[:es]
En el trabajo de Lucas Maassen las sillas están casi por todas partes y se acompañan con interesantes reflexiones sobre los procesos que dan forma, significado o simplemente intensidad a los objetos. Desde el proceso de fabricación hasta el proceso de valoración o percepción de un diseño por parte de la sociedad, el consumidor, etc.
El último trabajo del holandés es Maasen & Sons, un diseño de silla en el que la forma se carga de intensidad a través de la colaboración de los hijos del diseñador/artista en la terminación de las mismas. Sillas aparentemente sencillas que sin embargo contienen afinadas decisiones de diseño y en las que la torpeza y rapidez del acabado final revelan un origen habitualmente inconfesado: el trabajo infantil.

Pero no todo es diseño póvera en la trayectoria del holandés. En 2010 Maasen diseñaba Sitting Gold. Se trata de una “silla-lingote de oro”, una provocadora pieza en la que el diseño de sillas es un medio para la simple y directa acumulación de capital. Un interesante apunte sobre el diseño contemporáneo…

Siguiendo la dirección apuntada por Enzo Mari, en el trabajo de Maasen los objetos no aparentan ser sino que simplemente son. No son aparentemente valiosos sino que literalmente valen mucho, como en el caso de Sitting Gold. No son formas y diseños concretos sino piezas unidas según unas determinadas instrucciones como en el caso de Script Chair OS, un simple protocolo de ensamblaje en el que las piezas y materiales son intercambiables.

En ocasiones el trabajo de Lucas se ha apoyado en la transformación y manipulación de sillas que dejan de ser muebles auxiliares para convertirse en presencias virtualmente animadas que reclaman su propio protagonismo y atención. Es el caso de Singing Chair o las inquietantemente divertidas Sitting Chairs y Yoga Chairs.

Sillas que no son para sentarse… Sillas todas ellas que dan poco o nulo servicio y que nos interrogan sobre nuestras inconfesadas preferencias en el diseño:
¿Realmente queremos sentarnos o sólo representar la acumulación de capital y rodearnos de serviles y complacientes diseños/trabajos/esfuerzos realizados por otros?
Mmm…
Elías Cueto, arquitecto
Santiago de Compostela, enero 2012
Publicado en Nº 313 [sillas…]
[:gl]
No traballo de Lucas Maassen as cadeiras están case por todas partes e acompáñanse con interesantes reflexións sobre os procesos que dan forma, significado ou simplemente intensidade aos obxectos. Desde o proceso de fabricación ata o proceso de valoración ou percepción dun deseño por parte da sociedade, o consumidor, etc.
O último traballo do holandés é Maasen & Sons, un deseño de cadeira no que a forma se carga de intensidade a través da colaboración dos fillos do deseñador/artista na terminación das mesmas. Cadeiras aparentemente sinxelas que con todo conteñen afinadas decisións de deseño e nas que a torpeza e rapidez do acabado final revelan unha orixe habitualmente inconfesado: o traballo infantil.

Pero non todo é deseño póvera na traxectoria do holandés. En 2010 Maasen deseñaba Sitting Gold. Trátase dunha “cadeira- lingote de ouro”, unha provocadora peza na que o deseño de cadeiras é un medio para a simple e directa acumulación de capital. Un interesante apuntamento sobre o deseño contemporáneo…

Seguindo a dirección apuntada por Enzo Mari, no traballo de Maasen os obxectos non aparentan ser senón que simplemente son. Non son aparentemente valiosos senón que literalmente valen moito, como no caso de Sitting Gold. Non son formas e deseños concretos senón pezas unidas segundo unhas determinadas instrucións como no caso de Script Chair OS, un simple protocolo de ensamblaxe no que as pezas e materiais son intercambiables.

En ocasións o traballo de Lucas apoiouse na transformación e manipulación de cadeiras que deixan de ser mobles auxiliares para converterse en presenzas virtualmente animadas que reclaman o seu propio protagonismo e atención. É o caso de Singing Chair ou as inquietantemente divertidas SSitting Chairs e Yoga Chairs.

Cadeiras que non son para sentar… Cadeiras todas elas que dan pouco ou nulo servizo e que nos interrogan sobre as nosas inconfesadas preferencias no deseño:
Realmente queremos sentarnos ou só representar a acumulación de capital e rodearnos de serviles e compracentes deseños/traballos/esforzos realizados por outros?
Mmm…
Elías Cueto, arquitecto
Santiago de Compostela, xaneiro 2012
Publicado en Nº 313 [sillas…][:en]
In the work of Lucas Maassen chairs are almost everywhere and are accompanied by interesting reflections on the processes that give shape, meaning or intensity to objects. From the manufacturing process to the process of assessment or perception of a design by society, the consumer, etc.
The last work of the Dutchman is Maasen & Sons, a chair design in which the form is charged with intensity through the collaboration of the designer / artist’s children in the completion of them. Seemingly simple chairs that nevertheless contain refined design decisions and in which the awkwardness and rapidity of the final finish reveal a usually undeclared origin: child labor.

But not everything is an ideal design in the Dutchman’s career. In 2010, Maasen designed Sitting Gold. It is a “chair-ingot of gold»”, a provocative piece in which the design of chairs is a means for the simple and direct accumulation of capital. An interesting point about contemporary design …

Following the direction pointed out by Enzo Mari, in Maasen’s work the objects do not appear to be but simply are. They are not apparently valuable but literally worth a lot, as in the case of Sitting Gold. They are not specific shapes and designs, but pieces joined according to certain instructions, such as the Script Chair OS, a simple assembly protocol in which parts and materials are interchangeable.

Sometimes Lucas’ work has relied on the transformation and manipulation of chairs that cease to be auxiliary furniture to become virtually animated presences that claim their own prominence and attention. It is the case of Singing Chair or the eerily fun Sitting Chairs and Yoga Chairs.

Chairs that are not for sitting … Chairs all of which give little or no service and that interrogate us about our unconfined preferences in the design:
Do we really want to sit or just represent the accumulation of capital and surround ourselves with servile and complacent designs / works / efforts made by others?
Mmm…
Elías Cueto, architect
Santiago de Compostela, january 2012
Published in Nº 313 [sillas…][:]




