these blocks linked to specific cities, it suits to emphasize the importance of Laguillo in the construction of a model of architectural representation who moves away from the simply descriptive codes, as well as his diverse approximations to the processes of turistificación from the Mediterranean Spanish coast.
The title of the project, Reason and city, it tries to indicate the importance of the metropolitan document in the work of the photographer and, at the same time, it tries to allude to a common characteristic in the cities portrayed by Laguillo: all of them demonstrate the back of the successive plannings, the consequences of a rationality not always proportionate.
#OPENmadrid es un evento organizado por Medialab-Prado, Urbano Humano Agency y la Universidad Rey Juan Carlos (Grado en Fundamentos de la Arquitectura); que tendrá lugar los días 24, 25 y 26 de junio en Medialab-Prado. Colaboran Observatorio de la Cibersociedad y el colectivo Carpe Via.
Coordinado por Domenico di Siena (Urbano Humano Agency) y Raquel Martínez (URJC), #OPENmadrid pretende abrir un espacio de encuentro y reflexión sobre las nuevas prácticas de arquitectura en la ciudad bajo la óptica de la cultura libre y las prácticas colaborativas. Estas jornadas se enmarcan dentro del programa Think Cities.
+ info
#OPENmadrid é un evento organizado por Medialab-Prado, Urbano Humano Agency e a Universidade Rei Juan Carlos (Grado en Fundamentos da Arquitectura); que terá lugar os días 24, 25 e 26 de xuño en Medialab-Prado. Colaboran Observatorio da Cibersociedad e o colectivo Carpe Via.
Coordinado por Domenico dei Siena (Urbano Humano Agency) e Raquel Martínez (URJC), #OPENmadrid pretende abrir un espazo de encontro e reflexión sobre as novas prácticas de arquitectura na cidade baixo a óptica da cultura libre e as prácticas colaborativas. Estas xornadas enmárcanse dentro do programa Think Cities.
+ info
#OPENmadrid is an event organized by Medialab-meadow, Urbano Humano Agency and the University King Juan Carlos (Degree in Foundations of the Architecture); that will take place on the 24th, June 25 and 26 in Medialab-meadow. They collaborate Observatory of the Cybercompany and the collective Hornbeam Route.
Coordinated by Domenico I gave Siena (Urbano Humano Agency) and Raquel Martínez (URJC), #OPENmadrid tries to open a space of meeting and reflection on the new practices of architecture in the city under the optics of the free culture and the collaborative practices. These days place inside the Think Cities program.
¿Qué le está pasando al sistema actual? ¿Qué es el Decrecimiento? ¿Cuáles son sus orígenes? ¿Qué relación establece con otros movimientos? ¿Que plantea?
Estas son algunas de las preguntas que intenta responder este libro, intenta dar a conocer algunas de las motivaciones y relaciones más o menos directas que establece el movimiento llamado decrecimiento con otras expresiones de descontento con el sistema actual. A la vez que pone de manifiesto la crisis y problemas generados por el modelo existente, plantea la posibilidad de una alternativa, aun por construir y por aplicar en los distintos aspectos que compone nuestra sociedad.
Este libro no pretende más que ser esa introducción a un movimiento que aun está construyendo su discurso en muchos campos. Precisamente por esa necesidad de aplicar a cada campo lo que el decrecimiento propugna, libros como este se hacen imprescindibles para dar el primer paso en el conocimiento y comprensión de la esencia del movimiento.
Se ha realizado una investigación sobre los lazos y vinculaciones con movimientos más antiguos, además se pone en relación la aparición de estos movimientos con momentos de crisis sociales o económicas, con aspectos demográficos, socioeconómicos o culturales. Se hace además un recorrido por libros, películas, encuentros internacionales y toda clase de elementos que se puedan relacionar para dotar a esta amalgama de iniciativas de un sentido común. Se analiza el origen concreto del movimiento en las tesis de Georgescu Roegen, y en el llamado “Informe Meadows” para el Club de Roma.
Por último se recoge lo que están exponiendo hoy en día potentes representantes de esta alternativa al sistema como Carlos Taibo o Serge Latouche, o las propias aplicaciones y construcciones sociales que distintos colectivos en distintos lugares están aportando en pos de la puesta en marcha de alternativas factibles al modelo actual.
El lector que se acerque a este libro podrá ser partícipe de la reflexión, la investigación y la síntesis llevada a cabo por el autor sobre estos temas.
+ info
[:gl]
¿Que lle está pasando ao sistema actual? ¿Que é o Decrecimiento? ¿Cales son as súas orixes? ¿Que relación establece con outros movementos? ¿Que suscita?
Estas son algunhas das preguntas que intenta responder este libro, intenta dar a coñecer algunhas das motivaciones e relacións máis ou menos directas que establece o movemento chamado decrecimiento con outras expresións de descontento co sistema actual. Á vez que pon de manifesto a crise e problemas xerados polo modelo existente, suscita a posibilidade dunha alternativa, aínda por construír e por aplicar nos distintos aspectos que compón a nosa sociedade.
Este libro non pretende máis que ser esa introdución a un movemento que aínda está construíndo o seu discurso en moitos campos. Precisamente por esa necesidade de aplicar a cada campo o que o decrecimiento propugna, libros como este fanse imprescindibles para dar o primeiro paso no coñecemento e comprensión da esencia do movemento.
Realizouse unha investigación sobre os lazos e vinculaciones con movementos máis antigos, ademais ponse en relación a aparición destes movementos con momentos de crises sociais ou económicas, con aspectos demográficos, socioeconómicos ou culturais. Faise ademais un percorrido por libros, películas, encontros internacionais e toda clase de elementos que se poidan relacionar para dotar a esta amalgama de iniciativas dun sentido común. Analízase a orixe concreta do movemento nas teses de Georgescu Roegen, e no chamado “Informe Meadows” para o Club de Roma.
Para rematar recóllese o que están expoñendo hoxe en día potentes representantes desta alternativa ao sistema como Carlos Taibo ou Serge Latouche, ou as propias aplicacións e construcións sociais que distintos colectivos en distintos lugares están aportando en pos da posta en marcha de alternativas factibles ao modelo actual.
O lector que se achegue a este libro poderá ser partícipe da reflexión, a investigación e a síntese levada a cabo polo autor sobre estes temas.
+ info
[:en]
What is going on to him to the current system? What is the Decrease? Which are his origins? What relation does it establish with other movements? That it raises?
These are some of the questions that this book tries to answer, it tries to announce some of the motivations and more or less direct relations that there establishes the movement called decrease with other expressions of dissatisfaction with the current system. Simultaneously that reveals the crisis and problems generated by the existing model, raises the possibility of an alternative, even for constructing and for applying in the different aspects that our company composes.
This book does not claim any more that to be this introduction to a movement that even is constructing his speech in many fields. Precisely for this need to apply to every field what the decrease supports, books like this one become indispensable to give the first step in the knowledge and comprehension of the essence of the movement.
An investigation has been realized on the bows and entails by more ancient movements, in addition it puts in relation on the appearance of these movements with moments of social or economic crises, with demographic, socioeconomic or cultural aspects. A tour is done in addition by books, movies, international meetings and all kinds of elements that could relate to provide to this amalgam of initiatives of a common sense. The concrete origin of the movement is analyzed in Georgescu Roegen’s theses, and in so called “Report Meadows” for the Club of Rome.
Finally there is gathered what there are exposing nowadays powerful representatives of this alternative to the system as Carlos Taibo or Serge Latouche, or the own applications and constructions social that different groups in different places are contributing in pursuit of the putting in march of feasible alternatives to the current model.
The reader who approaches this book will be able to be a participant of the reflection, the investigation and the synthesis carried out by the author on these topics.
Creíamos difícil que las cosas empeorasen, pero nos equivocábamos.
A la crisis global se le ha unido en España un nuevo marco legal que, tarde o temprano, convertirá al arquitecto en una figura prescindible para hacer arquitectura.
Nos queda el consuelo de pensar que Chesterton habría encontrado hilarante esta paradoja, o de recordar las palabras de Steinberg cuando aseguraba que estudiar arquitectura es un maravilloso entrenamiento para cualquier cosa… menos para la arquitectura.
Tal vez este sea el último argumento para que los estudiantes de arquitectura no se extingan en los próximos años.
Arquitectos para el s. XXI (II) | epR
El primo Ramón
Pasadena, California, verano de 2013
Criamos difícil que as cousas empeorasen, pero equivocabámonos.
Á crise global uníuselle en España un novo marco legal que, tarde ou cedo, converterá ao arquitecto nunha figura prescindible para facer arquitectura.
Quédanos o consolo de pensar que Chesterton atoparía hilarante esta paradoja, ou de recordar as palabras de Steinberg cando aseguraba que estudar arquitectura é un marabilloso adestramento para calquera cousa… menos para a arquitectura.
Talvez este sexa o último argumento para que os estudantes de arquitectura non se extingan nos próximos anos.
El primo Ramón
Pasadena, California, verán de 2013[:en]
We believed difficultly that the things were deteriorating, but we were wrong.
The global crisis there has joined in Spain a new legal frame that, sooner or later, will turn the architect into an insignificant figure to do architecture.
We still have the consolation of thinking that Chesterton would have found this paradox hilarious, or of remembering Steinberg’s words when he was assuring that to study architecture is a wonderful training for any thing… less for the architecture.
Maybe this one is the last argument in order that the students of architecture do not go out in the next years.
Creo que a estas alturas los lectores de este blog ya sabréis que el Gobierno de España prepara una ley (la de Servicios Profesionales, o LSP) que, entre otras cosas, permitirá a los ingenieros el ejercicio de la arquitectura.
(Acabamos de enterarnos de que aplazan su aprobación: Prolongan nuestra agonía).
El borrador de esa ley quiere hacer patente que no existe distinción entre edificación, construcción y arquitectura, y razona que si un ingeniero sabe hacer una nave tiene que saber hacer una casa.
Surge entonces una duda inmediata: Si un ingeniero va a poder hacer lo suyo y además lo del arquitecto, mientras que un arquitecto seguirá sin poder hacer lo del ingeniero, ¿para qué estudiar Arquitectura?
ETSAM | wikipedia.org
Se me ocurren muchas líneas de comentarios, pero todas ellas han sido mucho mejor desarrolladas por elocuentes compañeros. Así que tiro por otro sitio.
Tengo dos hijos, y ninguno de ellos está ni remotamente interesado en ser arquitecto. Pero, si les hubiera atraído la arquitectura, ¿qué les podría decir?, ¿cómo les aconsejaría? Uf, qué difícil.
El sentido común dice que estudiar arquitectura es inútil, es una auténtica pérdida de tiempo.
Pero recuerdo mi ya lejana carrera (la terminé en 1985) y me vienen a la mente unas cuantas imágenes, ideas y recuerdos deslavazados:
a)Fullaondo contándonos su viaje a Finlandia con Moneo, para visitar a Alvar Aalto. Le llevaron una caja de 12 botellas de Rioja. Se las bebieron de una sentada entre los tres. (O entre los cuatro. Aalto le servía vino al fantasma de su esposa fallecida hacía poco, que tenía su silla, su plato, sus cubiertos, etc).
b)Oíza subiéndose las gafas a la frente y contándonos por qué una casa tenía que ser caótica mientras que el Aeropuerto de Barajas tenía que ser ordenado, y representando su carrera con maletas y su suegra corriendo detrás de él.
c)Aroca contándonos que El Increíble Hombre Menguante no debería de tener miedo de la araña, puesto que la sección de sus piernas sólo había disminuido al cuadrado, mientras que su peso había disminuido al cubo, por lo que tenía una gran capacidad para saltar y escapar por las escaleras.
d)José María Rodríguez Ortiz, catedrático de Mecánica del Suelo, ingeniero de caminos, dolido porque su hijo había elegido estudiar arquitectura. Hombre de muy fino y mordaz humor y de una socarronería estupenda. Recuerdo que viendo en su clase unas diapositivas de un replanteo de zapatas en un terreno embarrado me entraron las mayores ganas de construir, de rebozarme en el barro, que he tenido en mi vida. Fue un momento epifánico. Años después he hecho muchos replanteos en barro, en polvo seco, en terragueros diversos, y no es tan apasionante.
e)Julián, el del bar, y sus sándwiches de escabeche (y naturalmente, sus pinchos de tortilla).
f) El juego de la peseta, en las mesas del mencionado bar, y el juego de la pocha, en alguna clase vacía de arriba.
g) Mi amigo Emilio García Alonso, y tantas discusiones. Una (mítica entre nosotros) sobre cuál iba a ser nuestro futuro. Yo lo veía muy fácil: Poner un rótulo en el portal de mi casa (la de mis padres) y empezar a recibir encargos. (Curiosamente fue así, pero sin rótulo).
h) Discusiones en el bar, con Emilio, Paco, Iván, etc, sobre la planta de la Casa Farnsworth. «Yo ahí no podría vivir». «Todo el mundo necesita intimidad». Etc.
i)Carvajal corrigiendo en público un proyecto de un alumno. (Me pareció muy cruel la paliza que le pegó, y que su profesor, que había propuesto el trabajo como digno de corrección magistral, no le echara una mano). También fue fantástico cómo desmenuzó la función de la casa y la ubicación del garaje respecto a la puerta principal.
j)Corrales y Molezún en el Johnny, explicando el Pabellón de Bruselas. «Y se nos ocurrió que la pieza resolvía la estructura, la cubierta y el desagüe al mismo tiempo. ¿Cómo es que se nos ocurrió esto, Ramón?» «¡Y yo qué sé!» (Risas de Molezún y de todo el público). «Creo que íbamos en el tren y dejaste el paraguas en el asiento». Y de nuevo, muchos años después, Corrales solo (Molezún estaba ya enfermo) nos lo volvió a explicar en la Escuela, con unas enormes diapositivas.
Corrales y Molezum, arquitectura
k) Un profesor de Elementos de Composición (era la asignatura que servía de introducción a Proyectos, y se me dio muy mal la primera vez) preguntándome qué tal iba en las teóricas (muy bien) y proponiéndome que dejara la carrera y cursara alguna ingeniería. Me recuerdo llorando en casa a mis veintipocos años.
m) En la cátedra de Carvajal pusieron como ejercicio hacerle una casa a Cela, y vino Cela a explicar cómo la quería. Imposible asistir a su conferencia. Cientos y cientos de personas apretujándose.
n) El puesto de libros de Cristina, abajo, al pie de la escalera, ahí en medio, al paso.
ñ) Hablar de Le Corbusier y de Frank Lloyd Wright por los codos, hasta con mi novia, que estudiaba Medicina. Pasiones encontradas.
o) Moneo sujetándose la frente como si le doliera mucho la cabeza, y hablando del Éxtasis de Santa Teresa, de Bernini, con verdadero esfuerzo.
p) Oíza (otra vez) hablando de la cubertería danesa que se compró, y que no funcionaba (porque pretendía comer comida española con ella).
q) Gallinas sueltas en clase de Análisis de Formas, cagándose por todas partes, y los profesores diciéndonos que no las dibujáramos a ellas, sino a su espíritu. (Esto de «pintar el espíritu de la gallina» se ha dicho mucho en la escuela como si fuera una leyenda, pero yo certifico que es rigurosamente cierto). Pintar el miedo, pintar un concierto de rock. No entender nada.
r) Mi amigo Carlos González Tausz y yo, aburridos en la clase de Análisis. «¿Qué hacemos?» «¿Nos pegamos en el campo de rugby?» «Vale». Bajamos al campo, me dio un empujón y me tiró al suelo. Me dio la risa. Se echó sobre mí y nos dio más risa. «¿Te vale?» «Sí. Me rindo». (Qué bien dibujaba. Qué cabrón).
s) No tener dinero en una carrera cara. Calcar los árboles, coches, etc, de letraset para no gastarlos.
t) Ir al SIMO a echar la tarde como un idiota porque Rotring te regalaba un tubo de cartón y Roca una plantilla de aparatos sanitarios. No llegar a tiempo de la plantilla. Agotadas.
u) Adorar Blade Runner porque sale una casa de Frank Lloyd Wright.
v) Adorar la canción de Simón (con acento en la o) y Garfúnkel (con acento en la u) «So long, Frank Lloyd Wright». Buscar como una especie de trascendencia en cada cosa. Ser bobo. Ser completamente imbécil.
w) Mi primer día en la escuela, subir a las aulas de dibujo y soportar un discurso terrible de Helena Higlesias (yo es que siempre le pongo muchas haches) diciéndonos que había ya demasiados arquitectos, y que reconsideráramos nuestro error mientras estuviéramos a tiempo. (No sé qué pensará ahora).
x) Horas y horas, tardes y tardes, noches y noches dibujando en el tablero. Menuda vista tenía yo entonces. La radio puesta todo el día y toda la noche (Antena 3 Radio: Supergarcía en la hora cero, Polvo de estrellas, Gomaespuma). Fumando y fumando. El cenicero deslizándose peligrosamente sobre el tablero inclinado. El pelo calentándose en el flexo.
y) Quedarme sin tabaco a las dos de la madrugada. Fumarme las colillas. Quedarme sin colillas. Salir a la calle a las cuatro. No encontrar otra cosa que una sala de fiestas / puticlub. Comprar una cajetilla de ducados. Saber que todo era un error.
z) Sufrir intensamente y disfrutar aún más intensamente. (Y eso que, no sé por qué extraña chiripa, jamás me tocó hacer una maqueta).
Se me acabó el alfabeto. Vale. Me han ido saliendo de corrido, sin orden ni concierto, y si hubiera más letras seguiría contando batallitas. Pero, en definitiva, ¿qué le decimos a nuestros hijos? (O a nuestros hermanos: Este blog tiene lectores de una insultante juventud).
Pues volvemos al principio: Si somos sensatos, y ellos también lo son, les debemos aconsejar que escojan una ingeniería. Las carreras de ingeniería son duras, pero compensan con una formación muy seria y muy solvente, que sirve para hacer de todo.
Creo que es lo que debería cursar una persona inteligente, lógica, sensata, razonable, perseverante y decidida. Es una gran elección.
Sólo le recomendaría arquitectura a una auténtica cabra. A una puta cabra loca y disparatada. A un ser que buscara una loca e ilógica trascendencia en las cosas más anodinas. A una persona encendida, feroz, hambrienta. A un insensato. A alguien que, contra todo consejo, contra toda tendencia económica, contra todo imperativo legal, necesitara ser arquitecto, y muriese por dibujar rayos en el aire y pisar barro en una zanja, y quisiera casar dos cosas tan incasables.
(¿Por qué será que, a pesar de todo, las notas de Selectividad exigidas por las escuelas de arquitectura siguen siendo altísimas?).
Yo le recomendaría estudiar arquitectura a alguien que no necesitara que se lo recomendase, a alguien a quien ya todo le importara un bledo, a alguien que hubiera saltado al vacío y no tuviera miedo de los posibles fallos de su precario paracaídas. A alguien que, mientras cayera a plomo, gritara que había merecido la pena.
A alguien a quien no quisiese demasiado (no soportaría verlo estrellarse. Se me desgarraría el corazón). A alguien, en definitiva, a quien pudiera admirar con toda mi alma.
José Ramón Hernández Correa · Doctor Arquitecto
Toledo · junio 2013
[:en]
I believe that at this point the readers of this blog already you will know that the Government of Spain prepares a law (that of Professional Services, or LSP) that, among other things, it will allow the exercise of the architecture to the engineers.
( We finish of finding out that they postpone his approval: They prolong our agony).
The draft of this law wants to do patent that does not exist distinction between building, construction and architecture, and reasons that if an engineer can do a ship it has to be able to do a house.
An immediate doubt arises then: If an engineer is going to be able to do his and in addition it of the architect, whereas an architect will continue without being able to do it of the engineer, why to study Architecture?
ETSAM | wikipedia.org
Many lines of comments happen to me, but all of them have been much better developed by eloquent companions. So I throw for another site.
I have two children, and none of them is not remotely interested in being an architect. But, if the architecture had attracted them, what might say to them?, how would it advise them? Uf, difficult what.
The common sense says that to study architecture is useless, is an authentic loss of time.
But recollection my already distant career (I finished it in 1985) and me there come to the mind a few images, ideas and limp recollections:
a)Fullaondo telling us his trip to Finland with Moneo, to visit Alvar Aalto. They took to him a box of 12 bottles of Rioja. Them they drank from a sitting between the three. (Or between the four. Aalto was serving wine him to the ghost of his deceased wife was doing little, that had his chair, his plate, his cutlery, etc).
b)Oíza the glasses being raised to the forehead and counting itself for what house it had to be chaotic whereas the Airport of Cards had to be tidy, and representing his career with suitcases and his mother-in-law running behind him.
c)Aroca is telling us that The Incredible Diminishing Man be not to have afraid of the spider, since the section of his legs only had diminished to the square, whereas his weight had diminished to the bucket, for what it took a great aptitude to jump and escape as the stairs.
d)José María Rodríguez Ortiz, professor of Mechanics of the Soil, engineer of ways, aggrieved because his son had chosen to study architecture. Man of very thin and biting humor and of a marvellous cunning. Recollection that seeing in his class a few slides of one I restate of shoes in a bedaubed area desire entered me major of constructing, of muffling myself in the mud, which I have had in my life. It was a moment epifánico. Some years later I have made many replant you in mud, in dry powder, in terragueros diverse, and it is not so exciting.
e)Julián, that of the bar, and his sándwiches of pickle (and naturally, his thorns of tortilla).
f) The game of the peseta, in the tables of the mentioned bar, and the game of the bean, in some empty class of above.
g) My friend Emilio García Alonso, and so many discussions. (Mythical between us) on which it was going to be our future. I saw it very easy: To put a label in the portal of my house (that of my parents) and to start receiving orders. (Curiously it was like that, but without label).
h) Discussions in the bar, with Emilio, Paco, Iván, etc, on the plant of the Farnsworth House. «I there might not live». «The whole world needs intimacy». Etc.
i)Carvajal is correcting publicly a project of a pupil. (There seemed to me to be very cruel the beating that him stuck, and that his teacher, who had proposed the work as worthily of magisterial alteration, was not throwing a hand). Also it was fantastic how it crumbled the function of the house and the location of the garage with regard to the principal door.
j)Corrales and Molezún in the Johnny, explaining the Pavilion of Brussels. «And it happened to us that the piece was solving the structure, the cover and the outlet at the same time. How is this, Ramon that it happened to us?» «And I what I know » (Laughs of Molezún and of all the public). «I believe that we were going in the train and you left the umbrella in the seat». And again, many years later, Corrals only (Molezún was already sick) it us turned it to explaining in the School, with a few enormous slides.
