Ana Asensio – Manu Barba – Carlos Gutiérrez – Colaboradores · publicación/revista | The AAAA magazine

5 (100%) 1 vote

No pasado mes de outubro durante o foro de IV Foro Arquia/Próxima 2014 que se desenvolveu en Granada tivemos a ocasión de coñecer en persoa a tres futuros arquitectos, Ana Asensio, Manu Barba e Carlos Gutiérrez, aos que tiñamos ganas de coñecer e que nos explicasen o seu proxecto editorial The AAAA magazine. Unha iniciativa tan interesante como difícil dada a “actual situación” en que se atopa o sector editorial e no especial o que incumbe á arquitectura e á arte.

“Ao longo das andanzas polo mundo, e por distintas universidades, puiden coñecer unha arquitectura do home para o home e unha arte atada á arquitectura como expresión humana; ao mesmo tempo que grandes baleiros nos sistemas educativos universitarios, aínda cunha visión que mutila demasiadas ramificaciones.”

Ana Asensio

Malia a súa mocidade teñen unha gran experiencia no mundo editorial, xa que son colaboradores habituais doutras publicacións, tanto de carácter físico como digital. Esta experiencia unida á paixón e as inquietudes propias, diseminada polo mundo, aglutinar e dan como resultado, The A.A.A.A magazine.

The AAAA magazine magazine é unha revista humanista híbrida e independente, que explora a arquitectura a través das lentes da arte, a antropología e a arqueología. 100% Feita por estudantes e mozos profesionais. 100% Internacional.”

Sen máis preámbulos deixámosvos a entrevista a tres bandas que tivemos a oportunidade de realizar, con estes aventureros.

Equipo base de The AAAA magazine. De esquerda a dereita, Manu Barba, Ana Asensio e Carlos Gutierrez | Fotografía: The AAAA magazine

¿ Cal foi vosa formación e traxectoria profesional previa a The AAAA magazine?

Carlos Gutiérrez: A miña formación son as miñas paixóns, simplemente unha procura de cousas emocionantes e belas. Esa é a miña escola, porque as escolas reais agora mesmo non me aportan nada.

Ana Asensio: No meu caso, simplemente, gustoume aprender as cousas por min mesma, e dediqueille unha chea de horas a que, si algo me atraía, como sabía que probablemente non me ía a poder permitir unha educación profesional nese sentido (a universidade española ten demasiadas carencias), tiña que ir a por iso.

Carlos Gutiérrez: Evidentemente o noso sistema ten moitas carencias, pero ao longo do mundo a xente que fai cousas é igual que nós.

Manu Barba: A universidade o que nos deu é unha especie de rede basee sobre a que logo empezas a saltar.

Ana Asensio: E unha contorna no que coñecer a outras persoas que teñen un pouco esas mesmas dúbidas e inquietudes. No meu caso empecei a aprender Photoshop en casa, fotografía, de aí chamáronme para traballar no exército na oficina de comunicación, de aí a deseño gráfico, de aí dei o salto de entrar ao mundo editorial enviando textos a revistas que me interesaban, etc. Unha cousa leva a outra. A miña formación foi ir directamente a por a persoa ou empresa que me interesa da que vexo que podo aprender ou desenvolverme dalgún xeito. Os pasos oficiais de “primeiro estuda isto, consegue tal título, ve a tal entrevista” eu sempre mos saltei, preferín ir directa á actividade que me atraía. E poñerche a facer as cousas. Non ter que depender dunha titulación nin nada polo estilo.

Manu Barba: Ao final case todo o que aplicamos nas nosas carreiras profesionais aprendémolo por conta propia.

Carlos Gutiérrez: A nosa formación oficial é “estudantes de arquitectura”, nin sequera somos titulados.

¿Que vos levou a abrirvos camiño no mundo editorial?¿Por que unha revista física en estes tempos?

Ana Asensio: Eu creo que nos metemos nun mundo en que a información colápsache, e vai perdendo, xa non calidade porque hai cousas moi boas, pero si o dedicarlle tempo e agarimo. Ti colles un libro e tócalo, dedícaslle un intre, preparas a contorna para lelo. Ao final prepárasche para recibir unha chea de emocións. En digital sempre vas coa présa.

Manu Barba: Ten outra textura distinta. Todo o que está en internet xa sexa un libro, unha revista, un artigo ou un post, lelo coa mesma pátina

Carlos Gutiérrez: Todos os grandes museos do mundo teñen toda a súa colección colgada en internet consultable en Full-HD. Pero a xente segue indo ver os cadros en directo.

Ana Asensio: Internet é como tomarche unha cana rápida no bar cos amigos e o resto de xente, e papel é botarche un ron en casa xunto á cheminea acesa, jajajaj. Fóra de bromas, son dúas formatos completamente diferentes, que creo que a día de hoxe non poden traballar por separado; un sen o outro non sobrevive.

Dalgún xeito, a elección do papel tamén é pola idea de poñer punto e final a un proxecto. A idea de finalización de algo para poder dar un paso máis: o ter ese formato que se imprime, repártelo, o esparces, sabes que non hai volta atrás, así quedou, ten un carácter totalmente diferente a todo o que colgas en internet que sempre é editable, revisable.

Manu Barba: Manipulable.

Carlos Gutiérrez: Eu directamente entro á parte física: Apaixónanme as cousas tanxibles. Eu vivo desconectado das redes sociais, de todo. Eu os meus traballos persoais non os poño na rede, dáme moito respecto, non quero que a xente véxao como “un máis”, iso non me apetece.

Ana Asensio: É como o artigo de Álvaro Guti: “Non o entenderás se non vas máis amodo”: ‘¿Canto tempo dedícaslle a mirar e entender un proxecto de arquitectura?’ Pensa o tempo que dedicaches a crealo… Algo que ten tanta diferenza de tempo entre dedícalo a producilo, e a gozalo, hase desvirgado completamente. Rompéronche o proxecto.

Por outra banda, as redes teñen toda a súa parte positiva, non as mando á hoguera.

Carlos Gutiérrez: De feito, si non fóra polas redes non xurdiría este proxecto. Para arrincar unha empresa necesitas varios miles de euros. Nós levantamos este proxecto con 0€, porque temos unha ferramenta que son as redes e a comunicación digital.

Ana Asensio: Ademais, O que esta revista persegue é precisamente o de facer unha rede entre persoas que comparten unhas inquietudes, o atopar a alguén alén do mundo cos teus mesmas preocupacións, pero vistas desde outro prisma. Ese é o obxectivo.

Non poden sobrevivir a unha sen a outra.

¿Tiñades algunha experiencia previa no mundo editorial?

Manu Barba: Eu escribía no Huffington Post.

Carlos Gutiérrez: Eu traballei nalgunha revista maquetando… basicamente aprendín Indesign.

Ana Asensio: Eu por exemplo Indesign aprendín cunha revista da nosa escola, Lookark, pero non a este nivel.

Carlos Gutiérrez: En Lookark caeuche moito máis peso que aquí, porque as decisións non eran túas..

Ana Asensio: Era máis tipo mano de obra. Como digo, basicamente obrigoume a estar en casa pelexándome con Indesign. Cando eu realmente aprendín do mundo editorial foi cando comecei a escribir para Plataforma Arquitectura (desde casa, por tal de non poñerme a estudar…). Pasei entón como un ano ou dous que todas as reflexións ou ideas que tiña facía o exercicio de escribilas, de convertelas en algo divulgativo como é un artigo, como un exercicio cara a min mesma. Cando xa verdaderamente formeime foi cando cheguei a Chile e comecei a traballar realmente con eles.

Carlos Gutiérrez: Ese é un mundo editorial pero aínda online.

Ana Asensio: Si, pero comezas a aprender as estruturas sicológicas de quen che le, de como se moven… Tes que saber que tes que facer algo de calidade (aínda que non todo o que se publica en Plataforma sexa de calidade), pero, bo, o meu obxectivo era facer un produto editorial bo dentro dunha web que move un fluxo de información moi potente e con moita rapidez. Aí foi cando a min educáronme”. Eu tiña á beira a ‘Julito’ (Giuliano Pastorelli), que é… bo, unha persoa máxica completamente e que me ensinou muchísimo. Ensinoume a transmitir as ideas ben, a que non se notase tanto cando estaba moi encabuxada, ou moi de bajón, ou de subidón, é dicir, a que as miñas emocións vísense, que fose empático, pero que o texto non me dominase a min. Esa foi toda a miña experiencia, non hei ter máis…

Ao volver a España empecei a escribir para Arquine, e para Código (outra revista mexicana), tratando de seguir coa inercia e a liña que traía de Sudamérica pero… rápidamente vin que iso non tiña ningunha subsistencia, sostíñase sempre poñendo moito esforzo do meu parte que se recoñece moi pouco.

