IniciobalizaBlanca Espigares Rooney · MasQueTours

Blanca Espigares Rooney · MasQueTours

[:es]

Y ahora que se acerca la temporada de buen tiempo y ocio viajamos a Granada para conocer MasQueTours y entrevistar a Blanca Espigares Rooney, la doctora arquitecta que ha puesto en marcha este proyecto.

MasQueTours transforma el concepto de visita guiada para convertirla en una experiencia de conocimiento del lugar, realizada en espiral, a través de diferentes escalas: desde el territorio y su geografía hasta el detalle del alicatado o del tallado en piedra o madera. Acompañada además de una arquitecta granadina, hija, nieta, bisnieta y tataranieta de alhambreños (personas que han nacido y habitado la Alhambra desde el s. XIX llegando a conformar un barrio más de Granada), que conoce cada matiz de su historia.”

Blanca, desde estudiante ya se planteaba los problemas de comunicación que tenía la arquitectura y el absoluto distanciamiento para con los no-arquitectos. Desde siempre pluridisciplinar, cree que la única manera de «narrar» las ciudades para una adecuada comprensión es contar su arquitectura desde la escala mayor a la menor y siempre combinando con diferentes campos del conocimiento como la historia, la antropología, el arte o la literatura, para realizar un acercamiento global y completo. Y esa manera de contar las ciudades, sus contextos y sus arquitecturas, es tras muchos años de reflexión, el germen de su nuevo proyecto MasQueTours.

Por ello que mejor realizar estos recorridos de la mano de arquitectos lo que nos garantiza un profundo conocimiento de la arquitectura y la construcción local.

Sin más os dejamos con la entrevista que nos concedió hace unas semanas.

Blanca Espigares Rooney | MasQueTours
Blanca Espigares Rooney | MasQueTours

¿Cómo, cuándo y por qué nace “MasQueTours?

Yo no lo sabía pero llevaba conmigo toda la vida. Sin darme cuenta llevo contando Granada y la Alhambra desde pequeña. Quizás porque cuanto más leía, más quería contarle a todos mis descubrimientos. Luego durante la carrera nunca comprendí bien por qué se comunicaba tan mal la arquitectura, por qué además los arquitectos nos empeñábamos en hacer tan difícil su comprensión y todo siempre terminaba explicándose con el triturado

«es que al no ser arquitectos, no lo pueden entender».

Pues yo quería que todo el mundo entendiera lo que a mí me fascinaba y me embelesaba. Me gustaba traducir lo aparentemente “incomprensible” de la arquitectura a mis amigos, a mis padres, que pudieran disfrutar de aquello que yo veía pero que ellos no veían porque nadie les facilitaba los pasos para ver. Luego me fui especializando en patrimonio y me di cuenta de que tampoco se contaban bien las capas de la ciudad histórica y que por eso muchos decían lo típico de

«eso no pega ahí»

cuando encontraban un edificio contemporáneo al lado de uno barroco, o uno renacentista al lado de uno mudéjar.

Los años trabajando en la Escuela de Arquitectura de Granada me aportaron dos competencias fundamentales: aprender a investigar con rigor y seriedad, y probar maneras de comunicación que facilitaran la comprensión de la arquitectura. Este esfuerzo me valió por parte de algunos estudiantes el mote de

«la traductora»,

porque compartía aula con otro profesor, y tras corregir, muchos me buscaban a escondidas para que les «tradujera» lo que les había dicho sobre el proyecto de cada uno. Tras seguir durante años con la dura carrera académica, con contratos de pena, trabajando gratis para la excelencia de la Universidad, publicando artículos y yendo a congresos pagados de mi bolsillo para seguir haciendo currículum por si salía una oportunidad, tener en el cv todos los años con las casillas de mínimos rellenas. Hasta que me cansé: me levanté un día, 2 de febrero de 2017, y decidí tirarlo todo a la basura (esto fue literal, tiré toneladas de artículos a medio corregir, escritos, papeles de plazas, ANECA, etc), limpiar escritorio, olvidarme de la carrera académica y hacer algo que me permitiera vivir, pagar el alquiler, disfrutar y no ser esclava de nadie. Y ahí comencé a trabajar en Masquetours.

¿Cuántos miembros formáis “MasQueTours?

Yo sola. Masquetours es un proyecto personal de divulgación del patrimonio y la historia de las ciudades históricas andaluzas, principalmente de Granada, en el que no es un guía anónimo que conoces el día del tour el encargado de tu experiencia, sino que desde el principio conoces quién es el guía, su CV, su especialidad, su grado académico y puedes pedirle que personalice tu visita. Si en un futuro funcionara muy bien y necesitara personas de apoyo, no sé si lo ampliaría.

Es un proyecto demasiado personal, en realidad el producto soy yo misma, una arquitecta con un doctorado en estudios de ciudad, arquitectura y patrimonio, ligada a Granada y a la Alhambra desde su nacimiento y volcada desde hace años en la comunicación de la arquitectura y su divulgación. Tendría que ver en otra persona mi manera de enfocar tanto la ciudad como el acercamiento a la visita. Por ejemplo, en la Alhambra es una hija de alhambreño la que te la enseña. Mi tatarabuelo se instaló en la ciudadela y desde ahí todas las generaciones han nacido y se han criado en la Alhambra. La mía es la primera generación nacida ya fuera. No tengo memoria de la primera vez que estuve en el recinto, para mí es parte de mi vida desde que nací. Y eso ha marcado mi forma de contar la visita porque es casi como enseñar un hogar que adoro y amo.

Por eso es tan personal el proyecto y por eso no sé si lo podría ampliar sin desvirtuar el objetivo final. Eso sí, una secretaria me vendría de lujo XD me estoy volviendo loca haciendo todo.

Blanca Espigares Rooney · MasQueTours o2

¿Tenías alguna experiencia previa en este campo?

Desde pequeña la curiosidad en torno a la ciudad histórica y su arquitectura me ha llevado múltiples veces a hacer de guía para amigos y familiares, y más cuando todos sabían que era hija de alhambreño. Después cuando trabajé en proyectos en la Alhambra, comencé a hacerlo más para grupos de estudiantes o profesionales. Los años de la Universidad aumentó esta actividad. Y luego, ya me planteé sacar los exámenes de idiomas para tener el título oficial y ejercer si quería. Me lo saqué y meses más tarde decidí que era lo que quería hacer y acerté: llevaba años sin estar tan feliz y satisfecha, y eso que estoy agotada porque como todos los inicios, es muy duro.

¿Te encontraste con muchas dificultades? ¿Cuáles fueron las más problemáticas?

