[:es]
Al igual que el océano está formado sobre todo por agua, la arquitectura está hecha principalmente por aire. Aun así lo que determina lo que sucede en el océano, y en la arquitectura, no es otra cosa que lo que no es agua, o aire. Continente y contenido son dispares, alejados, y nunca coincidentes.
Cuando nos referimos a la materia con la que se define la arquitectura damos por hecho que contiene aire, espacio, posibilidad vivencial y emocional. Pero toda esa capacidad “portante”, necesitada inevitablemente de materia y peso, de cantidad y de fuerza, no tendría sentido sin que su atenta disposición provocara un intencionado vacío, una clara ausencia de materia y peso, una provocada ausencia de cantidad y de fuerza.
Hay quien afirmó que
“toda estructura consiste en cómo y dónde colocar los agujeros”,
y también sentenció que
“si se piensa en los vacíos, en lugar de trabajar con los elementos sólidos, la verdad aparece…”.
Buscando, a su vez, el hábil símil del traje ejecutado sabiamente mediante entramados materiales, ajustados y provocados por la talla y la intención del vestir. Entendiendo la forma arquitectónica como un propósito tan abierto como exacto, capaz de satisfacer las necesidades últimas de los vacíos.
La materia arquitectónica siempre dispone lo que va a provocar que no haya materia. El orden y naturaleza de esa materia es tal que avanza y condiciona su interrupción, su desaparición. No existe la arquitectura sin ausencias de materia. Y es precisamente el valor de lo que no es materia lo que hace la arquitectura. No existe la música sin silencios.
La recurrente pregunta de
se debería resolver de forma no inmediata, desviando la atención de lo que envuelve y conforma a una atenta expresión y definición de todo aquello que queda contenido. Buscando en la respuesta una suerte de unidad de medida que desde su cualidad trascienda de las toneladas físicas para devenir las virtudes inmateriales.
Sergio de Miguel, Doctor arquitecto
Madrid, noviembre 2017
Publicado en Grupo docente y de investigación para la arquitectura Grupo 4! de la ETSAM.
[:gl]
Do mesmo xeito que o océano está formado sobre todo por auga, a arquitectura está feita principalmente por aire. Aínda así o que determina o que sucede no océano, e na arquitectura, non é outra cousa que o que non é auga, ou aire. Continente e contido son dispares, afastados, e nunca coincidentes.
Cando nos referimos á materia coa que se define a arquitectura damos por feito que contén aire, espazo, posibilidade vivencial e emocional. Pero toda esa capacidade “portante”, necesitada inevitablemente de materia e peso, de cantidade e de forza, non tendría sentido sen que a súa atenta disposició n provocase un intencionado baleiro, unha clara ausencia de materia e peso, unha provocada ausencia de cantidade e de forza.
Hai quen afirmó que
“toda estrutura consiste en como e onde colocar os buracos”,
e tamén sentenciou que
“se se pensa nos baleiros, en lugar de traballar cos elementos sólidos, a verdade aparece…”.
Buscando, á súa vez, o hábil símil do traxe executado sabiamente mediante armazóns materiais, axustados e provocados pola talla e a intención do vestir. Entendendo a forma arquitectónica como un propósito tan aberto como exacto, capaz de satisfacer as necesidades derradeiras dos baleiros.
A materia arquitectónica sempre dispón o que vai provocar que non haxa materia. A orde e natureza desa materia é tal que avanza e condiciona a súa interrupción, a súa desaparición. Non existe a arquitectura sen ausencias de materia. E é precisamente o valor do que non é materia o que fai a arquitectura. Non existe a música sen silencios.
A recorrente pregunta de
deberíase resolver de forma non inmediata, desviando a atención do que envolve e conforma a unha atenta expresión e definición de todo aquilo que queda contido. Buscando na resposta unha sorte de unidade de medida que desde a súa calidade transcenda das toneladas fiísicas para devir as virtudes inmateriais.
Sergio de Miguel, Doutor arquitecto
Madrid, novembro 2017
Publicado en Grupo docente e de investigación para a arquitectura Grupo 4! da ETSAM.
[:en]
As the ocean is formed especially by water, the architecture is done principally by air. Even so that determines what happens in the ocean, and in the architecture, is not another thing that what is not a water, or air. Continent and content are never unlike, remote, and coincidental.
When we refer to the matter with which the architecture is defined we give for fact that contains air, space, vivid possibility and emotional. But all this capacity “amble”, needed inevitably from matter and weight, from quantity and from force, would not ma sense without his attentive disposition was provoking a meaningful emptiness, a clear absence of matter and weight, a provoked absence of quantity and of force.
Cuando nos referimos a la materia con la que se define la arquitectura damos por hecho que contiene aire, espacio, posibilidad vivencial y emocional. Pero toda esa capacidad “portante”, necesitada inevitablemente de materia y peso, de cantidad y de fuerza, no tendría sentido sin que su atenta disposición provocara un intencionado vacío, una clara ausencia de materia y peso, una provocada ausencia de cantidad y de fuerza.
There is the one who affirmed that
“Aany structure consists in how and where placing the holes”,
and also it sentenced that
“if it is thought about the emptinesses, instead of working with the solid elements, the truth appears…”.
Seeking, in turn, for the skilful similar one of the suit executed wisely by means of material studdings, exact and provoked by the height and the intencio’n of to dress. Understanding the architectural form as an intention so opened like exactly, capablly of satisfying the last needs of the emptinesses.
The architectural matter always arranges what is going to provoke that there is no matter. The order and nature of this matter is such that advances and determines his interruption, his disappearance. The architecture does not exist without absences of matter. And it is precisely the value of what is not a matter what does the architecture. The music does not exist without silences.
The appellant asks of
it should resolve of not immediate form, turning the attention aside what wraps and agrees to an attentive expression and definition of all that that remains contained. Looking in the response for a luck of unit of measure that from his quality comes out of the tons fiísicas to develop the immaterial virtues.
Sergio de Miguel, PhD architect
Madrid, november 2017
Published in educational Group and of investigation for the architecture Grupo 4! Of the ETSAM.
[:]