Carlos Gutiérrez: Creo que ao final, ‘nós 0 guisamos nós nolo comemos’, para o bo e para o malo.

Ana Asensio: Si, chega o momento no que has ir escribindo para uns e para outros, e aí vai quedando un pouso. Nese momento da traxectoria é cando eu polo menos notei a necesidade de pararme a reflexionar sobre todo o devandito e pensar:

“¿cal é a miña filosofía sobre as cousas?”.

Ese exercicio de sacar “o meu” sentido da vida. Ese foi o punto de partida do proxecto actual.

Carlos Gutiérrez: Todos colaboramos, pero “editorial” significa elixir unha liña na que traballar, un deseño de proxecto coherente. Iso aprendémolo directamente traballando, e seguimos aprendendo, ¿non? É un inicio, non sabemos a onde imos, e iso é o interesante. Eu creo que temos unha sorte bonita, que é considerar que isto é un experimento.

¿Atopástesvos con moitas dificultades?¿Cales foron as máis problemáticas?

Ana Asensio: Dificultades, dificultades… tampouco. O máximo problema é a economía, obrígache a uns tempos e uns esforzos.

Carlos Gutiérrez: Á hora de levalo a cabo, o que complica é que vivimos nun mundo onde a xente non ten paixón.

Ana Asensio: Nin lla podes esixir.

Carlos Gutiérrez: Nin sequera na súa propia profesión. Por exemplo Ana, iso foi o que ti che topaches cando comezaches este proxecto e tivéchesche que enfrontar a atopar imprenta. A xente traballa dunha forma absolutamente mecánica, e esa foi a maior barreira. No momento en que atopamos a alguén que ama o seu traballo igual que nós amamos o noso, todo funcionou.

Manu Barba: A imprenta e os maquinistas son por suposto agora parte do equipo, con todo coas imprentas anteriores só atopamos dificultades.

Ana Asensio: Bo, tamén está a barreira ‘B’ que todo o mundo ten, que é sacar un proxecto para adiante que ten que saír co apoio de quen cre en ti, porque non vas contar con ningún tipo de apoio institucional.

O crowdfunding para nós foi un ‘paso 4’. Eu antes do crowdfunding reuninme con todos os decanos, todos os rectores de todo o existente, mil viaxes a mil sitios. Nadiña de nada de axuda de ningún tipo: Iso é unha barreira, que non hai ningún tipo de apoio á cultura. Pero por sorte hai xente con paixón. Que pasa, que ata que non atopas a xente que comparte esa paixón, non podes tirar para adiante.

O que aprendemos é que nada pode ser unha simple ferramenta ou un simple intermediario: Todos os compoñentes que entran en todos os procesos teñen que ter unha implicación emocional, é que non se pode traballar deixando iso de lado.

Traballos na imprenta | Fotografía: The AAAA magazine

¿Estades contentos cos obxectivos alcanzados?

Carlos Gutiérrez: Joder… o día que nos deron nosas 350 revistas… eu creo que si, jajaja.

Ana Asensio: Eu boto a vista atrás mirando por onde pasamos para ter a nosa publicación #1 pequeñita, o noso número #2 de case 400…

Paso todo o día mirando as estatísticas, facendo balance, de onde nos len, onde non nos len, e dedico un bo intre a facer un seguimiento, a ver a viabilidad das cousas. Este proxecto empeceino soa e tiña que ver canto podía abarcar, canto me podía botar ás costas e que resultados obtiña. A ver, son unha persoa paciente e non vou esperar a que desde o ‘momento 1’ todo vaia deluxe. Pero a día de hoxe e cando penso que fai un ano exacto simplemente alfaia:

“si montase unha revista, ¿quen viría?”

(púxenmo de estado no facebook, vaia…) e de súpeto nun ano temos un proxecto súper asentado, coherente e viable… que require moito esforzo e está no aire constantemente, pero vai cara a adiante e crecendo, pois non mo creo.

Carlos Gutiérrez: Aquí viñemos a xogar, somos xogadores, o día que paremos de xogar, morrémonos.

