[:es]
«Nadie come naranjas bajo la luna llena».
Federico García Lorca
Cuando tenemos que proceder, en cualquier ámbito, lo hacemos mediante distinciones, mediante elecciones disyuntivas. Entonces procuramos discernir categorías amplias. A menudo involuntarias. Pero lo que siempre distinguimos, por puro instinto, es todo aquello que relaciona y une frente lo que aleja y separa. Lo que es propio y cercano de lo que es ajeno y apartado. Lo que involucra y envuelve frente a lo que escinde y distancia.
Lo igual, esa fuerte relación de pertenencia y afinidad, es aquello que designa lo favorable, lo bien dispuesto, incluso lo justo y equilibrado. Nuestra natural tendencia a la equidad nos hace proclives a todo aquello que consigue provocar esa manifestación de proximidad consciente.
Lo distinto, lo separado y diferente, es por el contrario detectado como inconveniente. Perturbador. Estimula la distancia, física y psicológica, e incorpora condiciones automáticas de exclusión. Como entendemos que difiere, que no atiende a lo más próximo, provoca un inmediato alejamiento. Lo impar, lo no igual, pareciera que obedece a reglas inversas.
Pero es sentido que los contrarios producen tensión entre sí. Y la oportuna interrelación de lo igual con lo distinto induce a atractivos fenómenos de extrañamiento, a contrastes eficaces. En su presencia puede llegar a surgir nuestra más abierta capacidad de asimilación y disposición. Es preciso saber ver y juntar, mirar y medir la amplitud de la oposición. Con un merecido equilibrio entre diversos podemos descubrir y proponer nuevos caminos de resolución, y en su pertinencia encontrar el significado último.
Procedamos mediante la pregunta capaz.
¿Es igual o distinto?
Con fortuna será igual y distinto a la vez.
Que así sea.
Sergio de Miguel, Doctor arquitecto
Madrid, Abril 2018
Publicado en Grupo docente y de investigación para la arquitectura Grupo 4! de la ETSAM.[:gl]
«Ninguén come laranxas baixo a lúa chea».
Federico García Lorca
Cando temos que proceder, en calquera ámbito, facémolo mediante distincións, mediante eleccións disxuntivas. Entón procuramos discernir categorías amplas. A miúdo involuntarias. Pero o que sempre distinguimos, por puro instinto, é todo aquilo que relaciona e une fronte o que afasta e separa. O que é propio e próximo do que é alleo e apartado. O que involucra e envolve fronte ao que escinde e distancia.
O igual, esa forte relación de pertenza e afinidade, é aquilo que designa o favorable, o ben disposto, incluso o xusto e equilibrado. A nosa natural tendencia á equidade fainos proclives a todo aquilo que consegue provocar esa manifestación de proximidade consciente.
O distinto, o separado e diferente, é pola contra detectado como inconveniente. Perturbador. Estimula a distancia, física e psicolóxica, e incorpora condicións automáticas de exclusión. Como entendemos que difire, que non atende todo o máis próximo, provoca un inmediato afastamento. O impar, o non igual, parecese que obedece a regras inversas.
PPero é sentido que os contrarios producen tensión entre si. E a oportuna interrelación do igual co distinto induce a atractivos fenómenos de extrañamiento, a contrastes eficaces. Na súa presenza pode chegar a xurdir nosa máis aberta capacidade de asimilación e disposición. É preciso saber ver e xuntar, mirar e medir a amplitude da oposición. Cun merecido equilibrio entre diversos podemos descubrir e propoñer novos camiños de resolución, e na súa pertinencia atopar o significado último.
Procedamos mediante a pregunta capaz.
É igual ou distinto?
Con fortuna será igual e distinto á vez.
Que así sexa.
Sergio de Miguel, Doutor arquitecto
Madrid, Abril 2018
Publicado en Grupo docente e de investigación para a arquitectura Grupo 4! da ETSAM.[:en]
«Nadie come naranjas bajo la luna llena».
Federico García Lorca
When we have to proceed, in any area, we do so through distinctions, through disjunctive elections. Then we try to discern broad categories. Often involuntary. But what we always distinguish, by pure instinct, is everything that relates and unites in front of what separates and separates. What is proper and close to what is foreign and apart. What it involves and involves in front of what splits and distance.
The same, that strong relation of belonging and affinity, is what designates the favorable, the well-disposed, even the just and balanced. Our natural tendency to equity makes us prone to everything that provokes this manifestation of conscious proximity.
What is different, what is separate and different, is on the contrary detected as an inconvenience. Disturbing. Stimulates distance, physical and psychological, and incorporates automatic conditions of exclusion. As we understand that it differs, that it does not attend to the nearest, it causes an immediate distancing. The odd, the unequal, seems to obey inverse rules.
But it is sense that the opposites produce tension among themselves. And the opportune interrelation of the equal with the different induces attractive phenomena of estrangement, to effective contrasts. In his presence, our most open capacity for assimilation and disposition may arise. It is necessary to know how to see and gather, look and measure the extent of the opposition. With a well-deserved balance between diverse we can discover and propose new paths of resolution, and in its relevance find the ultimate meaning.
Let’s proceed by the capable question.
Is it the same or different?
With luck it will be the same and different at the same time.
So be it.
Sergio de Miguel, PhD architect
Madrid, April 2018
It´s published in Group teaching and research for architecture Group 4! of the ETSAM.[:]




