Instrumentos de medida do tempo (III) | Jorge Rodríguez

5 (100%) 1 vote

Instrumentos de medida do tempo (II) | Jorge Rodríguez

Casa Vittoria, Pantelleria | Casa para Angeles Bofill, Ibiza.

Nada se parece ao amor como a nova paixón dun artista
que inicia o delicioso suplicio do seu destino
.’

Honoré de Balzac

Quen, adolescente de xenio, non palpitase ao presentarse ante un mestre, faltaralle sempre unha corda no violín, unha pincelada, un sentimento profundo na obra e certa expresión de poesía.’ 1 prosegue Balzac.

Son palabras dedicadas ao ascenso do mozo Poussin pola vertixinosa escaleira que conducía á casa na rue deas Grands-Augustines onde o mestre Porbus tiña o seu cuartel xeral.

E é que como o primeiro amor, aínda que inexperto e cheo de erros, os primeiros pasos nun oficio, nunha mestría, son así, máxicos. Puro instinto, lume. Pasos firmes e corajudos, virxes dos medos do erro cometido, cheos de paixón, ganas e boa fe.

E así han de ser. Xa o dicía San Xoan da Cruz, ’quen obra con morneza, preto está de caer.’

Estes dous debuxos, son os primeiros pasos na arte de facer casas de dous barceloneses de vidas paralelas. Nacidos no seo de dúas familias acomodadas da Barcelona dos anos 40, rematan os seus estudos e forman equipo de traballo recén estreada a década dos 60. Ambos os dous arrancan cunha casa nunha illa, pequena, familiar, profundamente mediterránea. Un refuxio para gozar dos meses calorosos. Un, elixe Eivissa, o outro Pantelleria. Pico fino.

Estes dous debuxos, ensínannos as ganas de vivir de dous mozos. Esquezámonos un pouco das muruxas de arquitecto, de tanta todoloxía de espazos encadeados, visuais e xeometrías puras e acordémonos un pouquiño máis de vivir e o que implica. Imaxinémonos vivindo estas casas. Estes anacos de mundo, que foron pensados sen o peso da arquitectura.

“O home pode vivir sen arquitectura, é evidente. Pero non pode vivir sen o seu máis rico patrimonio. Compaixón, xustiza, educación, felicidade, amor. Vivir non é suficiente, fai falta dignidade.” 2

Estes dous debuxos, ensínannos dúas casas vivas, palpitantes. Son a resposta máis inmediata ao acubillo, o vernáculo sen o interese de recuperar un mundo perdido. Dúas casas, que nos recordan que a vida pasa. Dúas casas con consciencia do tempo. Lugares onde se vive, pero tamén se sofre, envellécese, mórrese. Aínda que doia.

Estes dous debuxos, están cheos de intencións. Estas casas van ser estatuas vivas da vida dos seus ocupantes, escultura intacta e marmórea dos seus recordos. Por iso, han de facerse dende o máis fondo do coñecemento do home e o seu mar.

Aquí, nestes dous debuxos, cabe todo o mediterráneo.

Así, con estes dous debuxos, empeza o delicioso suplicio do destino de Óscar Tusquets e Ricardo Bofill.

Hai quen di que o verdadeiramente importante non é como se empeza, senón como remata. Non podo estar máis en desacordo. Para mostra, un botón.

Jorge Rodriguez Seoane
Abril 2015. Coruña

Notas:
1 A obra mestra descoñecida’. Balzac, Honoré de. Ed. Jose J. de Olañeta, Barcelona, 2011.
2 Me permito a licenza de parafrasear a Francisco Alonso de Santos, na súa conferencia impartida na sede do COAG da Coruña o 18 de Marzo de 2015.

Instrumentos de medida do tempo (IV) | Jorge Rodríguez

Jorge Rodríguez Seoane

Arquitecto y socio fundador y gerente de Seoane Arquitectura.

Experiencia activa en evaluación de riesgos y plan de negocio, gestión de personal y dirección de proyectos de ejecución.

Gestión de carteras de inversión inmobiliaria, búsqueda de activos singulares y representación de intereses.

follow me

Arquivado en: faro, Jorge Rodríguez Seoane

Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , ,