IniciocapturasarquitectosLos dictadores y el cine | Jorge GorostizaOs ditadores e o cinema...

[:es]Los dictadores y el cine | Jorge Gorostiza[:gl]Os ditadores e o cinema | Jorge Gorostiza[:en]Dictators and the cinema | Jorge Gorostiza[:]

[:es]

Hace unas semanas en una cena, una amiga planteó que a pesar de todo lo que nos interesa y gusta el cine, no debíamos olvidar que casi todos los dictadores también habían sido muy aficionados al séptimo arte; ella mencionó a Hitler, Mussolini y Franco, yo añadí a Stalin, sin recordar entonces la película El círculo del poder.

Dirigida por Andréi Mijalkov Konchalovski en 1991, inspirada en la vida de Alexandr Ganshin, el proyeccionista privado de Stalin, también mencioné a Kim Jong-Il que antes de ser líder de su país, dirigió el departamento de Artes Culturales del Departamento de Agitación y Propaganda, y los estudios de cine de Corea del Norte, siendo productor y guionista de muchas películas e incluso escribió el libro Sobre el arte del cine en 1973.

Planta baja del Berghof, la residencia de vacaciones de Hitler. El número 9 es la dependencia destinada a la cabina de proyección.
Planta baja del Berghof, la residencia de vacaciones de Hitler.
El número 9 es la dependencia destinada a la cabina de proyección.

Volviendo a Hitler, cuando se le menciona casi siempre es necesario acudir a las memorias de su arquitecto Albert Speer y en ellas cuenta lo siguiente:

«Hitler hablaba con Goebbels para elegir las películas, que por lo general eran las mismas que se proyectaban en los cines de Berlín. Las prefería ligeras, de amor o comedias. También había que conseguir lo antes posible las películas en que intervinieran Jannings y Rühmann, Henny Porten, Lil Dagover, Olga Chekova, Zarah Leander o Jenny Jugo.

Las películas musicales que enseñaran mucha pierna tenían su entusiasmo asegurado. Veíamos a menúdo producciones extranjeras, incluso las que le estaban negadas al público alemán. En cambio, no había casi ninguna deportiva ni de montañismo, ni documentales sobre animales o paisajes, o que hablaran de países extranjeros. Hitler tampoco tenía ningún interés en las películas cómicas que a mí me gustaban, como las de Buster Keaton o Charlie Chaplin.

La producción alemana no bastaba ni con mucho para suministrar las dos nuevas películas que se necesitaban cada día, por lo que muchas se proyectaban varias veces. Significativamente, nunca se repetían las de argumento trágico, pero sí las que eran muy espectaculares o aquellas en que aparecían sus actores favoritos.

Hitler mantuvo esa forma de seleccionar las películas y la costumbre de ver una o dos cada noche hasta el comienzo de la guerra

También en una entrevista que James P. O’Donell le hizo a Speer en 1969, se comentaba la relación de Hitler con el cine:

«En otra de nuestras conversaciones, Speer me contó que el Palacio del Führer estaba modelado, en parte, sobre la Casa Dorada de Nerón. Entonces me di cuenta, por primera vez, por qué El gran dictador, de Charlie Chaplin, y La subida al poder de Arturo II podía haber sido impedida, de Berthold Brecht, no llegaron, en cierto sentido, a realizar plenamente su objetivo; ya que:

«Es imposible hacer literatura satírica o humorística acerca de Hitler, por lo mismo que nunca ha sido posible escribir una buena comedia sobre Nerón o Calígula. Hay demasiada sangre en el escenario…».

Le pregunté a Speer si habla visto El gran dictador, de Chaplín, y me dijo que no.

«Goebbels enviaba películas desde Berlín, incluso films de Hollywood. Llegué a ver unas setecientas. Dos de mis actores favoritos eran Chaplin y Buster Keaton; pero Hitler los detestaba. Decía que eran grotescos. Nunca quiso verlos…»»

La comedia a veces es más corrosiva que el cine directamente político y por eso es lógico que a los dictadores les incomodaran los comediantes.

La semana pasada comentaba en este espacio, el peligroso incremento del racismo y el ascenso de los partidos políticos y grupos diversos que lo alientan, seguro que entre sus líderes también habrá quienes adoren el cine, la banalidad del mal no evita la naturaleza de la maldad y, sobre todo, sus acciones y consecuencias.

Jorge Gorostiza, Doctor arquitecto.
Santa Cruz de Tenerife, agosto 2018
Autor del blog Arquitectura+Cine+Ciudad

[:gl]

Hai unhas semanas nunha cea, unha amiga expuxo que a pesar de todo o que nos interesa e gusta o cinema, non debiamos esquecer que case todos os ditadores tamén foran moi afeccionados á sétima arte; ela mencionou a Hitler, Mussolini e Franco, eu engadín a Stalin, sen lembrar entón a película O círculo do poder.

Dirixida por Andréi Mijalkov Konchalovski en 1991, inspirada na vida de Alexandr Ganshin, o proyeccionista privado de Stalin, tamén mencionei a Kim Jong- Il que antes de ser líder do seu país, dirixiu o departamento de Artes Culturais do Departamento de Axitación e Propaganda, e os estudos de cinema de Corea do Norte, sendo produtor e guionista de moitas películas e mesmo escribiu o libro Sobre a arte do cinema en 1973.

Planta baja del Berghof, la residencia de vacaciones de Hitler. El número 9 es la dependencia destinada a la cabina de proyección.
Planta baixa da Berghof, a residencia de vacacións de Hitler.
O número 9 é a dependencia destinada a cabina de proxeción.

Volvendo a Hitler, cando se lle menciona case sempre é necesario acudir ás memorias do seu arquitecto Albert Speer e nelas conta o seguinte:

«Hitler falaba con Goebbels para elixir as películas, que polo xeral eran as mesmas que se proxectaban nos cinemas de Berlín. Preferíaas lixeiras, de amor ou comedias. Tamén había que conseguir canto antes as películas en que interviñesen Jannings e Rühmann, Henny Porten, Lil Dagover, Olga Chekova, Zarah Leander ou Jenny Jugo.

As películas musicais que ensinasen moita perna tiñan o seu entusiasmo asegurado. Viamos a menúdo producións estranxeiras, incluso as que lle estaban negadas ao público alemán. En cambio, non había case ningunha deportiva nin de montañismo, nin documentais sobre animais ou paisaxes, ou que falasen de países estranxeiros. Hitler tampouco tiña ningún interese nas películas cómicas que a min gustábanme, como as de Buster Keaton ou Charlie Chaplin.

A produción alemá non bastaba nin con moito para fornecer as dúas novas películas que se necesitaban cada día, polo que moitas se proxectaban varias veces. Significativamente, nunca se repetían as de argumento tráxico, pero si as que eran moi espectaculares ou aquelas en que aparecían os seus actores favoritos.

Hitler mantivo esa forma de seleccionar as películas e o costume de ver unha ou dúas cada noite ata o comezo da guerra

Tamén nunha entrevista que James P. O’Donell fíxolle a Speer en 1969, comentábase a relación de Hitler co cinema:

«Noutra das nosas conversacións, Speer contoume que o Palacio do Führer estaba modelado, en parte, sobre a Casa Dourada de Nerón. Entón deime conta, por primeira vez, por que O gran ditador, de Charlie Chaplin, e A subida ao poder de Arturo II podía ser impedida, de Berthold Brecht, non chegaron, en certo sentido, a realizar plenamente o seu obxectivo; xa que:

«É imposible facer literatura satírica ou humorística acerca de Hitler, polo mesmo que nunca foi posible escribir unha boa comedia sobre Nerón ou Calígula. Hai demasiado sangue no escenario…».

Pregunteille a Speer se fala visto O gran ditador, de Chaplín, e díxome que non.

«Goebbels enviaba películas desde Berlín, mesmo films de Hollywood. Cheguei a ver unhas setecentas. Dous dos meus actores favoritos eran Chaplin e Buster Keaton; pero Hitler detestábaos. Dicía que eran grotescos. Nunca quixo velos…»»

A comedia ás veces é máis corrosiva que o cinema directamente político e por iso é lóxico que aos ditadores incomodásenlles os comediantes.

A semana pasada comentaba neste espazo, o perigoso incremento do racismo e o ascenso dos partidos políticos e grupos diversos que o alentan, seguro que entre os seus líderes tamén haberá quen adore o cinema, a banalidade do mal non evita a natureza da maldade e, sobre todo, as súas accións e consecuencias.

Jorge Gorostiza, Doutor arquitecto.
Santa Cruz de Tenerife, agosto 2018
Autor do blogue Arquitectura+Cine+Ciudad

[:en]

A few weeks ago at a dinner, a friend said that despite everything that interests us and likes the cinema, we should not forget that almost all dictators had also been very fond of the seventh art; She mentioned Hitler, Mussolini and Franco, I added Stalin, without remembering then the movie El círculo del poder.

Directed by Andréi Mijalkov Konchalovski in 1991, inspired by the life of Alexandr Ganshin, Stalin’s private projectionist, I also mentioned to Kim Jong-Il that before being leader of his country, he directed the Department of Cultural Arts of the Department of Agitation and Propaganda , and film studios in North Korea, being a producer and screenwriter of many films and even wrote the book  Sobre el arte del cine in 1973.

Planta baja del Berghof, la residencia de vacaciones de Hitler. El número 9 es la dependencia destinada a la cabina de proyección.
Ground floor of the Berghof, Hitler’s holiday residence. The number 9 is the unit assigned to the projection booth.

Returning to Hitler, when it is mentioned almost always it is necessary to go to the memoirs of its architect Albert Speer and in them it counts the following thing:

«Hitler spoke with Goebbels to choose the films, which were usually the same as those projected in Berlin theaters. I preferred them light, love or comedies. It was also necessary to get films as soon as possible with Jannings and Rühmann, Henny Porten, Lil Dagover, Olga Chekova, Zarah Leander or Jenny Jugo.

Musical films that taught a lot of leg had their enthusiasm assured. We saw a lot of foreign productions, even those that were denied to the German public. On the other hand, there was almost no sports or mountaineering, documentaries about animals or landscapes, or talking about foreign countries. Hitler also had no interest in comic films that I liked, such as those of Buster Keaton or Charlie Chaplin.

German production was not enough to supply the two new films that were needed every day, so many were screened several times. Significantly, those with a tragic argument were never repeated, but those that were very spectacular or those in which their favorite actors appeared.

Hitler maintained that way of selecting movies and the habit of seeing one or two each night until the beginning of the war.»

Also in an interview that James P. O’Donell made to Speer in 1969, the relation of Hitler with the cinema was commented:

«In another of our conversations, Speer told me that the Führer’s Palace was modeled, in part, on Nero’s Golden House. Then I realized, for the first time, why The Great Dictator, by Charlie Chaplin, and The Rise to Power of Arthur II could have been prevented, by Berthold Brecht, did not come, in a certain sense, to fully realize his goal; as:

«It is impossible to make satirical or humorous literature about Hitler, for the same reason that it has never been possible to write a good comedy about Nero or Caligula, there is too much blood on stage…».

I asked Speer if he had seen The great dictator, de Chaplín, and he said no.

«Goebbels sent movies from Berlin, including Hollywood films, I got to see some 700. Two of my favorite actors were Chaplin and Buster Keaton, but Hitler hated them, he said they were grotesque, he never wanted to see them…»»

Comedy is sometimes more corrosive than directly political cinema and that is why it is logical that comedians should be uncomfortable with dictators.

Last week commented in this space, the dangerous increase in racism and the rise of political parties and diverse groups that encourage it, surely among its leaders there will also be those who love cinema, the banality of evil does not avoid the nature of evil and, above all, its actions and consequences.

Jorge Gorostiza, PhD architect.
Santa Cruz de Tenerife, august 2018
Author of the blog Arquitectura+Cine+Ciudad

[:]

Jorge Gorostiza
Jorge Gorostizahttp://cinearquitecturaciudad.blogspot.com.es/
Doctor arquitecto por la UPM, 2015. He publicado bastantes libros y muchos artículos, he impartido conferencias, he sido comisario de exposiciones y jurado en muchísmos festivales. Si quieren saber más no duden en consultar mi blog ARQUITECTURA + CINE + CIUDAD. En este blog se irán recogiendo artículos y textos dispersos por la Web, así como otros publicados y libres de derechos, que traten sobre Cine, Arquitectura y Ciudad. Así quienes estén interesados por las relaciones entre la ficción y la realidad, podrán tener más argumentos para profundizar en esas relaciones. No es un blog en el que se vayan a hacer comentarios sobre las vivencias personales de su responsable, que además a nadie interesan. Por supuesto que está abierto a cualquiera que le gusten estos temas, sirviendo como foro de debate y como lugar donde todos podamos aprender con las ideas de los demás.
ARTÍCULOS RELACIONADOS
ARTÍCULOS DEL AUTOR
0 0 votos
Article Rating
Suscribirse
Notificarme
guest
0 Comments
Los más recientes
Los más viejos Los más votados

Espónsor

Síguenos

23,683FansMe gusta
5,321SeguidoresSeguir
1,844SeguidoresSeguir
23,782SeguidoresSeguir

Promoción

También:

feedly

Columnistas destacados

Íñigo García Odiaga
87 Publicaciones0 COMENTARIOS
Antonio S. Río Vázquez
57 Publicaciones0 COMENTARIOS
José del Carmen Palacios Aguilar
54 Publicaciones0 COMENTARIOS
Aldo G. Facho Dede
50 Publicaciones0 COMENTARIOS