La principal dificultad es lo opaco del sector: fue difícil enterarse de cómo funcionan las cosas en el ámbito del guía turístico. Preguntas pero casi nadie te cuenta, o te despistan. Pero finalmente empiezas a conocer a gente que te explica y empiezas a moverte. Aun así, me falta mucho por aprender. Yo sé contar cosas, comunicar, pero de la complejidad del mundo turístico no sé aún nada. Tengo las ideas de cómo quiero que sean las visitas y qué quiero ofrecer, una forma de aproximación a la ciudad y su patrimonio desde la inmersión, desde una experiencia muy cercana, pero eso choca a veces con el funcionamiento de las agencias, instituciones, etc. Poco a poco. Al menos yo tengo claro qué quiero ofrecer y en qué me diferencio.

Trabajando para el proyecto de puesta en valor de los restos arqueológicos encontrados en La Madraza de Granada que realizaba el arquitecto Pedro Salmerón.
Trabajando para el proyecto de puesta en valor de los restos arqueológicos encontrados en La Madraza de Granada que realizaba el arquitecto Pedro Salmerón.

¿Qué situaciones te sueles encontrar?

Mucha desinformación, muchísima. La tendencia actual de coger ofertas de viaje y visitar un lugar sin saber ni dónde es, ni qué vas a ver, ni nada de nada trae personas que no saben ni dónde vienen ni qué es cada cosa. En el fondo les da igual lo que están viendo, sólo quieren sumar un destino más a su mapa de viajes para tener más fotos internacionales que el vecino. Coleccionistas de kilómetros. Te dicen que en media hora quieren estar fuera de la Alhambra. Les explicas entonces que la Alhambra es una ciudad de 100.000 metros cuadrados con un palacio rural al lado de 36.000 más y que se hacen unos 6 kilómetros en el recorrido y se tarda unas 3 horas, y se quedan locos. No sabían ni lo que venían a ver. Esto también es un error por parte del propio Patronato de la Alhambra y el Generalife y de las agencias porque deberían poner en neones

“ciudad de la Alhambra, 6 kilómetros de visita, 3 horas”

y nos ahorraríamos todos situaciones de este tipo que sólo consiguen dejar sin entrada a gente que quizás esté más interesada. Muchos quieren saber, y saber mucho, y te das cuenta que no quieren tours al uso, sino poder preguntar y aprender durante esas horas. He hecho personalizadas por ejemplo para arqueología, geometría de los palacios nazaríes, pintores del siglo XIX en la Alhambra, arquitecturas defensivas en un territorio montañoso como Granada, el flamenco granadino y la creación del fenómeno de las zambras… las demandas son muy variadas.

Pero lo que un visitante interesado quiere es ver que su guía sabe, que ha estudiado, que se preocupa por hacerse comprender, por emocionarles, por acompañarles en un trayecto y hacérselo único. Y si consigues eso, la gente es muy muy agradecida y entrañable.

¿Estáis contentos con los objetivos alcanzados?

Yo no esperaba tener resultados satisfactorios tan pronto. Me ha sorprendido y estoy loca de contenta con las oportunidades que me están dando para desarrollar todo lo que quiero. Abrí la web el 1 de marzo, aún no he sacado el blog, no me da tiempo a trabajar el SEO, pero moviéndote, empiezan poco a poco a salir cosas. También es mucho de ir conociendo gente y de que te vayan conociendo. Pero lo dicho: falta muchísimo trabajo por hacer, así que sin estrés, pero sin parar.

¿Qué expectativas y proyectos de futuro tienes para “MasQueTours”?

Me encantaría que Masquetours fuera una referencia en el mundo del “slow tourism” para que todo aquel que busque una experiencia de inmersión en el lugar y que tenga realmente curiosidad y quiera saber más, pueda satisfacer esas mentes inquietas con ganas de saber.

Por otro lado me gustaría poder seguir desarrollando la comunicación de la arquitectura en medios como la radio (actualmente en la COPE con el espacio «Granada en la retina») y la televisión (actualmente en Ondaluz Granada con un espacio patrocinado por Masquetours que se llama «Granada de cerca») para tratar de hacer ver que se puede contar sin necesidad de complejidades y que se puede transmitir a los ciudadanos sin problema, sólo teniendo ganas de explicarlo con claridad.

Un pequeño sueño es que aumentara la sensibilidad hacia el patrimonio histórico y su valor por parte de todos. Otro es que los arquitectos comenzáramos a implicarnos más en la comunicación de la arquitectura, en su divulgación (galicismo que significa “vulgarizar el lenguaje para comprensión de todos), y abriéramos el discurso a los que viven diariamente la ciudad, a los ciudadanos.

¿Son rentables este tipo de iniciativas? ¿Te sientes bien “remunerada” por la labor que realizas?

Llevaba años sin sentir la satisfacción de estar bien remunerada por mi trabajo. Entre la tendencia a ningunear y pagar mal al arquitecto y el sistema de esclavismo escondido de la universidad española, estaba tan maltratada que poder ahora pagar el alquiler y comprarme unas zapatillas sin estar contando el dinero o pendiente de que me ayuden mis padres, es probablemente la primera gran satisfacción que me trajo el cambio de hoja de ruta. De repente volví a sentir dignidad y reconocimiento al trabajo bien hecho. Cuando ves las caras de los visitantes extasiados contemplando espacios que amas con locura, y luego te dicen que es la mejor visita guiada que han hecho nunca, es maravilloso.

Como guía de la exposición de la exposición “Álvaro Siza. Visiones de la Alhambra”.
Como guía de la exposición de la exposición “Álvaro Siza. Visiones de la Alhambra”.

¿Compaginas o complementas esta actividad con otras labores o en otros campos?

Sigo siendo arquitecta, claro, así que continúo haciendo colaboraciones en proyectos, investigando en arquitectura, bien para libros que tengo en mente, bien para nuevas rutas, pero ya sin presiones de índices de calidad ni estar pensando en currículum. Simplemente porque me encanta, porque disfruto, porque lo que más me gusta es investigar, aprender, encontrar datos, hacer una historia y además quiero contarlo, narrar de otras formas. Aunque hago de guía, soy arquitecta y los proyectos que salgan, los seguiré haciendo e incluso ahora mejor y más tranquila, como una disciplina que adoro y vivo con toda mi alma, pero sin depender de ella para comer.

¿Crees que los arquitectos en España deberíamos seguir abriendo nuevas vías de trabajo para salir de la casilla más «tradicional» de proyectar dada la actual situación de la construcción en nuestro país?