Corrales y Molezum, arquitectura
k) A teacher of Elements of Composition (it was the subject that was using as introduction to Projects, and the first time was given to me very badly) asking me such what was going in the theoretical ones (very well) and proposing to leave the career and to deal some engineering. I remember myself weeping in house for my veintipocos years.
m) In the chair of Oak grove they put as exercise to do a house to Cela, and Cela comes to explaining how it wanted it. Impossible to be present at his conference. Hundreds and hundreds of persons apretujándose.
n) The position of Cristina’s books, below, at the foot of the stairs, there in way, to the step.
ñ) To speak of Le Corbusier and of Frank Lloyd Wright for the elbows, up to with my girlfriend, who was studying Medicine. Opposing passions.
o) Moneo holding itself the forehead as if the head was hurting him very much, and speaking about the Ecstasy of Holy Teresa, of Bernini, with real effort.
p) Oíza (again) speaking about the Danish cutlery that was bought, and that was not working (because it was trying to eat Spanish food with her).
q) Free hens in class of Analysis of Forms, cagándose throughout, and the teachers saying to us that we should not draw to them, but to his spirit. (This of «painting the spirit of the hen» has been said very much in the school as if it was a legend, but I certify that it is rigorously true). To paint the fear, to paint a concert of rock. Not to understand anything.
r) My friend Carlos Gonzalez Tausz and I, bored in the class of Analysis. «What do we do?» «Do we stick in the field of rugby» «Ok». We go down to the field, it gave to me a push and it me threw at the soil. It gave to me the laugh. He began on me and gave to us more laugh. «Does it cost you?» «Yes.I give up myself «. (What good it was drawing. What buck).
s) Not to have money in an expensive career. Calcar the trees, cars, etc, of letraset not to spend them.
t) To be going to the SIMO to begin the evening as an idiot because Rotring was giving you a pipe of carton and Roca an insole of sanitary devices. Not to come in time of the insole. Exhausted.
u) To adore Blade Runner because Frank Lloyd Wright’s house goes out.
v) To adore the song of Simón (with accent in her o) and Garfúnkel (with accent in her u) «So long, Frank Lloyd Wright». To search as a species of transcendency in every thing. To be a fool. To be completely imbecile.
w) My first day in the school, to rise to the classrooms of drawing and to support Helena Higlesias´s terrible speech (I it is that always I him put many haches) saying to us that there were already too many architects, and that we should reconsider our mistake while we were in time. (Do not be what will think now).
x) Hours and hours, evenings and evenings, nights and nights drawing in the board. Tiny sight I had at the time. The put radio the whole day and the whole night (Antenna 3 I Remove: Supergarcía en la hora cero, Polvo de estrellas, Gomaespuma). Smoking and smoking. The ashtray slipping dangerously on the sloping board. The hair warming up in the flexo.
y) To remain without tobacco at two o’clock in the morning. To smoke the stubs. To remain without stubs. To go out to the street at four o’clock. Not to find another thing that a room of holidays / puticlub. To buy a packet of duchies. To know that everything was a mistake.
z) To suffer intensely and to enjoy furthermore intensely. (And it that, I do not know for what strange fluke, I had to do a model ever).
The alphabet was ended. It costs. They have been going out for me of traversed, without order or concert, and if there were more letters it would continue counting batallitas. But, definitively, what do we say to our children? (Or to our brothers: This blog has readers of an insulting youth).
Since we return initially: If we are sensible, and they also are, we must them advise to choose an engineering. The careers of engineering are hard, but they compensate with a very serious and very solvent formation, which serves to do of everything.
I believe that it is what there should deal an intelligent, logical, sensible, reasonable, persevering and determined person. It is a great choice.
Only it would recommend to him architecture to an authentic goat. To a prostitute mad and ludicrous goat. To a being who was looking for a mad and illogical transcendency in the most bland things. To a flushed, fierce, hungry person. To the senseless one. To someone who, against any advice, against any economic trend, against all legal imperative, needed to be an architect, and he was dying for drawing beams in the air and treading on mud in a ditch, and wanted to marry two so unmarriageable things.
(Why will it be that, regardless, the notes of Selectivity demanded by the schools of architecture continue being the highest?).
I would recommend to him to study architecture to someone who did not need that it was recommended, to anybody to whom already quite it was importing a wild aramanth, to anybody who had jumped to the emptiness and was not afraid of the possible failures of his precarious parachute. To someone who, while it was falling to lead, was shouting that it had been worth it.
To someone whom it did not love too much (he would not support to see it to smash. The heart would crush). To someone, definitively, whom it could admire with all my soul.
José Ramón Hernández Correa · Doctor Architecto
Toledo · juny 2013
[:gl]
Creo que a estas alturas os lectores deste blog xa saberedes que o Governo de España prepara unha lei (a de Servizos Profesionais, ou LSP) que, entre outras cousas, permitirá aos enxeñeiros o exercicio da arquitectura.
(Acabamos de decatarnos de que aprazan a súa aprobación: Prolongan nosa agonía).
O borrador desa lei quere facer patente que non existe distinción entre edificación, construción e arquitectura, e razoa que si un enxeñeiro sabe facer unha nave ten que saber facer unha casa.
Xorde entón unha dúbida inmediata: Si un enxeñeiro vai poder facer o seu e ademais o do arquitecto, mentres que un arquitecto seguirá sen poder facer o do enxeñeiro, ¿para que estudar Arquitectura?
ETSAM | wikipedia.org
Ocórrenlleme moitas liñas de comentarios, pero todas elas foron moito mellor desenvolvidas por elocuentes compañeiros. Así que tiro por outro sitio.
Teño dous fillos, e ningún deles está nin remotamente interesado en ser arquitecto. Pero, si atraeulles a arquitectura, ¿que lles podería dicir?, ¿como lles aconsellaría? Uf, que difícil.
O sentido común di que estudar arquitectura é inútil, é unha auténtica perda de tempo.
Pero recordo a miña xa afastada carreira (remateina en 1985) e véñenme á mente unhas cantas imaxes, ideas e recordos atrapallados:
a)Fullaondo contándonos a súa viaxe a Finlandia con Moneo, para visitar a Alvar Aalto. LLeváronlle unha caixa de 12 botellas de Rioja. Bebéronas dunha sentada entre os tres. (O entre os catro. Aalto servíalle viño ao fantasma da súa esposa falecida había pouco, que tiña a súa cadeira, o seu prato, os seus cubertos, etc).
b)Oíza subindo os lentes á fronte e contándonos por que unha casa tiña que ser caótica mentres que o Aeroporto de Barallas tiña que ser ordenado, e representando a súa carreira con maletas e a súa sogra correndo detrás del.
c)Aroca contándonos que El Increíble Hombre Menguante non debería de ter medo da araña, posto que a sección das súas pernas só diminuíra ao cadrado, mentres que o seu peso diminuíra ao cubo, polo que tiña unha gran capacidade para saltar e escapar polas escaleiras.
d)José María Rodríguez Ortiz, catedrático de Mecánica do Chan, enxeñeiro de camiños, doído porque o seu fillo elixira estudar arquitectura. Home de moi fino e mordaz humor e dunha retranca estupenda. Recordo que vendo na súa clase unhas diapositivas dunha reformulación de zapatas nun terreo embarrado me entraron as maiores ganas de construír, de rebozarme no barro, que tiven na miña vida. Foi un momento epifánico. Anos despois fixen moitas reformulacións en barro, en po seco, en terragueros diversos, e non é tan apaixonante.
e)Julián, o do bar, e os seus sándwiches de escabeche (e naturalmente, os seus pinchos de tortilla).
f) O xogo da peseta, nas mesas do mencionado bar, e o xogo do feixón, nalgunha clase baleira de arriba.
g) O meu amigo Emilio García Alonso, e tantas discusións. Unha (mítica entre nós) sobre cal ía ser o noso futuro. Eu víao moi doado: Poñer un rótulo no portal da miña casa (a dos meus pais) e empezar a recibir encargos. (Curiosamente foi así, pero sen rótulo).
h) Discusións no bar, con Emilio, Paco, Iván, etc, sobre a planta da Casa Farnsworth. «Eu aí non podería vivir». «Todo o mundo necesita intimidade». Etc.
i)Carvajal corrixindo en público un proxecto dun alumno. (Pareceume moi cruel a malleira que lle pegou, e que o seu profesor, que propuxera o traballo como digno de corrección maxistral, non lle botase unha man). Tamén foi fantástico como esmiuzou a función da casa e a situación do garaxe respecto á porta principal.
j)Corrales e Molezún no Johnny, explicando o Pavillón de Bruxelas. «E ocorréusenos que a peza resolvía a estrutura, a cuberta e o desaugadoiro ao mesmo tempo. Como é que se nos ocorreu isto, Ramón? » » E eu que sei! » (Risas de Molezún e de todo o público). «Creo que iamos no tren e deixaches o paraugas no asento». E de novo, moitos anos despois, Currais só (Molezún estaba xa enfermo) volvéunolo explicar na Escola, cunhas enormes diapositivas.
Corrales e Molezum, arquitectura
k) Un profesor de Elementos de Composición (era a materia que servía de introdución a Proyectos, e déuseme moi mal a primeira vez) preguntándome que tal ía nas teóricas (moi ben) e propoñéndome que deixase a carreira e cursase algunha enxeñaría. Recórdome chorando na casa aos meus veintipocos anos.
m) Na cátedra de Carvajal puxeron como exercicio facerlle unha casa a Cela, e veu Cela a explicar como a quería. Imposible asistir á súa conferencia. Centos e centos de persoas apretuxándose.
n) O posto de libros de Cristina, abaixo, ao pé da escaleira, aí en medio, ao paso.
ñ) Falar de Le Corbusier e de Frank Lloyd Wright polos cóbados, ata coa miña noiva, que estudaba Medicina. Paixóns encontradas.
o) Moneo suxeitándose a fronte coma se lle doese moito a cabeza, e falando da Éxtase de Santa Teresa, de Bernini, con verdadeiro esforzo.
p) Oíza (outra vez) falando da cubertería danesa que se comprou, e que non funcionaba (porque pretendía comer comida española con ela).
q) Galiñas soltas en clase de Análise de Formas, cagándose por todas as partes, e os profesores dicíndonoslles que non as debuxásemos, senón ao seu espírito. (Isto de «pintar o espírito da galiña» díxose moito na escola coma se fose unha lenda, pero eu certifico que é rigorosamente certo). Pintar o medo, pintar un concerto de rock. Non entender nada.
r) O meu amigo Carlos González Tausz e eu, aburridos na clase de Análisis. «¿Que facemos?» «¿Pegámonos no campo de rugby? » «Vale». Baixamos ao campo, deume un empuxón e tiroume ao chan. Deume a risa. Botouse sobre min e deunos máis risa. «¿Váleche?» «Si. Réndome». (Que ben debuxaba. Que cabrón).
s) Non ter diñeiro nunha carreira cara. Calcar as árbores, coches, etc, de letraset para non os gastar.
t) Ir ao SIMO a botar a tarde como un idiota porque Rotring che regalaba un tubo de cartón e Roca un equipo de aparatos sanitarios. Non chegar a tempo do equipo. Esgotadas.
u) Adorar Blade Runner porque sae unha casa de Frank Lloyd Wright.
v) Adorar la canción de Simón (con acento en la o) y Garfúnkel (con acento en la u) «So long, Frank Lloyd Wright». Buscar como una especie de trascendencia en cada cosa. Ser bobo. Ser completamente imbécil.
w) Mi primer día en la escuela, subir a las aulas de dibujo y soportar un discurso terrible de Helena Higlesias (yo es que siempre le pongo muchas haches) diciéndonos que había ya demasiados arquitectos, y que reconsideráramos nuestro error mientras estuviéramos a tiempo. (No sé qué pensará ahora).
x) Horas y horas, tardes y tardes, noches y noches dibujando en el tablero. Menuda vista tenía yo entonces. La radio puesta todo el día y toda la noche (Antena 3 Radio: Supergarcía en la hora cero, Polvo de estrellas, Gomaespuma). Fumando y fumando. El cenicero deslizándose peligrosamente sobre el tablero inclinado. El pelo calentándose en el flexo.
y) Quedarme sin tabaco a las dos de la madrugada. Fumarme las colillas. Quedarme sin colillas. Salir a la calle a las cuatro. No encontrar otra cosa que una sala de fiestas / puticlub. Comprar una cajetilla de ducados. Saber que todo era un error.
z) Sufrir intensamente y disfrutar aún más intensamente. (Y eso que, no sé por qué extraña chiripa, jamás me tocó hacer una maqueta).
Se me acabó el alfabeto. Vale. Me han ido saliendo de corrido, sin orden ni concierto, y si hubiera más letras seguiría contando batallitas. Pero, en definitiva, ¿qué le decimos a nuestros hijos? (O a nuestros hermanos: Este blog tiene lectores de una insultante juventud).
Pues volvemos al principio: Si somos sensatos, y ellos también lo son, les debemos aconsejar que escojan una ingeniería. Las carreras de ingeniería son duras, pero compensan con una formación muy seria y muy solvente, que sirve para hacer de todo.
Creo que es lo que debería cursar una persona inteligente, lógica, sensata, razonable, perseverante y decidida. Es una gran elección.
Sólo le recomendaría arquitectura a una auténtica cabra. A una puta cabra loca y disparatada. A un ser que buscara una loca e ilógica trascendencia en las cosas más anodinas. A una persona encendida, feroz, hambrienta. A un insensato. A alguien que, contra todo consejo, contra toda tendencia económica, contra todo imperativo legal, necesitara ser arquitecto, y muriese por dibujar rayos en el aire y pisar barro en una zanja, y quisiera casar dos cosas tan incasables.
(¿Por qué será que, a pesar de todo, las notas de Selectividad exigidas por las escuelas de arquitectura siguen siendo altísimas?).
Yo le recomendaría estudiar arquitectura a alguien que no necesitara que se lo recomendase, a alguien a quien ya todo le importara un bledo, a alguien que hubiera saltado al vacío y no tuviera miedo de los posibles fallos de su precario paracaídas. A alguien que, mientras cayera a plomo, gritara que había merecido la pena.
A alguien a quien no quisiese demasiado (no soportaría verlo estrellarse. Se me desgarraría el corazón). A alguien, en definitiva, a quien pudiera admirar con toda mi alma.
Regresando al individualismo y las apreciaciones personales, lo que he aprendido en la praxis es que hay “gusto para todo” y los clientes no saben de arquitectura y no tienen por qué saber: ellos no estudiaron la carrera. La responsabilidad está en el arquitecto que se deja llevar por temas comerciales y que finalmente sucumben en un producto arquitectónico que desmerece a la profesión. En mi caso, lo experimentado es un ejemplo anecdótico y no representan una realidad universal, pero podrían servir como una simple analogía en “escala minúscula”.
Casa de Playa proyectada por el arquitecto estadounidense Andrew Michael Geller | laformamodernaenlatinoamerica.blogspot.com.es
Por ejemplo, alguna vez me pidieron proyectar una vivienda unifamiliar en una de las playas de la costa norte del Perú, donde se disfruta de un clima templado todo el año, con temperaturas entre los 16 y 32 grados centígrados. El cliente me indicó, sin opción a otra alternativa, que quería una casa con material noble (sistema aporticado de concreto armado) con techos inclinados y con un “dulce” estilo similar a las viviendas que adornan los Alpes Suizos. Con pendientes en los techos muy pronunciadas (a la espera de una implacable nevada, suponía yo…). Además quería una chimenea, para que le de calidad de hogar a su sala, la cual no requería de ducto de humo, pues nunca la iba a prender (es que aquí hace calor todo el año, me indicó). Y para que quiere un techo inclinado si nunca habrá nieve? Pregunté y me respondió al instante: que es lo que siempre había soñado y por qué simplemente le gustaba, añadiendo que también quería un gran pino en el jardín de ingreso, el cual debería ser más alto que los techos de la vivienda (lo tenía todo friamente calculado). Adicionalmente, me indicó que quería que contemple en el diseño temas de rusticidad y generar espacios cálidos (claro, si hay mucho frío en los Alpes, ¡nada como un espacio cálido! Pensaba en silencio).
Entendí que el cliente no requería un producto que satisfaga sus necesidades de vivienda, el cliente quería un producto arquitectónico que complazca sus necesidades psicológicas y ello “estaba fuera de mi jurisdicción”. Generándose una disyuntiva: Si proyectaba aquello que solicitaba el cliente, el que terminaría en una terapia intensiva con un psicólogo sería yo.
Lamentablemente no logré convencer al cliente de buscar otra solución arquitectónica y opté por no seguir con el encargo.
Boceto interior de la Casa de Playa, Andrew Michael Geller | laformamodernaenlatinoamerica.blogspot.com.es
Con este ejemplo pretendo demostrar que a pesar de querer lograr una proyección coherente y lógica, existen ocasiones que nos vemos obligados a tomar decisiones drásticas para evitar una mala praxis. Lamentablemente hay profesionales que por temas comerciales se prestan a este tipo de requerimientos y ello genera como consecuencia la existencia de futuros clientes que sin un conocimiento adecuado, soliciten proyectos irracionales que desmerecen la praxis de nuestra profesión y ridiculizan nuestras ciudades.
Finalmente y para concluir este artículo, creo que pudieron existir otras posibilidades, en las que podría haber logrado un mejor manejo en la negociación con el cliente (aunque fue muy difícil cambiarle alguna idea previamente concebida). Quizás si hubiera propuesto el uso de madera como una alternativa, hubiese logrado una ligera aproximación a las Casas de Playa proyectadas por el arquitecto estadounidense Andrew Michael Geller a mediados del siglo pasado. (Recomiendo revisar su obra).
Casa de Playa, Andrew Michael Geller | laformamodernaenlatinoamerica.blogspot.com.es
Returning to the individualism and the personal appraisals, which I have learned in the practice is that it is “I please for everything” and the clients do not know of architecture and do not have why to know: they did not study the career. The responsibility is in the architect who is left to go for commercial topics and who finally they succumb in an architectural product of that it is unworthy to the profession. In my case, the experienced thing is an anecdotal example and they do not represent a universal reality, but they might serve as a simple analogy in “minuscule scale”.
Beach House projected by the American architect Andrew Michael Geller | laformamodernaenlatinoamerica.blogspot.com.es
For example, at some time they asked me to project an one-family housing in one of the beaches of the north coast of Peru, where it is enjoyed a moderate climate all the year round, with temperatures between 16 and 32 centigrade degrees. The client indicated me, without option to another alternative, that it wanted a house with noble material (system aporticado of I make concrete armed) with sloping ceilings and with a “sweet” I am used similar to the housings that adorn the Swiss Alps. With earrings in the ceilings very pronounced (to the wait of an implacable snowfall, I supposed …). In addition it wanted a chimney, in order that from quality of home to his room, which was not needing of duct of smoke, since it was never going to light it (it is that here it is hot all the year round, it indicated me). And in order that a sloping ceiling wants if there will never be snow? I asked and it answered me to the instant: that is what always had dreamed and why simply he liked it, adding that also wanted a great pine in the garden of revenue, which be to be high than the ceilings of the housing (it had everything coldly calculated). Additional, it indicated me that it wanted that he contemplates in the design topics of wildness and generated hot spaces (clear, if there is a lot of cold in the Alps, at all as a hot space! He was thinking silently).
I understood that the client was not needing a product that satisfies his needs of housing, the client wanted an architectural product that it takes pleasure his psychological needs and it “was out of my jurisdiction”. A dilemma being generated: If it was projecting that one that it was requesting the client, which would end in an intensive therapy with a psychologist would be I.
Lamentably I did not manage to convince the client to look for another architectural solution and chose not to continue with the order.
Interior sketch of the Beach house, Andrew Michael Geller | laformamodernaenlatinoamerica.blogspot.com.es
With this example I try to demonstrate that in spite of wanting to achieve a coherent and logical projection, occasions exist that we meet obliged to take drastic decisions to avoid a bad practice. Lamentably there are professionals who for commercial topics lend to this type of requirements and it generates as consequence the existence of future clients who without a suitable knowledge, request irrational projects that are unworthy of the practice of our profession and ridicule our cities.
Finally and to conclude this article, I believe that there could exist other possibilities, in which it might have achieved a better managing in the negotiation with the client (though it was very difficult to change some idea before concebida). Probably if he had proposed the use of wood as an alternative, it had achieved a light approximation to the Beach houses projected by the American architect Andrew Michael Geller in the middle of last century. (I recommend to check his work).
Beach house, Andrew Michael Geller | laformamodernaenlatinoamerica.blogspot.com.es
Regresando ao individualismo e as apreciaciones persoais, o que aprendín na praxe é que hai “gusto para todo” e os clientes non saben de arquitectura e non teñen por que saber: eles non estudaron a carreira. A responsabilidade está no arquitecto que se deixa levar por temas comerciais e que finalmente sucumben nun produto arquitectónico que desmerece á profesión. No meu caso, o experimentado é un exemplo anecdótico e non representan unha realidade universal, pero poderían servir como unha simple analogía en «escala minúscula”.
Casa de Praia proxectada polo arquitecto estadounidense Andrew Michael Geller | laformamodernaenlatinoamerica.blogspot.com.es
Por exemplo, algunha vez pedíronme proxectar unha vivenda unifamiliar nunha das praias da costa norte do Perú, onde se goza dun clima templado todo o ano, con temperaturas entre os 16 e 32 grados centígrados. O cliente indicoume, sen opción a outra alternativa, que quería unha casa con material nobre (sistema aporticado de concreto armado) con teitos inclinados e cun “doce” estilo similar ás vivendas que adornan os Alpes Suizos. Con pendentes nos teitos moi pronunciadas (á espera dunha implacable nevada, supoñía eu…). Ademais quería unha cheminea, para que lle de calidade de fogar á súa sala, a cal non requiría de ducto de fume, pois nunca a ía a prender (é que aquí fai calor todo o ano, indicoume). E para que quere un teito inclinado si nunca haberá neve? Preguntei e respondeume ao instante: que é o que sempre soñara e por que simplemente gustáballe, engadindo que tamén quería un gran piñeiro no xardín de ingreso, o cal debería ser máis alto que os teitos da vivenda (tíñao todo friamente calculado). Adicionalmente, indicoume que quería que contemple no deseño temas de rusticidad e xerar espazos cálidos (claro, si hai moito frío nos Alpes, ¡nada como un espazo cálido! Pensaba en silencio).
Entendín que o cliente non requiría un produto que satisfaga as súas necesidades de vivenda, o cliente quería un produto arquitectónico que compraza as súas necesidades psicolóxicas e iso “estaba fóra da miña jurisdicción”. Xerándose unha disyuntiva: Si proxectaba aquilo que solicitaba o cliente, o que terminaría nunha terapia intensiva cun psicólogo sería eu.
Lamentablemente non logrei convencer ao cliente de buscar outra solución arquitectónica e optei por non seguir co encargo.
Boceto interior da Casa de Praia, Andrew Michael Geller | laformamodernaenlatinoamerica.blogspot.com.es
Con este exemplo pretendo demostrar que malia querer lograr unha proxección coherente e lóxica, existen ocasións que nos vemos obrigados a tomar decisións drásticas para evitar unha mala praxe. Lamentablemente hai profesionais que por temas comerciais préstanse a este tipo de requerimientos e iso xera como consecuencia a existencia de futuros clientes que sen un coñecemento adecuado, soliciten proxectos irracionales que desmerecen a praxe da nosa profesión e ridiculizan nosas cidades.
Finalmente e para concluír este artigo, creo que puideron existir outras posibilidades, nas que podería lograr un mellor manexo na negociación co cliente (aínda que foi moi difícil cambiarlle algunha idea previamente concibida). Quizais si propuxese o uso de madeira como unha alternativa, lograse unha lixeira aproximación ás Casas de Praia proxectadas polo arquitecto estadounidense Andrew Michael Geller a mediados do século pasado. (Recomendo revisar a súa obra).
Casa de Playa, Andrew Michael Geller | laformamodernaenlatinoamerica.blogspot.com.es
El próximo martes 25 de junio se presentará en rueda de prensa la tercera edición del FADfest, el Festival de Todo el Diseño, un gran evento organizado por el FAD (Fomento de las Artes y del Diseño) en el marco del Barcelona Design Festival. Durante la rueda de prensa se presentará también la muestra «El mejor diseño del año», con más de 500 piezas finalistas de los premios del FAD en las diferentes disciplinas del diseño, una exposición imprescindible para entender qué está pasando en el mundo del diseño hoy.
En la rueda de prensa intervendrán Miquel Espinet, presidente del FAD (Fomento de las Artes y del Diseño) y Pau Herrera, presidente del BCD Barcelona Centro de Diseño. Los presidentes de las diferentes asociaciones del FAD explicarán las secciones de la exposición in situ: Viviana Narotzky, premios Delta de diseño industrial; Helena Rosa, premios Laus de diseño gráfico y comunicación visual, Silvia Farriol, Premios FAD de Arquitectura e Interiorismo; Magda Polo, premios ArtFAD de arte y artesanía, y Chu Uroz, premios MODAFAD.
O vindeiro martes 25 de xuño presentarase en roda de prensa a terceira edición do FADfest, o Festival de todo o Deseño, un gran evento organizado polo FAD (Fomento das Artes e do Deseño) no marco do Barcelona Design Festival. Durante a roda de prensa presentarase tamén a mostra «O mellor deseño do ano», con máis de 500 pezas finalistas dos premios do FAD nas diferentes disciplinas do deseño, unha exposición imprescindible para entender que está pasando no mundo do deseño hoxe.
Na roda de prensa intervirán Miquel Espinet, presidente do FAD (Fomento das Artes e do Deseño) e Pau Herrera, presidente do BCD Barcelona Centro de Deseño. Os presidentes das diferentes asociacións do FAD explicarán as seccións da exposición in situ: Viviana Narotzky, premios Delta de deseño industrial; Helena Rosa, premios Laus de deseño gráfico e comunicación visual, Silvia Farriol, Premios FAD de Arquitectura e Interiorismo; Magda Polo, premios ArtFAD de arte e artesanía, e Chu Uroz, premios MODAFAD.
Next Tuesday, the 25th of June Design Festival will present in press conference the third edition of the FADfest, the Festival of the Whole Design, a great event organized by the FAD (Promotion of the Arts and of the Design) in the frame of the Barcelona. During the press conference one will present also the sample » The best design of the year «, with more than 500 pieces finalists of the prizes of the FAD in the different disciplines of the design, an indispensable exhibition to understand what is happening in the world of the design today.
In the press conference there will intervene Miquel Espinet, president of the FAD (Promotion of the Arts and of the Design) and Pau Herrera, president of the BCD Barcelona Center of Design. The presidents of the different associations of the FAD will explain the sections of the exhibition in situ: Viviana Narotzky, prizes Delta of industrial design; Helena Rosa, prizes Laus of graphical design and visual communication, Silvia Farriol, Prizes FAD of Architecture and Interiorismo; Magda Polo, prizes ArtFAD of art and crafts, and Chu Uroz, prizes MODAFAD.
Inauguración de la exposición sobre arquitectura catalana en el CMAV (Centre Méridional de l’Architecture et de la Ville) de Toulouse el 20 de junio.
Jordi Badia, fundador del estudio de arquitectura BAAS y profesor de la Escuela de Arquitectura de Barcelona (ETSAB), reconocido con premios como el Ciudad de Barcelona por el Museo Can Framis, presenta las exposiciones “VOGADORS, Jeune architecture Catalane et Baleàre” (como co-comisario de la misma junto con Felix Arranz).
La exposición llega a Toulouse después de la invitación de l’AERA para dar una conferencia en el 2011 y la colaboración con la ENSA (Université Toulouse-Le Mirail, France) estos dos últimos años participando en clases y conferencias sobre la obra propia.
En la sala principal del centro se muestra una adaptación de la exposición que se presentó en la pasada edición de la Bienal de Arquitectura de Venecia: VOGADORS, Architectural Rowers, una muestra promovida por el IRL (Institut Ramon Llull), el COAC y el COAIB y de la que Jordi Badia es co-comisario junto con Félix Arranz. Esta muestra presenta la obra de 9 jóvenes despachos de arquitectura que trabajan en una nueva arquitectura que trata de entender los cambios de la sociedad contemporánea, enlazando a la vez con toda una tradición de la arquitectura catalana.
+ info
Inauguración da exposición sobre arquitectura catalá no CMAV (Centre Méridional de l’Architecture et da Ville) de Toulouse o 20 de xuño.
Jordi Badia, fundador do estudo de arquitectura BAAS e profesor da Escola de Arquitectura de Barcelona (ETSAB), recoñecido con premios como o Cidade de Barcelona polo Museo Can Framis, presenta as exposicións “VOGADORS, Jeune architecture Catalane et Baleàre” (como co-comisario da mesma xunto con Felix Arranz).
A exposición chega a Toulouse logo da invitación de l’AERA para dar unha conferencia no 2011 e a colaboración coa ENSA (Université Toulouse-Le Mirail, France) estes dous últimos anos participando en clases e conferencias sobre a obra propia.
Na sala principal do centro móstrase unha adaptación da exposición que se presentou na pasada edición da Bienal de Arquitectura de Venecia: VOGADORS, Architectural Rowers, unha mostra promovida polo IRL (Institut Ramon Llull), o COAC e o COAIB e da que Jordi Badia é co-comisario xunto con Félix Arranz. Esta mostra presenta a obra de 9 novos despachos de arquitectura que traballan nunha nova arquitectura que trata de entender os cambios da sociedade contemporánea, enlazando á vez con toda unha tradición da arquitectura catalá.
+ info
Inauguration of the exhibition on Catalan architecture in the CMAV (Centre Méridional de l’Architecture et of the Ville) of Toulouse on June 20.
Jordi Badia, founder of the study of architecture BAAS and teacher of the School of Architecture of Barcelona (ETSAB), recognized with prizes like the Ciudad of Barcelona for the Museum Khan Framis, presents the exhibitions » VOGADORS, Jeune architecture Catalane et Baleàre » (as co-commissioner of the same one together with Felix Arranz).
The exhibition comes to Toulouse after l’AERA’s invitation to give a conference in 2011 and the collaboration with the ENSA (Université Toulouse – Le Mirail, France) these last two years taking part in classes and conferences on the own work.
In the principal room of the center there appears an adjustment of the exhibition that one presented in the past edition of the Biennial show of Architecture of Venice: VOGADORS, Architectural Rowers, a sample promoted by the IRL (Institut Ramon Llull), the COAC and the COAIB and of that Jordi Badia is a co-commissioner together with Félix Arranz. This sample presents the work of 9 young offices of architecture that are employed at a new architecture that tries to understand the changes of the contemporary company, connecting simultaneously with the whole tradition of the Catalan architecture.
«Madera de moda… indudablemente uno de los materiales más elegantes de los edificios modernos»
–Vogue, París
Philip Jodidio y la editorial Taschen, editan el volumen número 2 de la serie Wood Architecture Now!. Este número pone de manifiesto que la madera adquiere un mayor protagonismo como material predominante en la arquitectura contemporánea. En este volumen se encuentran desde pequeñas arquitecturas hasta grandes complejos que albergan usos variados.
Wood Architecture Now! (Vol.02)
Cuando los primeros hombres osaron abandonar las cuevas en las que se resguardaban, a buen seguro construyeron estructuras de madera en las que guarecerse. De este modo, el recurso arquitectónico renovable por excelencia es también el más antiguo y al mismo tiempo el más moderno de los materiales. Gracias al diseño computerizado y a las nuevas técnicas de fabricación, hoy resulta posible cortar y tallar la madera en formas antes inimaginables. Entre quienes han contribuido a la confección del presente libro se cuentan eminencias tan innovadoras como el catedrático alemán Achim Menges, que nos acerca al modo de crear estructuras complejas, casi vivas, a partir de la madera. Otros, como los jóvenes arquitectos de WMR (afincados en Santiago de Chile), nos demuestran que es posible construir una espectacular cabaña de madera de dos plantas con vistas al pacífico por tan solo 25.000 €. Comprobaremos también que es posible cubrir y renovar toda una sección del centro histórico de Sevilla con un innovador toldo de madera recubierto de poliuretano (Metropol Parasol, obra de Jürgen Mayer H.).
Pero así como puede resultar sencilla y evocadora, la madera puede integrarse en estructuras tan sofisticadas como el pabellón de los renos salvajes de Snohetta, de paredes de madera torneada. Económica, ecológica y fundamentalmente cálida, la arquitectura en madera no puede ser más contemporánea.
Philip Jodidio (nacido en 1954) estudió historia del arte y economía en la Universidad de Harvard y fue editor jefe de la revista Connaissance des Arts durante más de veinte años. Entre sus publicaciones, encontramos la serie Architecture Now! de TASCHEN, así como las monografías sobre Tadao Ando, Norman Foster, Richard Meier, Jean Nouvel y Zaha Hadid. Es reconocido en todo el mundo como uno de los escritores de arquitectura más populares.
Texto pre-imagen, Alberto Alonso Oro. Post-imagen, Taschen
+ info
[:en]
«Trendy timber… undoubtedly one of the most elegant modern building materials»
– Vogue, Paris
Philip Jodidio and the publishing house Taschen, there edits the volume number 2 of the series Wood Architecture Now!. This number puts of manifest that the wood acquires a major protagonism as predominant material in the contemporary architecture. In this volume they find from small architectures up to big complexes that shelter varied uses.
As soon as the first men bravely moved out of their protective caves, they surely built protective structures out of wood. The ultimate renewable resource for architecture is thus the oldest, but also the most modern of materials. Thanks to computer-driven design and manufacturing techniques, wood can be cut and carved in the most astonishing new ways. Such innovative contributors to the work published in this volume as the German professor Achim Menges are showing the way to the creation of complex, almost living wood structures. Others like the young architects from WMR who are based in Santiago, Chile, show just how it is possible to build a dramatic two-story wood cabin overlooking the Pacific for just $ 30,000. Or imagine how an innovative polyurethane-coated wood canopy can cover and renew a whole area of the historic city of Seville (Metropol Parasol by Jürgen Mayer H.).
Just as it can be simple and evocative, wood can be part of sophisticated structures like Snohetta’s Norwegian Wild Reindeer Pavilion, with its CNC-milled timber wall. Economical, ecological, and fundamentally warm, wood architecture is as contemporary as it gets.
Philip Jodidio (born 1954) studied art history and economics at Harvard, and edited Connaissance des Arts for over 20 years. His books include TASCHEN’s Architecture Now! series, and monographs on Tadao Ando, Norman Foster, Richard Meier, Jean Nouvel, and Zaha Hadid. He is internationally renowned as one of the most popular writers on the subject of architecture.
Text pre-image, Alberto Alonso Oro. Post-image, Taschen
+ info
[:gl]
«Madeira de moda… indudablemente un dos materiais máis elegantes dos edificios modernos»
–Vogue, París
Philip Jodidio e a editorial Taschen, editan o volume número 2 da serie Wood Architecture Now!. Este número pon de manifesto que a madeira adquire un maior protagonismo como material predominante na arquitectura contemporánea. Neste volume atópanse desde pequenas arquitecturas ata grandes complexos que albergan usos variados.
Cando os primeiros homes ousaron abandonar as cuevas nas que se resgardaban, a recado construíron estruturas de madeira nas que guarecerse. Deste xeito, o recurso arquitectónico renovable por excelencia é tamén o máis antigo e ao mesmo tempo o máis moderno dos materiais. Grazas ao deseño computerizado e ás novas técnicas de fabricación, hoxe resulta posible cortar e tallar a madeira en formas antes inimaxinables. Entre quen contribuíron á confección do presente libro cóntanse eminencias tan innovadoras como o catedrático alemán Achim Menges, que nos achega ao modo de crear estruturas complexas, case vivas, a partir da madeira. Outros, como os novos arquitectos de WMR (afincados en Santiago de Chile), demóstrannos que é posible construír unha espectacular cabana de madeira de dúas plantas con vistas ao pacífico por tan só 25.000 €. Comprobaremos tamén que é posible cubrir e renovar toda unha sección do centro histórico de Sevilla cun innovador toldo de madeira recubierto de poliuretano (Metropol Parasol, obra de Jürgen Mayer H.).
Pero así como puede resultar sencilla y evocadora, la madera puede integrarse en estructuras tan sofisticadas como el pabellón de los renos salvajes de Snohetta, de paredes de madera torneada. Económica, ecológica y fundamentalmente cálida, la arquitectura en madera no puede ser más contemporánea.
Philip Jodidio (nacido en 1954) estudió historia del arte y economía en la Universidad de Harvard y fue editor jefe de la revista Connaissance des Arts durante más de veinte años. Entre sus publicaciones, encontramos la serie Architecture Now! de TASCHEN, así como las monografías sobre Tadao Ando, Norman Foster, Richard Meier, Jean Nouvel y Zaha Hadid. Es reconocido en todo el mundo como uno de los escritores de arquitectura más populares.
Texto pre-imaxe, Alberto Alonso Oro. Post-imaxe, Taschen
Edificio de planta rectangular de medidas 60×34 m, con patios interiores de diversos tamaños y características. Patios con vegetación que permiten crear ambientes interiores agradables y una buena ventilación natural en período estival.
Acceso cubierto al edificio a través del patio mayor, dispuesto a modo de claustro en torno a las esperas de las consultas generales. El resto de patios, más pequeños, con un carácter distinto.
Zonas públicas en planta baja, facilitando el movimiento de los usuarios, y pequeño volumen en planta alta para zonas de uso restringido a personal del centro. Consultas con lucernarios, que además de una buena iluminación natural permiten disponer de ventilación cruzada.
Funcionalidad y comodidad como aspectos irrenunciables de cualquier arquitectura: obviedad que a veces parece que olvidamos.
Obra: Centro de Salud de Oroso
Arquitecto (proyecto y dirección obra): Manuel Vázquez Muíño
Colaborador: Roberto Regatos Gómez
Estructura: Ismael Ameneiros Rodríguez
Instalaciones: Miguel Ces Pérez
Arquitecto técnico: Manuel López Lamas
Promotor: Sergas. Xunta de Galicia
Empresa Constructora: OHL
Fecha proyecto: 2008
Fecha obra: 2009-2011
Situación: Sigüeiro. Ayuntamiento de Oroso. (Coruña).
Presupuesto Ejecución Material: 1.322.610 €
Superficie construida: 1.636 m2
Fotografías: Manuel Vázquez Muíño | Héctor Santos-Díez | BISimages +vazquezmuino.com
Building of rectangular plant of measures 60×34 m, with interior courts of diverse sizes and characteristics. Courts with vegetation that there allow to create interior agreeable environments and a good natural ventilation in summer period.
Access covered to the building across the major court, arranged like cloister concerning the waits of the general consultations. The rest of courts, smaller, with a different character.
Public zones in ground floor, facilitating the movement of the users, and small volume in high plant for zones of use restricted to personnel of the center. You consult with lucernarios, that besides a good natural lighting allow to have crossed ventilation.
Functionality and comfort like those cannot be waived aspects of any architecture: obviedad that sometimes seems that we forget.
Work: Centre of Health of Oroso
Architect (project and direction acts): Manuel Vázquez Muíño
Collaborator: Roberto Regatos Gómez
Structures: Ismael Ameneiros Rodríguez
Installations: Miguel Ces Pérez
Technical Architect: Manuel López Lick
Promoter: Sergas. Xunta de Galicia
Company Constructor: OHL
Dates project: 2008
Date acts: 2009-2011
Situation: Sigüeiro. City council of Oroso. (Coruña).
Edificio de planta rectangular de medidas 60×34 m, con patios interiores de diversos tamaños e características. Patios con vegetación que permiten crear ambientes interiores agradables e unha boa ventilación natural en período estival.
Acceso cuberto ao edificio a través do patio maior, disposto a modo de claustro en torno ás esperas das consultas xerais. O resto de patios, máis pequenos, cun carácter distinto.
Zonas públicas en planta baixa, facilitando o movemento dos usuarios, e pequeno volume en planta alta para zonas de uso restrinxido a persoal do centro. Consultas con lucernarios, que ademais dunha boa iluminación natural permiten dispoñer de ventilación cruzada.
Funcionalidad e comodidade como aspectos irrenunciables de calquera arquitectura: obviedad que ás veces parece que esquecemos.
Obra: Centro de Saude de Oroso
Arquitecto (proxecto e dirección obra): Manuel Vázquez Muíño
Inauguración de la exposición sobre arquitectura catalana en el CMAV (Centre Méridional de l’Architecture et de la Ville) de Toulouse el 20 de junio. Jordi Badia presenta “VIDES PERSISTANTS” una muestra que repasa la trayectoria del estudio BAAS arquitectura a través de la gestión de los espacios vacíos, silencios elocuentes entorno a los cuales la arquitectura construye la ciudad. Reflejados en obras y proyectos que plantean la existencia y la función del vacío en la arquitectura como valor para preservar la vida y la forma de las ciudades.
Can Framis, BAAS
La exposición llega a Toulouse después de la invitación de l’AERA para dar una conferencia en el 2011 y la colaboración con la ENSA (Université Toulouse-Le Mirail, France) estos dos últimos años participando en clases y conferencias sobre la obra propia.
+ info
Inauguración da exposición sobre arquitectura catalá no CMAV (Centre Méridional de l’Architecture et da Ville) de Toulouse o 20 de xuño. Jordi Badia presenta “VIDES PERSISTANTS” unha mostra que repasa a traxectoria do estudo BAAS arquitectura a través da xestión dos espazos baleiros, silencios elocuentes contorna aos cales a arquitectura constrúe a cidade. Reflectidos en obras e proxectos que suscitan a existencia e a función do baleiro na arquitectura como valor para preservar a vida e a forma das cidades.
Can Framis, BAAS
A exposición chega a Toulouse logo da invitación de l’AERA para dar unha conferencia no 2011 e a colaboración coa ENSA (Université Toulouse-Le Mirail, France) estes dous últimos anos participando en clases e conferencias sobre a obra propia.
+ info
Inauguration of the exhibition on Catalan architecture in the CMAV (Centre Méridional de l’Architecture et of the Ville) of Toulouse on June 20. Jordi Badia presents «Vides Persistants» a sample that there revises the path of the study BAAS architecture across the management of the empty spaces, eloquent silences I half-close which the architecture constructs the city. Reflected in works and projects that raise the existence and the function of the emptiness in the architecture as value to preserve the life and the form of the cities.
Can Framis, BAAS
The exhibition comes to Toulouse after l’AERA’s invitation to give a conference in 2011 and the collaboration with the ENSA (Université Toulouse – Le Mirail, France) these last two years taking part in classes and conferences on the own work.
UnDo ReDo es un lugar de encuentro y reflexión sobre los muebles, muy especialmente las sillas, dentro y alrededor de la arquitectura. Encuentro, rehabilitación, interpretación y cuidado de los muebles según la filosofía de trabajo de la desaparecida artista Louise Bourgeois I do, I undo, I redo.
Los muebles siempre han acompañado a la arquitectura, son la arquitectura dentro de la arquitectura, y muy en especial la mesa y la silla. Una arquitectura menor a la manera del escritorio de San Jerónimo, representado en el cuadro de Antonello de Messina, que se introduce dentro de otra previa, para volver a crear un lugar y una función menor, pero claramente definida, en el universo mayor de la arquitectura. Un fractal que juega con las escalas y con nuestro oficio para que adaptemos el trabajo y la reflexión del arquitecto desde la ciudad a la casa, a la manera de Aldo van Eyck, y aún más hacia dentro, de cara a lo doméstico.
Sillas y mesas, acento interior que reestructura un mundo más próximo a la escala del cuerpo humano, y de los usos más naturales a su ser, comer, trabajar, charlar. Los que presentamos en UnDo ReDo son producto de la labor de estudio y recogida durante años, modelos clásicos, originales, e interpretaciones de calidad acreditada. Modelos que nos han servido como reflexión previa para la creación de algunos propios en nuestras obras. Todos ellos también se han salvado, limpiado, corregido y rehabilitado con el ansia de reutilizar, de no malgastar y de seguir aprendiendo de grandes modelos que resisten estoicamente la, en muchas ocasiones, banal e innecesaria producción que la sociedad de consumo que habitamos propone.
La muestra que UnDo ReDo da a conocer será una selección continua de muebles que llegan a la galería, como al hospital de cosas de alguno de los personajes literarios de Paul Auster, para releer la acción creativa de diseñadores y arquitectos de un pasado inmediato, y revisar críticamente cuáles son nuestras necesidades actuales en relación a esta pequeña gran parte de la arquitectura que son los muebles y que tanto nos interesa ahora compartir con vosotros.
[:gl]http://youtu.be/OhyLzhI_P5Y
UnDo ReDo é un lugar de encontro e reflexión sobre os mobles, moi especialmente as cadeiras, dentro e ao redor da arquitectura. Encontro, rehabilitación, interpretación e coidado dos mobles segundo a filosofía de traballo da desaparecida artista Louise Bourgeois I do, I undo, I redo.
Os mobles sempre acompañaron á arquitectura, son a arquitectura dentro da arquitectura, e moi en especial a mesa e a cadeira. Unha arquitectura menor ao xeito do escritorio de San Jerónimo, representado no cadro de Antonello de Messina, que se introduce dentro doutra previa, para volver crear un lugar e unha función menor, pero claramente definida, no universo maior da arquitectura. Un fractal que xoga coas escalas e co noso oficio para que adaptemos o traballo e a reflexión do arquitecto desde a cidade á casa, ao xeito de Aldo van Eyck, e aínda máis cara a dentro, de face ao doméstico.
Cadeiras e mesas, acento interior que reestrutura un mundo máis próximo á escala do corpo humano, e dos usos máis naturais ao seu ser, comer, traballar, charlar. Os que presentamos en UnDo ReDo son produto do labor de estudo e recolleita durante anos, modelos clásicos, orixinais, e interpretacións de calidade acreditada. Modelos que nos serviron como reflexión previa para a creación dalgúns propios nas nosas obras. Todos eles tamén se salvaron, limpado, corrixido e rehabilitado co ansia de reutilizar, de non malgastar e de seguir aprendendo de grandes modelos que resisten estoicamente a, en moitas ocasións, banal e innecesaria produción que a sociedade de consumo que habitamos propón.
A mostra que UnDo ReDo dá a coñecer será unha selección continua de mobles que chegan á galería, como ao hospital de cousas dalgún dos personaxes literarios de Paul Auster, para reler a acción creativa de diseñadores e arquitectos dun pasado inmediato, e revisar críticamente cales son as nosas necesidades actuais en relación a esta pequena gran parte da arquitectura que son os mobles e que tanto nos interesa agora compartir convosco.
[:en]http://youtu.be/OhyLzhI_P5Y
UnDo ReDo is a place of meeting and reflection on the furniture, very specially the chairs, inside and about the architecture. Meeting, rehabilitation, interpretation and care of the furniture according to the philosophy of work of the missing person artist Louise Bourgeois I do, I undo, I redo.
The furniture always have accompanied to the architecture, are the architecture inside the architecture, and very especially the table and the chair. A minor architecture like San Jerónimo’s office, represented in Antonello de Messina’s picture, which interferes inside previous other one, to return to create a place and a minor, but clearly definite function, in the major universe of the architecture. A fractal that plays with the scales and with our trade in order that we adapt the work and the reflection of the architect from the city to the house, like Aldo van Eyck, and furthermore inside, with a view to the domestic thing.
Chairs and tables, interior accent that restructures a world more close to the scale of the human body, and of the most natural uses to his being, to eat, to work, to chat. Those that we present in UnDo ReDo are a product of the labor of study and gathered for years, classic, original models, and interpretations of accredited quality. Models who have used us as previous reflection for the creation as own some in our works. All of them also have saved, cleaned, corrected and rehabilitated with the longing for re-using, for not wasting and for continuing learning of big models who resist stoically it, in many occasions, banal and unnecessary production that the society of consumption that we live proposes.
The sample that UnDo ReDo gives to knowing will be a constant selection of furniture that come to the gallery, since to the hospital of things of someone of the literary prominent figures of Paul Auster, to reread the creative action of designers and architects of an immediate past, and check critically which are our current needs in relation to this small great part of the architecture that they are the furniture and that so much we are interested in sharing now with you.
Terradas Arquitectes, Abalo Alonso Arquitectos, Ferrer Forés Arquitectos, Sol89, Ramon Esteve, Ruisanchez Arquitectes, Ripoll Tizón Arquitectos y H arquitectes + dataAE han sido los ganadores en las diferentes categorías de este certamen organizado por Grupo Vía en el Top City del Hotel Princesa Sofía de Barcelona.
La IV edición de los Premios Arquitectura Plus, organizados por Grupo Vía, celebró ayer en el Top City del Hotel Princesa Sofía de Barcelona la ceremonia de votación final, entrega de galardones y fiesta de la arquitectura española. En el transcurso de la gala los más de 150 profesionales asistentes a la ceremonia eligieron el proyecto ganador en cada una de las ocho categorías. Esta selección de premiados participativa, sigue la estela del formato realizado con gran éxito en las dos últimas ediciones.
Esta cuarta edición, que ha contado con la colaboración de Otis y Panel Omega Zeta, ha vuelto a ser un éxito de participación con 107 proyectos presentados a las diferentes categorías por los 62 estudios de arquitectura participantes. El jurado seleccionó tres finalistas por modalidad, así como otorgó el Premio A+ a la mejor trayectoria profesional a la arquitecto Carme Pinós y el Premio A+ al Estudio Joven de Arquitectura más Prometedor al despacho H arquitectes.
El jurado ha estado compuesto por Fredy Massad, arquitecto y periodista ¿btbW/Architecture; Jose G. Osorio, director de Vía Construcción y A+; Marc Chalamanch, arquitecto Archikubik; Oscar Guayabero, curador, periodista y editor; y Mariona Benain, arquitecta y presidenta de AJAC.
La convocatoria de la IV edición de los Premios Arquitectura Plus ha estado abierta hasta el 9 de mayo de 2013 a los profesionales de la arquitectura, que hayan ejecutado el proyecto con posterioridad al 1 de enero de 2011. Pudiendo presentarse de forma individual o en equipo, quedando limitada la presentación a un solo proyecto por categoría por solicitante con un máximo de tres categorías. Estos galardones son una plataforma organizada por Grupo Vía para dar a conocer el talento y la creatividad de los arquitectos españoles.
GANADORES POR CATEGORÍAS
Premio A+ al mejor proyecto de Arquitectura Cultural o Deportiva:Terradas Arquitectes por la Rehabilitación de las Drassanes Reales de Barcelona
Los finalistas fueron:
– Soldevila Soldevila Soldevila Architects. Polideportivo en Cabrils, Maresme (Barcelona)
– Junquera Arquitectos. Rehabilitación del Hipódromo de la Zarzuela (Madrid)
Premio A+ al mejor proyecto de Arquitectura de Edificios para la Educación: Abalo Alonso Arquitectos por la Escuela infantil en el Campus Universitario de Ourense
Los finalistas fueron:
– BB Arquitectes. CEIP Sant Roc en Olot (Girona)
– Pereda Pérez Arquitectos. Escuela infantil en Pamplona (Navarra)
Premio A+ al mejor proyecto de Arquitectura Efímera:
El jurado ha decidido declarar desierta la candidatura, si bien ha destacado con una Mención de Honor el trabajo realizado por Luz Paz, Ana Amado y Marta Marcos con el proyecto Spanish Dream y su pertinente reflexión autocrítica sobre las consecuencias de la crisis y los esqueletos que ha dejado la arquitectura en el camino.
Premio A+ al mejor proyecto de Arquitectura de Espacios Públicos e Infraestructuras: Ferrer Forés Arquitectos por los Espacios urbanos en Can Ribas, La Soledat (Palma de Mallorca)
Los finalistas fueron:
– Grupo Aranea. El Valle Trenzado. Ordenación y revitalización del cauce del río Vinalopó a su paso por Elche (Alicante)
– Bru Lacomba Setoain. 10 estaciones de peaje y marquesinas en la AP-7 Sur de Cataluña.
Premio A+ al mejor proyecto de Arquitectura Hotelera o Restauración: Sol89 por la Escuela de Hotelería en el antiguo Matadero de Medina-Sidonia (Cádiz)
Los finalistas fueron:
– Moral Arquitectura. Restaurante-bodega “El Castillo” en Moratinos (Palencia)
– Estudio Nômada. A Cantina en la Ciudad de la Cultura de Santiago de Compostela (A Coruña)
Premio A+ al mejor proyecto de Arquitectura Sanitaria: Ramon Esteve por CEAM Sant Rafael en Ontinyent (Valencia)
Los finalistas fueron:
– Sol 89. Área de Restauración en el Hospital Universitario Virgen de la Macarena (Sevilla)
– Berta Barrio + Sergi Godia. Reforma y ampliación del CAP Bages de Manresa (Barcelona)
– Vaillo & Irigaray + Galar. Centro de Investigación Biomédica del Hospital de Navarra
Premio A+ al mejor proyecto de Arquitectura de Edificios para el Trabajo: Ruisanchez Arquitectes por Parc de Bombers de Montjuic (Barcelona)
Los finalistas fueron:
– Pich Architects + Puigdemasa Arquitectes + Pamias Ingeniería Centro experimental de producción audiovisual Magical Media (Lleida)
– IMB Arquitectos. Nueva sede de oficinas municipales en Bilbao
Premio A+ al mejor proyecto de Arquitectura de Vivienda de Promoción Pública o Privada: Ripoll Tizón Arquitectos por Viviendas sociales en Sa Pobla, Mallorca.
Los finalistas fueron:
– Grupo Aranea. Casa Lude en Cehegín (Murcia)
– H Arquitectes. Casa 712 en Gualba (Barcelona)
– Bru Lacomba Setoain. 127 viviendas en El Raval (Barcelona)
Premio A+ al mejor proyecto de Arquitectura Sostenible: H Arquitectes + dataAE por 57 viviendas universitarias en el Campus de la ETSAV en Sant Cugat del Vallès (Barcelona)
Los finalistas fueron:
– Serrano + Baquero. 33 vidrios desplazados
– IMB Arquitectos. Nueva sede de Naturgás en Bilbao
PREMIOS EXTRAORDINARIOS
– Premio A+ Extraordinario a la Trayectoria Profesional: Carme Pinós
– Premio A+ Extraordinario al Estudio Joven de Arquitectura más Prometedor: H arquitectes.
Terradas Arquitectes, Abalo Alonso Arquitectos, Ferrer Forés Arquitectos, Sol89, Ramon Esteve, Ruisanchez Arquitectes, Ripoll Tizón Arquitectos e H arquitectes + dataAE foron os ganadores nas diferentes categorías deste certamen organizado por Grupo Vía no Top City do Hotel Princesa Sofía de Barcelona.
A IV edición dos Premios Arquitectura Plus, organizados por Grupo Vía, celebrou onte no Top City do Hotel Princesa Sofía de Barcelona a cerimonia de votación final, entrega de galardones e festa da arquitectura española. No transcurso da gala os máis de 150 profesionais asistentes á cerimonia elixiron o proxecto ganador en cada unha das oito categorías. Esta selección de premiados participativa, segue o ronsel do formato realizado con gran éxito nas dúas últimas edicións.
Esta cuarta edición, que contou coa colaboración de Otis e Panel Omega Zeta, volveu a ser un éxito de participación con 107 proxectos presentados ás diferentes categorías polos 62 estudos de arquitectura participantes. O xurado seleccionou tres finalistas por modalidade, así como outorgou o Premio A+ á mellor traxectoria profesional á arquitecto Carme Pinós e o Premio A+ ao Estudo Novo de Arquitectura máis Prometedor ao despacho H arquitectes.
O xurado estivo composto por Fredy Massad, arquitecto e xornalista btbW/Architecture; Jose G. Osorio, director de Vía Construción e A+; Marc Chalamanch, arquitecto Archikubik; Oscar Guayabero, curador, xornalista e editor; e Mariona Benain, arquitecta e presidenta de AJAC.
A convocatoria da IV edición dos Premios Arquitectura Plus estivo aberta ata o 9 de maio de 2013 aos profesionais da arquitectura, que executen o proxecto con posterioridad ao 1 de xaneiro de 2011. Podendo presentarse de forma individual ou en equipo, quedando limitada a presentación a un só proxecto por categoría por solicitante cun máximo de tres categorías. Estes galardones son unha plataforma organizada por Grupo Vía para dar a coñecer o talento e a creatividade dos arquitectos españois.
GANADORES POR CATEGORÍAS
Premio A+ ao mellor proxecto de Arquitectura Cultural ou Deportiva: Terradas Arquitectes pola Rehabilitación das Drassanes Reais de Barcelona
Os finalistas foron:
– Soldevila Soldevila Soldevila Architects. Polideportivo en Cabrils, Maresme (Barcelona)
– Junquera Arquitectos. Rehabilitación do Hipódromo da Zarzuela (Madrid)
Premio A+ ao mellor proxecto de Arquitectura de Edificios para a Educación: Abalo Alonso Arquitectos pola Escola infantil no Campus Universitario de Ourense
Os finalistas foron:
– BB Arquitectes. CEIP Sant Roc en Olot (Girona)
– Pereda Pérez Arquitectos. Escola infantil en Pamplona (Navarra)
Premio A+ ao mellor proxecto de Arquitectura Efémera:
O xurado decidiu declarar deserta a candidatura, aínda que destacou cunha Mención de Honor o traballo realizado por Luz Paz, Ana Amado e Marta Marcos co proxecto Spanish Dream e o seu pertinente reflexión autocrítica sobre as consecuencias da crise e os esqueletos que deixou a arquitectura no camiño.
Premio A+ ao mellor proxecto de Arquitectura de Espazos Públicos e Infraestructuras: Ferrer Forés Arquitectos polos Espazos urbanos en Can Ribas, A Soledat (Palma de Mallorca)
Os finalistas foron:
– Grupo Aranea. O Val Trenzado. Ordenación e revitalización da canle do río Vinalopó ao seu paso por Elche (Alacante)
– Bru Lacomba Setoain. 10 estacións de peaje e marquesinas na AP-7 Sur de Cataluña.
Premio A+ ao mellor proxecto de Arquitectura Hotelera ou Restauración: Sol89 pola Escola de Hotelería no antigo Matadero de Medina-Sidonia (Cádiz)
Os finalistas foron:
– Moral Arquitectura. Restaurante-bodega “O Castelo” en Moratinos (Palencia)
– Estudo Nômada. A Cantina na Cidade da Cultura de Santiago de Compostela (A Coruña)
Premio A+ ao mellor proxecto de Arquitectura Sanitaria: Ramon Esteve por CEAM Sant Rafael en Ontinyent (Valencia)
Os finalistas foron:
– Sol 89. Área de Restauración no Hospital Universitario Virxe da Macarena (Sevilla)
– Berta Barrio + Sergi Godia. Reforma e ampliación do CAP Bages de Manresa (Barcelona)
– Vaillo & Irigaray + Galar. Centro de Investigación Biomédica do Hospital de Navarra
Premio A+ ao mellor proxecto de Arquitectura de Edificios para o Traballo: Ruisanchez Arquitectes por Parc de Bombers de Montjuic (Barcelona)
Os finalistas foron:
– Pich Architects + Puigdemasa Arquitectes + Pamias Ingeniería Centro experimental de produción audiovisual Magical Media (Lleida)
– IMB Arquitectos. Nova sé de oficinas municipais en Bilbao
Premio A+ ao mellor proxecto de Arquitectura de Vivenda de Promoción Pública ou Privada: Ripoll Tizón Arquitectos por Vivendas sociais en Sa Pobla, Mallorca.
Os finalistas foron:
– Grupo Aranea. Casa Lude en Cehegín (Murcia)
– H Arquitectes. Casa 712 en Gualba (Barcelona)
– Bru Lacomba Setoain. 127 vivendas no Raval (Barcelona)
Premio A+ ao mellor proxecto de Arquitectura Sostenible: H Arquitectes + dataAE por 57 vivendas universitarias no Campus da ETSAV en Sant Cugat do Vallès (Barcelona)
Os finalistas foron:
– Serrano + Baquero. 33 vidros desprazados
– IMB Arquitectos. Nova sé de Naturgás en Bilbao
PREMIOS EXTRAORDINARIOS
– Premio A+ Extraordinario á Traxectoria Profesional: Carme Pinós
– Premio A+ Extraordinario ao Estudo Novo de Arquitectura máis Prometedor: H arquitectes.
Terradas Arquitectes, Abalo Alonso Architects, Ferrer Forés Architects, Sol89, Ramon Esteve, Ruisanchez Arquitectes, Ripoll Tizón Architects and H arquitectes + dataAE have been the winners in the different categories of this contest organised by Group Road in the Top City of the Hotel Princess Sofia of Barcelona.
The IV edition of the Prizes Architecture Plus, organised by Group Via, celebrated yesterday in the Top City of the Hotel Princess Sofia of Barcelona the ceremony of final vote, delivery of award and party of the Spanish architecture. In the transcurso of the gala the more than 150 professional assistants to the ceremony chose the winning project in each one of the eight categories. This selection of rewarded participatory, follows the trail of the format realised with big success in the two last editions.
This fourth edition, that has had the collaboration of Otis and Signpost Omega Zeta, has gone back to be a success of participation with 107 projects presented to the different categories by the 62 studies of architecture participants. The jury selected three finalists by modality, as well as it awarded the Prize To+ to the best professional path to the architect Carme Pinós and the Prize To+ to the Young Study of Architecture more Promising to the dispatch H arquitectes.
The jury has been composed by Fredy Massad, architect and journalist btbW/Architecture; Jose G. Osorio, director of Road Construction and To+; Marc Chalamanch, architect Archikubik; Oscar Guayabero, curador, journalist and editor; and Mariona Benain, architect and president of AJAC.
The announcement of the IV edition of the Prizes Architecture Plus has been opened until 9 May 2013 to the professionals of the architecture, that have executed the project subsequently to 1 January 2011. Being able to present of individual form or in team, remaining limited the presentation to an alone project by category by applicant with a maximum of three categories. These award are a platform organised by Group Road to give to know the talent and the creativity of the Spanish architects.
WINNERS BY CATEGORIES
Prize To+ to the best project of Cultural or Sportive Architecture: Terradas Arquitectes by the Rehabilitation of the Drassanes Real of Barcelona
The finalists were:
– Soldevila Soldevila Soldevila Architects. Polideportivo In Cabrils, Maresme (Barcelona)
– Junquera Architects. Rehabilitation of the Hippodrome of the Zarzuela (Madrid)
Prize To+ to the best project of Architecture of Buildings for the Education: Abalo Alonso Architects by the childish School in the University Campus of Ourense
The finalists were:
– BB Arquitectes. CEIP Sant Roc In Olot (Girona)
– Pereda Pérez Architects. Childish school in Pamplona (Navarra)
Prize To+ to the best project of Ephemeral Architecture:
The jury has decided to declare empty the candidature, although it has stood out with a Quotation of Honour the work realised by Luz Paz, Ana Loved and Marta Marcos with the project Spanish Dream and his pertinent reflection self-criticism on the consequences of the crisis and the skeletons that has left the architecture on the way.
Prize To+ to the best project of Architecture of Public Spaces and Infrastructures: Ferrer Forés Architects by the urban Spaces in Can Ribas, The Soledat (Palma de Mallorca)
The finalists were:
– Group Aranea. The Braided Valley. Ordenación And revitalisation of the course of the river Vinalopó to his go through Elche (Alicante)
– Bru Lacomba Setoain. 10 stations of toll and roofs in the AP-7 South of Catalonia.
Prize To+ to the best project of Architecture Hotelera or Restoration: Sol89 by the School of Hotelería in the ancient Slaughterhouse of Medina-Sidonia (Cádiz)
The finalists were:
– Moral Architecture. Restaurant-cellar “The Castle” in Moratinos (Palencia)
– Study Nômada. To Cantina in the City of the Culture of Santiago de Compostela (A Coruña)
Prize To+ to the best project of Sanitary Architecture: Ramon Esteve by CEAM Sant Rafael in Ontinyent (Valencia)
The finalists were:
– Sol 89. Area of Restoration in the Virgin University Hospital of Macarena (Seville)
– Berta Neighbourhood + Sergi Godia. Reform and extension of the CAP Bages of Manresa (Barcelona)
– Vaillo & Irigaray + Galar. Centre of Investigation Biomédica of the Hospital of Navarra
Prize To+ to the best project of Architecture of Buildings for the Work: Ruisanchez Arquitectes by Parc of Bombers of Montjuïc (Barcelona)
The finalists were:
– Pich Architects + Puigdemasa Arquitectes + Pamias Engineering Centre experimental of audiovisual production Magical Half (Lleida)
– IMB Architects. New headquarters of municipal offices in Bilbao
Prize To+ to the best project of Architecture of House of Public or Private Promotion: Ripoll Tizón Architects by social Houses in Sa Pobla, Mallorca.
The finalists were:
– Group Aranea. House Lude in Cehegín (Murcia)
– H Arquitectes. It marries 712 in Gualba (Barcelona)
– Bru Lacomba Setoain. 127 houses in The Raval (Barcelona)
Prize To+ to the best project of Sustainable Architecture: H Arquitectes + dataAE by 57 university houses in the Campus of the ETSAV in Sant Cugat of the Vallès (Barcelona)
The finalists were:
– Serrano + Baquero. 33 glasses displaced
– IMB Architects. New headquarters of Naturgás in Bilbao
EXTRAORDINARY PRIZES
– Prize To+ Extraordinary to the Professional Path: Carme Pinós
– Prize To+ Extraordinary to the Young Study of Architecture more Promising: H arquitectes.
Sesión 1: Nuevos habitantes. Nuevas miradas audiovisuales
El factor que ha marcado el final del siglo XX y el comienzo del XXI es, seguramente, la globalización efectiva del planeta. De todos los nuevos modos de hacer, la información más valorada es la audiovisual, un mecanismo globalizador y con posibilidades críticas comprendido por la mayoría de las culturas y cuya vía más importante de transmisión es youtube La emergencia de los nuevos modos de hacer de la contemporaneidad nos abre un abanico casi infinito de posibilidades para la documentación y la crítica arquitectónica, al que la nueva mirada de la sociedad no sólo acompaña sino que demanda.
