IniciotvMaestros Modernos. Casto Fernández-ShawMestres Modernos. Casto Fernández-ShawModern Masters. Casto Fernández-Shaw

[:es]Maestros Modernos. Casto Fernández-Shaw[:gl]Mestres Modernos. Casto Fernández-Shaw[:en]Modern Masters. Casto Fernández-Shaw[:]

[:es]https://vimeo.com/264403270

Conferencia dedicada al arquitecto madrileño Casto Fernández-Shaw Iturralde (1896-1978) como parte del ciclo Maestros Modernos de la Fundación Arquitectura COAM.

Con este ciclo se quiere poner de manifiesto la importancia que el patrimonio arquitectónico contemporáneo tiene para la sociedad del siglo XXI, la necesidad de su reconocimiento social y de su mantenimiento y conservación.

Hijo del escritor Carlos Fernández Shaw, que murió cuando Casto era un adolescente (1911), quedando a cargo de su tío materno, Daniel Iturralde. Ingresó en la Escuela de Arquitectura en 1913, acabando la carrera con veintitrés años, como miembro de una promoción integrada por diecisiete nuevos arquitectos. Entre su profesorado tuvo a Ricardo Velázquez Bosco, director de la Escuela entre 1910-1918, Modesto López Otero y Antonio Palacios. En 1917 había entrado ya en el estudio de Antonio Palacios, para costearse sus últimos dos años de carrera. Con Palacios llegará luego a ser Jefe de delineación del Concurso de 1919 para la sede del Círculo de Bellas Artes, que al quedar desierto, fue por fin encargado a Antonio Palacios. En este estudio coincidiría con Pedro Muguruza, con el que realizó más tarde el proyecto del Edificio Coliseum en la Gran Vía madrileña, con un programa de teatro y viviendas de alquiler. Fue Antonio Palacios quién le recomendó trabajar con los hermanos Otamendi, que le incluyeron en su Compañía Madrileña Urbanizadora, donde logró una plaza de arquitecto en colaboración con Julián Otamendi, en el proyecto de unos de los edificios de la Avenida Reina Victoria (Edificios Titanic) y en una barriada de hoteles.

En el año 1920 presenta en la Exposición Nacional de Bellas Artes de Madrid el Proyecto del Monumento a la Civilización, premiado con una tercera medalla de bronce.

Carlos Otamendi, le encargó entonces la presa El Salto en El Carpio (al que en realidad solo tenía que dar forma ya que el proyecto estaba hecho), que concluyó en 1922. Abandonó la Compañía Madrileña Urbanizadora un año después. En 1925, en la Exposición de Artes Decorativas e Industriales Modernas en París, le llamó la atención el Pabellón de la URSS del arquitecto Konstantín Mélnikov, ejemplo de arquitectura constructivista.

En 1924 se le encarga la Presa de Alcalá del Río y el Embalse del Encinarejo, e interviene en la parte arquitectónica del Salto del Jándula. Otros edificios importantes son: los Edificios Titanic en la Avenida de Reina Victoria, esquina a la Glorieta de Cuatro Caminos (1919-21), de la mencionada Compañía Madrileña Urbanizadora.

En 1927, se incorpora a la Directiva de la Sociedad Central de Arquitectos como contador; proyecta el Ateneo Mercantil de Valencia, en colaboración con J.M. Castell, y la nueva iglesia de Tetuán de las Victorias. Todo ello quedó reflejado en la encuesta sobre la arquitectura moderna del n.º 32 de la revista La Gaceta Literaria.

Su obra temprana más importante es la gasolinera de Petróleos Porto Pí, en la calle de Alberto Aguilera n.º 18 de los bulevares madrileñosen 1927, que Carlos Flores considera una de las obras claves de la Generación del 25, de la que el propio artífice dice que no tiene ningún estilo, naciendo lo que él llamó “arquitectura ingeniería», y que pondrá en práctica en su anteproyecto para el concurso del Aeropuerto de Barajas en 1929. Al año siguiente funda la revista Cortijos y Rascacielos (1930-1954), que llegará a sacar 80 números en dos etapas interrumpidas por la Guerra Civil española. En ella se atiende a la arquitectura de vanguardia, a la arquitectura rural y a la arquitectura del pasado. Además de ser un medio de expresión para el propio arquitecto para exponer sus ideas y publicar sus proyectos. Es elegido Vocal de Arquitectura de la Junta Directiva del Círculo de Bellas Artes de Madrid, en 1930.

Tuvo un lapso de tiempo en el que solo se dedicó a la construcción del edificio Coliseum en la Gran Vía de Madrid (1930-1933), realizado en colaboración con Pedro Muguruza. Entre 1934 y 1935 realiza el Edificio de Viviendas, en la avenida de Menéndez Pelayo, obra ejemplar del Racionalismo Madrileño que cierra el periodo anterior a la Guerra Civil. En esta misma línea de pensamiento se mantuvo después de la contienda, con arquitecturas antiaéreas y proyectos considerados futuristas, como la fachada del Banco Hispano de Edificación en la Gran Vía de Madrid (1943-44), y el Mercado de San Fernando en la calle de Embajadores.

Mesa redonda con la intervención de Félix Cabrero Garrido y Juan Carlos Rico Nieto.

[:gl]https://vimeo.com/264403270

Conferencia dedicada ao arquitecto madrileño Casto Fernández-Shaw Iturralde (1896-1978) como parte do ciclo Mestres Modernos da Fundación Arquitectura COAM.

Con este ciclo quérese poñer de manifesto a importancia que o patrimonio arquitectónico contemporáneo ten para a sociedade do século XXI, a necesidade do seu recoñecemento social e do seu mantemento e conservación.

Fillo do escritor Carlos Fernández Shaw, que morreu cando Casto era un adolescente (1911), quedando a cargo do seu tío materno, Daniel Iturralde. Ingresou na Escola de Arquitectura en 1913, acabando a carreira con vinte e tres anos, como membro dunha promoción integrada por dezasete novos arquitectos. Entre o seu profesorado tivo a Ricardo Velázquez Bosco, director da Escola entre 1910-1918, Modesto López Otero e Antonio Palacios. En 1917 entrara xa no estudo de Antonio Palacios, para custearse os seus últimos dous anos de carreira. Con Palacios chegará logo a ser Xefe de delineación do Concurso de 1919 para a sede do Círculo de Belas Artes, que ao quedar deserto, foi por fin encargado a Antonio Palacios. Neste estudo coincidiría con Pedro Muguruza, co que realizou máis tarde o proxecto do Edificio Coliseum na Gran Vía madrileña, cun programa de teatro e vivendas de aluguer. Foi Antonio Palacios quen lle recomendou traballar cos irmáns Otamendi, que lle incluíron na súa Compañía Madrileña Urbanizadora, onde logrou unha praza de arquitecto en colaboración con Julián Otamendi, no proxecto duns dos edificios da Avenida Reina Vitoria (Edificios Titanic) e nunha barriada de hoteis.

No ano 1920 presenta na Exposición Nacional de Belas Artes de Madrid o Proxecto do Monumento á Civilización, premiado cunha terceira medalla de bronce.

Carlos Otamendi, encargoulle entón a presa O Salto nel Carpio (ao que en realidade só tiña que dar forma xa que o proxecto estaba feito), que concluíu en 1922. Abandonou a Compañía Madrileña Urbanizadora un ano despois. En 1925, na Exposición de Artes Decorativas e Industriais Modernas en París, chamoulle a atención o Pavillón da URSS do arquitecto Konstantín Mélnikov, exemplo de arquitectura constructivista.

En 1924 encárgaselle a Presa de Alcalá del Río e o Encoro do Encinarejo, e intervén na parte arquitectónica do Salto do Jándula. Outros edificios importantes son: os Edificios Titanic na Avenida de Raíña Vitoria, esquina á Glorieta de Catro Camiños (1919-21), da mencionada Compañía Madrileña Urbanizadora.

En 1927, incorpórase á Directiva da Sociedade Central de Arquitectos como contador; proxecta o Ateneo Mercantil de Valencia, en colaboración con J.M. Castell, e a nova igrexa de Tetuán das Vitorias. Todo iso quedou reflectido na enquisa sobre a arquitectura moderna do n.º 32 da revista A Gaceta Literaria.

A súa obra temperá máis importante é a gasolineira de Petróleos Porto Pí, na rúa de Alberto Aguilera n.º 18 dos bulevares madrileñosen 1927, que Carlos Flores considera unha das obras craves da Xeración do 25, da que o propio artífice di que non ten ningún estilo, nacendo o que el chamou “arquitectura enxeñería», e que poñerá en práctica no seu anteproxecto para o concurso do Aeroporto de Barallas en 1929. Ao ano seguinte funda a revista Casaríos e Rañaceos (1930-1954), que chegará a sacar 80 números en dúas etapas interrompidas pola Guerra Civil española. Nela aténdese á arquitectura de vangarda, á arquitectura rural e á arquitectura do pasado. Ademais de ser un medio de expresión para o propio arquitecto para expoñer as súas ideas e publicar os seus proxectos. É elixido Vocal de Arquitectura da Xunta Directiva do Círculo de Belas Artes de Madrid, en 1930.

Tivo un lapso de tempo no que só se dedicou á construción do edificio Coliseum na Gran Vía de Madrid (1930-1933), realizado en colaboración con Pedro Muguruza. Entre 1934 e 1935 realiza o Edificio de Vivendas, na avenida de Menéndez Pelayo, obra exemplar do Racionalismo Madrileño que pecha o período anterior á Guerra Civil. Nesta mesma liña de pensamento mantívose despois da contenda, con arquitecturas antiaéreas e proxectos considerados futuristas, como a fachada do Banco Hispano de Edificación na Gran Vía de Madrid (1943-44), e o Mercado de San Fernando na rúa de Embaixadores.

Mesa redonda coa intervenciónde Félix Cabrero Garrido e Juan Carlos Rico Nieto.