La arquitectura es una de las disciplinas con mejor formación que conozco, por la propia complejidad del proyecto, de su proceso y su estructura necesariamente pluridisciplinar. Para la organización de equipos de trabajo, para la comprensión de situación complejas, para la estructuración de conocimientos muy diversos en pos de una respuesta como exigen actualmente las empresas, para explicar las ciudades, para la organización de una investigación pluridisciplinar, para las estructuras de juegos y de la realidad aumentada… el arquitecto tiene mil salidas pero de un tiempo a esta parte ciertos sectores nos han ido metiendo en la cabeza que la única digna es hacer concursos y salir en revistas. Y no, añadiendo formación de muchos tipos, un arquitecto puede dominar campos de la economía, la estrategia territorial, marketing, diseño, juegos, redes, turismo, de todo. Porque tenemos una cabeza preparada para resolver problemas complejos con múltiples factores. Otras disciplinas no pueden. El repetido método Design Thinking que se ha extendido entre todas las empresas del mundo no es más que nuestro método de proyecto, nuestra forma de pensar llevada a cabo en otros sectores. ¿Lo enseñan y difunden los arquitectos? No. Y no lo entiendo.

¿Qué opinas de los arquitectos que “emprenden” en nuevos campos?

Los aplaudo porque cuesta muchos disgustos. Tus propios compañeros te dicen que ya no eres arquitecto o dicen cosas del tipo

«como se ha dado por vencida con la arquitectura, hace otras cosas».

Más de una vez alguien que estaba trabajando en algo que no eran concursos o proyectos para revistas me ha dicho, como para justificarse,

«no, pero yo no he dejado de querer ser arquitecto, ¿eh?»,

y yo le he contestado

«ah, pero ¿no tienes el título o es que te lo han quitado?».

Somos arquitectos y eso es serlo 24 horas del día y cuando he hecho trabajos en redes sociales para proyectos I+D lo he hecho pensando como arquitecta, y cuando he hecho un proyecto de transferencia de conocimiento o un cartel promocional, lo he hecho como arquitecta, y ejerzo de guía siendo arquitecta. Si seguimos encasillando la profesión, nos seguirán arrinconando como ya han hecho en apenas 25 años.

¿Animarías a otros arquitectos a seguir tus pasos? ¿Qué pasos consideras que deberían dar? ¿Cómo completar sus estudios? ¿Qué otros consejos les darías?

Sólo les animaría si son personas a las que les entusiasma explicar su ciudad y entorno porque si no es así, esto puede ser una pesadilla. Lo más importante es el conocimiento, en el contenido y en el discurso. Sacarse el carné y ponerse a contar cualquier cosa no vale. Debes conocer la ciudad al dedillo, estudiar cada día, medir tu manera de comunicar, tu vocabulario, cómo acercarte a un europeo o a un australiano, con culturas diferentes y que precisan acercamientos diferentes. Si no eres una persona social que disfrutas contándole a la gente, no es para ti, acabarás amargado repitiendo como loro los datos y no creo que sea bueno para nadie. Idiomas y acento que sean muy buenos, y el contenido, imprescindible que sea riguroso científicamente y que estés al día de todo lo que se publica. Estudiar, estudiar y estudiar.

Durante la obra de restauración de las estructuras de mocárabes de la Sala de los Reyes del Palacio de los Leones de la Alhambra.
Durante la obra de restauración de las estructuras de mocárabes de la Sala de los Reyes del Palacio de los Leones de la Alhambra.

La arquitectura, tiene abiertos muchos frentes de batalla (LSP, Bolonia, paro, precariedad laboral, COAs, ETSAs, emigración, comunicación, etc), ¿no serán demasiados para la polarización existente dentro de la misma? 

La arquitectura necesita una revisión desde sus cimientos. La polarización así lo indica aunque nos resistamos y los frentes abiertos muestran la inconsistencia actual en la disciplina. Urge un foro abierto en el que comentar, debatir, acusar, llorar, hacer sangre, romper cadenas, un foro en el que se produzca todo eso para que quede entre nosotros, y no que sigamos dando a la sociedad la impresión, cierta claramente, de que ni nosotros sabemos lo que es la arquitectura hoy en día y para qué debe servir un arquitecto. Porque si no lo sabemos ni nosotros, pues imagínate la ciudadanía.

¿Cómo ve el futuro de la arquitectura? ¿Y el de la profesión?

Negro, muy negro, somos una profesión que nos devoramos los unos a los otros y más en crisis. Sobre la arquitectura en general, con la tendencia exagerada a buscar ser publicado en revistas, lo que nos hacía únicos que era ser los técnicos más completos que había en el mundo dentro de la construcción y el urbanismo, va a desaparecer y entonces nos vamos a preguntar cuando seamos meros decoradores (todo mi respeto a esta disciplina) o diseñadores de renders si era eso lo que se buscaba y si el-render-bonito nos hace ser arquitectos.

¿Qué opina de los que se han ido a trabajar al extranjero?

Conozco experiencias de todo tipo, buenas, regulares, malas y muy malas. Últimamente está todo más difícil. Al haber tanto arquitecto español buscando fuera, ya no es tan sencillo y el sueldo ha mermado significativamente. Hay empresas grandes que consiguen así grandes profesionales con sueldos de risa. Lo bueno que veo es que el buen hacer español al menos se exporta y se irá extendiendo, o eso espero.

Para acabar, ¿qué les aconsejaría a los actuales estudiantes y futuros profesionales de arquitectura?

Que luchen por sus sueños pero que éstos no les esclavicen ni otros se aprovechen de las ganas y fuerza que dan los sueños para esclavizarte. Que se marquen unas pautas de dignidad y no permitan que les coloquen debajo. Yo lo he padecido persiguiendo un sueño y al final me he dado cuenta que era una cabezonería más que un sueño de verdad y que podemos tener muchos y diferentes sueños y con algunos no ser felices pero con uno, quizás con el que menos te pensabas, sí y muchísimo :)

Blanca Espigares Rooney · MasQueTours
Junio 2017.

Entrevista realizada por Ana Barreiro Blanco y Alberto Alonso Oro. Agradecer a Blanca su tiempo y predisposición con este pequeño espacio.

[:gl]

E agora que se achega a tempada de bo tempo e lecer viaxamos a Granada para coñecer MasQueTours e entrevistar a Blanca Espigares Rooney, doutora arquitecta que puxo en marcha este proxecto.

MasQueTours transforma o concepto de visita guiada para convertela nunha experiencia de coñecemento do lugar, realizada en espiral, a través de diferentes escalas: desde o territorio e a súa xeografía ata o detalle do alicatado ou do tallado en pedra ou madeira. Acompañada ademais dunha arquitecta granadina, filla, neta, bisnieta e tataranieta de alhambreños (persoas que naceron e habitaron a Alhambra desde o s. XIX chegando a conformar un barrio máis de Granada), que coñece cada matiz da súa historia.”

Blanca, desde estudante xa se expuña os problemas de comunicación que tiña a arquitectura e o absoluto distanciamento para cos non-arquitectos. Desde sempre pluridisciplinar, cre que a única maneira de «narrar» as cidades para unha adecuada comprensión é contar a súa arquitectura desde a escala maior á menor e sempre combinando con diferentes campos do coñecemento como a historia, a antropoloxía, a arte ou a literatura, para realizar un achegamento global e completo. E esa maneira de contar as cidades, os seus contextos e as súas arquitecturas, é tras moitos anos de reflexión, o xerme do seu novo proxecto MasQueTours.

Por iso que mellor realizar estes percorridos da man de arquitectos o que nos garante un profundo coñecemento da arquitectura e a construción local.

Sen máis vos deixamos coa entrevista que nos concedeu hai unhas semanas.

Blanca Espigares Rooney | MasQueTours
Blanca Espigares Rooney | MasQueTours

Como, cando e por que nace “MasQueTours?

Eu non o sabía pero levaba comigo toda a vida. Sen darme conta levo contando Selecta e a Alhambra desde pequena. Quizais porque canto máis lía, máis quería contarlle a todos os meus descubrimentos. Logo durante a carreira nunca comprendín ben por que se comunicaba tan mal a arquitectura, por que ademais os arquitectos empeñabámonos en facer tan difícil a súa comprensión e todo sempre terminaba explicándose co triturado

«é que ao non ser arquitectos, non o poden entender».

Pois eu quería que todo o mundo entendese o que a min fascinábame e me embelesaba. Gustábame traducir o aparentemente “incomprensible” da arquitectura aos meus amigos, aos meus pais, que puidesen gozar daquilo que eu vía pero que eles non vían porque ninguén lles facilitaba os pasos para ver. Logo funme especializando en patrimonio e deime conta de que tampouco se contaban ben as capas da cidade histórica e que por iso moitos dicían o típico de

«iso non pega aí»

cando atopaban un edificio contemporáneo á beira dun barroco, ou un renacentista á beira dun mudéjar.

Os anos traballando na Escola de Arquitectura de Selecta achegáronme dúas competencias fundamentais: aprender a investigar con rigor e seriedade, e probar maneiras de comunicación que facilitasen a comprensión da arquitectura. Este esforzo valeume por parte dalgúns estudantes o mote de

«a tradutora»,

porque compartía aula con outro profesor, e tras corrixir, moitos me buscaban ás agachadas para que lles «traducise» o que lles dicía sobre o proxecto de cada un. Tras seguir durante anos coa dura carreira académica, con contratos de pena, traballando gratis para a excelencia da Universidade, publicando artigos e indo a congresos pagos do meu peto para seguir facendo currículo por se saía unha oportunidade, ter no cv todos os anos coas casas de mínimos recheas. Ata que me cansei: levanteime un día, 2 de febreiro de 2017, e decidín tiralo todo ao lixo (isto foi literal, tirei toneladas de artigos a medio corrixir, escritos, papeis de prazas, ANECA, etc), limpar escritorio, esquecerme da carreira académica e facer algo que me permitise vivir, pagar o aluguer, gozar e non ser escrava de ninguén. E aí comecei a traballar en Masquetours.

Cantos membros formades “MasQueTours?

Eu soa. Masquetours é un proxecto persoal de divulgación do patrimonio e a historia das cidades históricas andaluzas, principalmente de Granada, no que non é un guía anónimo que coñeces o día do tour o encargado da túa experiencia, senón que desde o principio coñeces quen é o guía, o seu CV, a súa especialidade, o seu grao académico e podes pedirlle que personalice a túa visita. Se nun futuro funcionase moi ben e necesitase persoas de apoio, non se se o ampliaría.

É un proxecto demasiado persoal, en realidade o produto son eu mesma, unha arquitecta cun doutoramento en estudos de cidade, arquitectura e patrimonio, ligada a Granada e á Alhambra desde o seu nacemento e envorcada desde hai anos na comunicación da arquitectura e a súa divulgación. Tería que ver noutra persoa a miña maneira de enfocar tanto a cidade como o achegamento á visita. Por exemplo, na Alhambra é unha filla de alhambreño a que cha ensina. O meu tatarabuelo instalouse na cidadela e desde aí todas as xeracións naceron e criáronse na Alhambra. A miña é a primeira xeración nada xa fose. Non teño memoria da primeira vez que estiven no recinto, para min é parte da miña vida desde que nacín. E iso marcou a miña forma de contar a visita porque é case como ensinar un fogar que adoro e amo.

Por iso é tan persoal o proxecto e por iso non se se o podería ampliar sen desvirtuar o obxectivo final. Iso si, unha secretaria viríame de luxo XD estou a volverme tola facendo todo.

Blanca Espigares Rooney · MasQueTours o2

Tiñas algunha experiencia previa neste campo?

Desde pequena a curiosidade ao redor da cidade histórica e a súa arquitectura levoume múltiples veces a facer de guía para amigos e familiares, e máis cando todos sabían que era filla de alhambreño. Despois cando traballei en proxectos na Alhambra, comecei a facelo máis para grupos de estudantes ou profesionais. Os anos da Universidade aumentou esta actividade. E logo, xa me expuxen sacar os exames de idiomas para ter o título oficial e exercer se quería. Saqueimo e meses máis tarde decidín que era o que quería facer e acertei: levaba anos sen estar tan feliz e satisfeita, e iso que estou esgotada porque como todos os inicios, é moi duro.

Atopáchesche con moitas dificultades? Cales foron as máis problemáticas?

A principal dificultade é o opaco do sector: foi difícil decatarse de como funcionan as cousas no ámbito do guía turístico. Preguntas pero case ninguén che conta, ou che despistan. Pero finalmente empezas a coñecer a xente que che explica e empezas a moverche. Aínda así, fáltame moito por aprender. Eu se contar cousas, comunicar, pero da complexidade do mundo turístico non sei aínda nada. Teño as ideas de como quero que sexan as visitas e que quero ofrecer, unha forma de aproximación á cidade e o seu patrimonio desde a inmersión, desde unha experiencia moi próxima, pero iso choca ás veces co funcionamento das axencias, institucións, etc. Aos poucos. Polo menos eu teño claro que quero ofrecer e en que me diferencio.

Trabajando para el proyecto de puesta en valor de los restos arqueológicos encontrados en La Madraza de Granada que realizaba el arquitecto Pedro Salmerón.
Traballando para o proxecto de posta en valor dos restos arqueolóxicos atopados en A Madraza de Granada que realizaba o arquitecto Pedro Salmerón.

Que situacións adóitasche atopar?

Moita desinformación, moitísima. A tendencia actual de coller ofertas de viaxe e visitar un lugar sen saber nin onde é, nin que vas ver, nin nada de nada trae persoas que non saben nin onde veñen nin que é cada cousa. No fondo dálles igual o que están a ver, só queren sumar un destino máis ao seu mapa de viaxes para ter máis fotos internacionais que o veciño. Coleccionistas de quilómetros. Dinche que en media hora queren estar fóra da Alhambra. Explícaslles entón que a Alhambra é unha cidade de 100.000 metros cadrados cun palacio rural á beira de 36.000 máis e que se fan uns 6 quilómetros no percorrido e tárdase unhas 3 horas, e quedan tolos. Non sabían nin o que viñan ver. Isto tamén é un erro por parte do propio Padroado da Alhambra e o Generalife e das axencias porque deberían poñer en neones

“cidade da Alhambra, 6 quilómetros de visita, 3 horas”

e aforrariámonos/aforrariámosnos todos situacións deste tipo que só conseguen deixar sen entrada a xente que quizais estea máis interesada. Moitos queren saber, e saber moito, e dásche conta que non queren tours ao uso, senón poder preguntar e aprender durante esas horas. Fixen personalizadas por exemplo para arqueoloxía, xeometría dos palacios nazaríes, pintores do século XIX na Alhambra, arquitecturas defensivas nun territorio montañoso como Selecta, o flamenco granadino e a creación do fenómeno das zambras… as demandas son moi variadas.

Pero o que un visitante interesado quere é ver que o seu guía sabe, que estudou, que se preocupa por facerse comprender, por emocionarlles, por acompañarlles nun traxecto e facerllo único. E se consegues iso, a xente é moi moi agradecida e entrañable.

Estades contentos cos obxectivos alcanzados?

Eu non esperaba ter resultados satisfactorios tan pronto. Sorprendeume e estou tola de contenta coas oportunidades que me están dando para desenvolver todo o que quero. Abrín a web o 1 de marzo, aínda non saquei o blogue, non me dá tempo a traballar o SÉ, pero movéndoche, empezan aos poucos a saír cousas. Tamén é moito de ir coñecendo xente e de que che vaian coñecendo. Pero o devandito: falta moitísimo traballo por facer, así que sen tensión, pero sen parar.

Que expectativas e proxectos de futuro tes para “MasQueTours”?

Encantaríame que Masquetours fose unha referencia no mundo do “slow tourism” para que todo aquel que busque unha experiencia de inmersión no lugar e que teña realmente curiosidade e queira saber máis, poida satisfacer esas mentes inquietas con ganas de saber.

Doutra banda gustaríame poder seguir desenvolvendo a comunicación da arquitectura en medios como a radio (actualmente en COPE co espazo «Selecta na retina») e a televisión (actualmente en Ondaluz Selecta cun espazo patrocinado por Masquetours que se chama «Granada de preto») para tratar de facer ver que se pode contar sen necesidade de complexidades e que se pode transmitir aos cidadáns sen problema, só tendo ganas de explicalo con claridade.

Un pequeno soño é que aumentase a sensibilidade cara ao patrimonio histórico e o seu valor por parte de todos. Outro é que os arquitectos comezásemos a implicarnos máis na comunicación da arquitectura, na súa divulgación (galicismo que significa “vulgarizar” a linguaxe para comprensión de todos), e abrísemos o discurso aos que viven diariamente a cidade, aos cidadáns.

Son rendibles este tipo de iniciativas? Sénteste ben “remunerada” polo labor que realizas?

Levaba anos sen sentir a satisfacción de estar ben remunerada polo meu traballo. Entre a tendencia a ningunear e pagar mal ao arquitecto e o sistema de esclavismo escondido da universidade española, estaba tan maltratada que poder agora pagar o aluguer e comprarme unhas zapatillas sen estar a contar o diñeiro ou pendente de que me axuden os meus pais, é probablemente a primeira gran satisfacción que me trouxo o cambio de folla de ruta. De súpeto volvín sentir dignidade e recoñecemento ao traballo ben feito. Cando ves as caras dos visitantes extasiados contemplando espazos que amas con tolemia, e logo dinche que é a mellor visita guiada que fixeron nunca, é marabilloso.

Como guía de la exposición de la exposición “Álvaro Siza. Visiones de la Alhambra”.
Como guía da exposición “Álvaro Siza. Visións de la Alhambra”.

Compaxinas ou complementas esta actividade con outros labores ou noutros campos?

Sigo sendo arquitecta, claro, así que continúo facendo colaboracións en proxectos, investigando en arquitectura, ben para libros que teño en mente, ben para novas rutas, pero xa sen presións de índices de calidade nin estar a pensar en currículo. Simplemente porque me encanta, porque gozo, porque o que máis me gusta é investigar, aprender, atopar datos, facer unha historia e ademais quero contalo, narrar doutras formas. Aínda que fago de guía, son arquitecta e os proxectos que saian, seguireinos facendo e mesmo agora mellor e máis tranquila, como unha disciplina que adoro e vivo con toda a miña alma, pero sen depender dela para comer.

Crees que os arquitectos en España deberiamos seguir abrindo novas vías de traballo para saír da casa máis «tradicional» de proxectar dada a actual situación da construción no noso país?

A arquitectura é unha das disciplinas con mellor formación que coñezo, pola propia complexidade do proxecto, do seu proceso e a súa estrutura necesariamente pluridisciplinar. Para a organización de equipos de traballo, para a comprensión de situación complexas, para a estruturación de coñecementos moi diversos en pos dunha resposta como esixen actualmente as empresas, para explicar as cidades, para a organización dunha investigación pluridisciplinar, para as estruturas de xogos e da realidade aumentada… o arquitecto ten mil saídas pero dun tempo para acó certos sectores fóronnos metendo na cabeza que a única digna é facer concursos e saír en revistas. E non, engadindo formación de moitos tipos, un arquitecto pode dominar campos da economía, a estratexia territorial, márketing, deseño, xogos, redes, turismo, de todo. Porque temos unha cabeza preparada para resolver problemas complexos con múltiples factores. Outras disciplinas non poden. O repetido método Design Thinking que se estendeu entre todas as empresas do mundo non é máis que o noso método de proxecto, a nosa forma de pensar levada a cabo noutros sectores. Ensínano e difunden os arquitectos? Non. E non o entendo.

Que opinas dos arquitectos que “emprenden” en novos campos?

Apláudoos porque custa moitos desgustos. Os teus propios compañeiros dinche que xa non es arquitecto ou din cousas do tipo

«como se deu por vencida coa arquitectura, fai outras cousas».

Máis dunha vez alguén que estaba a traballar en algo que non eran concursos ou proxectos para revistas díxome, como para xustificarse,

«non, pero eu non deixei de querer ser arquitecto, eh?»,

e eu contesteille

«ah, pero non tes o título ou é que cho quitaron?».

Somos arquitectos e iso é selo 24 horas do día e cando fixen traballos en redes sociais para proxectos I+D fíxeno pensando como arquitecta, e cando fixen un proxecto de transferencia de coñecemento ou un cartel promocional, fíxeno como arquitecta, e exerzo de guía sendo arquitecta. Se seguimos encasillando a profesión, seguirannos arrinconando como xa fixeron en apenas 25 anos.

Animarías a outros arquitectos para seguir os teus pasos? Que pasos consideras que deberían dar? Como completar os seus estudos? Que outros consellos lles darías?

Só lles animaría se son persoas ás que lles entusiasma explicar a súa cidade e contorna porque se non é así, isto pode ser un pesadelo. O máis importante é o coñecemento, no contido e no discurso. Sacarse o carné e poñerse a contar calquera cousa non vale. Debes coñecer a cidade de corrida, estudar cada día, medir a túa maneira de comunicar, o teu vocabulario, como achegarche a un europeo ou a un australiano, con culturas diferentes e que precisan achegamentos diferentes. Se non es unha persoa social que gozas contándolle á xente, non é para ti, acabarás amargado repetindo como papagaio os datos e non creo que sexa bo para ninguén. Idiomas e acento que sexan moi bos, e o contido, imprescindible que sexa rigoroso cientificamente e que esteas ao día de todo o que se publica. Estudar, estudar e estudar.

Durante la obra de restauración de las estructuras de mocárabes de la Sala de los Reyes del Palacio de los Leones de la Alhambra.
Durante a obra de restauración das estructuras de mocárabes da Sala dos Reis do Palacio dos Leóns da Alhambra.

A arquitectura, ten abertos moitas frontes de batalla (LSP, Bolonia, paro, precariedade laboral, COAs, ETSAs, emigración, comunicación, etc), non serán demasiados para a polarización existente dentro da mesma? 

A arquitectura necesita unha revisión desde os seus cimentos. A polarización así o indica aínda que nos resistamos e as frontes abertas mostran a inconsistencia actual na disciplina. Urxe un foro aberto no que comentar, debater, acusar, chorar, facer sangue, romper cadeas, un foro no que se produza todo iso para que quede entre nós, e non que sigamos dando á sociedade a impresión, certa claramente, de que nin nós sabemos o que é a arquitectura hoxe en día e para que debe servir un arquitecto. Porque se non o sabemos nin nós, pois imaxínache a cidadanía.

Como ve o futuro da arquitectura? E o da profesión?

Negro, moi negro, somos unha profesión que nos devoramos os uns aos outros e máis en crises. Sobre a arquitectura en xeral, coa tendencia esaxerada a buscar ser publicado en revistas, o que nos facía únicos que era ser os técnicos máis completos que había no mundo dentro da construción e o urbanismo, vai desaparecer e entón ímonos a preguntar cando sexamos meros decoradores (todo o meu respecto a esta disciplina) ou deseñadores de renders se era iso o que se buscaba e se o-render-bonito fainos ser arquitectos.

Que opina dos que se foron a traballar ao estranxeiro?

Coñezo experiencias de todo tipo, boas, regulares, malas e moi malas. Ultimamente está todo máis difícil. Ao haber tanto arquitecto español buscando fóra, xa non é tan sinxelo e o soldo minguou significativamente. Hai empresas grandes que conseguen así grandes profesionais con soldos de risa. O bo que vexo é que o bo facer español polo menos expórtase e irase estendendo, ou iso espero.

Para acabar, que lles aconsellaría aos actuais estudantes e futuros profesionais de arquitectura? 

Que loiten polos seus soños pero que estes non lles escravicen nin outros se aproveiten das ganas e forza que dan os soños para escravizarche. Que se marquen unhas pautas de dignidade e non permitan que lles coloquen debaixo. Eu padecino perseguindo un soño e ao final deime conta que era unha cabezonería máis que un soño de verdade e que podemos ter moitos e diferentes soños e con algúns non ser felices pero cun, quizais co que menos che pensabas, si e moitísimo :)

Blanca Espigares Rooney · MasQueTours
Xuño 2017.

Entrevista realizada por Ana Barreiro Branco e Alberto Alonso Ouro. Agradecer a Blanca o seu tempo e predisposición con este pequeno espazo.n o que menos che pensabas, si e moitísimo :)

[:en]

And now that approaches the season of good time and leisure we travel to Granada to know MasQueTours and to interview Blanca Espigares Rooney, the doctor arquitecta that has started this project.

MasQueTours transforms the concept of visit guided to turn her into an experience of local knowledge, realized in spiral, across different scales: from the territory and his geography up to the detail of the tiling one or of the carved one in stone or wood. Accompanied besides a from Granada arquitecta, daughter, granddaughter, bisnieta and great-great-grand-daughter of alhambreños (persons who have born and lived the Alhambra from s. The XIXth managing to shape one more neighborhood of Granada), that knows every shade of his history.”

Blanca, from student already one was raising the problems of communication that had the architecture and the absolute distancing for with the non-architects. From always multidisciplinary, he thinks that the only way of «narrating» the cities for a suitable comprehension is to count his architecture from the bigger scale than minor and always combining with different fields of the knowledge as the history, the anthropology, the art or the literature, to realize a global and complete approximation. And this way of counting the cities, his contexts and his architectures, is after many years of reflection, the germ of his new project MasQueTours.

For it that better realize these tours of the architects’ hand what us guarantees a deep knowledge of the architecture and the local construction.

Ado we leave you with the interview that granted us a few weeks ago.

Blanca Espigares Rooney | MasQueTours
Blanca Espigares Rooney | MasQueTours

How, when and why is “MasQueTours” born?

I did not know it but I was taking with me the whole life. Without realizing I go counting Granada and the Alhambra from small. Probably because the more he was reading, the more it wanted to tell him to all my discoveries. Then during the career I never understood well why one was communicating so badly the architecture, why in addition the architects we were pledging in making his comprehension so difficult and everything always was ending explaining with the crushed one

«it is that on not having been architects, they cannot understand it».

Since I wanted that the whole world understood what to it me me was fascinating and was enchanted. I liked to translate the “seemingly incomprehensible” of the architecture into my friends, to my parents, who could enjoy that one that I saw but that they did not see because anybody was facilitating the steps to them to see. Then I was specializing myself in heritage and realized that neither were counted well the caps of the historical city and that because of it many people were saying the typical thing of

«it does not stick there»

when they were finding a contemporary building next to one baroquly, or the Renaissance one next to the Mudejar one.

The years being employed at the School of Architecture of Granada two fundamental competitions contributed me: to learn to investigate with rigor and seriousness, and to prove ways of communication that were facilitating the comprehension of the architecture. This effort cost me on the part of some students the motto of

«the translator»,

because he was sharing classroom with another teacher, and after correcting, many were looking for me furtively in order that he «they was translating» what he had said to them on the project of each one. After continuing for years with the hard academic career, with contracts of a sorrow, working gratis for the excellence of the University, publishing articles and going to congresses full of my pocket to continue doing curriculum for if an opportunity was going out, to have in the cv every year with the stuffed cabins of minimums. Until I got tired: I got up one day, February 2, 2017, and decided to throw everything to the garbage (this was literal, threw tons of articles to way to correct, writings, papers of squares, ANECA, etc), to clean office, to forget the academic career and to do something that was allowing me to live, to pay the rent, to enjoy and not to be a slave of anybody. And there I began to be employed at Masquetours.

How many members you form “MasQueTours?

Alone I. Masquetours is a personal project of spreading of the heritage and the history of the historical Andalusian cities, principally of Granada, in that he is not an anonymous guide that you know the day of the tour the manager of your experience, but from the beginning you know the one who is the guide, his CV, his speciality, his academic degree and can ask him to personalize your visit. If in a future it was working very well and needed persons of support, do not be if it would extend it.

It is a too personal project, actually the product it are I itself, an arquitecta with a doctorate in studies of city, architecture and heritage, tied to Granada and to the Alhambra from his birth and overturned for years in the communication of the architecture and his spreading. It would have to see in another person my way of focusing both the city and the approximation on the visit. For example, in the Alhambra she is a daughter of alhambreño the one that teaches her to you. My great-great-grand-father established himself in the citadel and from there all the generations they have born and have grown up in the Alhambra. Mine is the first born generation already out. I do not have memory of the first time that I was in the enclosure, for me it is a part of my life since I was born. And it has marked my way of counting the visit because it is almost like to teach a home that I adore and love.

Because of it the project is so personal and because of it do not be if it might extend it without spoiling the final aim. It yes, a secretary me would come from luxury XD I am becoming mad doing everything.

Blanca Espigares Rooney · MasQueTours o2

Had you some previous experience in this field?

From small the curiosity concerning the historical city and his architecture has led multiple times to doing me of guide for friends and relatives, and more when they all knew that she was a daughter of alhambreño. Later when I was employed at projects at the Alhambra, I began to do it more for groups of students or professionals. The years of the University it increased this activity. And then, already I considered to extract the examinations of languages to have the official title and to practise if it wanted. I me extracted it and months later I decided that it was what it wanted to do and succeeded: it was going years without being so happy and satisfied, and it that I am exhausted because as all the beginnings, it is very hard.

Did you meet many difficulties? Which were the most problematic?

The principal difficulty is the opaque of the sector: it was difficult to find out how the things work in the area of the tourist guide. You ask but almost nobody tells you, or they confuse you. But finally you start knowing people who explains to you and start moving. Even this way, lacking me much for learning. I know count things, report, but of the complexity of the tourist world it do not belong still anything. I have the ideas of how I want that they are the visits and what I want to offer, it forms a of approximation to the city and his heritage from the dip, from a very nearby experience, but it hits sometimes with the functioning of the agencies, institutions, etc. Little by little. At least I have clear what I want to offer and in what I differ.

Trabajando para el proyecto de puesta en valor de los restos arqueológicos encontrados en La Madraza de Granada que realizaba el arquitecto Pedro Salmerón.
I was being employed for the project of putting at value of the archaeological remains found in La Madraza de Granada that there realized the architect Pedro Salmerón.

What situations are you in the habit of being?

A lot of disinformation, a lot of. The current trend of taking offers of trip and visiting a place without knowing either where it is, what you are going to see, or nothing at all brings persons who do not know not where they come not what is every thing. In the bottom there is all the same to them what they see, only they want to add one more destination to his map of trips to have more international photos that the neighbor. Kilometres Collectors. They say to you that in the half hour they want to be out of the Alhambra. You make clear to them then that the Alhambra is a city of 100.000 square meters with a rural palace next to 36.000 more and that approximately 6 kilometres are done in the tour and one is late approximately 3 hours, and they remain madmen. They did not know what they were coming to see. This also is a mistake on the part of the own Patronage of the Alhambra and the Generalife and the agencies because they should put in neons

“city of the Alhambra, 6 kilometres of visit, 3 hours”

and we all would save ourselves situations of this type that only manage to allow without entry to people probably to be more interested. They want to be able many, and know very much, and you realize that they do not want tours to the use, but to be able to ask and learn during these hours. I have made defensive architectures personalized for example for archaeology, geometry of the palaces nazaríes, painters of the 19th century in the Alhambra, in a mountainous territory as Granada, the from Granada Fleming and the creation of the phenomenon of the gypsy festivities … the demands are very varied.

But what an interested visitor wants is to see that his guide knows, that he has studied, that worries for be making understand, for thrilling them, for accompanying them in a distance and to make it to him only. And if you obtain it, the people are very very grateful and intimate.

Are you satisfied with the reached aims?

I was not expecting to have satisfactory results so prompt. I have surprised it and I am mad of release with the opportunities that are giving me to develop everything what I want. I opened the web on March 1, still I have not extracted the blog, it has not time me when the SEO works, but moving, things start going out little by little. Also it is great of people know and of that know you. But the above mentioned thing: a lot of work is absent for doing, so without stress, but non-stop.

What expectations and projects of future have you for “MasQueTours”?

I would delight that Masquetours was a reference in the world of “slow tourism” in order that everything that one that looks for an experience of dip in the place and that has really curiosity and it wants to know more, could satisfy these anxious minds with desire of knowing.

On the other hand one would like to be able to continue developing the communication of the architecture in means as the radio (nowadays in I her COPE with the space «Granada en la retina») and the television (nowadays in Ondaluz Granada with a space supported by Masquetours that calls itself «Granada de cerca») to try to make to see that it is possible to count without need of complexities and that it is possible to transmit the citizens without problem, only having desire of explaining it with clarity.

A small dream is that it was increasing the sensibility towards the historical heritage and his value on the part of all. Other one is that the architects we began to involve ourselves more in the communication of the architecture, in his spreading (Gallicism that means “to vulgarize” the language for comprehension of all), and we were opening the speech which live every day through the city, the citizens.

Are this type of initiatives profitable? Do you feel good “remunerated” by the labor that you realize?

It was going years without feeling the satisfaction of being remunerated well by my work. Between the trend to ningunear and to pay badly to the architect and the system of esclavismo hidden from the Spanish university, there was so ill-treated that to be able pay now the rent and buy me a few slippers without being counting the money or earring with which my parents should help me, is probably the first great satisfaction that brought the change of roadmap. Suddenly I returned to feel dignity and recognition of the made well work. When you see the faces of the captivated visitors contemplating spaces that you love with madness, and then they say to you that it is the best holding a permit visit that they have never done, it is wonderful.

Como guía de la exposición de la exposición “Álvaro Siza. Visiones de la Alhambra”.
As guide of the exhibition “Álvaro Siza. Visiones de la Alhambra”.

Do you arrange or complement this activity with other labors or in other fields?

I continue being arquitecta, clearly, so I continue doing collaborations in projects, investigating in architecture, good for books that I have in mind, good for new routes, but already without pressures of qualit indexes not even to be not even thinking about curriculum. Simply because I am charmed with, because I enjoy, because what more I like is to investigate, to learn, to find information, to do a history and in addition I want to count, to narrate of other forms it. Though I play the role of a guide, I am arquitecta and the projects that go out, I will continue doing them and even now better and calmer, as a discipline through that I adore and live with all my soul, but without depending on her to eat.

Do you think that the architects in Spain we should continue opening new routes of work to go out of the «most traditional» cabin of projecting given the current situation of the construction in our country?

The architecture is one of the disciplines with better formation that I know, for the own complexity of the project, of his process and his necessarily multidisciplinary structure. For the organization of equipments of work, for the complex comprehension of situation, for the structure of very diverse knowledge in pursuit of a response since they demand nowadays the companies, to explain the cities, for the organization of a multidisciplinary investigation, for the structures of games and of the increased reality … the architect has thousand exits but of a time to this part certain sectors us have been putting in the head that the only worthy one is to do contests and to go out in magazines. And not, adding formation of many types, an architect can dominate fields of the economy, the territorial strategy, marketing, design, games, networks, tourism, of everything. Because we have a head prepared to solve complex problems with multiple factors. Other disciplines cannot. The repeated method Design Thinking that has spread between all the companies of the world is not any more than our method than project, our way of thinking carried out in other sectors. Do architects teach and spread it? Not. And I do not understand it.

What do you think of the architects who “undertake” in new fields?

I applaud them because it costs many displeasures. Your own companions say to you that already you are not an architect or say things of the type

«since she has given himself conquered with the architecture, it does other things».

More of once someone who was employed at something that they were not contests or projects for magazines has said to me, since to justify itself,

«not, but I have not stopped wanting to be an architect, eh?»,

and I have answered him

«ah, but you do not have the title or it is that they have taken it from you? ».

We are architects and it is it to be 24 hours of the day and when I have done works in social networks for projects research and development I have done it thinking like arquitecta, and when I have done a project of transfer of knowledge or a promotional cartel, I have done it like arquitecta, and am a guide being arquitecta. If we continue classifying the profession, they will continue cornering us since already they have done in only 25 years.

Would you encourage other architects to follow your steps? What steps do you consider that they should give? How to complete his studies? What other advices would you give them?

Only it would encourage them if they are persons whom he fills with enthusiasm to explain his city and environment because if it is not like that, this can be a nightmare. The most important thing is the knowledge, in the content and in the speech. The card to be extracted and to put to tell any thing does not cost. You must know the city to the dedillo, study every day, measure your way of reporting, your vocabulary, how to approach an European or an Australian, with different cultures and that need different approximations. If you are not a social person that you enjoy telling him the people, it is not for you, you will finish embittered repeating as parrot the information and I do not believe that it is good for anybody. Languages and accent that they are very good, and the content, indispensably that it is rigorous scientific and that you are in the day of everything what is published.

Durante la obra de restauración de las estructuras de mocárabes de la Sala de los Reyes del Palacio de los Leones de la Alhambra.
During the estoration work of the mocaraban structures in the Sala de los Reyes del Palacio de los Leones in Alhambra.

The architecture, it has opened many fronts of battle (LSP, Bologna, unemployment, labor precariousness, Spades, ETSAs, emigration, communication, etc), will not they be too much for the existing polarization inside the same one? 

The architecture needs a review from his foundations. The polarization like that indicates it though we should resist and the opened fronts show the current inconsistency in the discipline. It urges a forum opened in that to comment, to debate, to accuse, to cry, to do blood, to break chains, a forum in which all that takes place in order that it can only strictly between ourselves, and not that we continue giving to the company the impression, certain clearly, neither of that nor us we know what is the architecture nowadays and why. Because if we do not know it not, since imagine the citizenship.

How does it see the future of the architecture? And that of the profession?

Black, very black, we are a profession that we devour some others and more in crisis. On the architecture in general, with the trend exaggerated to seeking to be published in magazines, which was making to us only that was to be the most complete technical personnel who existed in the world inside the construction and the urbanism, it is going to disappear and then we go away to asking when we are mere interior decorators (all my respect to these discipline) or designers of renders if it was it what was looked and if – render-bonito makes us be architects.

What does think of those that they have been going to work abroad?

I know experiences of all kinds, good, regular, bad and very bad. Lately it is quite more difficult. When being so much Spanish architect searching out, already it is not so simple and the salary has reduced significantly. There are big companies that big professionals obtain this way with salaries of laugh. The good thing that I see is that the good one to do Spanish at least exports himself and it will be spreading, or I wait for it.

To finish, what would advise the current students and future professionals of architecture? 

That fight for his dreams but that these neither enslave them others do not even take advantage of the desires and force that the dreams give to enslave yourself. That mark a few guidelines of dignity and do not allow that they should place them below. I have suffered it chasing a dream and ultimately I have realized that was a cabezonería more than a dream indeed and that we can have many and different dreams and with some not to be happy but with one, probably with that less you were thinking yourself, yes and very much:)

Blanca Espigares Rooney · MasQueTours
Juny 2017.

Interview realized by Ana Barreiro Blanco and Alberto Alonso Oro. To be grateful to Blanca his time and predisposition with this small space.

[:]

Ana Barreiro Blanco
Ana Barreiro Blancohttps://tallerabierto.gal/gl/
Arquitecta y socia fundadora de gestión cultural taller abierto
ARTÍCULOS RELACIONADOS
ARTÍCULOS DEL AUTOR
0 0 votos
Article Rating
Suscribirse
Notificarme
guest
0 Comments
Los más recientes
Los más viejos Los más votados

Espónsor

Síguenos

23,683FansMe gusta
5,321SeguidoresSeguir
1,844SeguidoresSeguir
23,782SeguidoresSeguir

Promoción

También:

feedly

Columnistas destacados

Íñigo García Odiaga
87 Publicaciones0 COMENTARIOS
Antonio S. Río Vázquez
57 Publicaciones0 COMENTARIOS
José del Carmen Palacios Aguilar
54 Publicaciones0 COMENTARIOS
Aldo G. Facho Dede
50 Publicaciones0 COMENTARIOS