[:es]
Una de las piezas de mobiliario más fascinantes de la historia es la que pinta Antonello da Messina para San Jerónimo. Mediante sucesivas operaciones de encapsulamiento y como si de una narración de Borges se tratase, el pintor renacentista ubica un espacio dentro de otro y este dentro de uno más. El cuadro enmarca una pared, cuya puerta enmarca un espacio gótico dentro del cual una compleja pieza de mobiliario enmarca al santo que da nombre al cuadro.
La serie de enmarcaciones sucesivas no se acaba en el protector Scriptorium construido entorno a la persona de San Jerónimo. La mirada del santo nos dirige hacia la cápsula definitiva, un contenedor en cuyo interior cabe todo: un libro. A San Jerónimo se atribuye la primera traducción al latín del antiguo testamento conocido como la vulgata. Es precisamente ese libro el que brilla con luz propia en el centro “aureo” del cuadro y constituye el contenedor definitivo: la narración.
Tanto el pintor como el traductor centran su mirada en ese libro, si bien ambos lo contemplan desde la distancia. La pose hierática del santo es tan rígida como la sucesión de enmarcaciones del pintor. El complejo y rígido aparato formado por el mobiliario es como el complejo y rígido aparato de la perspectiva. Dos productos culturales destinados a enmarcar la narración, a dirigir nuestra mirada hacia ella. Apuntar hacia una narración que explica y da sentido a cuanto le rodea, tal es el propósito de la escenografía representada en el cuadro, del diseño del mobiliario, y, por qué no, el propósito de estas líneas.
Elías Cueto, arquitecto
Santiago de Compostela, julio 2011
Publicado en Nº 313 [sillas…]
[:gl]
Unha das pezas de mobiliario máis fascinantes da historia é a que pinta Antonello da Messina para San Jerónimo. Mediante sucesivas operacións de encapsulamiento e coma se dunha narración de Borges tratásese, o pintor renacentista sitúa un espazo dentro doutro e este dentro de uno máis. O cadro enmarca unha parede, cuxa porta enmarca un espazo gótico dentro do cal unha complexa peza de mobiliario enmarca ao santo que dá nome ao cadro.
A serie de enmarcaciones sucesivas non se acaba no protector Scriptorium construído contorna á persoa de San Jerónimo. A mirada do santo diríxenos cara á cápsula definitiva, un colector en cuxo interior cabe todo: un libro. A San Jerónimo atribúese a primeira tradución ao latín do antigo testamento coñecido como a vulgata. É precisamente ese libro o que brilla con luz propia no centro “aureo” do cadro e constitúe o colector definitivo: a narración.
Tanto o pintor como o tradutor centran a súa mirada nese libro, aínda que ambos o contemplan desde a distancia. A pose hierática do santo é tan ríxida como a sucesión de enmarcaciones do pintor. O complexo e ríxido aparello formado polo mobiliario é como o complexo e ríxido aparello da perspectiva. Dous produtos culturais destinados a enmarcar a narración, a dirixir a nosa mirada cara a ela. Apuntar cara a unha narración que explica e dá sentido a canto lle rodea, tal é o propósito da escenografía representada no cadro, do deseño do mobiliario, e, por que non, o propósito destas liñas.
Elías Cueto, arquitecto
Santiago de Compostela, xullo 2011
Publicado en Nº 313 [sillas…]
[:en]
One of the more fascinating pieces of furniture of the history is the one that Antonello da Messina paints for San Jerónimo. By means of successive operations of encapsulamiento and as if about a story of Borges it was treating itself, the Renaissance painter locates a space inside other one and this inside one more. The picture frames a wall, which door frames a Gothic space inside which a complex piece of furniture frames the saint who gives name to the picture.
The series of enmarcaciones successive is not ended in the protector constructed Scriptorium I half-close the person of San Jerónimo. The look of the saint directs us to the definitive capsule, a container in whose interior fits everything: a book. It attributes the first translation to San Jerónimo to the Latin of the former testament known as the vulgata. It is precisely this book the one that shines with own light in the “aureum” center of the picture and constitutes the definitive container: the story.
Both the painter and the translator centre his look on this book, though both contemplate it from the distance. Put it hierática of the saint it is so rigid as the succession of enmarcaciones of the painter. The complex and rigid device formed by the furniture is like the complex and rigid device of the perspective. Two cultural products destined to frame the story, to directing our look to her. To appear towards a story that explains and gives sense all that it surrounds, such is the intention of the scenery represented in the picture, of the design of the furniture, and, why not, the intention of these lines.
Elías Cueto, architect
Santiago de Compostela, july 2011
Published in Nº 313 [sillas…]
[:]




