[:es]
Siempre me han asaltado las dudas, vacilo cuando se acerca el momento de elegir. Pero es algo que nunca me ha preocupado.
Es común la duda, la incertidumbre. Lejos de denotar flaqueza o debilidad, lo veo como un indicativo de reflexión, de pausa y silencio previo a la acción. Llegados a este punto, quiero recordar unos versos, recomendación de un buen amigo, de San Juan de la Cruz,
«Aquél que obra con tibieza, cerca está de caer».1
Como he dicho, no es la incertidumbre lo que me preocupa, es la calidez (que no calidad) de la decisión. El grado de implicación con el camino que elegimos, la pasión y el cariño con el que lo vivimos. Es capital obrar con la convicción de que disfrutamos aquello que nos rodea, más si cabe en este pútrido ambiente en el que las esperanzas de buen vivir se vuelven quimera, y aquella arena prometida sous les pavès, no es más que la cuarta fila de una playa de tercera, infestada de madres embadurnando a chiquillos con Nivea factor 15. En este ambiente, tenemos que rodearnos de aquello y aquellos que confiamos nos harán disfrutar.
Primero debemos ubicarnos, hacer el que va a ser nuestro hogar, el lugar del fuego. Y digo hacer porque no confío en la elección de un sitio, sino en su manipulación, en optimizar sus potencialidades, en definitiva, hacer, como quien hace una cama, el lugar en el que encontraremos el confort, la tranquilidad o frenesí, que cada momento requiera para desarrollarnos, para vivir a gusto. Y en ocasiones, para crear. Me gusta imaginarme mi lugar, como uno capaz de generar, capaz de ayudar a impulsar mis ideas, y a la vez, capaz de disfrutarlas y acogerlas.
Hace un par de semanas me acerqué a la Costa da Morte y después de un paseo por Muxía le hice una visita al alemán de Camelle. La energía que reside en su casa, el lugar de Man, muestra la intensidad con la que fue vivido. Es su obra a su vez museo y pasión. Sobre Man no puedo hacer más que recomendaros una visita y que le echéis un ojo al artículo que Carlos Pita escribió para la Obradoiro 342. Ya me contaréis.
Volviendo para Coruña con resaca de calamares, me venía a la cabeza el lugar que se construyó Fernando Higueras enterrado junto a su casa, el rascainfierno. Más allá del mamoneo del nombre, pensaba en lo brillante de su decisión disfrazada de locura. Construyó un lugar con una temperatura agradable y tremendamente estable lleno de luz cenital controlada y una hamaca. Y mucho espacio para rodearse de aquello que le importaba, lo que creía que le ayudaría a enriquecer su pensamiento, hacía años que había dejado de ser un hombre de acción. Allí, dijo, fue feliz. Rodeado de cuadros de Antonio López, esculturas de Chillida, miles de bocetos, planos y maquetas. Libros, muchos libros. Para las noches, whiskey con hielo y alguna que otra raya.
Me asaltó este lugar, pero podríamos pensar en el estudio de Picasso en la Rue des Grand Augustins, en la cabaña de Heidegger, en la de Cap Martin del Corbu. O en la casita de Kolonihaven de Miralles. Pequeños lugares, instrumentos de medida del tiempo.
Hace un par de meses escuchaba a un joven arquitecto y editor de un blog, bien podía ser éste, que si algo encontraba como rasgo definitorio y fundamental de su trayectoria profesional, era la colaboración. Las personas son un factor vital en la configuración de los lugares. Son imprescindibles. Y su rastro es una manifestación natural, evidente. Me sacan de quicio los sitios etéreos, brillantes, blancos hasta el hipotálamo, que no admiten ser vividos. Anorexia de niño pijo. Tibios, lugares donde la pasión no cabe.
No sé hasta qué punto el lugar de Man, o el de Higueras, tenían de ellos mismos y de su gente. Quizás, lo que diferencia el lugar de las personas es fino como la piel, y separarlo duele, sangra. Lo que sé es que fueron disfrutados, vividos con pasión. Queridos. Aún a pesar de lo decadente de su vejez, la erosión del tiempo y los peajes que ambos pagaron. Ya se sabe, el mundo de la pasión, es insatisfactorio.3
Ahora todo son perplejidades clásicas que decía Borges. Dónde, con quién. Siempre me han asaltado las dudas, vacilo, cuando se acerca el momento de elegir.
Pero es algo que nunca me ha preocupado.
Jorge Rodríguez Seoane
Febrero de 2014. Coruña
Citas:
1. San Juan de la Cruz. Obras Completas. Ed. Espiritualidad. Madrid, 1992. P.205
2. Revista Obradoiro nº34 O limite VV.AA. COAG, Marzo 2012, A Coruña.
3. El amor, las mujeres y la muerte Schopenhauer, A. Ed. EDAF. 1993, Madrid
[:gl]
Sempre me asaltaron as dúbidas, vacilo cando se achega o momento de elixir. Pero é algo que nunca me preocupou.
É común a dúbida, a incerteza. Lonxe de denotar fraqueza ou debilidade, véxoo como un indicativo de reflexión, de pausa e silencio previo á acción. Chegados a este punto, quero recordar uns versos, recomendación dun bo amigo, de San Juan de la Cruz,
»Aquel, que obra con morneza, preto está de caer».1
Como dixen, non é a incerteza o que me preocupa, é a calidez (que non calidade) da decisión. O grao de implicación co camiño que eliximos, a paixón e o cariño co que o vivimos. É capital obrar coa convicción de que gozamos aquilo que nos rodea, máis se cabe neste pútrido ambiente no que as esperanzas de bo vivir vólvense quimera, e aquela area prometida sous lles pavès, non é máis que a cuarta fila dunha praia de terceira, infestada de nais enzoufando nenos con Nivea factor 15. Neste ambiente, temos que rodearnos daquilo e aqueles que confiamos farannos gozar.
Primeiro debemos situarnos, facer o que vai ser noso fogar, o lugar do lume. E digo facer porque non confío na elección dun sitio, senón na súa manipulación, en optimizar as súas potencialidades, en definitiva, facer, como quen fai unha cama, o lugar no que encontraremos o confort, a tranquilidade ou frenesí, que cada momento requira para desenvolvernos, para vivir a gusto. E en ocasións, para crear. Gústame imaxinarme o meu lugar, como un capaz de xerar, capaz de axudar a impulsar as miñas ideas, e á vez, capaz de gozalas e acollelas.
Hai un par de semanas achegueime á costa dá morte e despois dun paseo por Muxía fíxenlle unha visita ao alemán de Camelle. A enerxía que reside na súa casa, o lugar de Man, mostra a intensidade coa que foi vivido. É a súa obra á súa vez museo e paixón. Sobre Man non podo facer máis que recomendarvos unha visita e que lle botedes un ollo ao artigo que Carlos Pita escribiu para a Obradoiro 342. Xa me contaredes.
Volvendo para Coruña con resaca de luras, víñame á cabeza o lugar que se construíu Fernando Higueras enterrado xunto á súa casa, o rascainfierno. Máis alá do mamoneo do nome, pensaba no brillante da súa decisión disfrazada de loucura. Construíu un lugar cunha temperatura agradable e tremendamente estable cheo de luz cenital controlada e unha hamaca. E moito espazo para rodearse daquilo que lle importaba, o que cría que lle axudaría a enriquecer o seu pensamento, había anos que deixara de ser un home de acción. Alí, dixo, foi feliz. Rodeado de cadros de Antonio López, esculturas de Chillida, miles de bosquexos, planos e maquetas. Libros, moitos libros. Para as noites, whiskey con xeo e algunha que outra raia.
Asaltoume este lugar, pero poderiamos pensar no estudo de Picasso na Rue deas Grand Augustins, na cabana de Heidegger, na de Cap. Martin del Corbu. O na casiña de Kolonihaven de Miralles. Pequenos lugares, instrumentos de medida do tempo.
Hai un par de meses escoitaba un novo arquitecto e editor dun blog, ben podía ser este, que se algo encontraba como trazo definitorio e fundamental da súa traxectoria profesional, era a colaboración. As persoas son un factor vital na configuración dos lugares. Son imprescindibles. E o seu rastro é unha manifestación natural, evidente. Enfástianme os sitios etéreos, brillantes, brancos ata o hipotálamo, que non admiten ser vividos. Anorexia de neno snob. Mornos, lugares onde a paixón non cabe.
Non sei ata que punto o lugar de Man, ou o de Higueras, tiñan deles mesmos e da súa xente. Quizais, o que diferencia o lugar das persoas é fino como a pel, e separalo doe, sangra. O que sei é que foron gozados, vividos con paixón. Queridos. Aínda a pesar do decadente da súa vellez, a erosión do tempo e as peaxes que ambos os dous pagaron. Xa se sabe, o mundo da paixón, é insatisfactorio.3
Agora todo son perplexidades clásicas que dicía Borges. Onde, con quen. Sempre me asaltaron as dúbidas, vacilo, cando se achega o momento de elixir.
Pero é algo que nunca me preocupou.
Jorge Rodríguez Seoane
Febreiro de 2014. Coruña
Citas:
1.- San Juan de la Cruz. Obras Completas. Ed. Espiritualidad. Madrid, 1992. P.205
2.- Revista Obradoiro nº34 O limite VV.AA. COAG, Marzo 2012, A Coruña.
3.- El amor, las mujeres y la muerte. Schopenhauer, A. Ed. EDAF. 1993, Madrid
Instrumentos de medida do tempo (II) | Jorge Rodríguez
[:en]
Always the doubts have assaulted me, I hesitate when the moment to choose approaches. But it is something that has never worried me.
The doubt, the uncertainty is common. Far from denoting sluggishness or weakness, I see it as the indicative one of reflection, of pause and silence before the action. Come to this point, do I want to remember a few verses, recommendation of a good friend, of San Juan de la Cruz,
«That one that acts with lukewarmness, is fence of falling down».1
Since I have said, it is not the uncertainty what worries me, is the warmth (that not quality) of the decision. The degree of implication with the way that we choose, the passion and the fondness with which we live through it. It is cardinal to act with the conviction which we enjoy that one that surrounds us, more if it fits in this putrid environment in which the hopes of good to live turn chimera, and that promised sand sous they pavès, is not any more than the fourth row than a beach of third, infected of mothers daubing to little children with Nivea factor 15. In this environment, we have to surround with that one and those that we entrust will make us enjoy.
First we must ourselves locate, do the one that is going to be our home, the place of the fire. And I say to do because I do not count in the choice of a site, but in his manipulation, on optimizing his potentials, definitively, to do, as whom it does a bed, the place in which we will find the comfort, the tranquility or frenzy, which every moment needs to develop, to live to taste. And in occasions, to create. I me like to imagine my place, as one capable of generating, capablly of helping to stimulate my ideas, and simultaneously, capablly of enjoying them and to receive them.
It makes me a couple of weeks I brought over to the coast it gives morte and after a walk along Muxía I did a visit to the German of Camelle. The energy that resides in his house, Man’s place, shows the intensity with the one that was lived. It is his work in turn museum and passion. On Man I cannot make recommend any more than you a visit and that you him have a look at the article that Carlos Pita wrote for the Obradoiro 342. Already you will tell me.
Returning for Corunna with redraft of squids, me there was coming to the head the place that there constructed himself Fernando Higueras buried together with his house, the rascainfierno. Beyond the mamoneo of the name, he was thinking about the brilliant of his decision disguised as madness. He constructed a place with an agreeable temperature and tremendously stable abundance of zenithal controlled light and a hammock. And much I spread to surround itself with that one that was mattering for him, which he believed that it would help him to enrich his thought, it was doing years that he had stopped being a man of action. There, he said, was happy. Surrounded with Antonio’s Lopez pictures, Chillida’s sculptures, thousands of sketches, planes and models. Books, many books. For the nights, whiskey with ice and someone that another stripe.
It assaulted this place, but we might think about Picasso’s study about the Rue des Grand Augustins, about the cabin of Heidegger, about that Corbu´s Cap Martin. Or in Kolonihaven de Miralles’s little house. Small places, instruments of measure of the time.
It does a couple of months architect was listening to a young person and publisher of a blog, good could be this one, which if he was finding something as feature definitorio and fundamentally of his professional path, was the collaboration. The persons are a vital factor in the local configuration. They are indispensable. And his track is a natural, evident manifestation. I am extracted of hinge by the ethereal, brilliant, white sites up to the hypothalamus, which they do not admit to be lived. Rich kid’s anorexia. Lukewarm, places where the passion does not fit.
Do not be up to what point Man’s place, or that of Higueras, they had of them themselves and of his people. Probably, which differentiates the place of the persons is thin as the skin, and to separate it hurts, bleeds. What I know it is that they were enjoyed, lived hotly. Darlings. Still in spite of the decadent of his oldness, the erosion of the time and the tolls that both paid. Already it is known, the world of the passion, is unsatisfactory.3
Now all sound perplejidades classic that Borges was saying. Where, with whom. Always the doubts have assaulted me, I hesitate, when the moment to choose approaches.
But it is something that has never worried me.
Jorge Rodríguez Seoane
February 2014. Coruña
Citations:
1.- San Juan de la Cruz. Obras Completas. Ed. Espiritualidad. Madrid, 1992. P.205
2.- Revista Obradoiro nº34 O limite VV.AA. COAG, Marzo 2012, A Coruña.
3.- El amor, las mujeres y la muerte. Schopenhauer, A. Ed. EDAF. 1993, Madrid
Instruments of measure of the time (I) | Jorge Rodríguez
[:]




