Instrumentos de medida do tempo (I) | Jorge Rodríguez

Rascainfierno, Fernando Higueras

Sempre me asaltaron as dúbidas, vacilo cando se achega o momento de elixir. Pero é algo que nunca me preocupou.

É común a dúbida, a incerteza. Lonxe de denotar fraqueza ou debilidade, véxoo como un indicativo de reflexión, de pausa e silencio previo á acción. Chegados a este punto, quero recordar uns versos, recomendación dun bo amigo, de San Juan de la Cruz, 

‘”Aquel, que obra con morneza, preto está de caer”.1

Como dixen, non é a incerteza o que me preocupa, é a calidez (que non calidade) da decisión. O grao de implicación co camiño que eliximos, a paixón e o cariño co que o vivimos. É capital obrar coa convicción de que gozamos aquilo que nos rodea, máis se cabe neste pútrido ambiente no que as esperanzas de bo vivir vólvense quimera, e aquela area prometida sous lles pavès, non é máis que a cuarta fila dunha praia de terceira, infestada de nais enzoufando nenos con Nivea factor 15. Neste ambiente, temos que rodearnos daquilo e aqueles que confiamos farannos gozar.

Primeiro debemos situarnos, facer o que vai ser noso fogar, o lugar do lume. E digo facer porque non confío na elección dun sitio, senón na súa manipulación, en optimizar as súas potencialidades, en definitiva, facer, como quen fai unha cama, o lugar no que encontraremos o confort, a tranquilidade ou frenesí, que cada momento requira para desenvolvernos, para vivir a gusto. E en ocasións, para crear. Gústame imaxinarme o meu lugar, como un capaz de xerar, capaz de axudar a impulsar as miñas ideas, e á vez, capaz de gozalas e acollelas.

Hai un par de semanas achegueime á costa dá morte e despois dun paseo por Muxía fíxenlle unha visita ao alemán de Camelle. A enerxía que reside na súa casa, o lugar de Man, mostra a intensidade coa que foi vivido. É a súa obra á súa vez museo e paixón. Sobre Man non podo facer máis que recomendarvos unha visita e que lle botedes un ollo ao artigo que Carlos Pita escribiu para a  Obradoiro 342. Xa me contaredes.

Volvendo para Coruña con resaca de luras, víñame á cabeza o lugar que se construíu Fernando Higueras enterrado xunto á súa casa, o rascainfierno. Máis alá do mamoneo do nome, pensaba no brillante da súa decisión disfrazada de loucura. Construíu un lugar cunha temperatura agradable e tremendamente estable cheo de luz cenital controlada e unha hamaca. E moito espazo para rodearse daquilo que lle importaba, o que cría que lle axudaría a enriquecer o seu pensamento, había anos que deixara de ser un home de acción. Alí, dixo, foi feliz. Rodeado de cadros de Antonio López, esculturas de Chillida, miles de bosquexos, planos e maquetas. Libros, moitos libros. Para as noites, whiskey con xeo e algunha que outra raia.

Asaltoume este lugar, pero poderiamos pensar no estudo de Picasso na Rue deas Grand Augustins, na cabana de Heidegger, na de Cap. Martin del Corbu. O na casiña de Kolonihaven de Miralles. Pequenos lugares, instrumentos de medida do tempo.

Hai un par de meses escoitaba un novo arquitecto e editor dun blog, ben podía ser este, que se algo encontraba como trazo definitorio e fundamental da súa traxectoria profesional, era a colaboración. As persoas son un factor vital na configuración dos lugares. Son imprescindibles. E o seu rastro é unha manifestación natural, evidente. Enfástianme os sitios etéreos, brillantes, brancos ata o hipotálamo, que non admiten ser vividos. Anorexia de neno snob. Mornos, lugares onde a paixón non cabe.

Non sei ata que punto o lugar de Man, ou o de Higueras, tiñan deles mesmos e da súa xente. Quizais, o que diferencia o lugar das persoas é fino como a pel, e separalo doe, sangra. O que sei é que foron gozados, vividos con paixón. Queridos. Aínda a pesar do decadente da súa vellez, a erosión do tempo e as peaxes que ambos os dous pagaron. Xa se sabe, o mundo da paixón, é insatisfactorio.3

Agora todo son perplexidades clásicas que dicía Borges. Onde, con quen. Sempre me asaltaron as dúbidas, vacilo, cando se achega o momento de elixir.

Pero é algo que nunca me preocupou.

Jorge Rodríguez Seoane
Febreiro de 2014. Coruña

Citas:
1.- San Juan de la Cruz. Obras Completas. Ed. Espiritualidad. Madrid, 1992. P.205
2.- Revista Obradoiro nº34 ‘O limite’ VV.AA. COAG, Marzo 2012, A Coruña.
3.- ‘El amor, las mujeres y la muerte’. Schopenhauer, A. Ed. EDAF. 1993, Madrid

Instrumentos de medida do tempo (II) | Jorge Rodríguez

Jorge Rodríguez Seoane

Arquitecto y socio fundador y gerente de Seoane Arquitectura.

Experiencia activa en evaluación de riesgos y plan de negocio, gestión de personal y dirección de proyectos de ejecución.

Gestión de carteras de inversión inmobiliaria, búsqueda de activos singulares y representación de intereses.

follow me

Arquivado en: artigos, Jorge Rodríguez Seoane

Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , ,