[:es]
“No habrá una sola cosa que no sea una nube. Lo son las catedrales de vasta piedra y bíblicos cristales que el tiempo allanará. Lo es la Odisea, que cambia como el mar. Algo hay distinto cada vez que la abrimos”.
El pensamiento humano es un misterio. Soporta una variedad de formas inimaginable. Detenta continuos cambios y velocidades. Es muy fugaz, pero a la vez profundo e inaprehensible. Es sorprendentemente simultáneo y ubicuo. Y aunque se pretenda no se puede sentir en su totalidad, ni en su intimidad. Podría derivarse que su superficie es de la misma naturaleza que su interior, pero su estructura, incluso su genealogía, es insondable y hermética. Es tan episódico como entero. Y nunca, en ninguna ocasión, se puede completar.
Muchos han visto el pensamiento como una nube. El acto de pensar supone construir un sistema de conocimiento pretendidamente integral, alternando continuamente localizaciones con visiones. A menudo roza la arrogancia de pretender la totalidad pero en su levedad, como soñaba Italo Calvino,
“invita a volar como las brujas encima de utensilios humildes”.
Hacer arquitectura es, aunque silbe a simplificación, abordar desde el pensamiento y la acción la complejidad de la vida del hombre. Y ese pensamiento que deriva en acción supone abordar conscientemente un cuerpo tan etéreo como inexplicable. La bruma es persistente y se requiere valentía y arrojo para internarse con determinación en ella. Aunque no esperemos nada más que aquello que seamos capaces de capturar y materializar.
Buscamos materializar el pensamiento. Y esa paradoja entre lo asible y lo inasible, entre lo mensurable y lo inconmensurable, nos posiciona en una perplejidad constante. Nos mantenemos entre la ignorancia y la certeza, entre el escepticismo y el dogmatismo, en un territorio que despejamos como ajeno al sacar provecho de esa perturbación que entendemos es fértil, sutil y tensa. Se trata de un afortunado estado mental en el que un complicado juego de propósitos, vaguedades, preferencias, cálculos y sentimientos nos lleva a localizarnos en una búsqueda creativa. Adoptando una actitud vital. Se trata de un suspiro interno, animado por la duda, la sorpresa y el asombro. Por el método, la eficacia y el esclarecimiento. Como elocuentemente dijo Thomas Mann capaz de
“infundir el entusiasmo del espíritu en la materia”.
Sin esa perplejidad, sin la incertidumbre activa, no hay ocurrencias. No hay aprendizaje. Tan es así el resorte de la creación.
Es como aquel juego de las nubes, recuerdas, donde las formas al viento invitaban a proponer significados sorprendentes.
Sergio de Miguel, Doctor arquitecto
Madrid, Mayo 2018
Publicado en Grupo docente y de investigación para la arquitectura Grupo 4! de la ETSAM.
[:gl]
“Non habrá unha soa cousa que non sexa unha nube. O son as catedrais de vasta pedra e bí blicos cristais que o tempo achandasé. O é a Odisea, que cambia como o mar. Algo hai distinto cada vez que a abrimos”.
O pensamento humano é un misterio. Soporta unha variedade de formas inimaxinable. Detenta continuos cambios e velocidades. É moi fugaz, pero á vez profundo e inaprehensible. É sorprendentemente simultá neo e ubicuo. E aínda que se pretenda non se pode sentir na súa totalidade, nin na súa intimidade. Podría derivarse que a súa superficie é da mesma natureza que o seu interior, pero a súa estrutura, mesmo a súa xenealoxía, é insondable e hermé tica. É tan episódico como enteiro. E nunca, en ningunha ocasió n, pódese completar.
Moitos viron o pensamento como unha nube. O acto de pensar supón construír un sistema de coñecemento pretendidamente integral, alternando continuamente localizacións con visións. A miúdo roza a arrogancia de pretender a totalidade pero no seu levedade, como soñaba Italo Calvino,
“convida a voar como as bruxas encima de utensilios humildes”.
Facer arquitectura é, aínda que asubiar a simplificación, abordar desde o pensamento e a acción a complexidade da vida do home. E ese pensamento que deriva en acción supón abordar conscientemente un corpo tan etéreo como inexplicable. A bruma é persistente e requírese valentía e arroxo para internarse con determinación nela. Aínda que non esperemos nada máis que aquilo que sexamos capaces de capturar e materializar.
Buscamos materializar o pensamento. E ese paradoxo entre o asible e o inasible, entre o mensurable e o inconmensurable, posiciónanos nunha perplexidade constante. Mantémonos entre a ignorancia e a certeza, entre o escepticismo e o dogmatismo, nun territorio que despexamos como alleo ao sacar proveito desa perturbación que entendemos é fértil, sutil e tensa. Trátase dun afortunado estado mental no que un complicado xogo de propósitos, vaguedades, preferencias, cálculos e sentimentos lévanos a localizarnos nunha búsqueda creativa. Adoptando unha actitude vital. Trátase dun suspiro interno, animado pola dúbida, a sorpresa e o asombro. Polo método, a eficacia e o esclarecemento. Como elocuentemente dixo Thomas Mann capaz de
“infundir o entusiasmo do espírito na materia”.
Sen esa perplexidade, sen a incerteza activa, non hai ocorrencias. Non hai aprendizaxe. Tan é así o resorte da creación.
É como aquel xogo das nubes, lembras, onde as formas ao vento convidaban a propoñer significados sorprendentes.
Sergio de Miguel, Doutor arquitecto
Madrid, Maio 2018
Publicado en Grupo docente e de investigación para a arquitecturaa Grupo 4! da ETSAM.
[:en]
“There will not be a single thing that is not a cloud. They are the cathedrals of vast stone and biblical crystals that time will pave. It is the Odyssey, which changes like the sea. There is something different every time we open it”.
Human thought is a mystery. It supports a variety of unimaginable forms. Hold continuous changes and speeds. It is very fleeting, but at the same time deep and incomprehensible. It is surprisingly simultaneous and ubiquitous. And even if it is intended, it cannot be felt in its totality, nor in its privacy. It could be derived that its surface is of the same nature as its interior, but its structure, including its genealogy, is unfathomable and hermetic. It is as episodic as whole. And never, on any occasion, can it be completed.
Many have seen thought as a cloud. The act of thinking involves building a supposedly comprehensive knowledge system, continuously alternating locations with visions. Often it touches the arrogance of pretending the totality but in its lightness, as Italo Calvino dreamed,
“invites you to fly like witches on humble utensils”.
To make architecture is, although it whistles to simplification, to approach from the thought and the action the complexity of the life of the man. And that thought that leads to action involves consciously addressing a body as ethereal as inexplicable. The mist is persistent and courage and courage are required to enter with determination in it. Although we expect nothing more than what we are capable of capturing and materializing.
We seek to materialize the thought. And that paradox between the asible and the unattainable, between the measurable and the immeasurable, positions us in a constant perplexity. We stand between ignorance and certainty, between skepticism and dogmatism, in a territory we clear as alien by taking advantage of that disturbance that we understand is fertile, subtle and tense. It is a fortunate state of mind in which a complicated set of purposes, vagueness, preferences, calculations and feelings leads us to locate ourselves in a creative search. Adopting a vital attitude. It is an internal sigh, animated by doubt, surprise and amazement. By method, efficiency and clarification. As Thomas Mann Mann eloquently said able to
“infusing the enthusiasm of the spirit in matter”.
Without that perplexity, without active uncertainty, there are no occurrences. There is no learning. So is the spring of creation.
It’s like that game of clouds, remember, where the shapes in the wind invited to propose surprising meanings.
Sergio de Miguel, PhD architect
Madrid, May 2018
Published in Teaching and research group for architecture Grupo 4! by ETSAM.
[:]




