[:es]
«En manos del arquitecto, el lápiz constituye un puente entre la mente que imagina y la imagen que aparece en la hoja de papel; en el éxtasis del trabajo, el dibujante olvida tanto su mano como el lápiz y la imagen emerge como si fuera una proyección automática de la mente que imagina; o quizá sea la mano la que verdaderamente imagina en tanto que existe en la vida del mundo, la realidad del espacio, materia y tiempo, la condición física misma del objeto imaginado.»
Juhani Pallasmaa, –La mano que piensa-.
Las destrezas, la inteligencia creativa y las capacidades conceptuales de todo aquel que busca satisfacer un resultado físico pasan siempre por el canal de nuestra extremidad más preparada, más hábil y capaz, y allí se produce una suerte de traducción mágica, inesperada. Emerge una fascinación, una atracción incontrolada, un hechizo que traslada la atención, y disloca el significado.
Debajo del dibujo de la mano atenta hay mucho más que una representación. Aparecen códigos de interpretación que surgen de la memoria y de esa sabiduría que, efectivamente, es existencial pero también corporal. La mano detenta un poder de transformación y figuración inmenso.
El lápiz dibuja no sólo lo que ve, también lo que se puede llegar a ver, más allá de lo inmediato. Y esa generosa amplitud provoca que la mano y su dibujo sean capaces de alterar el ánimo y la intención.
A veces, muchas veces, da la sensación de que el dibujo no naciera de la mente del que lo realiza. Pareciera que tuviera vida propia y surgiera de un lugar no reconocible. Pero la mano, es palpable, ha sido quien lo ha producido. Sus movimientos, podríamos pensar que inconscientes, han derivado en un producto tan esencial como asombroso.
Está ahí y su lectura y traducción pueden llevar a nuevas reflexiones y sensaciones. No sé sabe porqué, pero dice cosas que antes de aparecer ese dibujo no estaban.
De nuestra capacidad de sorpresa y embrujo ante lo que trasluce la mano depende nuestro poder de transformación.
No en vano el verbo dibujar viene del francés «deboisser», literalmente -labrar en madera-. Y de ahí se ha venido a conjugar todo lo relacionado con debastar, esbozar, esculpir… y obrar.
Sergio de Miguel, Doctor arquitecto
Madrid, noviembre 2017
Publicado en Grupo docente y de investigación para la arquitectura Grupo 4! de la ETSAM.
[:gl]
«En mans do arquitecto, o á piz constitúe unha ponte entre a mente que imaxina e a imaxe que aparece na folla de papel; na éxtase do traballo, o debuxante esquece tanto a súa man como o lapis e a imaxe emerxe coma se fose unha proxección automática da mente que imaxina; ou quizá sexa a man a que verdadeiramente imaxina en tanto que existe na vida do mundo, a realidade do espazo, materia e tempo, a condición física mesma do obxecto imaxinado.»
Juhani Pallasmaa, –A man que pensa-.
As destrezas, a intelixencia creativa e as capacidades conceptuais de todo aquel que busca satisfacer un resultado físico pasan sempre pola canle da nosa extremidade máis preparada, máis hábil e capaz, e alí prodúcese unha sorte de tradución máxica, inesperada. Emerxe unha fascinación, unha atracción incontrolada, un feitizo que traslada a atención, e disloca o significado.
Debaixo do debuxo da man atenta hai moito máis que unha representación. Aparecen códigos de interpretación que xorden da memoria e desa sabedoría que, efectivamente, é existencial pero tamén corporal. A man detenta un poder de transformación e figuración inmenso.
O lapis debuxa non só o que ve, tamén o que se pode chegar a ver, máis aló do inmediato. E esa xenerosa amplitude provoca que a man e o seu debuxo sexan capaces de alterar o ánimo e a intención.
Ás veces, moitas veces, dá a sensación de que o debuxo non nacese da mente do que o realiza. Parecese que tivese vida propia e xurdise dun lugar non reconocible. Pero a man, é palpable, foi quen o produza. Os seus movimentos, poderiamos pensar que inconscientes, derivaron nun produto tan esencial como asombroso.
Está aí e a súa lectura e tradución poden levar a novas reflexións e sensacións. Non sei sabe porqué, pero di cousas que antes de aparecer ese debuxo non estaban.
Da nosa capacidade de sorpresa e encanto ante o que trasluce a man depende o noso poder de transformación.
Non en balde o verbo debuxar vén do francés «deboisser», literalmente -labrar en madeira-. E de ahií veuse a conxugar todo o relacionado con debastar, esbozar, esculpir… e obrar.
Sergio de Miguel, Doutor arquitecto
Madrid, novembro 2017
Publicado en Grupo docente e de investigación para a arquitectura Grupo 4! da ETSAM.
[:en]
«In hands of the architect, the la’piz constitutes a bridge between the mind that he imagines and the image that appears in the leaf of paper; in the ecstasy of the work, the draftsman forgets both his hand and the pencil and the image emerges as if it was an automatic projection of the mind that he imagines; or probably it is the hand the one that really he imagines while it exists in the life of the world, the reality of the space, matter and time, the physical condition itself of the imagined object.»
Juhani Pallasmaa, –The hand that he thinks-.
The skills, the creative intelligence and the conceptual capacities of everything that one that seeks to satisfy a result fi’sico spend always for the channel of our most prepared, more skilful and capable extremity, and there there takes place a luck of magic, unexpected translation. It emerges a fascination, an uncontrolled attraction, a charm that the atencio’n moves, and dislocates the meaning.
Under the drawing of the attentive hand it is much more than a representation. There appear codes of interpretation that arise from the memory and of this wisdom that, really, is existential but also corporal. The hand holds an immense power of transformation and imagination.
The pencil draws not only what sees, also what it is possible to manage to see, beyond the immediate thing. And this generous extent provokes that the hand and his drawing are capable of altering the spirit and the intention.
Sometimes, often, it gives the sensation that the drawing was not born of the mind of the one that realizes it. It seemed that it had own life and was arising from a not recognizable place. But the hand, it is palpable, has been the one who has produced it. His movements, we might think that unconscious, they have derived in a product so essential as amazing.
It is there and his reading and translation they can lead to new reflections and sensations. Do not be know porqué, but he says things that before this drawing appears were not.
On our capacity of surprise and spell before what it reveals the hand our power of transformation depends.
Not uselessly the verb to draw comes from the Frenchman «deboisser«, literally – to work in wood-. And of ahií one has come to bring together everything related with debastar, to outline, esculpir … and to act.
Sergio de Miguel, PhD architect
Madrid, november 2017
Published in educational Group and of investigation for the architecture Group 4! Of the ETSAM.
[:]