Nuria Álvarez Lombardero, Edgar González, Norberto López Amado, Ramiro Losada, José Tono Martínez y José J. Yuste
Sesión 2: Manifiestos ausentes
“…todos los historiadores del arte de orientación tradicional, padece una tendencia a valorar exageradamente el efecto de los libros y las teorías en la creación real del arte y la arquitectura…”
(Sybil Moholy-Nagy sobre Reyner Banham)
Pedro Pablo Arroyo, Beatriz Colomina, Milla Hernández Pezzi, Nacho Martín, Andrés Perea y Beatriz Villanueva,
Sesión 3: Silencio y crítica
“…fue sin duda muy influyente en la formación de dos, si no tres, generaciones de arquitectos, historiadores y críticos, por lo que todos se sintieron inclinados a hacer realidad sus profecías. Y al menos una de las razones de que resultarse tan influyente fue que sus generalizaciones históricas parecían ciertas en su época, y en muchos casos todavía suenan bien…”
(Reyner Banham sobre Nikolaus Pevsner)
Francisco J. Casas, Francisco González de Canales, Miguel Lasso de la Vega, Fredy Massad, Néstor Montenegro y Anatxu Zabalbeascoa
[:gl]http://vimeo.com/68319549
Sesión 1: Novos habitantes. Novas miradas audiovisuales O factor que marcou o final do século XX e o comezo do XXI é, seguramente, a globalización efectiva do planeta. De todos os novos modos de facer, a información máis valorada é a audiovisual, un mecanismo globalizador e con posibilidades críticas comprendido pola maioría das culturas e cuxa vía máis importante de transmisión é youtube A urxencia dos novos modos de facer da contemporaneidad ábrenos un abanico case infinito de posibilidades para a documentación e a crítica arquitectónica, ao que a nova mirada da sociedade non só acompaña senón que demanda.
Nuria Álvarez Lombardero, Edgar González, Norberto López Amado, Ramiro Losada, José Tono Martínez e José J. Yuste
Sesión 2: Manifestos ausentes “…todos os historiadores da arte de orientación tradicional, padece unha tendencia a valorar exageradamente o efecto dos libros e as teorías na creación real da arte e a arquitectura…”
(Sybil Moholy-Nagy sobre Reyner Banham)
Pedro Pablo Arroyo, Beatriz Colomina, Milla Hernández Pezzi, Nacho Martín, Andrés Perea e Beatriz Villanueva,
Sesión 3: Silencio e crítica “…foi sen dúbida moi influyente na formación de dúas, si non tres, xeracións de arquitectos, historiadores e críticos, polo que todos sentíronse inclinados a facer realidade as súas profecías. E polo menos una das razóns de que resultarse tan influyente foi que as súas generalizaciones históricas parecían certas na súa época, e en moitos casos aínda soan ben…”
(Reyner Banham sobre Nikolaus Pevsner)
Francisco J. Casas, Francisco González de Canales, Miguel Lasso de la Vega, Fredy Massad, Néstor Montenegro e Anatxu Zabalbeascoa
[:en]http://vimeo.com/68319549
Session 1: New inhabitants. New audiovisual looks
The factor that has marked the end of the 20th century and the beginning of the XXI is, surely, the effective globalisation of the planet. Of all the new ways to do, the most valued information is the audiovisual, a mechanism globalizador and with critical possibilities comprised by the majority of the cultures and whose road more important of transmission is youtube The emergency of the new ways to do of the contemporaneidad opens us a fan almost infinite of possibilities for the documentation and the architectural criticism, to the that the new look of the society no only accompanies but demand.
Nuria Álvarez Lombardero, Edgar González, Norberto López Amado, Ramiro Losada, José Tono Martínez and José J. Yuste
Session 2: Self-evident absent
“…All the historians of the art of traditional orientation, suffers a tendency to value exageradamente the effect of the books and the theories in the real creation of the art and the architecture…”
(Sybil Moholy-Nagy On Reyner Banham)
Pedro Pablo Arroyo, Beatriz Colomina, Milla Hernández Pezzi, Nacho Martín, Andrés Perea and Beatriz Villanueva,
Session 3: Silence and critical
“…It was definitely very influential in the training of two, if no three, generations of architects, historians and critics, by what all felt bent to do reality his profecías. And at least one of the reasons that result so influential was that his historical generalisations seemed some in his period, and in a lot of cases still sound well…”
(Reyner Banham On Nikolaus Pevsner)
Francisco J. Casas, Francisco González de Canales, Miguel Lasso de la Vega, Fredy Massad, Néstor Montenegro and Anatxu Zabalbeascoa
Profundizando en temas relacionados a las investigaciones del desarrollo de la Arquitectura Moderna encontré que existe un talante sugestivo que diferencia y destaca la calidad arquitectónica de las obras estudiadas. La cualidad a la que me refiero es aquella que permite apreciar la vigencia en la Arquitectura Moderna: “La Atemporalidad”.
Cierto es que una de las características de la Arquitectura Moderna es lo atemporal del objeto arquitectónico, pero cierto es también, que no todas las obras modernas gozan de una atemporalidad inminente y destacable. A mi parecer, una de las obras modernas “más atemporales” -por así decirlo- es el Pabellón Alemán para la Exposición Universal de 1929 en la ciudad de Barcelona, del arquitecto Mies Van Der Rohe. Una obra extraordinaria que ha sido reconocida como uno de los íconos más destacados de la Arquitectura Moderna, donde se observa un impecable manejo del espacio: los materiales, la luz, las circulaciones, las relaciones espaciales (interiores y exteriores) y un sinfín de atributos que exponen las cualidades de esta “Forma” de abordar un encargo arquitectónico, una Forma Moderna.
Pabellón Alemán de la Exposición Universal de 1929 en Barcelona, Mies Van Der Rohe | Fotografía: Fernando Freire Forga
Una de las comparaciones, que solía hacer, para demostrar esta atemporalidad a mis alumnos es comparar el Pabellón de Mies con un vehículo del año en que se construyó, por ejemplo un Ford de 1929. Luego lo comparaba con otros vehículos de años posteriores y finalmente lo comparaba con el último modelo de diversas marcas de autos «tipo futurista». Y lo que evidenciaba dichas comparaciones era que el Pabellón se veía «más moderno» que los autos descontinuados y en relación al último modelo se veía vigente, sin notarse que hay una diferencia de 83 años.
El hecho que me motivó a elaborar este artículo fue la publicación del modelo Giulietta de la marca Alfa Romeo, en el año 2011, donde se muestra el vehículo sobre el espejo de agua del Pabellón en Barcelona, evidenciando lo atemporal del edificio y revelando una evidente respuesta a mis interrogantes: ¿Que es, específicamente, lo que hace atemporal al pabellón de Mies y a la Arquitectura Moderna en general? La respuesta estaba en la evolución de los vehículos a través de los años, correspondiente al avance tecnológico, permitiendo así mayores beneficios para el usuario. Esto sucede porque la tecnología para la fabricación de autos ha permitido el uso de nuevos materiales, reducir el consumo de combustible y lograr mayor potencia en relación al consumo. La comodidad de los vehículos a través de los años es cada vez mayor y ello se lo permite los avances alcanzados por la industria automotriz, evidenciando que la evolución seguirá de acuerdo a los avances tecnológicos en los años venideros. Caso contrario sucede con el Pabellón de Mies, el avance tecnológico no permite lo mismo en la arquitectura. El avance tecnológico no ha desarrollado un material o sistema estructural que desplace a los materiales utilizados en el Pabellón, así como tampoco se han logrado relaciones espaciales que superen la limpieza y perfección de la espacialidad en este ejemplo arquitectónico. La Arquitectura Moderna no tiene mucho espacio hacia donde evolucionar y es por ello que resulta evidentemente atemporal, ya que llegó al tope en cuanto a solución espacial arquitectónica como consecuencia de la utilización de los principios que rigen al Movimiento Moderno.
Imagen encontrada en internet con la publicidad del vehículo
Penetrating into topics related to the investigations of the development of the Modern Architecture I thought that there exists a suggestive mien that differentiates and emphasizes the architectural quality of the studied works. The quality to which I refer is that one that allows to estimate the force in the Modern Architecture: “The timelessness ”.
CCertain it is that one of the characteristics of the Modern Architecture is atemporal of the architectural, but certain object is also, that not all the modern works enjoy an imminent and prominent atemporalidad. To my to seem, one of the modern works “more timeless” for this way is the German Pavilion for the Universal Exhibition of 1929 in the city of Barcelona, of the architect Mies Van Der Rohe. An extraordinary work that has been recognized as one of the icons most distinguished from the Modern Architecture, where an impeccable managing of the space is observed: the materials, the light, the traffics, the spatial relations (interiors and exteriors) and an endless number of attributes that expose the qualities of this «Way» of approaching an architectural order, a Modern Form.
German pavilion of the Universal Exhibition of 1929 in Barcelona, Mies Van Der Rohe | Photography: Fernando Freire Forga
One of the comparisons, which it was in the habit of doing, to demonstrate this atemporalidad to my pupils is to compare the Pavilion of Grain with a vehicle of the year in which it was constructed, for example a Ford of 1929. Then he was comparing it with other vehicles of later years and finally he was comparing it with the last model of diverse brands of cars «futurist type». And what was demonstrating the above mentioned comparisons was that the Pavilion was meeting «more modern» than the cars descontinuados and in relation it saw the last model in force, without being obvious that there is a difference of 83 years.
The fact that motivated me to elaborating this article was the publication of the model Giulietta of the brand Alpha Romeo, in the year 2011, where the vehicle appears on the water mirror of the Pavilion in Barcelona, demonstrating atemporal of the building and revealing an evident response to my questions: that is, specifically, what it does atemporal to the pavilion of Grain and to the Modern Architecture in general? The response was in the evolution of the vehicles across the years, correspondent to the technological advance, allowing major benefits like that for the user. This happens because the technology for the manufacture of cars has allowed the use of new materials, to reduce the consumption of fuel and to achieve major power in relation to the consumption. The comfort of the vehicles across the years is every time major and it it allows the advances reached by the self-propelling industry, demonstrating that the evolution will follow in agreement to the technological advances in the future years. Opposite case happens with the Pavilion of Grain, the technological advance does not allow the same thing in the architecture. The technological advance has not developed a material or structural system that it displaces to the materials used in the Pavilion, neither as well as have been achieved spatial relations that overcome the cleanliness and perfection of the espacialidad in this architectural example. The Modern Architecture does not have very much space where evolving and is as it that proves evidently atemporal, since it came to the ceiling as for spatial architectural solution as consequence of the utilization of the beginning that apply to the Modern Movement.
Image found in Internet the advertising of the vehicle
Profundando en temas relacionados ás investigacións do desenvolvemento da Arquitectura Moderna atopei que existe un talante suxestivo que diferencia e destaca a calidade arquitectónica das obras estudadas. A calidade á que me refiro é aquela que permite apreciar a vixencia na Arquitectura Moderna: “A Atemporalidade”.
Certo é que unha das características da Arquitectura Moderna é o atemporal do obxecto arquitectónico, pero certo é tamén, que non todas as obras modernas gozan dunha atemporalidad inminente e destacable. Ao meu parecer, unha das obras modernas “máis atemporales” -por así dicilo- é o Pavillón Alemán para a Exposición Universal de 1929 na cidade de Barcelona, do arquitecto Mies Van Der Rohe. Unha obra extraordinaria que foi recoñecida como un dos íconos máis destacados da Arquitectura Moderna, onde se observa un impecable manexo do espazo: os materiais, a luz, as circulacións, as relacións espaciais (interiores e exteriores) e un sinfín de atributos que expoñen as calidades desta “Forma” de abordar un encargo arquitectónico, unha Forma Moderna.
Pavillón Alemán da Exposición Universal de 1929 en Barcelona, Mies Van Der Rohe | Fotografía: Fernando Freire Forga
Unha das comparacións, que adoitaba facer, para demostrar esta atemporalidad aos meus alumnos é comparar o Pavillón de Mies cun vehículo do ano en que se construíu, por exemplo un Ford de 1929. Logo comparábao con outros vehículos de anos posteriores e finalmente comparábao co último modelo de diversas marcas de autos «tipo futurista». E o que evidenciaba ditas comparacións era que o Pabellón víase «máis moderno» que os autos descontinuados e en relación ao último modelo víase vigente, sen notarse que hai unha diferenza de 83 anos.
O feito que me motivou a elaborar este artigo foi a publicación do modelo Giulietta da marca Alfa Romeo, no ano 2011, onde se mostra o vehículo sobre o espello de auga do Pabellón en Barcelona, evidenciando o atemporal do edificio e revelando unha evidente resposta ás miñas interrogantes: ¿Que é, específicamente, o que fai atemporal ao pabellón de Mies e á Arquitectura Moderna en xeral? A resposta estaba na evolución dos vehículos a través dos anos, correspondente ao avance tecnolóxico, permitindo así maiores beneficios para o usuario. Isto sucede porque a tecnoloxía para a fabricación de autos permitiu o uso de novos materiais, reducir o consumo de combustible e lograr maior potencia en relación ao consumo. A comodidade dos vehículos a través dos anos é cada vez maior e iso permítello os avances alcanzados pola industria automotriz, evidenciando que a evolución seguirá de acordo aos avances tecnolóxicos nos vindieros anos. Caso contrario sucede co Pabellón de Mies, o avance tecnolóxico non permite o mesmo na arquitectura. O avance tecnolóxico non desenvolveu un material ou sistema estructural que desprace aos materiais utilizados no Pavillón, así como tampouco se lograron relacións espaciais que superen a limpeza e perfección da espacialidad neste exemplo arquitectónico. A Arquitectura Moderna non ten moito espazo cara a onde evolucionar e é por iso que resulta evidentemente atemporal, xa que chegou ao tope en canto a solución espacial arquitectónica como consecuencia da utilización dos principios que rexen ao Movemento Moderno.
Imaxe atopada en internet coa publicidade dun vehículo
Jornada de Comunicación sobre Diseño. El 4 de julio tendrá lugar en el Disseny Hub Barcelona, la jornada Rock Paper Pixel que contará con la presencia de medios como Yorokobu, Gestalten, Huffington Post, Gràffica o Diario Design.
¿Cómo hablar sobre una disciplina física e intangible a la vez como es el diseño en un entorno comunicativo cada vez más híbrido? ¿Qué nuevos formatos, servicios y modelos de negocio están apareciendo? Blogueros, revistas y medios en línea, tanto locales como internacionales, contrastarán sus puntos de vista en la primera jornada de comunicación sobre diseño: Rock Paper Pixel.
A lo largo del día 4 de julio entre las 9:30 y las 20:00 tendrán lugar en el Disseny Hub Barcelona, ponencias, una mesa redonda, presentaciones y un workshop de la mano de Adobe sobre cómo realizar una App. La jornada contará con la presencia de medios como Yorokobu, Gestalten, Huffington Post, Gràffica o Diario Design. Además los medios que asistan a la jornada como público tendran la oportunidad de entrevistar a diseñadores de referencia de ámbito estatal.
Las ponencias internacionales daran el pistoletazo de salida a esta jornada y grandes referentes mundiales de la comunicación sobre diseño compartiran su experiencia con los asistentes.
+ info
Xornada de Comunicación sobre Deseño. O 4 de xullo terá lugar no Disseny Hub Barcelona, a xornada Rock Paper Pixel que contará coa presenza de medios como Yorokobu, Gestalten, Huffington Post, Gràffica ou Diario Design.
¿Como falar sobre unha disciplina física e intangible á vez como é o deseño nunha contorna comunicativo cada vez máis híbrido? ¿Que novos formatos, servizos e modelos de negocio están aparecendo? Blogueros, revistas e medios en liña, tanto locais como internacionais, contrastarán os seus puntos de vista na primeira xornada de comunicación sobre deseño: Rock Paper Pixel.
Ao longo do día 4 de xullo entre as 9:30 e as 20:00 terán lugar no Disseny Hub Barcelona, relatorios, unha mesa redonda, presentacións e un workshop da man de Adobe sobre como realizar unha App. A xornada contará coa presenza de medios como Yorokobu, Gestalten, Huffington Post, Gràffica ou Diario Design. Ademais os medios que asistan á xornada como público tendran a oportunidade de entrevistar a diseñadores de referencia de ámbito estatal.
Os relatorios internacionais daran o pistoletazo de saída a esta xornada e grandes referentes mundiais da comunicación sobre deseño compartiran a súa experiencia cos asistentes.
+ info
Day of Communication on Design. On July 4 Barcelona will take place in the Disseny Hub, the day Rock Paper Pixel that will possess the presence of means as Yorokobu, Gestalten, Huffington Post, Gràffica o Diario Design.
Is how to speak on a physical and intangible discipline simultaneously since the design in a communicative environment increasingly hybrid? What new formats, services and models of business are appearing? Blogueros, magazines and both local and international means, will confirm his points of view in the first day of communication on design: Rock Paper Pixel.
Throughout July 4 between 9:30 and 20:00 they will take place in the Disseny Hub Barcelona, presentations, a round table, presentations and a workshop of the hand of Adobe on how realizing an App. The day will possess the presence of means as Yorokobu, Gestalten, Huffington Post, Gràffica or Diary Design. In addition the means that are present at the day as public tendran the opportunity to interview designers of reference of state area.
The international presentations daran the shot of exit to this day and big world modals of the communication on design compartiran his experience with the assistants.
En los años noventa el por entonces alcalde de Madrid, Agustín Rodríguez Sahagún, tuvo una idea que me pareció muy hermosa: A cada niño que naciera en Madrid se le asignaría un árbol. A los pies de éste se colocaría una placa con el nombre y la fecha de nacimiento del bebé, y al neonato se le daría la información precisa sobre su árbol.
Así, ciudadano y árbol crecerían juntos. Desde sus primeros días de vida, la criatura humana iría con sus padres a ver a la criatura arbórea y la tomaría cariño, hasta, de alguna manera, corresponsabilizarse de ella y, por extensión, amar a cada uno de los árboles (tan necesarios) de su contaminada ciudad.
Pero aquí lo normal es que las ideas nazcan y mueran con una persona o con un equipo, y que nadie las continúe. Aquello se quedó en nada, y sólo unos pocos miles de madrileños, nacidos durante unos pocos años, tienen su árbol. Pero es que, además, casi todas las placas de azulejo se han borrado.
Placa árbol | José Ramón Hernández Correa
Bueno, pues a mí, que aplaudí y sigo aplaudiendo aquella idea, y que celebro que miles de veinteañeros tengan “su” árbol y lo sigan visitando y atendiendo, lo de que las placas se borren me parece muy bien.
Eso de salir del portal de Fernández de la Hoz, 28 (es un poner) y encontrarte con el azulejo de “Paola González Almendros, 9-1-91” (es otro poner) me parece inquietante. (A ver si me explico: Me parece estupendo que Paola sepa que ese es su árbol, e incluso que haya una relación pública y publicada de correspondencias entre árboles y ciudadanos, pero no sé si está bien que el árbol exhiba la etiqueta).
Esto lo pensé el otro día paseando por la Calle de la Basílica, en Madrid. A un lado tenía el templo “de Oíza”, y al otro las viviendas “de Cano Lasso”. Y vi uno de estos árboles con el azulejo borrado.
Entonces pensé que ese templo sólo era “de Oíza” y esas casas “de Cano Lasso” para los arquitectos. Para “la gente normal” son “una iglesia” y “unas casas”. Y a lo mejor –lo más seguro- hasta les gustan y les parecen bien pensadas y bien construidas.
Del mismo modo, el árbol ese es un plátano, o un castaño, o lo que sea, y da buena sombra, y alegra el paseo; pero que sea de Juan Antonio Múgica Rodríguez o de Alicia Huidobro Gómez sólo les interesa a los mencionados y a sus allegados más directos.
Nosotros admiramos a los autores de los edificios, y les seguimos, y aprendemos de ellos. Eso está muy bien. Pero los edificios han de ser anónimos. Los edificios deben disolverse como un azucarillo en la ciudad. La forman y la conforman, pero por eso mismo se deben difuminar en el edificio de enfrente, en la manzana de más allá, en este paseo arbolado, como lo hacen, sabiamente, los dos edificios que he mencionado. Como lo hace el árbol con el azulejo borrado.
Tengo el privilegio de disfrutar habitualmente como usuario anónimo de un edificio que proyecté y dirigí. No está nada mal. No es nada, pero funciona bien. Tendrá unos diez o doce años y le han hecho algunas pequeñas reformas, no tanto de obras, sino de usos. Unas me gustan más y otras menos; pero ¿quién soy yo? Preví una entrada principal que sigo pensando que está bien diseñada, y que tiene hasta una pérgola que la enfatiza suavemente. Pero se entra por otro lado. Pues porque hace falta menos personal, o porque se aparca mejor en la calle lateral, o por lo que sea. No me gusta eso, pero me encanta que la gente use ese edificio que no ha hecho nadie, que no ha diseñado nadie, que se ha hecho solo y sigue funcionando. Todo lo demás son ganas de marear y de amargarse la vida.
José Ramón Hernández Correa · Doctor Arquitecto
Toledo · junio 2013
In the nineties for mayor at the time of Madrid, Agustín Rodríguez Sahagún, it had an idea that seemed to me to be very beautiful: To every child who was born in Madrid a tree would be assigned. To the feet of this one a plate would be placed by the name and the date of birth of the baby, and there would be given to the neonato the precise information about his tree.
This way, citizen and tree would grow together. From his first days of life, the human creature would be going with his parents to see to the arboreal creature and fondness would take it, even, somehow, corresponsabilizarse of her and, for extension, to love to each of the trees (so necessary) of his contaminated city.
But here the normal thing is that the ideas are born and die with a person or with an equipment, and that nobody continues. That one remained in nothing, and only a few thousands of persons from Madrid, born for some years, they have his tree. But it is that, in addition, almost all the plates of blue roller have resigned.
Plate tree | José Ramón Hernández Correa
Well, so to me, which I applauded and I continue applauding that idea, and that I celebrate that thousands of twentyish have «his» tree and continue visiting it and attending, it of which the plates resign it seems to me very likely.
It of going out of Fernandez de la Hoz’s portal, 28 (it is one to put) and to meet the blue roller of » Paola Gonzalez Almendros, 9-1-91 » (it is other one to put) seems to me to be worrying. (To seeing if I explain: it seems to me to be marvellous that Paola knows that this it is his tree, and even that there is a relation public and published of correspondences between trees and citizens, but do not be if it is nice that the tree exhibits the label).
I thought this another day walking along the Street of the Basilica, in Madrid. Aside it had the temple «of Oíza», and to other one the housings «of Cano Lasso». And I saw one of these trees with the erased blue roller.
Then I thought that this temple only was «of Oíza» and these houses » of Cano Lasso» for the architects. For «the normal people» they are » a » and church » a few houses «. And probably – the surest thing – they like up to them and seem to them well-considered well and constructed well.
In the same way, the tree this is a banana, or a chestnut-tree, or what is, and gives good shade, and the walk makes happy; but that belongs to Juan Antonio Múgica Rodríguez or of Alicia Huidobro Gómez only they are interested to the mentioned ones and to his more direct relatives.
We admire the authors of the buildings, and follow them, and learn of them. It are it very nice. But the buildings have to be anonymous. The buildings must dissolve as a candy-floss in the city. They form her and shape it, but because of it same they must fade away into the building of face, in the apple of beyond, in this wooded walk, since it is done, wisely, by both buildings that I have mentioned. Since the tree does it with the erased blue roller.
I have the privilege of enjoying habitually as anonymous user of a building that I projected and directed. It is not not bad at all. It is not at all, but it works well. It will have approximately ten or twelve years and they have done some small reforms to him, not so much of works, but of uses. I like some more and others less; but who am I I? I foresaw a principal entry that I continue thinking that it is designed well, and that has up to a pergola that he emphasizes softly. But it is entered on the other hand. So because it needs, or because it is parked better in the lateral street, or for what is. I do not like it, but I delight that the people use this building that there has not done anybody, who has not designed anybody, who has become alone and continues working. Everything else they are desire of annoying and of the life getting bitter.
José Ramón Hernández Correa · Doctor Architect
Toledo · juny 2013
Nos anos noventa o por entón alcalde de Madrid, Agustín Rodríguez Sahagún, tivo unha idea que me pareceu moi fermosa: A cada neno que nacese en Madrid asignaríaselle unha árbore. Aos pés deste colocaríase unha placa co nome e a data de nacemento do bebé, e ao neonato daríaselle a información precisa sobre a súa árbore.
Así, cidadán e árbore crecerían xuntos. Desde os seus primeiros días de vida, a criatura humana iría cos seus pais a ver á criatura arbórea e tomaríaa agarimo, ata, dalgún xeito, corresponsabilizarse dela e, por extensión, amar a cada un das árbores (tan necesarios) da súa contaminada cidade.
Pero aquí o normal é que as ideas nazan e morran cunha persoa ou cun equipo, e que ninguén as continúe. Aquilo quedouse en nada, e só uns poucos miles de madrileños, nacidos durante uns poucos anos, teñen a súa árbore. Pero é que, ademais, case todas as placas de azulexo borráronse.
Placa árbore | José Ramón Hernández Correa
Bo, pois a min, que aplaudín e sigo aplaudindo aquela idea, e que celebro que miles de veinteañeros teñan “a súa” árbore e sígano visitando e atendendo, o de que as placas bórrense paréceme moi ben.
Iso de saír do portal de Fernández da Hoz, 28 (é un poñer) e atoparche co azulexo de “Paola González Almendros, 9-1-91” (é outro poñer) paréceme inquietante. (A ver si explícome: Paréceme estupendo que Paola saiba que ese é a súa árbore, e ata que haxa unha relación pública e publicada de correspondencias entre árbores e cidadáns, pero non sei si está ben que a árbore exhiba a etiqueta).
Isto penseino o outro día paseando pola Rúa da Basílica, en Madrid. Ao carón tiña o templo “de Oíza”, e ao outro as vivendas “de Cano Lasso”. E vin un destas árbores co azulexo borrado.
Entón pensei que ese templo só era “de Oíza” e esas casas “de Cano Lasso” para os arquitectos. Para “a xente normal” son “unha igrexa” e “unhas casas”. E se cadra –o máis seguro- ata lles gustan e parécenlles ben pensadas e ben construídas.
Do mesmo xeito, a árbore ese é un plátano, ou un castiñeiro, ou o que sexa, e dá boa sombra, e alegra o paseo; pero que sexa de Juan Antonio Múgica Rodríguez ou de Alicia Huidobro Gómez só lles interesa aos mencionados e aos seus achegados máis directos.
Nós admiramos aos autores dos edificios, e seguímoslles, e aprendemos deles. Iso está moi ben. Pero os edificios han de ser anónimos. Os edificios deben disolverse como un azucarillo na cidade. Fórmana e confórmana, pero por iso mesmo débense difuminar no edificio de en fronte, na mazá de máis alá, neste paseo arbolado, como o fan, sabiamente, os dous edificios que mencionei. Como o fai a árbore co azulexo borrado.
Teño o privilexio de gozar habitualmente como usuario anónimo dun edificio que proxectei e dirixín. Non está nada mal. Non é nada, pero funciona ben. Terá uns dez ou doce anos e fixéronlle algunhas pequenas reformas, non tanto de obras, senón de usos. Unhas gústanme máis e outras menos; pero quen son eu? Prevín unha entrada principal que sigo pensando que está ben deseñada, e que ten ata unha pérgola que a enfatiza suavemente. Pero éntrase doutra banda. Pois porque fai falta menos persoal, ou porque se aparca mellor na rúa lateral, ou polo que sexa. Non me gusta iso, pero encántame que a xente use ese edificio que non fixo ninguén, que non deseñou ninguén, que se fixo só e segue funcionando. Todo o demais son ganas de marear e de amargarse a vida.
José Ramón Hernández Correa · Doutor Arquitecto
Toledo · xuño 2013
Ostalgia es una serie fotográfica que desarrollé durante más de dos años y que surgió a raíz de un trabajo de documentación para el Architekturzentrum de Viena. Como fotógrafa formaba parte de un grupo de investigación coordinado por el centro cuya misión consistía en localizar, rescatar y estudiar los archivos relacionados con la arquitectura promovida por la antigua Unión Soviética en sus quince repúblicas desde 1960 a 1990; el proyecto recibió el nombre de Soviet Modernism. La serie se construye como un catálogo subjectivo de edificios monumentales que mostraban testimonios heroicos, intenciones de un pasado, pero que llegan incluso el presente destilando cierto optimismo erosionado y cierta decepción. Construidos para ser iconos del triunfo y del progreso, fueron cómplices de la propaganda política dentro de la dinámica legitimizadora de un régimen totalitario: casas de la cultura de los sindicatos, casas de cultura de los pioneiros socialistas, palacio de los obreros, palacios de Lenin, circos y palacios de deportes, museos y mausoleos…
[…] «Nadie podía confíar en nadie», son las las palabras que mi padre, Teodor Kurz, utiliza a menudo para describir la atmósfera que impregnaba el día a día en la República Socialista Rumana (RSR). Nembargantes, las fotografías que él tomó en la Rumanía de las décadas de 1970 y 1980 transmiten algo muy diferente a la desconfianza; transmiten incluso felicidad. Cálidas y con colores vivos, muestran gentes que asemejan vivir una vida de bienestar. Dentro del ritmo rutinario en el que discurre Ostalgia, los fragmentos que tiré del archivo fotográfico de mi padre, que a su vez forman parte de mi biografía, irrumpen con un ritmo distinto, vivo. ¿Cuál de los dos ritmos es el ruido y cuál es la música? ¿De verdad que éramos felices, padre? ¿O, por el contrario, mimamos todos una ficción del bienestar? ¿Se podía ser feliz sin libertad? ¿Puede darse una vida privada llena en ausencia de vida pública? ¿Puede alguien ser feliz aún sabiéndose rodeado de límites, mentiras y amenazas? ¿Qué pasaría si no hubiese existido la Revolución Rumana y yo habría seguido viviendo en un sistema cerrado? ¿Podría llegar a ser feliz? ¿Echo de menos vivir en la RSR? ¿Echamos de menos la URSS?
Simona Rota (Rumanía, 1979) estudia Ciencias Políticas en Bucarest y Barcelona y Fotografía en Madrid. Durante los estudios, escribe y colabora con revistas de ciencias políticas en Bucarest: Studia Politica y Revista de Politica Internacional. Después de los estudios se traslada a Tenerife, donde, durante cinco años, trabaja como Office Manager en el estudio de arquitectura de Fernando Menis y al mismo tiempo, como freelance, coordina proyectos de producción cultural. Más tarde se traslada a Madrid y comienza a trabajar independentemente como consultora de comunicación para Menis Arquitectos, Miralles+Tagliabue Arquitectos y Office fuere Strategic Spaces.
Como fotógrafa profesional, su trabajo más importante fue una misión de documentación fotográfica para el Museo de Arquitectura de Viena sobre la arquitectura moderna soviética en las repúblicas ex soviéticas (2012–2012). Premiada en el Festival Emergent – Pati de la Llotja (2011), finalista en el Premio Purificación García (2012) y seleccionada en PhotoEspaña Descubrimientos (2012), ha expuesto, entre otros lugares, en la Kursala (Cádiz, 2013), en el Museo de Arte de Sebastopol (Ucrania, 2012), en el StadtMuseum de Graz (Austria, 2012), en el Architektur Zentrum Wien (Austria, 2009, 2012), en el Museo de Arte Moderno de Medellín (Colombia, 2010), en el CdC – Museo de él Traje (Madrid, 2012). Su obra fue seleccionada y mostrada en el Art Week Vienna 12, SCAN 12, Bienal Fotonoviembre 11, etc. En el 2013 se publican el fotolibro Ostalgia (Fabulatorio – Kursala) y el libro Missbehave (Vibok Works – Book.a)
Ostalgia é unha serie fotográfica que desenvolvín durante máis de dous anos e que xurdiu a raíz dun traballo de documentación para o Architekturzentrum de Viena. Como fotógrafa formaba parte dun grupo de investigación coordinado polo centro cuxa misión consistía en localizar, rescatar e estudar os arquivos relacionados coa arquitectura promovida pola antiga Unión Soviética nas súas quince repúblicas desde 1960 a 1990; o proxecto recibiu o nome de Soviet Modernism. A serie constrúese como un catálogo subxectivo de edificios monumentais que semellan testemuñar heroicas intencións dun pasado, pero que chegan ata o presente destilando certo optimismo erosionado e certa decepción. Construídos para seren iconas do triunfo e do progreso, foron cómplices da propaganda política dentro da dinámica lexitimadora dun réxime totalitario: casas da cultura dos sindicatos, casas de cultura dos pioneiros socialistas, pazos dos obreiros, pazos de Lenin, circos e pazos de deportes, museos e mausoleos…
[…] «Ninguén podía confíar en ningúen», son as palabras que meu pai, Teodor Kurz, utiliza a miúdo para describir a atmosfera que impregnaba o día a día na República Socialista Rumana (RSR). Nembargantes, as fotografías que el tomou na Rumanía das décadas de 1970 e 1980 transmiten algo moi diferente á desconfianza; transmiten mesmo felicidade. Cálidas e con cores vivas, mostran xentes que semellan vivir unha vida de benestar. Dentro do ritmo monótono no que discorre Ostalgia, os fragmentos que tirei do arquivo fotográfico do meu pai, que a súa vez forman parte da miña biografía, irrompen cun ritmo distinto, vivo. ¿Cal dos dous ritmos é o ruído e cal é a música? ¿De verdade que eramos felices, pai? ¿Ou, pola contra, mimamos todos unha ficción do benestar? ¿Pódese ser feliz sen liberdade? ¿Pode darse unha vida privada chea en ausencia de vida pública? ¿Pode alguén ser feliz aínda sabéndose rodeado de límites, mentiras e ameazas? ¿Que pasaría se non existira a Revolución Rumana e eu seguira vivindo nun sistema pechado? ¿Podería chegar a ser feliz? Boto de menos vivir na RSR? ¿Botamos de menos a URSS?
Simona Rota (Rumanía, 1979) estuda Ciencias Políticas en Bucarest e Barcelona e Fotografía en Madrid. Durante os estudos, escribe e colabora con revistas de ciencias políticas en Bucarest: Studia Politica e Revista de Politica Internacional. Despois dos estudos trasládase a Tenerife, onde, durante cinco anos, traballa como Office Manager no estudio de arquitectura de Fernando Menis e ao mesmo tempo, como freelance, coordina proxectos de produción cultural. Máis tarde trasládase a Madrid e comeza a traballar independentemente como consultora de comunicación para Menis Arquitectos, Miralles+Tagliabue Arquitectos e Office for Strategic Spaces.
Como fotógrafa profesional, o seu traballo máis importante foi unha misión de documentación fotográfica para o Museo de Arquitectura de Viena sobre a arquitectura moderna soviética nas repúblicas ex soviéticas (2012–2012). Premiada no Festival Emergent – Pati de la Llotja (2011), finalista no Premio Purificación García (2012) e seleccionada en PhotoEspaña Descubrimientos (2012), ten exposto, entre outros lugares, na Kursala (Cádiz, 2013), no Museo de Arte de Sebastopol (Ucrania, 2012), no StadtMuseum de Graz (Austria, 2012), no Architektur Zentrum Wien (Austria, 2009, 2012), no Museo de Arte Moderno de Medellín (Colombia, 2010), no CdC – Museo del Traje (Madrid, 2012). A súa obra foi seleccionada e amosada no Art Week Vienna 12, SCAN 12, Bienal Fotonoviembre 11, etc. No 2013 publícanse o fotolibro Ostalgia (Fabulatorio – Kursala) e o libro Missbehave (Vibok Works – Book.a)
Ostalgia is a photographic series developed for over 2 years. It was born in the wake of a documentation work for the Museum of Architecture in Vienna. I was a photographer in a research team set up by the Museum whose mission was to locate and study the official Soviet architecture promoted in its 15 satellite republics between 1960 and 1990. The series is a subjective catalogue of monumental buildings that testify to a past of heroic intentions, but which reach the present completely eroded with disappointment. They were icons of success and progress and, therefore, complicit in political propaganda and the dynamics of legitimization of a totalitarian ideology. Houses of Culture of the Trade Unions, Houses of Culture of the Socialist Pioneers, Congress Centers of the Workers, Lenin Palaces, Circuses and Sports Palaces, Museums, Memorials and Mausoleums…
[…] “Nobody could trust anybody,” are the words my father, Teodor Kurz, often uses to describe the atmosphere that permeated day-to-day life in the Socialist Republic of Romania (SRR). Yet his photographs, taken in the Romania of the 1970s and 1980s, transmit something different from mistrust, something that could even be taken for happiness. Warm and colorful, they show people who seem to live a life of welfare. These fragments of life that I have subtracted from my father’s archives (and from my biography), interrupt the monotonous rhythm with which Ostalgia runs. Which of these two rhythms is noise and which is music? Were we really happy, Dad? Or rather, have we all played a massive fiction of welfare? Can you be happy without freedom? Are there fulfilled private lives in the absence of public life? Can a person be happy even if she knows she is surrounded by limits, lies and menaces? What would I have been if the Romanian revolution did not happen and I kept on living in a closed system? Could I be happy then? Do I miss living in the SRR? Do we miss the USSR?
Simona Rota (Rumanía, 1979). MA in Political Sciences in Bucharest and Barcelona, she studies Photography in Madrid. During her studied, she collaborates with writings for magazines of political sciences: Studia Politica and Revista de Politica Internacional. After her studies, she moves to Tenerife where, during 5 years, she works as an Office Manager for Fernando Menis’s office of architecture. At the same time, she freelances as a coordinator or assistant for producing cultural events. In 2009, already in Madrid, she starts to work as a Communications consultant for Menis Arquitectos, Miralles+Tagliabue, Office for Strategic Spaces.
Commissioned by the Museum of Architecture from Vienna, Rota achieves a large mission of photographic documentation of the Soviet Modern architecture in the former Soviet republics (2010 -2012). Awarded at the Festival Emergent – Pati de la Llotja (2011), finalist at the Prize Purificación García (2012), shortlisted at PhotoEspaña Descubrimientos (2012), she exhibited, among others, at the Kursala (Spain 2013), at the Sevastopol Museum of Art (Ukraine, 2012), at the StadtMuseum Graz (Austria, 2012), at the Architektur Zentrum Wien (Austria 2009, 2012), at the Medellin Museum of Modern Art (Colombia, 2010), at the CdC (Spain, 2012). Her works have been shown at Art Week Vienna 12, SCAN 12, and Biennial Fotonoviembre 11 etc. She published the photo book “Ostalgia” (Fabulatorio – Kursala, 2013) and the book “Missbehave” (Vibok Works – Book. a, 2013).
La muestra RE:COLECCIÓN, que podrá visitarse hasta el próximo 31 de julio en LASEDE del Colegio de Arquitectos de Madrid, recoge parte de la colección de postales de arquitectura del siglo XX del arquitecto Rafael Cazorla. La exposición, comisariada por Inés Caballero, ayudará a entender la complejidad de los lenguajes compartidos de esta época, el movimiento moderno, de una forma más intuitiva.
El movimiento moderno se caracterizó por una excepcional configuración de espacios, por la simplificación de las formas, por la ausencia de ornamento y por la renuncia consciente a la composición académica clásica. Por eso, las postales expuestas, están clasificadas en nueve categorías, para que el público pueda interpretar los principios fundamentales de composición universales, alejados de nacionalismos y cronologías.
A partir de cada una de las postales, Rafael escribe una historia inventada, que junto al texto original escrito por el viajero, se mezcla con las imágenes creando una lectura dual de la evolución de la arquitectura unida al rastro de sus protagonistas.
El lenguaje expositivo muestra la singularidad de las postales seleccionadas, y las expone como lo que son: piezas únicas de una valiosa colección.
Los muebles expositivos, realizados en laminado Formica® Compact, invitan al visitante a aproximarse y su forma abocinada provoca que la vista se concentre en la postal, cediéndole el máximo protagonismo. Su disposición es totalmente flexible, permitiendo multitud de posiciones e itinerarios sobre la colección.
La exposición incorpora como elemento interactivo una aplicación para iOS y Android que, a modo de postales sonoras, reproduce las historias inventadas de Rafael dándoles una dimensión narrativa y un formato más íntimo, para poder escucharlas durante la visita a la exposición o junto a la lectura del catálogo.
Por otra parte, el visitante también podrá ser partícipe del envío de postales de forma activa y no ser un mero espectador más. Habrá una serie de reproducciones de las postales que cada persona que visite la exposición podrá escribir y enviar por correo. De esta manera se enriquece el concepto expositivo, aportando nuevas historias que vuelven a unir arquitecturas, lugares y personas diversas.
RE:COLECCIÓN ha sido producida en colaboración con Formica Group, Fundación Arquitectura, Años Luz, Habemus Rioja, Agenda Arquitectura e Imprenta2.
Exposición comisariada por: Inés Caballero De la colección de: Rafael Cazorla Diseño Expositivo: Javier Peña Ibáñez + Inés Caballero Identidad visual: Paula Caballero Dónde: LASEDE Colegio de Arquitectos de Madrid (C/ Hortaleza, 63 – Madrid) Cuándo: Del 31 de mayo al 31 de julio Horario de apertura al público: 9:00- 20:30 h (entrada libre) Edición del catálogo de la exposición ISBN 978-84-941317-6-9 Aplicación para iOS y Android descargable de postales sonoras.
A mostra RE:COLECCIÓN, que poderá visitarse ata o próximo 31 de xullo en LASEDE do Colexio de Arquitectos de Madrid, recolle parte da colección de postales de arquitectura do século XX do arquitecto Rafael Cazorla. A exposición, comisariada por Inés Cabaleiro, axudará a entender a complejidad das linguaxes compartidas desta época, o movemento moderno, dunha forma máis intuitiva.
O movemento moderno caracterizouse por unha excepcional configuración de espazos, pola simplificación das formas, pola ausencia de ornamento e pola renuncia consciente á composición académica clásica. Por iso, as postales expostas, están clasificadas en nove categorías, para que o público poida interpretar os principios fundamentais de composición universais, afastados de nacionalismos e cronoloxías.
A partir de cada unha das postales, Rafael escribe unha historia inventada, que xunto ao texto orixinal escrito polo viaxeiro, mestúrase coas imaxes creando unha lectura dual da evolución da arquitectura unida ao rastro dos seus protagonistas.
A linguaxe expositivo mostra a singularidade das postales seleccionadas, e exponas como o que son: pezas únicas dunha valiosa colección.
Os mobles expositivos, realizados en laminado Formica® Compact, invitan ao visitante a aproximarse e a súa forma abocinada provoca que a vista concéntrese na postal, cedéndolle o máximo protagonismo. A súa disposición é totalmente flexible, permitindo multitude de posicións e itinerarios sobre a colección.
A exposición incorpora como elemento interactivo unha aplicación para iOS e Android que, a modo de postales sonoras, reproduce as historias inventadas de Rafael dándolles unha dimensión narrativa e un formato máis íntimo, para poder escoitalas durante a visita á exposición ou xunto á lectura do catálogo.
Por outra banda, o visitante tamén poderá ser partícipe do envío de postales de forma activa e non ser un mero espectador máis. Haberá unha serie de reproducións das postales que cada persoa que visite a exposición poderá escribir e enviar por correo. Deste xeito enriquécese o concepto expositivo, aportando novas historias que volven unir arquitecturas, lugares e persoas diversas.
RE:COLECCIÓN foi producida en colaboración con Formica Group, Fundación Arquitectura, Anos Luz, Habemus Rioja, Axenda Arquitectura e Imprenta2.
Exposición comisariada por: Inés Cabaleiro
Da colección de: Rafael Cazorla
Deseño Expositivo: Javier Pena Ibáñez + Inés Cabaleiro
Identidade visual: Paula Cabaleiro
Onde: LASEDE Colexio de Arquitectos de Madrid (C/ Hortaleza, 63 – Madrid)
Cando: Do 31 de maio ao 31 de xullo
Horario de apertura ao público: 9:00- 20:30 h (entrada libre)
Edición do catálogo da exposición ISBN 978-84-941317-6-9
Aplicación para iOS e Android descargable de postales sonoras.
The sample RE:COLLECTION, which will be able to be visited until the next July 31 in LASEDE of the Architects’ College of Madrid, gathers part of the collection of postcards of architecture of the 20th century of the architect Rafael Cazorla. The exhibition, comisariada for Inés Caballero, will help to understand the complexity of the shared languages of this epoch, the modern movement, of a more intuitive form.
The modern movement was characterized by an exceptional configuration of spaces, by the simplification of the forms, by the absence of ornament and by the conscious resignation to the academic classic composition. Because of it, the exposed postcards, they are classified under nine categories, in order that the public could interpret the fundamental universal beginning of composition, removed of nacionalismos and chronologies.
From each of the postcards, Rafael writes an invented history, which close to the original text written by the traveler, is mixed by the images creating a dual reading of the evolution of the architecture joined the track of his protagonists.
The explanatory language shows the singularity of the selected postcards, and exposes them as what they are: the only pieces of a valuable collection.
The explanatory furniture, realized in laminated Formica® Compact, invites the visitor to come closer and his widened form provokes that the sight centers in the postcard, yielding the maximum protagonism. His disposition is totally flexible, allowing multitude of positions and itineraries on the collection.
The exhibition incorporates as interactive element an application for iOS and Android that, like sonorous postcards, reproduces the histories invented of Rafael giving them a narrative dimension and a more intimate format, to be able to listen to them during the visit to the exhibition or close to the reading of the catalogue.
On the other hand, the visitor also will be able to be a participant of the sending of postcards of active form and not to be one more mere spectator. There will be a series of reproductions of the postcards that every person who visits the exhibition will be able to write and to send by post. Hereby one enriches the explanatory concept, reaching new you tell the history that architectures, places and diverse persons return to join.
Re:Collection Agenda has been produced in collaboration with Formic Group, Foundation Architecture, Light years, Habemus Rioja, Architecture and Imprenta2.
Exhibition curated by: Inés Cavalier
Of the collection of: Rafael Cazorla
Design Expositivo: Javier Crag Ibáñez + Inés Cavalier
visual Identity: Paula Cavalier
Where: LASEDE School of Architects of Madrid (C/ Hortaleza, 63 – Madrid)
When: Of 31 May to 31 July
Time opening to the public: 9:00- 20:30 h (free entrance)
Edition of the catalogue of the exhibition ISBN 978-84-941317-6-9
Application for iOS and Android downloadable of audible postcards.
[:es]De Izqda a Dcha -Enrique Padial, Sonia Sanz y Carlos Rincón
Sonia Sanz Gavián y Enrique Padial Hidalgo cursaron sus estudios de Arquitectura en Madrid y desde hace más de una década, dirigen su propio Estudio de Arquitectura, “Estudio Padial Gavián.Arquitectura y Urbanismo,S.L” y Carlos Rincón Pérez, Arquitecto Técnico, ha ido colaborando, cada vez con más asiduidad.
¿Cuál ha sido vuestra formación y trayectoria profesional previa a Arquirutas?
Enrique Padial Hidalgo (44 años) y Sonia Sanz Gavián (40 años) cursaron sus estudios de Arquitectura en Madrid y desde 1996 dirigen su propio Estudio de Arquitectura, “Estudio Padial Gavián. Arquitectura y Urbanismo,S.L”, con el que Carlos Rincón Pérez (45 años), Arquitecto Técnico, ha ido colaborando, cada vez con más asiduidad, desde que se conocieron a comienzos de la década pasada.
El Estudio Padial Gavián se ha caracterizado por realizar proyectos encargados por clientes privados y por la participación en numerosos concursos de Arquitectura, nunca de licitación, de los que han ganado algunos de ellos, siendo el 95% de su obra, proyectos de obra nueva, aunque en ocasiones excepcionales se han llevado a cabo proyectos de ampliación, acondicionamiento y reforma.
Quizás el hecho de habernos mantenido al margen de las grandes promociones que se han realizado en nuestro país años atrás, así como de las tentaciones de convertirnos en arquitectos-promotores-constructores a la que sucumbieron tantos de nuestros compañeros, han hecho que nuestro Estudio, a día de hoy,siga teniendo trabajo.No tanto como antes,ya que la convocatoria de concursos de Arquitectura cada vez son más inexistentes y si antes era difícil ganarlos, en estas condiciones, ni te planteas concursar, ya que en muchos de ellos, las garantías del mismo son escasas, el número de inscritos es abrumadora y el objeto del concurso, en la mayoría de los casos de poco interés…pero sigue quedando el cliente privado. Bien es cierto que los encargos se realizan con mucha cautela y están impreganados de las inseguridades que produce la incertidumbre económica en la que trístemente está sumergida nuestro País, pero a pesar de todo, se sigue encargando.
¿Os planteasteis en algún momento, presente, pasado o futuro, buscar trabajo en el extranjero?
Si. Rotundamente sí, ya que a principios de 2011, a pesar de tener varias obras en marcha y estar redactando algunos proyectos en el Estudio, comenzábamos a recibir las primeras llamadas de otros amigos arquitectos que nos solicitaban trabajo ya que en los diferentes Estudios en los que estuvieron trabajando, o no podían mantener sus contratos o bien, lamentablemente estaban condenados al cierre y lógicamente tenían que prescindir de ellos.
Esta situación que inicialmente era esporádica, con el transcurrir de los primeros meses de aquel 2011 fue haciéndose cada vez más constante, y lo que inicialmente fueron llamadas de amigos, se fueron alternando con más llamadas y cientos de mails de arquitectos, amigos o no, que solicitaban trabajo en nuestro Estudio o en cualquier otro del que pudiéramos tener conocimiento que necesitaban a Arquitectos, Ingenieros o Aparejadores, y a todo ésto se sumaba el ver como Estudios, para nosotros consagrados, echaban el cierre y cómo comenzaban a caer grandes empresas y constructoras, con algunas de las cuáles habíamos trabajado en alguna de nuestras obras, … Es entonces cuando preocupado y temeroso te planteas :
¿Y nosotros, hasta cuándo vamos a aguantar…?
Comenzamos a barajar varias posibilidades por si todo se venía abajo, ya que somos de la opción de que hay que tener la posible solución buscada antes de que comience a entrar agua en el barco, ya que si tratamos de comenzar a buscarla cuando éste está inundado, raramente es buena la opción barajada como alternativa, puesto que la angustia de la situación y las prisas en el hacer las cosas a veces, creémos, nos llevan a agarrarnos a un clavo ardiendo.
Entre las posibilidades que barajamos la que más fuerza cobró fue la de abandonar España y trasladarnos a la Costa Oeste de Estados Unidos, tratando de buscar hasta que llegara el momento de emigrar, algunos contactos profesionales que nos permitieran ir trabajando allí, pero siempre con el objetivo, tan pronto como fuera posible, de instalar allí nuestro Estudio, defender el concepto de Arquitectura en el que creemos y que proyectamos y abrir nuevo mercado en el continente americano.
¿Qué os llevó a poner en marcha este proyecto?
Ante todas estas reflexiones y la posibilidad de emigrar había una serie de factores que inclinaban la balanza al lado contrario de donde debe inclinarse todo el peso del emprendimiento -que entendemos que ha de estar al 100% en el mismo lado- pero que por razones, principalmente de edad, tenemos una serie de lazos: mujeres, marido e hijos, a lo que hemos de sumar al equipo formado durante años en el Estudio y que se encuentra en la misma situación familiar que hace que, tomar una decisión tan aparentemente fácil, no lo sea, ya que no es fácil trasladar a otro País en busca, inicialmente, de una aventura incierta, a esta pequeña familia que entendemos que somos en el Estudio.
Con la preocupación de qué hacer en caso de que las cosas vinieran mal dadas y con el convencimiento de que salir del País quizás no era la solución idónea, al menos de momento, seguimos barajando posibilidades, tratando de dar respuesta a esa pregunta que nos atormentaba interiormente:
“¿Y si yo no me dedico a la Arquitectura,…a qué puedo dedicarme?”
y en uno de esos días, ya de Junio de 2011, saliendo de una Dirección de Obra, se me vino (Enrique) una frase del genial Francisco Javier Sáenz de Oíza a la cabeza que más o menos decía:
“La mejor Escuela de Arquitectura sería aquella en la que hubiera un autobús en la puerta en la que pusiera: “Viajes”…”
Y tras ésto, nos planteamos :
“¿Y si no pudiéramos seguir trabajando como hasta ahora lo hemos venido haciendo con nuestro Estudio, por qué no aunamos nuestras dos grandes pasiones, la Arquitectura y el Viajar?”
y así nació lo que fue el embrión de arquiRUTAS, que tras año y medio de trabajo se convirtió en una agencia de viajes creada por varios Arquitectos (Enrique, Sonia y Carlos) que nació con la voluntad de dar a conocer a todo tipo de públicos la Arquitectura Contemporánea de un modo cercano, divulgativo, educativo y siempre, ameno.
Para hacer realidad este objetivo, elaboramos una selección de Itinerarios Arquitectónicos que siempre, a excepción de los arquiPASEOS, se realizarán en microbús, desde los más sencillos y de más corta duración, en los que damos a conocer a “pie de edificio” cada una de las obras seleccionadas, hasta los de mayor duración, que comienzan tomando un Café de Bienvenida antes de encaminarnos a visitar interiormente los proyectos que integran cada arquiRUTA y que además, enriqueceremos con un almuerzo en uno de los restaurantes elegidos por nuestro equipo, en los que gastronomía e interiorismo harán a buen seguro, las delicias de nuestros clientes.
Por el carácter internacional con el que nació arquiRUTAS, hemos realizado una compleja selección en la que intervienen muchos factores hasta haber creado un fantástico equipo de arquiGUÍAS que son, Guías Arquitectos y que además podrán realizar los itinerarios ofertados en diferentes idiomas además del español: inglés, francés, alemán, italiano y portugués, lo que nos permite recibir al turismo de las más diferentes nacionalidades.
¿Os encontrasteis con muchas dificultades en su puesta en marcha?
La principal dificultad que nos encontramos fue el negociar con los responsables de cada uno de los edificios que queríamos incluír en nuestras rutas para poder visitarlo y recorrerlo interiormente de una forma continua a lo largo del año, ya que en este País, a diferencia de otros, no hay tradición de mostrar y muchas veces, ni de valorar, la Arquitectura Contemporánea con la que convivimos a diario. Una vez vencido -en casi todos los casos- esta dificultad y dar vueltas de un lado para otro tratando de asesorarnos de cómo qué teníamos que constituirnos en esta nueva empresa, nos encontramos con que para poder funcionar, como lo hacemos actualmente, debíamos constituirnos como Agencia de Viajes y a partir de ahí nos encontramos pisando un mundo inicialmente desconocido para nosotros, el del Turismo…
Como muchas veces decimos, desde el momento en que conocimos que arquiRUTAS sería una Agencia de Viajes, estamos haciendo día a día un auténtico master en turismo, ya que desde la Presentación Oficial que hicimos de nuestra empresa en el espacio de coworking Studio Banana el pasado mes de Septiembre y la acogida que tuvo desde ese día nuestro “producto” por todos los medios de comunicación: prensa escrita y digital, radio y televisión, de ámbitos nacionales e internacionales, arquiRUTAS ha ido evolucionando, adaptándose a las diferentes demandas que hemos ido teniendo para satisfacer a los diferentes sectores que engloban el Turismo Internacional, y a comienzo de año, al igual que en el Estudio contamos con un arquitecto especializado en calcular estructuras y con dos ingenieros que calculan las instalaciones, en arquiRUTAS contratamos a profesionales del turismo que son los que a día de hoy llevan nuestra Consejería y Dirección Comercial, apostamos por tener nuestro propio stand en la Feria Internacional del Turismo que se realiza en Madrid, FITUR 2013 y gracias a estas dos últimas apuestas, arquiRUTAS comenzó a entrar en contacto con el Turismo Profesional Internacional,…Siglas como DMC, MICE u OPC, que nos eran completamente desconocidas son con las que más familiarizados estamos a día de hoy, pues son los responsables del Turismo Receptivo (DMC), Turismo de Incentivos, Reuniones y Eventos (MICE) y de la Organización Internacional de Congresos (OPC) y todo lo que ello representa, ésto es, son los profesionales que mueven el turismo internacional a gran escala en nuestro país y para los que estamos cotizando, cada vez, más asiduamente y con los que seguimos aprendiendo, tambien casi a diario, nuevos aspectos y conceptos de este apasionante mundo del Turismo en el que disfrutamos día a día de la Arquitectura Contemporánea.
¿Estáis contentos con los objetivos alcanzados?
Totalmente.
Han sucedido muchas cosas en muy pocos meses y ante tal intensidad de acontecimientos, una cosa nos va llevando a otra…Es como una carrera de fondo en la que no puedes distraerte ni un sólo minuto y además es, y ésto es lo más importante para nosotros, totalmente apasionante. Cada día disfrutamos más de la Arquitectura y aprendemos más de ella y de ese aprendizaje, en arquiRUTAS, tratamos de compartir esta manera de disfrutar de la Primera de las Bellas Artes, de un modo atractivo, didáctico y ameno con personas procedentes de los más diversos ámbitos culturales y profesionales, muchas veces venidas, desde diferentes partes del mundo.
En apenas ocho meses arquiRUTAS ya ofrece sus destinos en Madrid, Tenerife y la Isla de El Hierro, pero en los próximos meses podremos disfrutar de esta Experiencia Arquitectónica en Granada, Oviedo, Bilbao y Barcelona , además brindaremos la posibilidad de conocer a través de las explicaciones de unos de nuestros magníficos arquiGUÍAS ciudades como Madrid y Tenerife desde El Aire, a bordo de helicópteros; sobrevolaremos y explicaremos algunos ejemplos de la mejor Arquitectura en globo y conoceremos y saborearemos la mejor Arquitectura del Vino que se ha proyectado en la Ribera del Duero y La Rioja.
En el aspecto internacional, estamos preparando una serie de viajes de varios días de duración en los que además de conocer la historia, cultura y mejor gastronomía de diferentes países, también visitaremos interiormente una importante selección de la Arquitectura Contemporánea. Oporto, París, Londres, Milán, Chicago, Berlín y Beijing, son algunos de los destinos en los que actualmente estamos trabajando.
¿Creéis que los arquitectos en España deberíamos seguir abriendo nuevas vías de trabajo para salir de la casilla más “tradicional” de proyectar dada la actual situación de la construcción en nuestro país?
Estamos totalmente convencidos, pero lo bueno es que en España, en las Escuelas de Arquitectura, nos dan una formación técnica y humanística que nos diferencia de otros países y el resultado es que cada uno de nosotros, puede desarrollarse profesionalmente en los más diversos ámbitos de la Arquitectura, aunque tan sólo, en estos años pasados, estas otras disciplinas arquitectónicas las han llevado a cabo muy pocos.
De cualquier modo, lo que si está claro es que el panorama arquitectónico español, durante años, no va a demandar, para proyectar, ni una mínima parte de los profesionales que existen en nuestro País, colectivo que sigue creciendo, año a año, con las numerosas titulaciones procedentes de las numerosas Escuelas de Arquitectura que se han creado en España en las últimas décadas, pero es tal nuestra preparación, no sólo a nivel académico sino a nivel personal, donde el espíritu de trabajo, la constancia, el riesgo, la valentía, la apuesta, el saber ganar y sobre todo, el saber perder y volverse a levantarse, que todos éstos factores nos impregnan de una pátina que ostentamos de un modo natural, a casi todos los que hemos pasado por las aulas de una Escuela de Arquitectura, y con esa pátina además de la formación que todos tenemos, estamos convencidos que somos capaces de hacer con mayor o menor esfuerzo todo lo que nos propongamos y disfrutemos de la Arquitectura, de otro modo, como lo hacemos en arquiRUTAS, como vemos que disfrutan muchos arquitectos que, como se dice ahora, “se han reinventado”, y han creado empresas interesantísimas donde disfrutan, si cabe más que proyectando,de su profesión.
¿Qué opináis de los que se han ido a trabajar al extranjero?
Pues pensamos que si los tres socios de arquiRUTAS actualmente tuviéramos veintitantos años, estuviéramos recién titulados o teniendo más edad, no tuviéramos las ataduras de las que antes hablamos, como es el estar casado, habernos hecho nuestras casas sobre las que pesan importantes hipotecas y tener hijos de corta edad, es decir, si fuéramos completamente libres, sin ningún género de dudas que hubiéramos apostado por abandonar el País y lanzarnos a la aventura de desarrollarnos profesional y personalmente en el extranjero. Si no fuéramos tan libres, que no lo somos, pero no hubiera más remedio, con más o menos “ataduras”, intentaríamos desarrollar nuestro futuro profesional fuera de España, hubiera que renunciar a lo que se renunciase, pero de momento, gracias a Dios, aquella frase de Oíza ha hecho que exista arquiRUTAS, y que dediquemos todo nuestro tiempo y esfuerzo a seguir manteniendo vivo nuestro Estudio y a ver cómo se va materializando, día a día, esta nueva empresa que hace ,casi dos años, tan sólo era un sueño.
Entrevista realizada por Ana Barreiro Blanco y Alberto Alonso Oro. Agradecer a Enrique Padial, Sonia Sanz y Carlos Rincón, por compartir su experencia y por su predisposición con este pequeño espacio.
[:en]From left side to right, Enrique Padial, Sonia Sanz and Carlos Rincón
Sonia Sanz Gavián and Enrique Padial Hidalgo dealed his studies of Architecture in Madrid and for more than one decade, they direct his own Study of Architecture, «Padial Gavián Study. Architecture and Urbanism, S.L» and Carlos Rincón Perez, Technical Architect, has been collaborating, every time with more assiduity.
Which has been your formation and professional path before Arquirutas?
Enrique Padial Hidalgo (44 years) and Sonia Sanz Gavián (40 years) dealed his studies of Architecture in Madrid and from 1996 they direct his own Study of Architecture, «Padial Gavián Study. Architecture and Urbanism, S.L», with that Carlos Rincón Perez (45 years), Technical Architect, has been collaborating, every time with more assiduity, since they were known at the beginning of last decade.
The Padial Gavián Study has been characterized for never realizing projects entrusted by private clients and by the participation in numerous contests of Architecture, of bidding, of that they have gained some of them, being 95 % of his work, projects of new work, though in exceptional occasions there have been carried out projects of extension, conditioning and reform.
Probably the fact of having been kept to the margin of the big promotions that have been realized in our country years behind, as well as of the temptations of turning into architects – promotores-constructores to that there succumbed so many of our companions, they have done that our Study, a today, continues having work. Not so much like before, since the summons of contests of Architecture every time they are more non-existent and if before it was difficult to gain them, in these conditions, you consider to compete, since in many of them, the scanty guarantees of the same sound, the number of new recruits is overwhelming and the object of the contest, in most cases of little interest … but continues remaining the private client. Well it is true that the orders realize with great caution and are impreganados of the insecurities that there produces the economic uncertainty in which trístemente our Country is immersed, but regardless, continues taking charge.
Did you appear in some moment, present, past or future, to look for work abroad?
Yes. Roundly yes, since at the beginning of 2011, in spite of having several works in march and being writing some projects in the Study, we began to receive the first calls of other friends architects who were requesting work us since in the different Studies at which they were employed, or they could not support his contracts or, lamentably they were condemned to the closing and logically they had to do without them.
This situation that initially was sporadic, with to pass of the first months of that 2011 was becoming increasingly constant, and what initially they were called of friends, they were alternating with more calls and hundreds of e-mails of architects, friends or not, that were requesting work in our Study or in any other one of which we could have knowledge that they needed to Architects, Engineers or Riggers, and it was adding every ésto to see as Studies, for consecrated us, they were throwing the closing and how they began to fall big companies and construction, with some of which we had been employed at someone of our works, … It Is at the time worried and fearful when you appear: and we, till when are we going to last …?
We begin to shuffle several possibilities for if one was coming everything below, since we are of the option of which it is necessary to have the possible looked solution before it begins to enter water in the ship, since if we try to begin to look for her when this one is flooded, ráramente the option is good shuffled like alternative, since the distress of the situation and the hurries in to make ourselves the things sometimes, creémos, they lead us to taking hold to a nail burning.
Between the possibilities that we shuffle the one that more force received it was her of leaving Éspaña and transladarnos to the Coast West of The United States, trying to search until there was coming the moment to emigrate, some professional contacts that were allowing us to be working there, but always with the aim, so soon as out possibly, of installing there our Study, defending the concept of Architecture in which we believe and which we project and to open new market in the American continent.
What did you lead to starting this project?
Before all these reflections and the possibility of emigrating there was a series of factors that were inclining the scale to the opposite side wherefrom the whole weight of the emprendimiento must incline – that we understand that it has to be to 100 % in the same side – but that for reasons, principally of age, we have a series of bows: women, husband and children, to what we have to add the equipment formed for years in the Study and that is in the same familiar situation that it does who, to take such a seemingly easy decision, it is not, since it is not easy to move to another Country in search, initially, of an uncertain adventure, to this small family that we understand that we are in the Study.
With the worry of what to do in case the things were coming badly given and with the conviction of that to go out of the Country probably was not the suitable solution, at least at the moment, we continue shuffling possibilities, trying to give response to this question that was tormenting us internally: «And if I do not devote myself to the Architecture, … to what I can devote? « And in one of these days, already of June, 2011, going out of a Direction of Work, one came (His) (Enrique) a phrase of the brilliant Francisco Javier Sáenz de Oíza to the head that more or less he was saying:
“The best School of Architecture would be that one in which there was a bus in the door in the one that it was putting: «Trips» …”
And after ésto, we appear: «and if we could not continue working since till now we it have come doing with our Study, why we do not unite our two big passions, the Architecture and traveler?» And this way it was born what was the embryo of arquiRUTAS, that after year and a half of work turned into a travel agency created by several Architects (Enrique, Sonia and Carlos) that it was born with the will to announce to all kinds of public the Contemporary Architecture of a nearby, divulgative, educational way and always, pleasant.
To make real this aim, we elaborate a selection of Architectural Itineraries that always, with the exception of the arquiPASEOS, will be realized in minibus, from the simplest and of more short duration, in that we announce to «building foot» each of the selected works, up to those of major duration, that they start by taking a Coffee of Welcome before intending to visiting internally the projects that every arquiRUTA integrate and that in addition, we will enrich with a lunch in one of the restaurants chosen by our equipment, in which gastronomy and interiorismo will do surely, the delights of our clients..
For the international character with the one that it was born arquiRUTAS, we have realized a complex selection in which they control many factors until a fantastic equipment has created of arquiGUÍAS that are, Architects Guides and that in addition will be able to realize the itineraries offered in different languages besides the Spanish: Englishman, Frenchman, German, Italian and Portuguese, which allows us to receive to the tourism of the most different nationalities.
Did you meet many difficulties in his putting in march?