Ana Asensio: Ás veces penso que sempre o momento no que nos atopamos é o máis complicado. E sempre pensas que o traballo experimentado facilitarache o seguinte e que irá como a seda, pero non, porque sempre queremos complicarnos máis, dar pasos cara a adiante. Sempre aspiras a máis, ¿Cal vai ser a seguinte complicación que me poida buscar? Hoxe dábannos as 350 revistas e xa onte á noite deiteime ás tantas organizando a distribución en Sudamérica.

Carlos Gutiérrez: O que eu sentín cando nos deron as revistas hoxe foi “¡ai, a ver, a seguinte como imos facelo…! Téñome que estudar todos os meus libros, ver que papel podo introducir, etc…”. Estaba, como un neno. E xa a semana que vén penso estar outra vez na imprenta pensando no seguinte.

The AAAA #1 y #2, e algunhas coosas máis… | The AAAA magazine

¿Que expectativas e proxectos de futuro tendes para The AAAA magazine?

Manu Barba: Primeiro: poder pronunciar o título de nosa propia revista, jajajaja.

Carlos Gutiérrez: Eu creo que cada un no seu campo ten distintos pasos en mente.

Ana Asensio: Por suposto, ¡pero é que ten que ser así! Si nos homoxeneizamos ímonos a tomar por saco.

Obxectivo 1: Temos que aprender primeiro a controlar os tempos: cumprir o calendario, solapar actividades e chegar a un equilibrio, saber que ten que estar feito cada semana. Unha revista é un ciclo que non frea.

Obxectivo 2: Sacar a tenda online, mover ben o stock de revistas para poder financiar a seguinte e ir aumentando o número de exemplares por tirada e así reducir o custo de produción.

Carlos Gutiérrez: Un dos obxectivos para min é que non se converta en algo mecánico e pesado.

Ana Asensio: Cando algo non sae de xeito natural, e convértese nunha condición á túa vida, hai que saber poñer punto e final. A xente ten un medo ao cambio brutal.

Carlos Gutiérrez: O día que salga un número e nós non vaiamos á imprenta correndo a velo, é que ese día morreu a revista.

Manu Barba: É o medo a desfacer estruturas, ao final. Así a sociedade que temos está chea de estruturas que se manteñen como dinosauros.

Ana Asensio: Bo, seguindo cos obxectivos, temos que terminar de montar a editorial que estamos formando: Edicións Mínimas – Minimum Editions.

Carlos Gutiérrez: Si, iso é moi importante, a editorial vainos a servir para moitos outros proxectos.

Ana Asensio: Tamén, darlle unha volta ao tema da web. Necesitamos unha web completa e de verdade. Agora mesmo estamos como naceu, cun wordpress e os medios cos que buenamente contaba. Necesitamos cambiar a web.

¿Son rendibles este tipo de iniciativas?¿Sentídesvos ben remunerados polo labor que realizades?

Ana Asensio: Esta pregunta é moi graciosa jejeje.

Carlos Gutiérrez & Manu Barba: Afectivamente, sen dúbida

Ana Asensio: Tampouco é dicir ‘non, é que isto é un proxecto 100% altruísta que facemos por amor á arte e non nos importa deixar todo o noso tempo e non cobrar nada’; non. O que si que hai que saber é cales son os procesos das cousas. Ti cando empezas algo, pois hai un risco, ti pos a túa enerxía, tempo e diñeiro e arríscasche a ver si tira adiante. Agora estamos nun punto crave, de inflexión. Por suposto agora dedicámonos a cubrir custos, e podemos darnos cun canto nos dentes. Só coa recepción, o afecto co que nos escribe a xente, a comprensión que hai sobre o proxecto, a acolleita e boa crítica… a min paréceme brutal.

Pues eso, estamos en un punto en el que podemos estar súper orgullosos de un montón de cosas, aunque obviamente no es el punto en el que estamos económicamente remunerados por nuestra actividad, pero tampoco negamos que vaya a pasar. Ahora mismo no lo necesitas ni tú, ni yo, ni aquél, precisamente porque estamos en la fase de la vida para ello (proyecto final de carrera, etc). Por eso éste era el año de empezar un proyecto sí, no habría sido posible en ningún otro momento.

Carlos Gutiérrez: O noso punto de partida é parecido ao dos colectivos

Ana Asensio: Cando ti comezas un proxecto así, o teu pensamento nº1 non é si vas gañar 3€ a hora, ou 15€.

Carlos Gutiérrez: Comezamos como unha experiencia.

Manu Barba: Case como un hobby.

Carlos Gutiérrez: Egoístamente, eu isto fágoo para min, porque o vivo.

Ana Asensio: Eu fágoo para min, pero tamén para os demais, porque a min emocióname o ver que a través dun proxecto que iniciamos nós que somos tres personitas dunha cidade chamada Granada, que haxa xente que se lance a facer cousas que tiñan enterradas ou apartadas. Gozo, aprendo, coñezo situacións especiais convosco e con xente nova. Fágoo tamén polos demais.

Manu Barba: Somos mariñeiros de arrastre, jejeje. ‘A Fraca’ levaba un barco, botou a rede e enganchounos a nós, subímonos e seguimos coa rede.

Ana Asensio: É bonito ver como cada un pódese converter así no inicio de algo, só a partir de que alguén o valora. O poder empezar un proxecto ti e permitirche a licenza de equivocarche que é súper valioso… é moi importante.

Carlos Gutiérrez: Esa mesma experiencia pódela conseguir traballando para outro moitísimo esforzo (primeiro para chegar aí), pero xamais che deixarían tomar as decisións como facemos nós, e encima case sempre che pagan mal (si páganche…).

Ana Asensio: Becario morre por sobredosis de prestixio…

¿Compaxinades ou complementades esta actividade con outros labores ou noutros campos?

Manu Barba: Coa carreira

Ana Asensio: Obviamente. Somos estudantes.

Carlos Gutiérrez: Perdoa, é ao revés: compaxinamos a nosa vida con isto.

Ana Asensio: Eu dedícolle moito tempo pero porque son unha friki e calquera escusa é boa para non facer algunhas obrigacións… Pero ao final a revista é un oco que fixemos na nosa vida.

Carlos Gutiérrez: Eu non me deixo distraer moito, porque xa o fixen demasiadas veces. A revista entra dentro do meu horario.

Ana Asensio: Si, pero refírome: si temos unha columna vertebral, é a carreira. Somos estudantes de arquitectura, é o que hai e o que somos no fondo. A isto súmase que para pagarche a carreira moitas veces tes que traballar en calquera cosilla que non ten nada que ver con arquitectura, etc. E si, ademais, estamos metidos neste proxecto, que vai moi ben. Pero o noso punto de partida non é facelo un centro neurálgico e financiador da nosa vida. Poida que o sexa, pero non é o noso punto actual.

Tamén compaxinamos a actividade con juergas e viaxes… hai tempo para todo jeje.

Manu Barba: Igual que nacen os grupos de rock. Podes dedicarche como afeccionado ata que che dás conta de que o que fas falo moi ben. E quizais segues cos teus outros traballos…

Ana Asensio: A min paréceme súper bonito dividir a túa vida en diferentes actividades… sen disgregarte. Véxoo necesario. Seguir un camiño unitario, sen desviarche, sen contaminarche… é moito máis decepcionante.

Carlos Gutiérrez: De aí veñen as grandes desilusións, cando pos toda a túa forza nunha actividade. Por exemplo, os chascos cando traballas para alguén. Costa moito que unha persoa valore as túas cousas coa mesma paixón que ti pos nelas, é desigual.

Ana Asensio: Por iso é tan bonito dividirse en varias facetas.

Manu Barba: Isto é unha faceta que viñamos buscando, ao final o que fas é axuntar inquietudes.

Carlos Gutiérrez: Non somos titulados, pero somos profesionais.

Ana Asensio: Ás veces vexo revistas ou fotografías ou calquera proxecto gráfico, moi profesionais, si técnicamente perfectas, pero que carecen de moitas outras cousas. Do simple bo gusto, ou a coherencia. E é a súa actividade central.

Manu Barba: Eu creo que a pregunta é

“que é ser profesionais”.

Charla para os encontros “Sobrelab de Políticas de edición e prácticas artísticas”| Fotografía: sobrelab

¿Como vedes o futuro do mundo editorial?

Ana Asensio: Pois moi bonito.

Manu Barba: É precioso, ¿non?

Carlos Gutiérrez: Cada vez hai menos, e nós en cambio imos a todo o que podamos. Ir a máis.

Ana Asensio: Cada vez hai menos, pero…

Manu Barba: Mellores.

Ana Asensio: E nin sequera sabería dicirche si hai menos. No último ano descubrín muchísimas publicacións pequeñitas, independentes e súper potentes…

Eu creo que se ha desmonopolizado un pouco. O que quixese antes dedicarse ao bestseller agora ten un campo moito máis facilito que é o digital, obviamente. Pero o que realmente quere facer unha cousa que sexa (non o vou a chamar obra de arte para non pasarme) simplemente un traballo ben feito e coidado, que a xente póidao conservar e revisar… vaino a continuar facendo. Iso é así. Eu non vexo que vaia a menos. Vexo que hai moitas moitas novas propostas, pequeñitas, e paréceme un tesouro que estea ocorrendo iso, paréceme un dos momentos máis bonitos do mundo editorial. Non empezaría un proxecto así en ningún outro momento, por iso empeceino agora.

Manu Barba: Si te fíxas, as publicacións realmente máis coidadas, ou cun deseño gráfico máis a nivel de produción editorial empezaron forte fai uns poucos anos, xurdiron desde revistas ata publicacións que son verdadeiras obras de arte.

Ana Asensio: Vexo un pouco coma se estivésemos volvendo aos 50, onde o formato editorial impreso (cuadernillos, desplegables, fanzines, octavillas) era súper rico e mínimo (no sentido positivo da palabra).

Carlos Gutiérrez: Estamos volvendo un pouco á orixe, como logo de todos os momentos de crises.

Ana Asensio: Pero unha orixe revisada.

Manu Barba: Co que xa sabemos, volvemos atrás e empezamos de novo, coa intención de “agora non nos imos a equivocar”.

Ana Asensio: Aínda que soe moi ‘estandarte’: O papel nunca vai morrer. Hai demasiada xente creativa no mundo. Agora precisamente o que se están dando son ferramentas para que a xente poida iniciar os seus proxectos. Non está masificado nin industrializado.

¿Considerades que estudar Arquitectura foi un pasaporte fundamental para chegar ao voso traballo actual?

Manu Barba: Si.

Ana Asensio: Si.

Carlos Gutiérrez: Somos produto do vivido, 100%. Para o bo e para o malo.

Manu Barba: Verbo copulativo: Ser.

Ana Asensio: Si a pregunta vai máis no sentido de ‘os coñecementos adquiridos na carreira’, xa non sabería dicirche, porque realmente todo o que eu estou aplicando a día de hoxe, tangencialmente vén da carreira, pero aprendino soa e fóra. Pero a universidade creou esa contorna.

Manu Barba: Porque o necesitaches. O que non aprendiches directamente da universidade, creáchelo como unha necesidade para esta, e dela aprendiches.

Ana Asensio: ‘Arquitectura’ creounos certas necesidades que a partir de aí habemos ir desenvolvendo, si.

Carlos Gutiérrez: Hai outra xente que pasou polo mesmo que nós, e se cadra non ten nin idea disto (mundo editorial), e en cambio doutras disciplinas si.

Ana Asensio: Ata xente que pasou os estudos camiñando sobre a auga, sen mollarse, literalmente.

¿Animarías a outros arquitectos a seguir os vosos pasos?¿Que pasos considerades que deberían dar?¿Como completar os seus estudos?¿Que outros consellos lles daríades?

Manu Barba: Aiii…

Carlos Gutiérrez: ¡Buf! Pois é que… Bo, xa hai un problema aquí, e é que a pregunta só fala de ‘arquitectos’, e é que creo que transcendemos a iso.

Manu Barba: Eu si lles diría: segue os pasos… ¡pero os teus!.

Os arquitectos… pois, teñen as súas capacidades para facer distintas actividades, se cadra enfocadas máis ao mundo gráfico ou editorial, pero que cada un faga o que crea posible que pode facer.

Ana Asensio: O que nós estamos facendo a día de hoxe, vén a raíz de que nos contaminamos doutras persoas, arquitectas ou non. Non creo que haxa que dicir “os arquitectos teñen a súa formación e a súa relación co mundo editorial é máis ou menos directa”. Pois se cadra a min isto veume de coñecer arqueólogos, ou diseñadores, ou pintores. Ou simplemente viaxar e coñecer “seres humanos”.

Hai que saírse da disciplina como algo ríxido. ¿Animaría? ¿Que pasos deberían dar? Pois teñen que dar os pasos que crean necesarios para levar a cabo proxectos que lles ilusionen, e si: que vexan viables; non che vou a dicir agora que saltes ao arcoiris e voes a conseguir o teu soño. Hai que pensalo ben todo e ver cuán profesional es, ser crítico contigo mesmo, e sabendo que cada día tes que aprender algo.

Manu Barba: Simplemente coñecer as túas capacidades.

Carlos Gutiérrez: É que o bonito está no aprender.

Ana Asensio: E en compartir o que aprendes.

Carlos Gutiérrez: Por iso é tan bonita a infancia, porque non deixas de aprender, e de descubrir, por certa inocencia ante as cousas. Si iso pérdelo ao longo da túa vida, xa está todo feito. É tan esencial.

Ana Asensio: E respecto de pasos a dar, ou como completar os estudos… máis que nada, tomar en serio as túas inquietudes. ¿nterésache algo? Pois pégache á xente que o fai.

Manu Barba: Para completar os estudos hai que saír dos estudos. Necesitas empaparche.

Carlos Gutiérrez: Para min foi fundamental NON relacionarme con arquitectos. O meu mundo non se constrúe’ a partir da arquitectura. É moi endogámico.

Manu Barba: É terrible.

Carlos Gutiérrez: E tan de fachada, e nunca mellor devandito. Non me aporta o suficiente.

Ana Asensio: Apórtache a contorna como falamos antes. Pero a xente ten medo. As persoas dentro da súa propia disciplina atópanse nunha contorna de confortabilidad de “eu sé isto, estou no meu círculo, estou na miña zona de confort e estou ‘up'”, co cal dálles moito medo coarse noutras disciplinas e ser o que ten que aprender. Pero é que vai ser o único xeito de que chegues a algo: ser a persoa que non sabe.

Charla para os encontros “Sobrelab de Políticas de edición e prácticas artísticas” | Fotografía: sobrelab

¿Creedes que os arquitectos en España deberiamos seguir abrindo novas vías de traballo para saír da casilla máis “tradicional” de proxectar dada a actual situación da construción no noso país?¿Que opinades dos que se han ir a traballar ao estranxeiro?

Manu Barba: É básico.

Carlos Gutiérrez: Pero é que non ten nada que ver coa situación deste país…

Ana Asensio: Aquí ‘a situación’ é o que ha ter que chegar para que a xente déase conta.

Carlos Gutiérrez: Ao que lle chegou a situación, e nese momento dáse conta… xa chega tarde.

Manu Barba: Niso hai dúas posicións: Diversificar ou recapacitar. É dicir, podes diversificarche indo cara a outros lados, ou repensar a profesión. Hai un arquitecto clásico que se perdeu, que é o que vai á obra, que parece case impensable.

Carlos Gutiérrez: Un arquitecto que era marabilloso.

Ana Asensio: Porque era un oficio.

Manu Barba: A iso refírome con ‘recapacitar’: ou sabes que a arquitectura é o teu oficio, e traballas con el, ou si realmente non o é, buscas outro.

Carlos Gutiérrez: Hai compañeiros da escola que ti o ves, e por moito que haxa crise e que nos repitan que probablemente nunca construiremos, eles teñen dentro o oficio de arquitectos. Persoas que eu penso: ‘ti tes esa paixón que eu non teño’. E seguen niso. A esas persoas eu non lles vou a dicir ‘tío, proba outra cousa’.

Ana Asensio: De feito hai xente que non só quere seguir co oficio de arquitecto, senón que quere seguir coa ‘personalidade’ de ‘arquitecto do boom’, e estao botando de menos. Iso é outro tipo máis. Hai, de feito, escolas de arquitectura enteiras con esa mentalidad.

Manu Barba: Así que en canto ao de abrir novas vías… por suposto, de cabeza. Pero repensar tamén as que hai abertas.

Ana Asensio: Quizais o ‘paso 1’ a dar é preguntarche ‘que é para ti a arquitectura, e que non’, ‘que tipo de arquitecto queres ser’, e sempre ‘que é para ti a vida’. A partir de aí xa buscas as alternativas, pódelas atopar no teu país ou noutro. Eu por exemplo desde nena tiven claro que me ía fóra de España pero iso non tiña nada que ver coa situación do país, e moito menos coa dos arquitectos. Era porque me daba a gana.

Carlos Gutiérrez: A miña nai díxome unha vez unha frase moi reveladora

“Fillo, cando entraches á carreira sempre souben que ti non ías (nin querías) facer casas”.

¡Ala!

Ana Asensio: ¿E dos que se han ir a traballar ao estranxeiro? Non creo que se deban meter todos no mesmo saco. Haberá quen se ha ir porque sempre quixo ser estranxeiro (paréceme moito máis interesante ser estranxeiro que autóctono, pero cunha diferenza brutal).

Manu Barba: Vaste… ben, pero ¿por que? ¿para que? ¿en que condicións? Porque hai xente que se vai para ser escravo pero noutro lado, e xente vaise porque ama o que fai e quere levalo a cabo.

Ana Asensio: Si, pero a realidade é que hai xente que ten que sobrevivir. Aínda que cada un ten a súa definición da supervivencia. Para min a supervivencia pode ser comer arroz e vivir xunto á vía do tren. Pero hai xente que o que quere ter é a vida que soñou, non ten tanto que ver coa profesión. Cal foi a idea que a ti che crearon de como ía ser a túa vida? Porque si esa é a que persegues, probablemente aquí e agora non a vas a atopar.

Manu Barba: Están as cousas que planeas, e o que a vida fai contigo, e o que pasa ao final é unha especie de punto medio.

Ana Asensio: Así que opinando sobre a xente que está fóra, que oxalá que atopen o que buscan, simplemente.

Manu Barba: Que atopen o seu oficio.

Ana Asensio: Que a supervivencia é moi importante, pero hai moitos modos de supervivencia. O máis importante é que ti sexas fiel a ti mesmo, na vida e no traballo. Sobrevivir tamén é vivir con pouco, ¿eh?

Manu Barba: Na fidelidade do que queres tamén hai que ser un poquito realista. Saber, “que teño, que podo conseguir”. Saber o que che fai falta.

Carlos Gutiérrez: Vivir ten dous compoñentes: un é o que alimenta o teu peto, e outro o que alimenta a túa cabeza. Si consegues que esas dúas vaian unidas… triunfaches. ¿Que non? Poden ir separadas, non hai problema… pero hai que coñecer as eleccións.

Manu Barba: É facer o teu pirámide de Maslow, as túas necesidades humanas. Despois xa pasas a outro estado.

400 copias de The AAAA #2 | Fotografía: The AAAA magazine

¿Como vedes o futuro da profesión?

Manu Barba: Pouco coherente co previsto.

Ana Asensio: Cíclico. Xeneracional.

Carlos Gutiérrez: Eu son pouco corporativista, non mo suscito realmente.

Ana Asensio: Creo que realmente a arquitectura nos últimos anos viviu unha explosión, un laboratorio constante, unha miscelánea, incluso unha perda de sentido, ¿por que non?, ¡quen sabe!. Eu é o único que coñecín directamente, pola nosa idade. E pareceume bellísimo. No decrépito nacen cousas belas.

Tamén creo que apenas a situación económica “se enderece”, moitos seguirán coas vías que se iniciaron hoxe en día, e moitos outros volverán ao anterior: xa sexa o anterior o arquitecto de oficio e paixón, ou o arquitecto común que ve na disciplina o modo de gañarse a vida e a súa paixón é outra, ou ata o arquitecto lixo-arquitecto-cancro cómplice da burbulla vivida. Non me cabe a menor dúbida de que pasado o bache económico, moitos camiños volverán á súa liña, pero sen dúbida esta época fixo mella. E paréceme unha mella necesaria, tola, heterogénea, instintiva e un pouco animal. Habemos ter moita sorte, ¿non?

Ana Asensio – Manu Barba – Carlos Gutiérrez – Colaboradores · publicación/revista | The AAAA magazine

Febrero 2015

Entrevista realizada por Ana Barreiro Blanco e Alberto Alonso Oro. Agradecer a Ana, Manu e Carlos o seu tempo e predisposición con este espazo.

Alberto Alonso Oro

Arquitecto y editor en veredes, arquitectura y divulgación. Invernalia es un buen lugar. A veces escribo en Fundacion Arquia.

follow me

Arquivado en: Alberto Alonso Oro, Ana Barreiro Blanco, baliza

Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , ,