[:es]https://veredes.es/blog/instrumentos-de-medida-del-tiempo-ii-jorge-rodriguez/

‘Nada se parece al amor como la joven pasión de un artista
que inicia el delicioso suplicio de su destino.’Honoré de Balzac
‘Quien, adolescente de genio, no haya palpitado al presentarse ante un maestro, le faltará siempre una cuerda en el violín, una pincelada, un sentimiento profundo en la obra y cierta expresión de poesía.’ 1
prosigue Balzac.
Son palabras dedicadas al ascenso del joven Poussin por la vertiginosa escalera que conducía a la casa en la rue des Grands-Augustines donde el maestro Porbus tenía su cuartel general.
Y es que como el primer amor, aunque inexperto y lleno de errores, los primeros pasos en un oficio, en una maestría, son así, mágicos. Puro instinto, fuego. Pasos firmes y corajudos, vírgenes de los miedos del error cometido, llenos de pasión, ganas y buena fe.
Y así han de ser. Ya lo decía San Juan de la Cruz,
’quién obra con tibieza, cerca está de caer.’
Estos dos dibujos, son los primeros pasos en el arte de hacer casas de dos barceloneses de vidas paralelas. Nacidos en el seno de dos familias acomodadas de la Barcelona de los años 40, acaban sus estudios y forman equipo de trabajo recién estrenada la década de los 60. Ambos arrancan con una casa en una isla, pequeña, familiar, profundamente mediterránea. Un refugio para disfrutar de los meses calurosos. Uno, elige Ibiza, el otro Pantelleria. Pico fino.
Estos dos dibujos, nos enseñan las ganas de vivir de dos jóvenes. Olvidémonos un poco de las pamplinas de arquitecto, de tanta todología de espacios encadenados, visuales y geometrías puras y acordémonos un poquito más de vivir y lo que implica. Imaginémonos viviendo estas casas. Estos trozos de mundo, que fueron pensados sin el peso de la arquitectura.
«El hombre puede vivir sin arquitectura, es evidente. Pero no puede vivir sin su más rico patrimonio. Compasión, justicia, educación, felicidad, amor. Vivir no es suficiente, hace falta dignidad.» 2
Estos dos dibujos, nos enseñan dos casas vivas, palpitantes. Son la respuesta más inmediata al cobijo, lo vernáculo sin el interés de recuperar un mundo perdido. Dos casas, que nos recuerdan que la vida pasa. Dos casas con consciencia del tiempo. Lugares donde se vive, pero también se sufre, se envejece, se muere. Aunque duela.
Estos dos dibujos, están llenos de intenciones. Estas casas van a ser estatuas vivas de la vida de sus ocupantes, escultura intacta y marmórea de sus recuerdos. Por eso, han de hacerse desde lo más hondo del conocimiento del hombre y su mar.
Aquí, en estos dos dibujos, cabe todo el mediterráneo.
Así, con estos dos dibujos, empieza el delicioso suplicio del destino de Óscar Tusquets y Ricardo Bofill.
Hay quien dice que lo verdaderamente importante no es como se empieza, sino como se termina. No puedo estar más en desacuerdo. Para muestra, un botón.
Jorge Rodriguez Seoane
Abril 2015. Coruña
Notas:
1 ‘La obra maestra desconocida’. Balzac, Honoré de. Ed. Jose J. de Olañeta, Barcelona, 2011.
2 Me permito la licencia de parafrasear a Francisco Alonso de Santos, en su conferencia impartida en la sede del COAG de A Coruña el 18 de Marzo de 2015.
[:gl]
Instrumentos de medida do tempo (II) | Jorge Rodríguez

‘Nada se parece ao amor como a nova paixón dun artista
que inicia o delicioso suplicio do seu destino.’Honoré de Balzac
‘Quen, adolescente de xenio, non palpitase ao presentarse ante un mestre, faltaralle sempre unha corda no violín, unha pincelada, un sentimento profundo na obra e certa expresión de poesía.’ 1
prosegue Balzac.
Son palabras dedicadas ao ascenso do mozo Poussin pola vertixinosa escaleira que conducía á casa na rue deas Grands-Augustines onde o mestre Porbus tiña o seu cuartel xeral.
E é que como o primeiro amor, aínda que inexperto e cheo de erros, os primeiros pasos nun oficio, nunha mestría, son así, máxicos. Puro instinto, lume. Pasos firmes e corajudos, virxes dos medos do erro cometido, cheos de paixón, ganas e boa fe.
E así han de ser. Xa o dicía San Xoan da Cruz,
’quen obra con morneza, preto está de caer.’
Estes dous debuxos, son os primeiros pasos na arte de facer casas de dous barceloneses de vidas paralelas. Nacidos no seo de dúas familias acomodadas da Barcelona dos anos 40, rematan os seus estudos e forman equipo de traballo recén estreada a década dos 60. Ambos os dous arrancan cunha casa nunha illa, pequena, familiar, profundamente mediterránea. Un refuxio para gozar dos meses calorosos. Un, elixe Eivissa, o outro Pantelleria. Pico fino.
Estes dous debuxos, ensínannos as ganas de vivir de dous mozos. Esquezámonos un pouco das muruxas de arquitecto, de tanta todoloxía de espazos encadeados, visuais e xeometrías puras e acordémonos un pouquiño máis de vivir e o que implica. Imaxinémonos vivindo estas casas. Estes anacos de mundo, que foron pensados sen o peso da arquitectura.
«O home pode vivir sen arquitectura, é evidente. Pero non pode vivir sen o seu máis rico patrimonio. Compaixón, xustiza, educación, felicidade, amor. Vivir non é suficiente, fai falta dignidade.» 2
Estes dous debuxos, ensínannos dúas casas vivas, palpitantes. Son a resposta máis inmediata ao acubillo, o vernáculo sen o interese de recuperar un mundo perdido. Dúas casas, que nos recordan que a vida pasa. Dúas casas con consciencia do tempo. Lugares onde se vive, pero tamén se sofre, envellécese, mórrese. Aínda que doia.
Estes dous debuxos, están cheos de intencións. Estas casas van ser estatuas vivas da vida dos seus ocupantes, escultura intacta e marmórea dos seus recordos. Por iso, han de facerse dende o máis fondo do coñecemento do home e o seu mar.
Aquí, nestes dous debuxos, cabe todo o mediterráneo.
Así, con estes dous debuxos, empeza o delicioso suplicio do destino de Óscar Tusquets e Ricardo Bofill.
Hai quen di que o verdadeiramente importante non é como se empeza, senón como remata. Non podo estar máis en desacordo. Para mostra, un botón.
Jorge Rodriguez Seoane
Abril 2015. Coruña
Notas:
1 ‘A obra mestra descoñecida’. Balzac, Honoré de. Ed. Jose J. de Olañeta, Barcelona, 2011.
2 Me permito a licenza de parafrasear a Francisco Alonso de Santos, na súa conferencia impartida na sede do COAG da Coruña o 18 de Marzo de 2015.
Instrumentos de medida do tempo (IV) | Jorge Rodríguez
[:en]
Instruments of measure of the time (II) | Jorge Rodríguez

‘Nothing looks like the love as the young woman passion of an artist
that initiates the delicious torture of his destination.’Honoré de Balzac
‘The one who, teenager of genius, has not fluttered on having appeared before a teacher, he will lack always a rope in the violin, a brushstroke, a deep feeling in the work and certain expression of poetry.’ 1
Balzac continues.
They are words dedicated to the ascent of the young person Poussin by the dizzy stairs that he was leading to the house in the rue des Grands-Augustines where the teacher Porbus had his headquarters.
And it is that as the first love, though inexpert and full of mistakes, the first steps in a trade, in a mastery, are like that, magic. Pure instinct, fire. Firm and brave steps, virgins of the fears of the committed mistake, abundances of passion, desire and good faith.
And this way they have to be. Already San Juan de la Cruz was saying it,
’the one who acts with lukewarmness, fence is of falling down.’
These two drawings, they are the first steps in the art of doing houses of two inhabitants of Barcelona of parallel lives. Born in the bosom of two well-off families of the Barcelona of the 40s, they end his studies and form equipment of work newly released the decade of the 60. Both start with a house in an island, small, familiar, deeply Mediterranean. A refuge to enjoy of the warm months. One, chooses Ibiza, another Pantelleria. Thin beak.
These two drawings, they teach the desires to us of living of two young women. Olvidémonos a bit of the pamplinas of architect, of so many todología of linked, visual spaces and pure geometries and acordémonos a bit more of living and what it implies. Imaginémonos living through these houses. These chunks of world, which were thought without the weight of the architecture.
«The man can live without architecture, is evident. But it cannot live without his richer heritage. Pity, justice, education, happiness, love. Living is sufficient, does lacking dignity.» 2
These two drawings, they teach us two alive, palpitating houses. They are the most immediate response to the cover, the vernacular thing without the interest of recovering a lost world. Two houses, which us remember that the life happens. Two houses with conscience of the time. Places where it is lived, but also it is suffered, ages, dies. Though it hurts.
These two drawings, they are full of intentions. These houses are going to be alive statues of the life of his occupants, intact and marmoreal sculpture of his recollections. Because of it, they have to be done from the deepest of the knowledge of the man and his sea.
Here, in these two drawings, it fits the whole Mediterranean one.
This way, with these two drawings, it begins the delicious torture of the destination of Oscar Tusquets and Ricardo Bofill.
There is the one who says that the really important thing is not since is begun, but since it finishes. I cannot be any more in disagreement. For sample, a button.
Jorge Rodriguez Seoane
April 2015. Coruña
Notes:
1 ‘La obra maestra desconocida’. Balzac, Honoré de. Ed. Jose J. de Olañeta, Barcelona, 2011.
2 I allow myself the license of paraphrasing Francisco Alonso de Santos, in his conference given in the headquarters of the COAG of A Coruña On March 18, 2015.
Instruments of measure of the time (IV) | Jorge Rodríguez
[:]




