IniciobalizaSanti Vicente · estudio memosesmas | Diseño gráfico e ilustraciónSanti Vicente ·...

[:es]Santi Vicente · estudio memosesmas | Diseño gráfico e ilustración[:gl]Santi Vicente · estudo memosesmas | Deseño gráfico e ilustración[:en]Santi Vicente · estudio memosesmas | Graphic design and illustration[:]

[:es]

Entrevista Santi Vicente · estudio ©memosesmas

Hoy nos desplazamos a Valencia para retomar dos campos tangentes a la arquitectura como son el diseño gráfico e ilustración, dos artes que tienen una definición propia pero que unificadas pueden ser potentes comunicadores. Para ello nos adentramos en ellas de la mano de Santi Vicente, arquitecto por la ETSA-UPV, que nos ayudará contándonos su experiencia en ambos campos.

Como a muchos compañeros a Santi Vicente tras varios años de ejercicio profesional clásico de la arquitectura, le tocó nadar en la crisis, pero su pasión por otras materias le hizo formarse en el estudio de otras disciplinas. Así pues, durante un año realizo “Artes Aplicadas de la Escultura” en la EASDV (Escuela de Arte y Superior de Diseño en Valencia) y posteriormente fotografía en la Escuela Fotoarte de Santiago de Chile.

Con todo ese bagaje adquirido en la generación, producción y comunicación de ideas nace el estudio memosesmas. Gracias a este hecho ha tenido la fortuna de impartir talleres en festivales como Etsatopia (2017), IFAC (International Festival of Art and Construction, 2016) o FOA (Festival Octubre Ayora, 2016). Participar en exposiciones colectivas en la Feria del Libro de Valencia, en el CCCC (Centro del Carmen Cultura Contemporánea) o en el MuVIM (Museo Valenciano de la Ilustración y la Modernidad). Y la suerte de colaborar con profesionales como Nituniyo en proyectos relacionados con arquitectura efímera, como fallas, instalaciones y escaparatismo, obteniendo varios premios en varias categorías de los Premios Nacionales de Arquitectura Efímera Emporia. A día de hoy también es socio y miembro de la Junta de APIV (Asociación de Profesionales de la Ilustración Valenciana).

“El responsable de todo esto para bien o para mal es un servidor, Santi Vicente.”

Sin más preámbulos compartimos la entrevista que realizamos recientemente.

Santi Vicente · estudio memosesmas ©memosesmas
Santi Vicente · estudio memosesmas © memosesmas

¿Cómo, cuándo y por qué surge memosesmas

Surge como una necesidad de llevar a cabo ideas e inquietudes más allá de la profesión de arquitecto, profesión en la que  me hallaba inmerso allá por el 2013 en Santiago de Chile. La crisis en España me hizo salir en busca de nuevas oportunidades laborales, y esa posibilidad de ver las cosas desde la distancia, hizo replantearme en dónde quería aplicar toda aquella “mochila” de conocimientos adquiridos.

Dejando atrás discursos más allá de qué es o no es arquitectura o cómo debe de ser un arquitecto, me interesaba dónde poder aplicar esa manera de abordar los proyectos en otros ámbitos que otros podían considerar “menores”, pero que me fascinaban.

¿Te encontraste con muchas dificultades? ¿Cuáles fueron las más problemáticas?

Dificultades las hubo, las hay y creo las habrá siempre. Hay que entender que las dificultades son un problema a resolver y el encontrarles solución, el motor de cualquier avance. Me siento muy afortunado de poder haber estudiado arquitectura, de todo lo que he podido aprender y cómo eso ha influido en mí tanto profesional como personalmente.

Pero a su vez, una de las grandes carencias que he tenido que suplir por mi cuenta han sido cómo enfocar todo ese conocimiento al mercado laboral:

“Nadie te enseña qué derechos tienes como trabajador, los pasos necesarios para ser autónomo, o cómo se monta una empresa.”

Cómo reconocer tus aptitudes y saber transmitirlas, qué salidas profesionales existen para ellas y si no existen, cómo enfrentarte a emprender tu propio proyecto… Para mí eso sigue siendo una de las tareas pendientes del mundo universitario. Se forman personas con infinidad de aptitudes y conocimientos que no saben cómo aplicarlos en el mundo laboral. 

¿Cómo detectaste la necesidad de este servicio?

Más que una necesitad del servicio, comienza como búsqueda de poner a prueba mis capacidades e inquietudes y ver en qué sectores son un valor añadido. Me fascina el mundo de las ideas, cómo llevarlas a cabo y cómo transmitirlas. A día de hoy es en el mundo de la comunicación gráfica e ilustración es donde me encuentro más cómodo.

Una de las líneas de trabajo en que estoy muy interesado actualmente es el mundo de la comunicación y divulgación de la arquitectura. La ilustración es imprescindible en la comunicación y se utiliza con muy buenos resultados en muchos medios de información tanto en su soporte físico como digital. La lista podría ser infinita y creo que en campo de la comunicación y divulgación de la arquitectura tiene muchísimo potencial aún por desarrollar.

La imagen construida de la arquitectura para la cooperación, 2018. Ilustración artículo de Ana Asensio. Publicado en el blog de Fundacion Arquia. © memosesmas
La imagen construida de la arquitectura para la cooperación, 2018.
Ilustración artículo de Ana Asensio. Publicado en el blog de Fundacion Arquia. © memosesmas

¿Cómo es el día a día en memosesmas

Pues, aunque pueda sonar a típico tópico, no existe una rutina de trabajo rígida. Debes adaptarte dependiendo del tipo de proyecto que se esté llevando a cabo, o la cantidad de trabajo que tengas en ese momento. Más que ver cómo es el día a día, me interesa más ver cómo gestiono el tiempo que invierto en el trabajo.

Se podría clasificar el tiempo de trabajo en tres tipos: producción (tiempo dedicado a realizar los encargos en sus distintas fases), gestión (reuniones con clientes, presupuestos, contratos, emails, difusión de proyectos en redes sociales, etc.) e inversión (proyectos personales, búsqueda de nuevos encargos, estudio de otros sectores y profesionales para ver cuál es su funcionamiento, etc.).

Y, haciendo malabares, trato que estén lo más compensados posibles.

¿Cómo es el proceso de diseño, desarrollo y comercialización en memosesmas?

Creo que no existe una pauta que se repita de forma rutinaria porque no hay dos proyectos ni dos clientes iguales. En este caso no se está tratando de vender un producto, si no que se está ofreciendo un servicio. Por tanto, tener una buena comunicación con el cliente desde un primer momento creo que es clave, evita muchos problemas a ambas partes Tratar de conocer sus necesidades reales, tiempos de desarrollo y el presupuesto del que dispone. Cuanta más información relevante, mejor.

A partir de ahí, se invierte mucho tiempo en probar y descartar ideas. No es un proceso lineal, siempre tratas de encontrar la solución más coherente con lo que se pretende comunicar. Y que confíen en tu trabajo es fundamental para llegar a buen término.

¿Has delegado funciones y te has centrado en partes concretas dentro de memosesmas?

A día de hoy me encargo de todas las facetas, soy el chico para todo. Los proyectos que llegan al estudio no tienen siempre un patrón definido así que tengo la inmensa fortuna de conocer a grandes profesionales con los que colaboro cuando el proyecto lo requiere, y que ellos cuenten conmigo para colaborar en los suyos. Considero que es parte fundamental en la manera de enfocar los proyectos para dar con la mejor solución.

Y como muestra, un botón: A día de hoy participo en diversos proyectos, como por ejemplo en comunicación de arquitectura junto a Ediciones Mínimas y en proyectos de instalaciones efímeras, fallas experimentales y escaparatismo con Nituniyo.

Bienvenidas sean las colaboraciones.

¿Cuál fue (o será) el momento crítico una vez comenzado memosesmas?

Siempre se está empezando con cada nuevo proyecto que se presenta en el estudio. Por tanto hay que estar convencido que los momentos críticos no desaparecen, hay que saber lidiar con ellos para poder evolucionar. A día de hoy me interesa mucho la internacionalización.

Gracias a las nuevas tecnologías tenemos a posibilidad de trabajar y resolver problemas a clientes de distintos puntos geográficos y husos horarios. Eso abre un abanico de posibilidades que de otro modo no serían posibles.

Condecons, 2016. Instalación urbana. Festival Intramurs © Nituniyo+memosesmas
Condecons, 2016. Instalación urbana. Festival Intramurs © Nituniyo+memosesmas

¿Cuáles son tus referencias?

Como imagino que para todo el mundo, todo lo que cae en mis manos es susceptible de ser referencia en algún aspecto. Aunque luego no tenga un reflejo directo en mi trabajo, hay infinidad de cosas que me interesan, procuro no tener filtro y si lo hay, que sea bastante poroso.

Sería imposible citar a todos, así que diré algunos relacionados de un modo u otro con la comunicación gráfica y no de la arquitectura para que si alguien ha conseguido llegar hasta aquí, pueda investigar un poco: Joan Brossa, Chema Madoz, Isidro Ferrer, Javier Jaén, Riki Blanco, Christoph NiemannSteinberg, Quino, Sempé, Mingote, Chumy Chúmez, Perich, Tono, Tute…

Creo que, de todos ellos, lo que más me sorprende es la manera de percibir, transformar y transmitir la realidad. Haciendo la selección diría que también es el humor, en alguna de sus acepciones, la línea transversal que los une a todos.

¿A qué segmento de público/cliente te diriges?

A empresas y profesionales que necesitan comunicar visualmente una idea. Durante todo este tiempo, he trabajado en diversos campos de la comunicación visual, muchos de ellos relacionados con la arquitectura.

Me interesa mucho aplicar los conocimientos y herramientas de la arquitectura a la ilustración y viceversa.

¿Cómo y para qué utilizas las “nuevas tecnologías”? ¿La “red” ha facilitado tu labor?

En primer lugar las utilizo como fuente inagotable de información que de otro modo no podría conseguir: imágenes, vídeos, tutoriales… es un canal más para profundizar sobre aspectos que a uno le interesan, como lo pueden ser los libros, la radio o el cine. Por otro lado la red es una herramienta fundamental de comunicación. Permite comunicar lo que estás realizando, en qué proyectos estás involucrado y tener una percepción de quién lo ve y cómo responde a ello.

Sacarle el máximo provecho depende de cada uno. Pero como toda herramienta, un mal uso de ella puede no conducirte a nada. Intento que las redes sociales me ayuden, sin convertirme un esclavo de ellas.

Ego construido, 2018. Ilustración editorial. Series © memosesmas
Ego construido, 2018. Ilustración editorial. Series © memosesmas

¿Cómo ves el futuro de la arquitectura? ¿Y el de la profesión?

Como profesional que se ha ido desvinculando de la actividad arquitectónica propiamente dicha, me veo con poca capacidad de vaticinar o sugerir sobre la arquitectura “en mayúsculas”.

Pero de todo ello me interesan muchísimo las personas que terminan la carrera, que tienen una cantidad de conocimientos asombrosa y muchas inquietudes a las que dar respuesta y el actual mercado laboral de la profesión no les ofrece ni cómo ni dónde aplicar esos conocimientos adquiridos.

Y tratar de convertir esa necesidad de encontrar su hueco en virtud.

¿Qué mejoras crees que son fundamentales y que deberían ser puestas en marcha de forma inmediata?

Personalmente, me parece importante reflexionar sobre la conciencia de colectivo, de “gremio”. Tengo la suerte de formar parte de una manera directa en la APIV (Asociación de Profesionales de la Ilustración Valenciana). Generar una masa crítica de personas relacionadas laboralmente, que tienen tus mismas inquietudes y tratar de divulgar y mejorar las prácticas profesionales del sector donde quieres desarrollarte me parece imprescindible a día de hoy.

El uso de los Colegios Profesionales como lugares de reivindicación profesional y no únicamente como máquinas de gestión burocrática debería de ser esencial. Estoy convencido de que ya existen algunos colegios, asociaciones y colectivos en arquitectura que son conscientes de ello y tratan de llevar esto a cabo.

Hay que darle la importancia que se merece a la idea de colectivo y eso solo se consigue uniendo fuerzas e intereses.

Proyecto de edificio de uso mixto en Loja, 2017. Ilustración de arquitectura. Cliente: Ana Asensio © memosesmas
Proyecto de edificio de uso mixto en Loja, 2017. Ilustración de arquitectura. Cliente: Ana Asensio © memosesmas

¿Estás contentos con la trayectoria realizada hasta ahora? ¿Qué proyectos de futuro te esperan?

Mirando con distancia, puedo sentirme muy afortunado. Tanto por los proyectos en los que he estado involucrado, como por los profesionales con los que he tenido el placer de colaborar. La trayectoria no ha sido pretendida. Hay quien comienza teniendo muy claro dónde quiere llegar.

En mi caso partió todo de una inquietud, una  necesidad de probar distintos campos que poco a poco han ido conformándose en lo que hago a día de hoy. Proyectos a futuro hay muchos pero como siempre, los más importantes ahora mismo son los que tengo entre manos.

Espero que los futuros se cumplan y poder contároslos.

Para acabar, ¿qué les aconsejarías a los actuales estudiantes y futuros profesionales de arquitectura?

Consejos vendo que para mí no tengo, dice el refranero popular. Escuché una vez que cuando alguien da un consejo, se está hablando a sí mismo en el pasado (siendo más preciso, fue en la conferencia de Puño en MAD minuto 01:04. La recomiendo encarecidamente).

En ese caso diría que se concedan el derecho a equivocarse. Que prueben y busquen dónde creen que pueden ofrecer lo mejor de sí mismos con los conocimientos y herramientas adquiridas, que no son pocas y que peleen por ello.

Paraíso runner, 2018. Ilustración editorial © memosesmas
Paraíso runner, 2018. Ilustración editorial © memosesmas

Santi Vicente · estudio memosesmas
Febrero 2019

Entrevista realizada por Ana Barreiro Blanco y Alberto Alonso Oro. Agradecer a Santi Vicente su tiempo y predisposición con este pequeño espacio.

[:gl]

Entrevista Santi Vicente · estudio ©memosesmas

Hoxe desprazámonos a Valencia para retomar dous campos tangentes á arquitectura como son o deseño gráfico e ilustración, dúas artes que teñen unha definición propia pero que unificadas poden ser potentes comunicadores. Para iso penetrámonos nelas da man de Santi Vicente, arquitecto pola ETSA- UPV, que nos axudará contándonos a súa experiencia en ambos os campos.

Como a moitos compañeiros a Santi Vicente tras varios anos de exercicio profesional clásico da arquitectura, tocoulle nadar na crise, pero a súa paixón por outras materias fíxolle formarse no estudo doutras disciplinas. Así pois, durante un ano realizo “Artes Aplicadas da Escultura” na EASDV (Escola de Arte e Superior de Deseño en Valencia) e posteriormente fotografa na Escola Fotoarte de Santiago de Chile.

Con todo esa bagaxe adquirida na xeración, produción e comunicación de ideas nace o estudo memosesmas. Grazas a este feito tivo a fortuna de impartir talleres en festivais como Etsatopia (2017), IFAC ( International Festival of Art and Construction, 2016) ou FOA (Festival Outubro Ayora, 2016). Participar en exposicións colectivas na Feira do Libro de Valencia, no CCCC (Centro do Carmen Cultura Contemporánea) ou no MuVIM (Museo Valenciano da Ilustración e a Modernidade). E a sorte de colaborar con profesionais como Nituniyo en proxectos relacionados con arquitectura efémera, como fallas, instalacións e escaparatismo, obtendo varios premios en varias categorías dos Premios Nacionais de Arquitectura Efémera Emporia. A día de hoxe tamén é socio e membro da Xunta de APIV (Asociación de Profesionais da Ilustración Valenciana).

“O responsable de todo isto para ben ou para mal é un servidor, Santi Vicente.”

SSen máis preámbulos compartimos a entrevista que realizamos recentemente.

Santi Vicente · estudio memosesmas ©memosesmas
Santi Vicente · estudo memosesmas © memosesmas

Como, cando e por que xorde memosesmas

Xorde como unha necesidade de levar a cabo ideas e inquietudes máis aló da profesión de arquitecto, profesión na que me achaba inmerso alá polo 2013 en Santiago de Chile. A crise en España fíxome saír en busca de novas oportunidades laborais, e esa posibilidade de ver as cousas desde a distancia, fixo reformularme onde quería aplicar toda aquela “mochila” de coñecementos adquiridos.

Deixando atrás discursos máis aló de que é ou non é arquitectura ou como debe de ser un arquitecto, interesábame onde poder aplicar esa maneira de abordar os proxectos noutros ámbitos que outros podían considerar “menores”, pero que me fascinaban.

Atopáchesche con moitas dificultades? Cales foron as máis problemáticas?

Dificultades hóuboas, hainas e creo haberaas sempre. Hai que entender que as dificultades son un problema para resolver e o atoparlles solución, o motor de calquera avance. Sinto moi afortunado de poder estudar arquitectura, de todo o que puiden aprender e como iso influíu en min tanto profesional como persoalmente.

Pero á súa vez, unha das grandes carencias que tiven que suplir pola miña conta foron como enfocar todo ese coñecemento ao mercado laboral:

“Ninguén che ensina que dereitos tes como traballador, os pasos necesarios para ser autónomo, ou como se monta unha empresa.”

Como recoñecer as túas aptitudes e saber transmitilas, que saídas profesionais existen para elas e se non existen, como enfrontarche a emprender o teu propio proxecto… Para min iso segue sendo unha das tarefas pendentes do mundo universitario. Fórmanse persoas con infinidade de aptitudes e coñecementos que non saben como aplicalos no mundo laboral.

Como detectaches a necesidade deste servizo?

Máis que una necesitade do servizo, comeza como procura de poñer a proba as miñas capacidades e inquietudes e ver en que sectores son un valor engadido. Fascíname o mundo das ideas, como levalas a cabo e como transmitilas. A día de hoxe é no mundo da comunicación gráfica e ilustración é onde me atopo máis cómodo.

Unha das liñas de traballo en que estou moi interesado actualmente é o mundo da comunicación e divulgación da arquitectura. A ilustración é imprescindible na comunicación e utilízase con moi bos resultados en moitos medios de información tanto no seu soporte físico como dixital. A lista podería ser infinita e creo que en campo da comunicación e divulgación da arquitectura ten moitísimo potencial aínda por desenvolver.

La imagen construida de la arquitectura para la cooperación, 2018. Ilustración artículo de Ana Asensio. Publicado en el blog de Fundacion Arquia. © memosesmas
A imaxe construida da arquitectura para a cooperación, 2018.
Ilustración artigo de Ana Asensio. Publicado no blogue de Fundacion Arquia. © memosesmas

Como é o día a día en memosesmas

Pois, aínda que poida soar a típico tópico, non existe unha rutina de traballo ríxida. Debes adaptarche dependendo do tipo de proxecto que se estea levando a cabo, ou a cantidade de traballo que teñas nese momento. Máis que ver como é o día a día, interésame máis ver como xestiono o tempo que invisto no traballo.

Poderíase clasificar o tempo de traballo en tres tipos: produción (tempo dedicado a realizar os encargos nas súas distintas fases), xestión (reunións con clientes, orzamentos, contratos, emails, difusión de proxectos en redes sociais, etc.) e investimento (proxectos persoais, procura de novos encargos, estudo doutros sectores e profesionais para ver cal é o seu funcionamento, etc.).

E, facendo malabares, trato que estean o máis compensados posibles.

Y, haciendo malabares, trato que estén lo más compensados posibles.

Como é o proceso de deseño, desenvolvemento e comercialización en memosesmas?

Creo que non existe unha pauta que se repita de forma rutineira porque non hai dous proxectos nin dous clientes iguais. Neste caso non se está tratando de vender un produto, se non que se está ofrecendo un servizo. Por tanto, ter unha boa comunicación co cliente desde un primeiro momento creo que é clave, evita moitos problemas a ambas as partes Tratar de coñecer as súas necesidades reais, tempos de desenvolvemento e o orzamento do que dispón. Canta máis información relevante, mellor.

A partir de aí, invístese moito tempo en probar e descartar ideas. Non é un proceso lineal, sempre tratas de atopar a solución máis coherente co que se pretende comunicar. E que confíen no teu traballo é fundamental para chegar a bo termo.

Delegaches funcións e centráchesche en partes concretas dentro de memosesmas?

A día de hoxe encárgome de todas as facetas, son o mozo para todo. Os proxectos que chegan ao estudo non teñen sempre un patrón definido así que teño a inmensa fortuna de coñecer a grandes profesionais cos que colaboro cando o proxecto requíreo, e que eles conten comigo para colaborar nos seus. Considero que é parte fundamental na maneira de enfocar os proxectos para dar coa mellor solución.

E como mostra, un botón: A día de hoxe participo en diversos proxectos, por exemplo en comunicación de arquitectura xunto a Ediciones Mínimas e en proxectos de instalacións efémeras, fallas experimentais e escaparatismo con Nituniyo.

Benvidas sexan as colaboracións.

Cal foi (ou será) o momento crítico unha vez comezado memosesmas?

Sempre se está empezando con cada novo proxecto que se presenta no estudo. Por tanto hai que estar convencido que os momentos críticos non desaparecen, hai que saber lidar con eles para poder evolucionar. A día de hoxe interésame moito a internacionalización.

Grazas ás novas tecnoloxías temos a posibilidade de traballar e resolver problemas a clientes de distintos puntos xeográficos e fusos horarios. Iso abre un abanico de posibilidades que doutro xeito non serían posibles.

Condecons, 2016. Instalación urbana. Festival Intramurs © Nituniyo+memosesmas
Condecons, 2016. Instalación urbana. Festival Intramurs © Nituniyo+memosesmas

Cales son as túas referencias?

Como imagino que para todo el mundo, todo lo que cae en mis manos es susceptible de ser referencia en algún aspecto. Aunque luego no tenga un reflejo directo en mi trabajo, hay infinidad de Como imaxino que para todo o mundo, todo o que cae nas miñas mans é susceptible de ser referencia nalgún aspecto. Aínda que logo non teña un reflexo directo no meu traballo, hai infinidade de cousas que me interesan, procuro non ter filtro e se o hai, que sexa bastante poroso.

Sería imposible citar a todos, así que direi algúns relacionados dun modo ou outro coa comunicación gráfica e non da arquitectura para que se alguén conseguiu chegar ata aquí, poida investigar un pouco: Joan Brossa, Chema Madoz, Isidro Ferrer, Javier Jaén, Riki Blanco, Christoph NiemannSteinberg, Quino, Sempé, Mingote, Chumy Chúmez, Perich, Tono, Tute…

Creo que, de todos eles, o que máis me sorprende é a maneira de percibir, transformar e transmitir a realidade. Facendo a selección diría que tamén é o humor, nalgunha das súas acepcións, a liña transversal que os une a todos.

A que segmento de público/cliente diríxesche?

A empresas e profesionais que necesitan comunicar visualmente unha idea. Durante todo este tempo, traballei en diversos campos da comunicación visual, moitos deles relacionados coa arquitectura.

Interésame moito aplicar os coñecementos e ferramentas da arquitectura á ilustración e viceversa.

Como e para que utilizas as “novas tecnoloxías”? A “rede” facilitou o teu labor?

En primeiro lugar utilízoas como fonte inesgotable de información que doutro xeito non podería conseguir: imaxes, vídeos, tutoriales… é unha canle máis para profundar sobre aspectos que a un interésanlle, como o poden ser os libros, a radio ou o cinema. Doutra banda a rede é unha ferramenta fundamental de comunicación. Permite comunicar o que estás a realizar, en que proxectos estás involucrado e ter unha percepción de quen o ve e como responde a iso.

Sacarlle o máximo proveito depende de cada un. Pero como toda ferramenta, un mal uso dela pode non conducirche a nada. Intento que as redes sociais axúdenme, sen converterme un escravo delas.

Ego construido, 2018. Ilustración editorial. Series © memosesmas
Ego construido, 2018. Ilustración editorial. Series © memosesmas

Como ves o futuro da arquitectura? E o da profesión?

Como profesional que se foi desvinculando da actividade arquitectónica propiamente dita, véxome con pouca capacidade de vaticinar ou suxerir sobre a arquitectura “en maiúsculas”.

Pero de todo iso interésanme moitísimo as persoas que terminan a carreira, que teñen unha cantidade de coñecementos asombrosa e moitas inquietudes ás que dar resposta e o actual mercado laboral da profesión non lles ofrece nin como nin onde aplicar eses coñecementos adquiridos.

E tratar de converter esa necesidade de atopar o seu oco en virtude.

Que melloras crees que son fundamentais e que deberían ser postas en marcha de forma inmediata?

Persoalmente, paréceme importante reflexionar sobre a conciencia de colectivo, de “gremio”. Teño a sorte de formar parte dunha maneira directa na APIV (Asociación de Profesionais da Ilustración Valenciana). Xerar unha masa crítica de persoas relacionadas laboralmente, que teñen as túas mesmas inquietudes e tratar de divulgar e mellorar as prácticas profesionais do sector onde queres desenvolverche paréceme imprescindible a día de hoxe.

O uso dos Colexios Profesionais como lugares de reivindicación profesional e non unicamente como máquinas de xestión burocrática debería de ser esencial. Estou convencido de que xa existen algúns colexios, asociacións e colectivos en arquitectura que son conscientes diso e tratan de levar isto a cabo.

Hai que darlle a importancia que se merece á idea de colectivo e iso só conséguese unindo forzas e intereses.

Proyecto de edificio de uso mixto en Loja, 2017. Ilustración de arquitectura. Cliente: Ana Asensio © memosesmas
Proxecto de edificio de uso mixto en Loja, 2017. Ilustración de arquitectura. Cliente: Ana Asensio © memosesmas

Estás contentos coa traxectoria realizada ata agora? Que proxectos de futuro espéranche?

Mirando con distancia, podo sentirme moi afortunado. Tanto polos proxectos nos que estiven involucrado, como polos profesionais cos que tiven o pracer de colaborar. A traxectoria non foi pretendida. Hai quen comeza tendo moi claro onde quere chegar.

En mi caso partió todo de una inquietud, una  necesidad de probar distintos campos que poco a poco han ido conformándose en lo que hago a día de hoy. Proyectos a futuro hay muchos pero No meu caso partiu todo dunha inquietude, unha necesidade de probar distintos campos que aos poucos foron conformándose no que fago a día de hoxe. Proxectos a futuro hai moitos pero como sempre, os máis importantes agora mesmo son os que teño entre mans.

Espero que os futuros se cumpran e poder contárvolos.

Para acabar, que lles aconsellarías aos actuais estudantes e futuros profesionais de arquitectura??

Consellos vendo que para min non teño, di o refraneiro popular. Escoitei unha vez que cando alguén dá un consello, está a falarse a si mesmo no pasado (sendo máis preciso, foi na conferencia de Puño en MAD minuto 01:04. Recoméndoa encarecidamente).

Nese caso diría que se concedan o dereito para equivocarse. Que proben e busquen onde cren que poden ofrecer o mellor de si mesmos cos coñecementos e ferramentas adquiridas, que non son poucas e que pelexen por iso.

Paraíso runner, 2018. Ilustración editorial © memosesmas
Paraíso runner, 2018. Ilustración editorial © memosesmas

Santi Vicente · estudo memosesmas
Febreiro 2019

Entrevista realizada por Ana Barreiro Blanco e Alberto Alonso Oro. Agradecer a Santi Vicente o seu tempo e predisposición con este pequeno espazo.

[:en]

Entrevista Santi Vicente · estudio ©memosesmas

Today we move to Valencia to take up two fields tangent to architecture such as graphic design and illustration, two arts that have their own definition but which can be powerful communicators. For this, we enter into them with Santi Vicente, architect for ETSA-UPV, who will help us by telling us about his experience in both fields.

Like many of Santi Vicente‘s classmates after several years of classical professional practice in architecture, he had to swim in the crisis, but his passion for other subjects made him learn in the study of other disciplines. So, for a year I made “Applied Arts of Sculpture” in the EASDV (School of Art and Design Superior in Valencia) and later photography in the Fotoarte School of Santiago de Chile.

With all that baggage acquired in the generation, production and communication of ideas, the estudio memosesmas was born. Thanks to this fact, he has had the fortune to give workshops in festivals such as Etsatopia (2017), IFAC (International Festival of Art and Construction, 2016) or FOA (Festival Octubre Ayora, 2016). Participate in group exhibitions at the Feria del Libro de Valencia, at the CCCC (Contemporary Culture Carmen Center) or at the MuVIM (Valencian Museum of Enlightenment and Modernity). And the luck of collaborating with professionals like Nituniyo in projects related to ephemeral architecture, such as faults, installations and window dressing, obtaining several prizes in several categories of the National Emporia Emporia Architecture Awards. To this day he is also a member and member of the Board of APIV (Association of Professionals of the Valencian Enlightenment).

“The one responsible for all this for good or bad is a server, Santi Vicente.”

Without further ado, we share the interview we recently made.

Santi Vicente · estudio memosesmas ©memosesmas
Santi Vicente · estudio memosesmas © memosesmas

How, when and why does memosesmas arise? 

It arises as a need to carry out ideas and concerns beyond the profession of architect, profession in which I was immersed back in 2013 in Santiago de Chile. The crisis in Spain made me go out in search of new job opportunities, and that possibility of seeing things from a distance, made me rethink where I wanted to apply all that «backpack» of acquired knowledge.

Leaving behind discourses beyond what is or is not architecture or how should be an architect, I was interested in where to apply that way of approaching projects in other areas that others could consider «minor», but that fascinated me.

Did you encounter many difficulties? Which were the most problematic?

Difficulties there were, there are and I believe there will always be. You have to understand that difficulties are a problem to solve and finding a solution, the engine of any advance. I feel very fortunate to have studied architecture, everything I have been able to learn and how that has influenced me both professionally and personally.

But in turn, one of the great shortcomings that I have had to supply on my own has been how to focus all that knowledge to the labor market:

«Nobody teaches you what rights you have as a worker, the steps necessary to be autonomous, or how a company is set up.»

How to recognize your skills and know how to transmit them, what professional opportunities exist for them and if they do not exist, how to face your own project … For me that remains one of the pending tasks of the university world. People with an infinity of skills and knowledge are formed who do not know how to apply them in the workplace.

How did you detect the need for this service?

More than a need for the service, it begins as a search to test my capabilities and concerns and see what sectors are an added value. I am fascinated by the world of ideas, how to carry them out and how to transmit them. Today it is in the world of graphic communication and illustration that I find myself most comfortable.

One of the lines of work in which I am very interested at present is the world of communication and dissemination of architecture. Illustration is essential in communication and is used with very good results in many media both in its physical and digital media. The list could be infinite and I believe that in the field of communication and dissemination of architecture has a lot of potential still to be developed.

La imagen construida de la arquitectura para la cooperación, 2018. Ilustración artículo de Ana Asensio. Publicado en el blog de Fundacion Arquia. © memosesmas
The built image of architecture for cooperation, 2018.
Illustration article by Ana Asensio. Published in the Fundacion Arquia blog. © memosesmas

¿How is the day to day in memosesmas

Well, although it may sound like a typical topic, there is no rigid work routine. You must adapt depending on the type of project that is being carried out, or the amount of work you have at that moment. More than seeing how day-to-day it is, I am more interested in seeing how I manage the time I spend at work.

The working time could be classified into three types: production (time dedicated to performing the tasks in its different phases), management (meetings with clients, budgets, contracts, emails, dissemination of projects in social networks, etc.) and investment ( personal projects, search for new orders, study of other sectors and professionals to see what is their operation, etc.)

And, juggling, I try to be as compensated as possible.

How is the process of design, development and marketing in memosesmas?

I think there is no pattern that is repeated routinely because there are no two projects or two clients alike. In this case you are not trying to sell a product, but you are offering a service. Therefore, to have a good communication with the client from the first moment I think is key, avoid many problems for both parties Try to know their real needs, development times and the budget available. The more relevant information, the better.

From there, a lot of time is invested in testing and discarding ideas. It is not a linear process, you always try to find the most coherent solution with what you intend to communicate. And that they trust in your work is fundamental to reach a successful conclusion.

Have you delegated functions and focused on specific parts within memosesmas?

Today I take care of all facets, I am the boy for everything. The projects that come to the study do not always have a defined pattern so I have the great fortune to meet the great professionals with whom I collaborate when the project requires it, and that they have me to collaborate in theirs. I consider that it is a fundamental part in the way of approaching the projects to find the best solution.

And as it shows, a button: Today I participate in various projects, such as in architecture communication with Ediciones Mínimas and projects of ephemeral installations, experimental failures and window dressing with Nituniyo.

Welcome are the collaborations.

What was (or will be) the critical moment once memosesmas started?

It is always starting with each new project that is presented in the study. Therefore we must be convinced that the critical moments do not disappear, we must know how to deal with them in order to evolve. Today I am very interested in internationalization.

Thanks to new technologies we have the possibility to work and solve problems to clients from different geographical points and time zones. That opens a range of possibilities that otherwise would not be possible.

Condecons, 2016. Instalación urbana. Festival Intramurs © Nituniyo+memosesmas
Condecons, 2016. Urban installation. Festival Intramurs © Nituniyo+memosesmas

What are your references?

As I imagine that for all the world, everything that falls into my hands is susceptible to being a reference in some aspect. Although later I do not have a direct reflection in my work, there are many things that interest me, I try not to have a filter and if there is one, it is quite porous.

It would be impossible to quote everyone, so I will say some related in one way or another with graphic communication and not architecture so that if someone has managed to get here, can investigate a little: Joan Brossa, Chema Madoz, Isidro Ferrer, Javier Jaén, Riki Blanco, Christoph NiemannSteinberg, Quino, Sempé, Mingote, Chumy Chúmez, Perich, Tono, Tute…

I think that, of all of them, what surprises me the most is the way of perceiving, transforming and transmitting reality. Making the selection would say that it is also humor, in some of its meanings, the transversal line that unites them all.

Which public / customer segment do you address?

To companies and professionals who need to visually communicate an idea. During all this time, I have worked in various fields of visual communication, many of them related to architecture.

I am very interested in applying the knowledge and tools of architecture to illustration and vice versa.

How and for what do you use the “new technologies”? Has the “network” facilitated your work?

First of all, I use them as an inexhaustible source of information that I would not otherwise be able to obtain: images, videos, tutorials … it is a channel to deepen on aspects that interest you, such as books, radio or cinema . On the other hand, the network is a fundamental communication tool. It allows you to communicate what you are doing, in what projects you are involved and to have a perception of who sees it and how it responds to it.

Making the most of it depends on each one. But like any tool, a misuse of it can lead you to nothing. I try to help social networks, without becoming a slave to them.

Ego construido, 2018. Ilustración editorial. Series © memosesmas
Ego built, 2018. Editorial illustration. Series © memosesmas

How do you see the future of architecture? And the one of the profession?

As a professional who has become detached from the architectural activity itself, I see myself with little ability to predict or suggest about architecture “in capital letters”.

But of all this I am very interested in people who finish the race, who have an amazing amount of knowledge and many concerns to answer and the current job market of the profession does not offer them how or where to apply this acquired knowledge.

And try to convert that need to find its place in virtue.

What improvements do you think are fundamental and should be implemented immediately?

Personally, I think it is important to reflect on the conscience of the collective, of “guild”. I am fortunate to be part of a direct way in the APIV (Association of Professionals of the Valencian Enlightenment). Generate a critical mass of people related to work, who have your same concerns and try to disclose and improve the professional practices of the sector where you want to develop seems to me essential today.

The use of Professional Associations as places of professional claim and not only as bureaucratic management machines should be essential. I am convinced that there are already some colleges, associations and groups in architecture that are aware of this and try to carry this out.

We must give the importance that it deserves to the idea of a collective and that is only achieved by joining forces and interests.

Proyecto de edificio de uso mixto en Loja, 2017. Ilustración de arquitectura. Cliente: Ana Asensio © memosesmas
Mixed-use building project in Loja, 2017. Architecture illustration. Client: Ana Asensio © memosesmas

Are you happy with the trajectory made so far? What future projects await you?

Looking away, I can feel very lucky. Both for the projects in which I have been involved, and for the professionals with whom I have had the pleasure of collaborating. The trajectory has not been pretended. There are those who begin by being very clear about where they want to go.

In my case, everything started from a concern, a need to try different fields that little by little have been shaped by what I do today. Future projects there are many but as always, the most important right now are the ones I have in hand.

I hope the futures are fulfilled and can tell you about them.

To finish, what would you advise the current students and future architecture professionals?

Advice I do not have for me, says the popular proverb. I heard once that when someone gives advice, he is talking to himself in the past (being more precise, it was at the Fist conference in MAD minute 01:04. I strongly recommend it).

In that case I would say that the right to be wrong is granted. Let them try and find where they think they can offer the best of themselves with the knowledge and tools acquired, which are not few and that fight for it.

Paraíso runner, 2018. Ilustración editorial © memosesmas
Paraíso runner, 2018. Ilustración editorial © memosesmas

Santi Vicente · estudio memosesmas
February 2019

Interview by Ana Barreiro Blanco and Alberto Alonso Oro. Thank Santi Vicente for his time and predisposition with this small space.

[:]

Ana Barreiro Blanco
Ana Barreiro Blancohttps://tallerabierto.gal/gl/
Arquitecta y socia fundadora de gestión cultural taller abierto
ARTÍCULOS RELACIONADOS
ARTÍCULOS DEL AUTOR
0 0 votos
Article Rating
Suscribirse
Notificarme
guest
0 Comments
Los más recientes
Los más viejos Los más votados

Espónsor

Síguenos

23,683FansMe gusta
5,321SeguidoresSeguir
1,844SeguidoresSeguir
23,782SeguidoresSeguir

Promoción

También:

feedly

Columnistas destacados

Íñigo García Odiaga
87 Publicaciones0 COMENTARIOS
Antonio S. Río Vázquez
57 Publicaciones0 COMENTARIOS
José del Carmen Palacios Aguilar
54 Publicaciones0 COMENTARIOS
Aldo G. Facho Dede
50 Publicaciones0 COMENTARIOS