[:es]https://veredes.es/blog/instrumentos-de-medida-del-tiempo-iii-jorge-rodriguez/

‘Cuando emprendas tu viaje a Ítaca.
Pide que el camino sea largo,
Lleno de aventuras, lleno de experiencias.’
Vamos cerrando el caseto, que todos queremos playa y juerga, y en verano un buen sarao apetece hasta los domingos.
Y ya puestos a cerrar, finiquitamos esta serie que empezó (bueno, empezamos, tú eres el primer cómplice) hace ya más de un año. Esta colección de rincones que hemos ido descubriendo, y que no ha intentado más que ser un lugar para la tranquilidad. Me explico.
Con este pequeño viaje a través de los lugares de Man, Higueras, Miralles, Bofill o Tusquets, hemos conocido un poco más su pensamiento, que al final, es su mejor herencia. Hemos visto cuanto tenían de ellos mismos sus pequeños rincones. Para despedirnos, quiero traeros el último pequeño rincón desde el que ver la vida.
Si los anteriores eran algo difusos y recónditos, este último va a ser difícil de encontrar. Os invito a explorar y redibujar el límite de lo que consideramos
‘un lugar’.
Un lugar es una entidad sencilla tremendamente rica en matices, que puede configurarse desde muchos aspectos, pero hay uno imprescindible. Habrá un lugar allí donde haya pasado algo.
El señor Gómez de la Serna decía con mucho tino
‘Donde rompen los amantes para siempre, queda el monumento de su despedida. Lo volverán a ver intacto y marmóreo cuantas veces pasen por este sitio.’
Ejemplo descarnado que nos trae al recuerdo un atlas de vida, un catálogo de primeras veces. Y también de últimas, grabadas a fuego.
Estas sesiones a las que llamé ‘Pequeños instrumentos de medida del tiempo’ si algo me han dejado claro, es que lo único realmente fundamental para ser feliz (vamos al turrón, nos dejamos de gilipolleces de arquitectitos y pamplineros, ¡a vivir carajo!) es sentirnos queridos. En un proceso de ensayo y error, expeditivo y arbitrario, vamos construyendo nuestro lugar en el mundo, nuestro espacio de confort, eligiendo con quien y donde queremos compartir nuestro tiempo. Vuelvo a Don Ramón,
‘El amor nace del deseo repentino de hacer eterno lo pasajero’.
Otro yunque.
La escultura entendió perfectamente ese rol, congelar un momento de lucidez con la aportación del hombre a la piedra inerte. César Vallejo lo explicó mejor que nadie
‘Este mármol no es escultura. Y este cuadro no es pintura’.
A pesar de que Miguel Ángel (fuera sombreros) solo tuviese que retirar la piedra excedente para sacar el David, el Moisés o las pietàs, su escultura no estaba en esa piedra. Estaba en su mirada, en su ingenio, su talento. Estaba en su tiempo, que fue su vida.
Sin embargo desde la arquitectura, nos estamos perdiendo en la mediocridad de los insensibles. No podemos fiarnos de aquellos que defienden que la buena vida está en los códigos y los manuales. Se me vienen a la cabeza los templos de Selinunte, los campos de Castilla, las parras de la toquera o la plaza de Azcárraga.
Para completar la definición del lugar, vamos a intentar trascender lo físico, lo material. Está claro que la arquitectura sin la technè se nos queda coja, pero vamos a intentarlo, a ver qué pasa. Si atendemos a los consejos de Don Ramón, necesitamos gente que nos provoque incendios, que entre en nuestras vidas como una ola (si, a todos se nos escapa un canturreo por la Jurado) y nos enseñe a vivir. Solo con esa gente podremos disfrutar los días de vino y rosas, esos ratitos pá nosotros.
Creo que ya tenemos suficientes mimbres. Está claro que buscamos, y qué es necesario para conseguirlo, así que terminamos.
Quiero acabar con un homenaje al hombre tranquilo. No me refiero al bueno de John Wayne, que también, sino al hombre que pide un camino largo, para tener tiempo de que le sucedan muchas cosas. El hombre tranquilo como figura de todas aquellas personas encargadas de hacernos tener claro que ellos, y sus momentos, van a ser nuestro lugar, nuestro último cajón.
No se me ocurre mejor homenaje que terminar esa maravilla de poema de Cavafis con el que abrimos esta última sesión.
‘Ten siempre a Itaca en tu mente.
Llegar allí es tu destino.
Mas no apresures nunca el viaje.
Mejor que dure muchos años
y atracar, viejo ya, en la isla,
enriquecido de cuanto ganaste en el camino
sin aguantar a que Itaca te enriquezca.
Itaca te brindó tan hermoso viaje.
Sin ella no habrías emprendido el camino.
Pero no tiene ya nada que darte.
Aunque la halles pobre, Itaca no te ha engañado.
Así, sabio como te has vuelto, con tanta experiencia,
entenderás ya qué significan las Itacas.’
Bueno, parece fácil. Buen tiempo, alguna que otra cerveza y el Bambino en clave de Fa. Para el sarao, digo. Lo de elegir el lugar, se lo dejo al lector, ya dije que no iba a ser fácil de encontrar…
Jorge Rodriguez Seoane
Julio 2015. Coruña
[:gl]
Instrumentos de medida do tempo (III) | Jorge Rodríguez

‘Cando emprendas a túa viaxe a Ítaca.
Pide que o camiño sexa longo,
Cheo de aventuras, cheo de experiencias.’
Imos pechando o caseto, que todos queremos praia e esmorga, e en verán un bo sarao apetece ata os domingos.
E xa postos a pechar, saldamos esta serie que empezou (ben, empezamos, ti es o primeiro cómplice) fai xa máis dun ano. Esta colección de cantos que fomos descubrindo, e que non intentou máis que ser un lugar para a tranquilidade. Explícome.
Con esta pequena viaxe a través dos lugares de Man, Figueiras, Miralles, Bofill ou Tusquets, coñecemos un pouco máis o seu pensamento, que ao final, é a súa mellor herdanza. Vimos canto tiñan deles mesmos os seus pequenos cantos. Para despedirnos, quero traervos o último pequeno canto dende o que ver a vida.
Se os anteriores eran algo difusos e recónditos, este último vai ser difícil de encontrar. Invítovos a explorar e redebuxar o límite do que consideramos ‘un lugar’.
Un lugar é unha entidade sinxela tremendamente rica en matices, que pode configurarse dende moitos aspectos, pero hai un imprescindible. Haberá un lugar alí onde pasase algo.
O señor Gómez de la Serna dicía con moito tino
‘Onde rompen os amantes para sempre, queda o monumento da súa despedida. Volverano ver intacto e marmóreo cantas veces pasen por este sitio.’
Exemplo descarnado que nos trae ao recordo un atlas de vida, un catálogo de primeiras veces. E tamén de últimas, gravadas a lume.
Estas sesións ás que chamei ‘Pequenos instrumentos de medida do tempo’ se algo me deixaron claro, é que o único realmente fundamental para ser feliz (imos ao turrón, deixámonos de gilipolleces de arquitectitos e pamplineros, a vivir carallo!) é sentirnos queridos. Nun proceso de ensaio e erro, expeditivo e arbitrario, imos construíndo o noso lugar no mundo, o noso espazo de confort, elixindo con quen e onde queremos compartir o noso tempo. Volvo a Don Ramón,
‘O amor nace do desexo repentino de facer eterno o pasaxeiro’.
Outra bigornia.
A escultura entendeu perfectamente ese rol, conxelar un momento de lucidez coa achega do home á pedra inerte. César Vallejo explicouno mellor que ninguén ‘Este mármore non é escultura. E este cadro non é pintura’. A pesar de que Miguel Ángel (fose sombreiros) só tivese que retirar a pedra excedente para sacar o David, o Moisés ou as pietàs, a súa escultura non estaba nesa pedra. Estaba na súa mirada, no seu enxeño, o seu talento. Estaba no seu tempo, que foi a súa vida.
Non obstante dende a arquitectura, estámonos a perder na mediocridade dos insensibles. Non podemos fiarnos daqueles que defenden que a boa vida está nos códigos e os manuais. Véñenseme á cabeza os templos de Selinunte, os campos de Castela, as parras da toquera ou a praza de Azcárraga.
Para completar a definición do lugar, imos intentar transcender o físico, o material. Está claro que a arquitectura sen a technè nos queda coxa, pero imos intentalo, a ver que pasa. Se atendemos aos consellos de Don Ramón, necesitamos xente que nos provoque incendios, que entre nas nosas vidas como unha onda (se, a todos se nos escapa unha cantaruxada pola Xurado) e ensínenos a vivir. Só con esa xente poderemos gozar os días de viño e rosas, eses momentiños pá nós.
Creo que xa temos suficientes vimbios. Está claro que buscamos, e que é necesario para conseguilo, así que rematamos.
Quero acabar cunha homenaxe ao home tranquilo. Non me refiro ao bo de John Wayne, que tamén, senón ao home que pide un camiño longo, para ter tempo de que lle sucedan moitas cousas. O home tranquilo como figura de todas aquelas persoas encargadas de facernos ter claro que eles, e os seus momentos, van ser o noso lugar, o noso último caixón.
Non se me ocorre mellor homenaxe que rematar esa marabilla de poema de Cavafis co que abrimos esta última sesión.
‘Ten sempre a Itaca na túa mente.
Chegar alí é o teu destino.
Mais non apresures nunca a viaxe.
Mellor que dure moitos anos
e atracar, vello xa, na illa,
enriquecido de canto gañaches no camiño
sen aguantar a que Itaca te enriqueza.
Itaca brindouche tan fermosa viaxe.
Sen ela non terías emprendido o camiño.
Pero non ten xa nada que darche.
Aínda Que a vestíbulos pobre, Itaca non te enganou.
Así, sabio como te volviches,
con tanta experiencia,
entenderás xa que significan as Itacas.’
Ben, parece doado. Bo tempo, algunha que outra cervexa e o Bambino en clave de Fa. Para o sarao, digo. O de elixir o lugar, déixollo ao lector, xa dixen que non ía ser doado de encontrar…
Jorge Rodriguez Seoane
Xullo 2015. Coruña
[:en]
Instruments of measure of the time (III) | Jorge Rodríguez

‘When you make your trip to Ítaca.
He asks that the way is long,
Full of adventures, fully of experiences.’
We are closing the caseto, that we all want beach and partyng, and in summer a good evening party attracts until every sunday.
And already set to close, we conclude this series that it began (good, we begin, you are the first accomplice) it does already more than one year. This collection of corners that we have been discovering, and that has not tried any more that to be a place for the tranquility. I explain.
With this small trip across Man’s places, Fig trees, Miralles, Bofill or Tusquets, we have known a bit more his thought, that ultimately, it is his better inheritance. We have seen all that they had of them same his small corners. To say goodbye, I you want to bring the last small corner from which to see the life.
If the previous ones were slightly diffuse and recondite, the latter is going to be difficult to find. I invite you to explore and re-draw the limit of what we consider to be ‘a place’.
A place is a simple tremendously rich entity in shades, which can be formed from many aspects, but there is the indispensable one. There will be a place there where something has happened.
The gentleman Gómez de la Serna was saying with very much tact
‘Where the lovers break forever, there stays the monument of his farewell. They will turn it to seeing intact and marmoreal all the times happen for this site.’
Emaciated example that brings to the recollection an atlas of life, a catalogue of the first times. And also of last, recorded to fire.
These meetings to which I called ‘Small instruments of measure of the time’ if something they have clarified me, it is that the really fundamental only thing to be happy (we go to the nougat, we leave ourselves of gilipolleces of arquitectitos and silly, to living carajo!) it is to feel darlings. In a process of test and mistake, expeditious and arbitrary, we are constructing our place in the world, our space of comfort, choosing with whom and where we want to share our time. I turn Don Ramon,
‘The love is born of the sudden desire to do eternally passenger’.
Another anvil.
The sculpture understood perfectly this role, to freeze a moment of brilliancy with the contribution of the man to the inert stone. César Vallejo explained it better than anybody ‘This marble is not a sculpture. And this picture is not a painting’. In spite of the fact that Michael Ángel (it was hats) only had to withdraw the excessive stone to extract the David, the Moses or the pietàs, his sculpture was not in this stone. It was in his look, in his ingenuity, his talent. It was in his time, which was his life.
Nevertheless from the architecture, we are getting lost in the mediocrity of the insensitive ones. We cannot rely on those that defend that the good life is in the codes and the manuals. Me they come to the head Selinunte’s temples, the fields of Castile, the grapevines of the toquera or Azcárraga’s square.
To complete the local definition, we are going to try to come out the physical thing, the material thing. It is clear that the architecture without the technè us remains lame, but we are going to try, to see what happens it. If we attend to the advices of Don Ramon, we need people who provokes his fires, that between in our lives like a wave (if, a cant escapes from all for her Sworn) and teach us to live. Only these people we will be able to enjoy the days of wine and roses, these moments for we.
I think that already we have sufficient wickers. It is clear that we search, and what is necessary to obtain it, so we end.
I want to finish with an honoring to the calm man. I do not refer to the John Wayne’s good one, that also, but to the man who asks for a long way, to have time of which many things happen to him. The calm man like figure of all those persons entrusted to make ourselves have clear that they, and his moments, are going to be our place, our last booth.
Better honoring does not happen to me that to finish this marvel of Cavafis’s poem with which we open the latter session.
‘Have always Itaca in your mind.
Coming there is your destination.
But never hurry the trip.
Better that it lasts many years
and to moor, old man already, in the island,
enriched of all that you won in the way
without lasting to that Itaca you enriches.
Itaca offered to you so beautiful trip.
Without her you would not have started way.
But it does not have already anything to give you.
Though you her find poor person, Itaca has not cheated you.
Like that, wise since you have turned, with so much experience,
you will understand already what they mean the Itacas.’
Well, it seems to be easy. Good time, someone that another beer and the Bambino in bass clef. For the evening party, I say., I leave it the reader, already I said that it was not going to be easy to find …
Jorge Rodriguez Seoane
July 2015. Coruña
[:]




