No voy a descubrir aquí a Georges Perec y es muy difícil aportar algo nuevo a todo lo que se ha escrito sobre este autor fundamental. Este comentario surge porque acabo de leer Tentativa de agotamiento de un lugar parisino -ya sé que debería haberlo leído antes-que ha publicado en 2012 Gustavo Gili, una editorial que ha sido siempre una referencia en libros de arquitectura en español, aunque no se debe olvidar que el texto de Perec es muy arquitectónico. Supongo que ya sabrán de qué trata, durante tres días seguidos de octubre de 1974, estuvo sentado en diversos lugares en la Plaza Saint-Sulpice de París y en varios momentos de cada día fue anotando lo que veía -o dijo que veía-, las palomas, las personas, los vehículos, los perros, las nubes, la luz… Para saber más recomiendo el estupendo artículo -como casi todos los suyos- de Enrique Vila-Matas sobre este texto de Perec.
Les confieso que, a pesar de haber estado en París bastantes veces, jamás estuve en esa plaza, por lo que no pude evitar la tentación de entrar en Google Maps y buscarla, decidí entonces recorrerla con la ayuda del Street View: Gran decepción, NO lo hagan, -al menos hoy, mañana es posible que haya cambiado-, porque la plaza está vallada y la mayoría de las fachadas de los edificios, así como de la iglesia están tapadas con andamios, lo único que se ve es parte de las plantas bajas y los coches circulando por las calzadas. Algo muy propio de estos tiempos cuando en nuestras ciudades y nuestra vida lo provisional triunfa sobre lo peremne.
Lo únco curioso de este recorrido sucede con la fachada del Ayuntamiento que cambia en tres fotos consecutivas, porque tiene tres cartelones diferentes de tres exposiciones celebradas en mayo, marzo y octubre de 2008, otro ejemplo de cómo el tiempo modifica al espacio, lo que quizás le hubiera gustado a Perec.
Como este es un blog sobre cine y arquitectura, se debe mencionar que en Tentativa de agotamiento de un lugar parisino hay varias referencias cinematográficas: Perec escribe que en la plaza de Saint-Sulpice hay un cine; por ella pasan la actriz y dramaturga Geneviève Serreau y un Michel Martens, con un paraguas color geranio, que puede ser el guionista Michel Martens; el autor ve a un policía que se parece al actor Michel Lonsdale y el 19 de octubre a las dos de la tarde escribe:
«Pasa Paul Virilio: va a ver al asqueroso Gatsby al Bonaparte»,
efectivamente, el cine antes mencionado era el Bonaparte, situado en el número 76 de la calle homónima, se inauguró en 1931, tenía 430 plazas y se cerró en 1987, transformándose primero en un estudio de televisión y hoy es una tienda, La Maison de la Chine; en cuanto «al asqueroso Gatsby», debe referirse a El gran Gatsby (The Great Gatsby, Jack Clayton, 1974), estrenada en Francia el 16 de octubre de ese año, y aunque es verdad que la película es bastante mala, no creo que tanto como «asquerosa», respecto a Virilio, tampoco voy a glosar al urbanista que tanto me interesó hace unos años, la unión de Virilio, Gatsby y el asco, según una nota de Maurici Pla -el traductor del libro que antes cité-, es una ironía sobre Virilio, pero eso quizás nunca lleguemos a saberlo con certeza.
Lo que si es cierto es que el texto de Perec, como todo lo que he leído de él, es completamente recomendable.
Jorge Gorostiza, arquitecto. Autor del blog Arquitectura+Cine+Ciudad
Santa Cruz de Tenerife, diciembre 2012
I am not going to discover here Georges Perec and it is very difficult to contribute something new to everything what one has written on this fundamental author. This comment arises because I have just read Attempt of depletion of a parisian place – already I know that it should have read it before that has published in 2012 Gustavo Gili, a publishing house that has been always a reference in books of architecture in Spanish, though it is not necessary to to forget that Perec’s text is very architectural. I suppose that already they will know of what it treats, for three days followed by October, 1974, it was sat in diverse places in the Plaza Saint-Sulpice of Paris and in several moments of every day it was annotating what it saw – or said that it saw-, the doves, the persons, the vehicles, the dogs, the clouds, the light… To know more I recommend the marvellous article – as almost all his ones – of Enrique Vila-Matas on this Perec’s text.
I confess to them that, in spite of enough times have been in Paris, I was never in this square, for what I could not avoid the temptation of entering Google Maps and look for her, I decided then to cross it with the help of the Street View: Great disappointment, do not do it, – at least less today, tomorrow it is possible that it has changed-, because the square is fenced and the majority of the fronts of the buildings, as well as with the church they are covered by scaffoldings, the only thing that one sees is a part of the ground floors and the cars circulating along the causeways. Slightly very own of these times when in our cities and our life the provisional thing triumphs on peremne.
Curious únco of this tour happens with the front of the Town hall that it changes in three consecutive photos, because it has three cartelones different from three exhibitions celebrated in May, March and October, 2008, another example of how the time modifies to the space, which probably Perec had liked.
Since this one is a blog on cinema and architecture, it is necessary to to mention that in Attempt of depletion of a parisian place there are several cinematographic references: Perec writes that in Saint-Sulpice’s square there is a cinema; for her they happen the actress and dramaturga Geneviève Serreau and a Michel Martens, with an umbrella color geranium, which can be the scriptwriter Michel Martens; the author sees a policeman who looks like the actor Michel Lonsdale and on October 19 at two o’clock in the afternoon writes:
«Paul Virilio happens: it is going to see the disgusting Gatsby to the Bonaparte»,
really, the cinema before mentioned was the Bonaparte placed in the number 76 of the homonymous street, it was inaugurated in 1931, it had 430 squares and it was closed in 1987, transforming firstly in a study of television and today it is a shop, The Maison de la Chine; in all that «to the disgusting Gatsby»,, it must refer to The Great Gatsby, Jack Clayton, 1974), released in France on October 16 of this year, and though it is true that the movie is bad enough, I do not believe that so much like «disgusting»,, with regard to Virilio, I am going to annotate to the town planner in that so much I was interested a few years ago, the union of Virilio, Gatsby and the disgust, according to Maurici Pla’s note – the translator of the book that before I mentioned – not also, it is an irony on Virilio, but it probably let’s never manage to know it with certainty.
What if it is true is that Perec’s text, as everything what I have read of him, is completely advisable.
Jorge Gorostiza, architect. Author of the blog Arquitectura+Cine+Ciudad
Santa Cruz de Tenerife, december 2012
Non vou descubrir aquí a Georges Perec e é moi difícil achegar algo novo a todo o que se escribiu sobre este autor fundamental. Este comentario xorde porque acabo de ler Tentativa de esgotamento dun lugar parisino -xa sei que debería telo lido antes-que publicou en 2012 Gustavo Gili, unha editorial que foi sempre unha referencia en libros de arquitectura en español, aínda que non se debe esquecer que o texto de Perec é moi arquitectónico. Supoño que xa saberán de que trata, durante tres días seguidos de outubro de 1974, estivo sentado en diversos lugares na Praza Saint-Sulpice de París e en varios momentos de cada día foi anotando o que vía -ou dixo que vía-, as pombas, as persoas, os vehículos, os cans, as nubes, a luz… Para saber máis recomendo o estupendo artigo -como case todos os seus- de Enrique Vila-Matas sobre este texto de Perec.
Confésolles que, a pesar de estar en París bastantes veces, xamais estiven nesa praza, polo que non puiden evitar a tentación de entrar en Google Maps e buscala, decidín entón percorrela coa axuda do Street View: Gran decepción, non o fagan, -polo menos hoxe, mañá é posible que cambiase-, porque a praza está valada e a maioría das fachadas dos edificios, así como da igrexa están tapadas con estadas, o único que se ve é parte das plantas baixas e os coches circulando polas calzadas. Algo moi propio destes tempos cando nas nosas cidades e a nosa vida o provisional triunfa sobre o peremne.
O únco curioso deste recorrido sucede coa fachada do Concello que cambia en tres fotos consecutivas, porque ten tres cartelones diferentes de tres exposicións celebradas en maio, marzo e outubro de 2008, outro exemplo de como o tempo modifica ao espazo, o que quizais lle tivese gustado a Perec.
Como este é un blog sobre cine e arquitectura, débese mencionar que en Tentativa de esgotamento dun lugar parisiense hai varias referencias cinematográficas: Perec escribe que na praza de Saint-Sulpice hai un cine; por ela pasan a actriz e dramaturga Geneviève Serreau e un Michel Martens, cun paraugas cor xeranio, que pode ser o guionista Michel Martens; o autor ve un policía que se parece ao actor Michel Lonsdale e o 19 de outubro ás dúas da tarde escribe:
«Pasa Paul Virilio: vai ver o noxento Gatsby ao Bonaparte»,
efectivamente, o cine antes mencionado era o Bonaparte, situado no número 76 da rúa homónima, inaugurouse en 1931, tiña 430 prazas e pechouse en 1987, transformándose primeiro nun estudo de televisión e hoxe é unha tenda, La Maison de la Chine; en canto «ao noxento Gatsby», debe referirse a O gran Gatsby (The Great Gatsby, Jack Clayton, 1974), estreada en Francia o 16 de outubro dese ano, e aínda que é verdade que a película é bastante mala, non creo que tanto como «noxenta», respecto a Virilio, tampouco vou glosar o urbanista que tanto me interesou hai uns anos, a unión de Virilio, Gatsby e o noxo, segundo unha nota de Maurici Pla -o tradutor do libro que antes citei-, é unha ironía sobre Virilio, pero iso quizais nunca cheguemos a sabelo con certeza.
O que se é certo é que o texto de Perec, como todo o que lin del, é completamente recomendable.
Jorge Gorostiza, arquitecto. Autor do blogue Arquitectura+Cine+Ciudad
Santa Cruz de Tenerife, decembro 2012