The principal difficulty that we are was to negotiate with the persons in charge of each one of the buildings that we wanted incluír in our routes to be able to visit and cross it internally of a constant form throughout the year, since in this Country, unlike others, there is no tradition of showing and often, it of valuing, the Contemporary Architecture with which we coexist daily.Once conquered – in almost all the cases – this difficulty and turn of a side for other one trying to take advice itself of how what we us had to constitute in this new company, we meet that to be able to work, since we do it nowadays, we us had to constitute as Travel agency and from there we are treading on a world initially not known for us, that of the Tourism…
As often we say, from the moment in which we knew that arquiRUTAS would be a Travel agency, are doing day after day an authentic master in tourism, since from the Official Presentation that we did of our company in the space of coworking Studio Banana last September and the reception that had from this day our «product» for all the mass media: written and digital press, radio and television, of national and international areas, arquiRUTAS has been evolving, adapting to the different demands that we have been having to satisfy to the different sectors that include the International Tourism, and to the beginning of the year, as in the Study we possess a specialized architect in calculating structures and with two engineers who calculate the facilities, in arquiRUTAS contract professionals of the tourism who are those who a today take our Council and Business management, bet for having our own stand in the International Fair of the Tourism that is realized in Madrid, FITUR 2013 and thanks to these last two bets, arquiRUTAS began to enter in touch with the Professional International Tourism,…Initials like DMC, MICE or OPC, which us were completely unknown are with that more acquainted we are a today, since they are the persons in charge of the Receptive Tourism (DMC), Tourism of Incentives, Meetings and Events (MICE) and of the International Organization of Congresses (OPC) and everything what it represents, ésto it is, they are the professionals who move the international large-scale tourism in our country and for those that we are quoting, every time, more assiduous and with whom we continue learning, also almost daily, new aspects and concepts of this exciting world of the Tourism in which we enjoy day after day the Contemporary Architecture.
Are you satisfied with the reached aims?
Totally.
Many things have happened in a few months and before such an intensity of events, a thing is taking other one to us … Is like a long-distance race in which you can relax not even one only minute and in addition it is, and ésto is the most important thing for us, totally exciting. Every day we enjoy more of the Architecture and learn more of her and of this learning, in arquiRUTAS, try to share this way of enjoying the First one of the Fine arts, an attractive, didactic and pleasant way persons proceeding from the most diverse cultural and professional areas, often come, from different parts of the world.
In only eight months arquiRUTAS already it offers his destinations in Madrid, Tenerife and the Island of The Iron, but in the next months we will be able to enjoy this Architectural Experience in Granada, Oviedo, Bilbao and Barcelona, in addition we will offer the possibility of knowing across the explanations of some of our magnificent arquiGUÍAS cities as Madrid and Tenerife from The Air, on board of helicopters; we will overfly and explain some examples of the best Architecture in globe and will know and savour the best Architecture of the Wine that has been projected in the Bank of the Douro and La Rioja.
In the international aspect, we are preparing a series of trips of several days of duration in which beside knowing the history, culture and better gastronomy of different countries, also we will visit internally an important selection of the Contemporary Architecture. Oporto, Paris, London, Milan, Chicago, Berlin and Beijing, they are some of the destinations at which nowadays we are employed.
Do you believe that the architects in Spain we should continue opening new routes of work to go out of the «most «traditional» cabin of projecting given the current situation of the construction in our country?
We are totally sure, but the good thing is that in Spain, in the Schools of Architecture, they give us a technical and humanistic formation that separates us from other countries and the result is that each of us, can develop professionally in the most diverse areas of the Architecture, though only, in these last years, these other architectural disciplines have carried out them very few ones.
Anyhow, which if it is clear is that the architectural Spanish panorama, for years, is not going to demand, to project, a minim does not even depart from the professionals who exist in our Country, group that continues growing, year a year, with the numerous qualifications proceeding from the numerous Schools of Architecture that have been created in Spain in the last decades, but our preparation is such, not only to academic level but at the personal level, where the spirit of work, the witness, the risk, the valor, the bet, to be able to win and especially, be able to lose and return to raise, that all these factors us impregnate with a patina that we show in a natural way, to almost all that we have happened for the classrooms of a School of Architecture, and with this patina besides the formation that we we all have, we are sure that we are capable of doing with major or minor I strengthen everything what we propose and enjoy of the Architecture, differently, since we do it in arquiRUTAS, since we see that they enjoy many architects that, as it is said now, «they have been reinvented», and the most interesting companies have created where they enjoy, if it fits more that projecting, of his profession.
What do you think of those that they have been going to work abroad?
Since we think that if three partners of arquiRUTAS nowadays we had veintitantos years, we were newly qualified or having more age, we did not have the ties about which before we speak, since it is to be married, to have done our houses to ourselves on those who weigh important mortgages and to have children of short age, that is to say, if we were completely free, without any kind of doubts that we had bet for leaving the Country and to throw to the adventure of professional to develop ourselves and personally abroad. If we were not so free, that we it are not, but there was no any more remedy, with more or less «ties», we would try to develop our professional future out of Spain, it was necessary to resign to what it was resigned, but at the moment, thanks to God, that Oíza’s phrase has done that exists arquiRUTAS, and that we dedicate all our time and effort to continuing keeping our Study alive and to seeing how there is materializing, day after day, this new company that it does, almost two years, just was a dream.
Interview realized by Ana Barreiro Blanco and Alberto Alonso Oro. Be grateful for Enrique Padial, Sonia Sanz and Carlos Rincón, for sharing his experience and for his predisposition with this small space.
[:gl]De esquerda a dereita -Enrique Padial, Sonia Sanz y Carlos Rincón
Sonia Sanz Gavián e Enrique Padial Hidalgo cursaron os seus estudos de Arquitectura en Madrid e dende hai máis dunha década, dirixen o seu propio Estudo de Arquitectura, «Estudo Padial Gavián.Arquitectura e Urbanismo,S.L» e Carlos Rincón Pérez, Arquitecto Técnico, foi colaborando, cada vez con máis asiduidade.
¿Cal foi a vosa formación e traxectoria profesional previa a Arquirutas?
Enrique Padial Hidalgo (44 anos) e Sonia Sanz Gavián (40 anos) cursaron os seus estudos de Arquitectura en Madrid e dende 1996 dirixen o seu propio Estudo de Arquitectura, «Estudo Padial Gavián. Arquitectura e Urbanismo,S.L», co que Carlos Rincón Pérez (45 anos), Arquitecto Técnico, foi colaborando, cada vez con máis asiduidade, dende que se coñeceron a comezos da década pasada.
O Estudo Padial Gavián caracterizouse por realizar proxectos encargados por clientes privados e pola participación en numerosos concursos de Arquitectura, nunca de licitación, dos que gañaron algúns deles, sendo o 95% da súa obra, proxectos de obra nova, aínda que en ocasións excepcionais se levaron a cabo proxectos de ampliación, acondicionamento e reforma.
Quizáis o feito de ternos mantido á marxe das grandes promocións que se realizaron no noso país anos atrás, así como das tentacións de converternos en arquitectos-promotores-construtores á que sucumbiron tantos dos nosos compañeiros, fixeron que o noso Estudo, a día de hoy,siga tendo trabajo.No tanto como antes,ya que a convocatoria de concursos de Arquitectura cada vez son máis inexistentes e se antes era difícil gañalos, nestas condicións, nin te formulas concursar, xa que en moitos deles, as garantías deste son escasas,el número de inscritos é abafadora e o obxecto do concurso,en a maioría dos casos de pouco interés…pero segue quedando o cliente privado. Ben é certo que os encargos se realizan con moita cautela e están impreganados das inseguridades que produce a incerteza económica na que trístemente está somerxida o noso País,pero a pesar de todo, séguese encargando.
¿Formulástesvos nalgún momento, presente, pasado ou futuro, buscar traballo no estranxeiro?
Se. Rotundamente si, xa que a principios de 2011, a pesar de ter varias obras en marcha e estar a redactar algúns proxectos no Estudo, comezabamos a recibir as primeiras chamadas doutros amigos arquitectos que nos solicitaban traballo xa que nos diferentes Estudos nos que estiveron a traballar, ou non podían manter os seus contratos ou ben, lamentablemente estaban condenados ao peche e loxicamente tiñan que prescindir deles.
Esta situación que inicialmente era esporádica,con o transcorrer dos primeiros meses daquel 2011 foi facéndose cada vez máis constante, e o que inicialmente foi chamado de amigos, se foron alternando con máis chamadas e centos de correos electrónicos de arquitectos, amigos ou no,que solicitaban traballo no noso Estudo ou en calquera outro do que puidésemos ter coñecemento que necesitaban a Arquitectos, Enxeñeiros ou Aparelladores, e a todo ésto sumábase ver como Estudos, para nós consagrados,echaban o peche e como comezaban a caer grandes empresas e construtoras, con algunhas das cales traballaramos nalgunha das nosas obras,… Es entón cando preocupado e temeroso te formulas: ¿E nós, ata cando imos aguantar…?
Comezamos a barallar varias posibilidades por se todo se caía, xa que somos da opción de que hai que ter a posible solución buscada antes de que comece a entrar auga no barco, xa que se tratamos de comezar a buscala cando este está inundado, ráramente é boa a opción barallada como alternativa, posto que a angustia da situación e as présas en facer as cousas a veces,creémos, nos levan a agarrarnos un cravo ardendo.
Entre as posibilidades que barallamos a que máis forza cobrou foi a de abandonar Éspaña e transladarnos á Costa Oeste de Estados Unidos, tratando de buscar ata que chegase o momento de emigrar, algúns contactos profesionais que nos permitisen ir traballando alí, pero sempre co obxectivo, tan pronto como fose posible, de instalar alí o noso Estudo, defender o concepto de Arquitectura no que cremos e que proxectamos e abrir novo mercado no continente americano.
¿Que vos levou a poñer en marcha este proxecto?
Ante todas estas reflexións e a posibilidade de emigrar había unha serie de factores que inclinaban a balanza ao lado contrario de onde debe inclinarse todo o peso do emprendimiento -que entendemos que ha de estar ao 100% no mesmo lado- pero que por razóns, principalmente de idade, temos unha serie de lazos: mulleres, marido e fillos, ao que habemos de sumar ao equipo formado durante anos no Estudo e que se encontra na mesma situación familiar que fai que, tomar unha decisión tan aparentemente doado, non o sexa, xa que non é doado trasladar outro País en busca, inicialmente, dunha aventura incerta, a esta pequena familia que entendemos que somos no Estudo.
Coa preocupación de que facer en caso de que as cousas viñesen mal dadas e co convencemento de que saír do País quizais non era a solución idónea, polo menos de momento, seguimos barallando posibilidades, tratando de dar resposta a esa pregunta que nos atormentaba interiormente: «¿E se eu non me dedico á Arquitectura,…a que podo dedicarme?» e nun deses días, xa de Xuño de 2011, saíndo dunha Dirección de Obra, véuseme (Enrique) unha frase do xenial Francisco Javier Sáenz de Oíza á cabeza que máis ou menos dicía:
“The best School of Architecture would be that one in which there was a bus in the door in the one that it was putting: «Trips» …”
E tras ésto, formulámonos: «¿E se non puidésemos seguir traballando como ata agora o viñemos facendo co noso Estudo, por que non xuntamos nosas dúas grandes paixóns, a Arquitectura e o Viajar?» e así naceu o que fué o embrión de arquiRUTAS, que tras ano e medio de traballo se converteu nunha axencia de viaxes creada por varios Arquitectos (Enrique, Sonia e Carlos) que naceu coa vontade de dar a coñecer a todo tipo de públicos a Arquitectura Contemporánea dun modo próximo, divulgativo, educativo e sempre, ameno.
Para facer realidade este obxectivo, elaboramos unha selección de Itinerarios Arquitectónicos que sempre, a excepción dos arquiPASEOS, se realizarán en microbús, dende os máis sinxelos e de máis curta duración, nos que damos a coñecer a «pé de edificio» cada unha das obras seleccionadas, ata os de maior duración, que comezan tomando un Café de Benvida antes de encamiñarnos a visitar interiormente os proxectos que integran cada arquiRUTA e que ademais, enriqueceremos cun xantar nun dos restaurantes elixidos polo noso equipo, nos que gastronomía e interiorismo farán bo seguro, as delicias dos nosos clientes.
Polo carácter internacional co que naceu arquiRUTAS, realizamos unha complexa selección na que interveñen moitos factores ata crear un fantástico equipo de arquiGUÍAS que son, Guías Arquitectos e que ademais poderán realizar os itinerarios ofertados en diferentes idiomas ademais do español: inglés, francés, alemán, italiano e portugués, o que nos permite recibir o turismo das máis diferentes nacionalidades.
¿Encontrástesvos con moitas dificultades na súa posta en marcha?
A principal dificultade que nos encontramos fué negociar cos responsables de cada un dos edificios que queriamos incluír nas nosas rutas para poder visitalo e percorrelo interiormente dunha forma continua ao longo do ano, xa que neste País, a diferenza doutros, non hai tradición de mostrar e moitas veces, nin de valorar, a Arquitectura Contemporánea coa que convivimos a diario. Unha vez vencida -en case todos os casos- por esta dificultade e dar voltas dun lado para outro tratando de asesorarnos de como que tiñamos que constituírnos nesta nova empresa, nos encontramos con que para poder funcionar, como o facemos actualmente, debiamos constituírnos como Axencia de Viaxes e a partir de aí nos encontramos pisando un mundo inicialmente descoñecido para nós, o do Turismo…
Como moitas veces dicimos, dende o momento en que coñecemos que arquiRUTAS sería unha Axencia de Viaxes, estamos a facer día a día un auténtico máster en turismo, xa que dende a Presentación Oficial que fixemos da nosa empresa no espazo de coworking Studio Banana o pasado mes de Setembro e a acollida que tivo dende ese día noso «produto» por todos os medios de comunicación: prensa escrita e dixital, raio e televisión, de ámbitos nacionais e internacionais, arquiRUTAS foi evolucionando, adaptándose ás diferentes demandas que fomos tendo para satisfacer aos diferentes sectores que engloban o Turismo Internacional, e a comezo de ano, ao igual que no Estudo contamos cun arquitecto especializado en calcular estruturas e con dous enxeñeiros que calculan as instalacións, en arquiRUTAS contratamos a profesionais do turismo que son os que a día de hoxe levan a nosa Consellaría e Dirección Comercial, apostamos por ter o noso propio posto na Feira Internacional do Turismo que se realiza en Madrid, FITUR 2013 e grazas a estas dúas últimas apostas, arquiRUTAS comezou a entrar en contacto co Turismo Profesional Internacional,…Siglas como DMC, MICE ou OPC, que nos eran completamente descoñecidas son coas que máis familiarizados estamos a día de hoxe, pois son os responsables do Turismo Receptivo (DMC), Turismo de Incentivos, Reunións e Eventos (MICE) e da Organización Internacional de Congresos (OPC) e todo o que iso representa, ésto é, son os profesionais que moven o turismo internacional a grande escala no noso país e para os que estamos a cotizar, cada vez, máis asiduamente e cos que seguimos aprendendo, tambien case a diario, novos aspectos e conceptos deste apaixonante mundo do Turismo no que gozamos día a día da Arquitectura Contemporánea.
¿Estades contentos cos obxectivos alcanzados?
Totalmente.
Sucederon moitas cousas en moi poucos meses e ante tal intensidade de acontecementos, unha cousa vainos levando a otra…Es como unha carreira de fondo na que non podes distraerte nin un só minuto e ademais é, e ésto é o máis importante para nós, totalmente apaixonante. Cada día gozamos máis da Arquitectura e aprendemos máis dela e desa aprendizaxe, en arquiRUTAS, tratamos de compartir este xeito de gozar da Primeira das Belas Artes, dun modo atractivo, didáctico e ameno con persoas procedentes dos máis diversos ámbitos culturais e profesionais, moitas veces vindas, dende diferentes partes do mundo.
En apenas oito meses arquiRUTAS xa ofrece os seus destinos en Madrid, Tenerife e a Isla de El Hierro, pero nos próximos meses poderemos gozar desta Experiencia Arquitectónica en Granada, Oviedo, Bilbao e Barcelona, ademais brindaremos a posibilidade de coñecer a través das explicacións duns dos nosos magníficos arquiGUÍAS cidades como Madrid e Tenerife dende El Aire, a bordo de helicópteros; sobrevoaremos e explicaremos algúns exemplos da mellor Arquitectura en globo e coñeceremos e saborearemos a mellor Arquitectura do Viño que se proxectou na Ribeira do Douro e La Rioja.
No aspecto internacional, estamos a preparar unha serie de viaxes de varios días de duración nos que ademais de coñecer a historia, cultura e mellor gastronomía de diferentes países, tamén visitaremos interiormente unha importante selección da Arquitectura Contemporánea. Porto, París, Londres, Milán, Chicago, Berlín e Beijing, son algúns dos destinos nos que actualmente estamos a traballar.
¿Credes que os arquitectos en España deberiamos seguir abrindo novas vías de traballo para saír da casa máis «tradicional» de proxectar dada a actual situación da construción no noso país?
Estamos totalmente convencidos, pero o bo é que en España, nas Escolas de Arquitectura, nos dan unha formación técnica e humanística que nos diferencia doutros países e o resultado é que cada un de nós, pode desenvolverse profesionalmente nos máis diversos ámbitos da Arquitectura, aínda que tan só, nestes anos pasados, estas outras disciplinas arquitectónicas as levaron a cabo moi poucos.
De calquera modo, o que se está claro é que o panorama arquitectónico español, durante anos, non vai a demandar, para proxectar, nin unha mínima parte dos profesionais que existen no noso País, colectivo que segue crecendo, ano a ano, coas numerosas titulacións procedentes das numerosas Escolas de Arquitectura que se crearon en España nas últimas décadas, pero é tal nosa preparación, non só a nivel académico senón a nivel persoal, onde o espírito de traballo, a constancia, o risco, a valentía, a aposta, saber gañar e sobre todo, o saber perder e volver levantarse, que todos estes factores nos impregnan dunha pátina que ostentamos dun modo natural, a case todos os que pasamos polas aulas dunha Escola de Arquitectura, e con esa pátina ademais da formación que todos temos, estamos convencidos que somos capaces de facer con maior ou menor esforzo todo o que nos propoñamos e gocemos da Arquitectura, doutro modo, como o facemos en arquiRUTAS, como vemos que gozan moitos arquitectos que, como se di agora, se reinventaron», e crearon empresas interesantes onde gozan, se cabe máis que proyectando,de a súa profesión.
¿Que opinades dos que se foron a traballar ao estranxeiro?
Pois pensamos que se os tres socios de arquiRUTAS actualmente tivésemos veintitantos anos, estivésemos recén titulados ou tendo máis idade, non tivésemos as ataduras das que antes falamos, como é estar casado, ternos feito as nosas casas sobre as que pesan importantes hipotecas e ter fillos de curta idade, é dicir, se fosemos completamente libres, sen ningún xénero de dúbidas que tivésemos apostado por abandonar o País e lanzarnos á aventura de desenvolvernos profesional e persoalmente no estranxeiro. Se non fosemos tan libres, que non o somos, pero non houbese máis remedio, con máis ou menos «ataduras», intentariamos desenvolver o noso futuro profesional fóra de España, houbese que renunciar ao que se renunciara, pero de momento, grazas a Deus, aquela frase de Oíza fixo que exista arquiRUTAS, e que dediquemos todo o noso tempo e esforzo a seguir mantendo vivo o noso Estudo e a ver como se vai materializando, día a día, esta nova empresa que hai ,casi dous anos, tan só era un sono.
Entrevista realizada por Ana Barreiro Blanco e Alberto Alonso Oro. Agradecer Enrique Padial, Sonia Sanz e Carlos Rincón, por compartir a súa experiencia e pola súa predisposición con este pequeno espazo.
We use cookies on our website to give you the most relevant experience by remembering your preferences and repeat visits. By clicking “Accept”, you consent to the use of ALL the cookies.
Necessary cookies are absolutely essential for the website to function properly. This category only includes cookies that ensures basic functionalities and security features of the website. These cookies do not store any personal information.
Any cookies that may not be particularly necessary for the website to function and is used specifically to collect user personal data via analytics, ads, other embedded contents are termed as non-necessary cookies. It is mandatory to procure user consent prior to running these cookies on your website.
Functional cookies help to perform certain functionalities like sharing the content of the website on social media platforms, collect feedbacks, and other third-party features.
Cookie
Duración
Descripción
mailmunch_second_pageview
never
Mailmunch sets this cookie to manage subscription service to mailing lists.
_mailmunch_visitor_id
never
Mailmunch sets this cookie to create a unique visitor ID for the Mailmunch mailing list software.
Performance cookies are used to understand and analyze the key performance indexes of the website which helps in delivering a better user experience for the visitors.
Analytical cookies are used to understand how visitors interact with the website. These cookies help provide information on metrics the number of visitors, bounce rate, traffic source, etc.
Cookie
Duración
Descripción
CONSENT
2 years
YouTube sets this cookie via embedded youtube-videos and registers anonymous statistical data.
_ga
2 years
The _ga cookie, installed by Google Analytics, calculates visitor, session and campaign data and also keeps track of site usage for the site's analytics report. The cookie stores information anonymously and assigns a randomly generated number to recognize unique visitors.
_gat_gtag_UA_11257418_2
1 minute
Set by Google to distinguish users.
_gid
1 day
Installed by Google Analytics, _gid cookie stores information on how visitors use a website, while also creating an analytics report of the website's performance. Some of the data that are collected include the number of visitors, their source, and the pages they visit anonymously.
Advertisement cookies are used to provide visitors with relevant ads and marketing campaigns. These cookies track visitors across websites and collect information to provide customized ads.
Cookie
Duración
Descripción
NID
6 months
NID cookie, set by Google, is used for advertising purposes; to limit the number of times the user sees an ad, to mute unwanted ads, and to measure the effectiveness of ads.
VISITOR_INFO1_LIVE
5 months 27 days
A cookie set by YouTube to measure bandwidth that determines whether the user gets the new or old player interface.
YSC
session
YSC cookie is set by Youtube and is used to track the views of embedded videos on Youtube pages.
yt-remote-connected-devices
never
YouTube sets this cookie to store the video preferences of the user using embedded YouTube video.
yt-remote-device-id
never
YouTube sets this cookie to store the video preferences of the user using embedded YouTube video.