[:en]https://vimeo.com/264403270

Conference dedicated to the Madrid architect Casto Fernández-Shaw Iturralde (1896-1978) as part of the Modern Masters cycle of the COAM Architecture Foundation.

With this cycle we want to highlight the importance that the contemporary architectural heritage has for the society of the 21st century, the need for its social recognition and its maintenance and conservation.

Son of the writer Carlos Fernández Shaw, who died when Casto was a teenager (1911), being in charge of his maternal uncle, Daniel Iturralde. He entered the School of Architecture in 1913, finishing his career with twenty-three years, as a member of a promotion integrated by seventeen new architects. Among his teachers he had Ricardo Velázquez Bosco, director of the School between 1910-1918, Modesto López Otero and Antonio Palacios. In 1917 he had already entered the studio of Antonio Palacios, to pay for his last two years of career. With Palacios, he will later become Head of the delineation of the 1919 Contest for the headquarters of the Círculo de Bellas Artes, which, when deserted, was finally commissioned by Antonio Palacios. In this study, he would coincide with Pedro Muguruza, with whom he later made the Coliseum Building project in Madrid’s Gran Vía, with a theater program and rental housing. It was Antonio Palacios who recommended him to work with the Otamendi brothers, who included him in his Compañía Madrileña Urbanizadora, where he achieved an architect position in collaboration with Julián Otamendi, in the project of one of the buildings on Avenida Reina Victoria (Titanic Buildings) and in a hotel neighborhood.

In 1920, he presented at the National Exhibition of Fine Arts in Madrid the Monument to Civilization Project, awarded with a third bronze medal.

Carlos Otamendi, then commissioned the dam El Salto in El Carpio (which really only had to give shape since the project was done), which ended in 1922. Abandoned the Madrid Urbanization Company a year later. In 1925, at the Exhibition of Modern Decorative and Industrial Arts in Paris, he was struck by the Pavilion of the USSR by the architect Konstantín Mélnikov, an example of constructivist architecture.

In 1924 he was commissioned the Alcalá del Río Dam and the Encinarejo Reservoir, and intervened in the architectural part of the Salto del Jandula. Other important buildings are: the Titanic Buildings on Avenida de Reina Victoria, corner of the Glorieta de Cuatro Caminos (1919-21), of the aforementioned Compañía Madrileña Urbanizadora.

In 1927, he joined the Board of the Central Society of Architects as an accountant; projects the Mercantile Athenaeum of Valencia, in collaboration with J.M. Castell, and the new church of Tetuán de las Victorias. All this was reflected in the survey on modern architecture of No. 32 of the journal La Gaceta Literaria.

His most important early work is the gas station of Petróleos Porto Pí, in the street of Alberto Aguilera No. 18 of the Madrid boulevards in 1927, which Carlos Flores considers one of the key works of the Generation of 25, of which the architect himself he says that he has no style, being born what he called «engineering architecture», and that he will put into practice in his blueprint for the Barajas Airport competition in 1929. The following year he founded the magazine Cortijos y Rascacielos (1930-1954), It will produce 80 issues in two stages interrupted by the Spanish Civil War, in which avant-garde architecture, rural architecture and architecture from the past are taken care of, as well as being a means of expression for the architect himself to exhibit his works. ideas and publish his projects, he is elected Vocal of Architecture of the Board of Directors of the Círculo de Bellas Artes de Madrid, in 1930.

He had a lapse of time in which he only dedicated himself to the construction of the Coliseum building in the Gran Vía de Madrid (1930-1933), carried out in collaboration with Pedro Muguruza. Between 1934 and 1935 he made the Housing Building, on Avenida de Menéndez Pelayo, an exemplary work of Madrileño Rationalism that closes the period before the Civil War. In this same line of thought was maintained after the war, with antiaircraft architectures and projects considered futuristic, such as the facade of the Banco Hispano de Edificación on the Gran Vía de Madrid (1943-44), and the Mercado de San Fernando on the street of Ambassadors.

Round table with the intervention of Félix Cabrero Garrido and Juan Carlos Rico Nieto.

[:]

veredes
veredeshttps://veredes.es/
Surge enero de 2009 como búsqueda de satisfacer el conocimiento de la actividad arquitectónica y tangentes que se generan. La idea es crear un espacio para divulgar los diversos proyectos en busca de nueva inspiración y de intercambio.
ARTÍCULOS RELACIONADOS
ARTÍCULOS DEL AUTOR
0 0 votos
Article Rating
Suscribirse
Notificarme
guest
0 Comments
Los más recientes
Los más viejos Los más votados

Espónsor

Síguenos

23,683FansMe gusta
5,321SeguidoresSeguir
1,844SeguidoresSeguir
23,782SeguidoresSeguir

Promoción

También:

feedly

Columnistas destacados

Íñigo García Odiaga
87 Publicaciones0 COMENTARIOS
Antonio S. Río Vázquez
57 Publicaciones0 COMENTARIOS
José del Carmen Palacios Aguilar
54 Publicaciones0 COMENTARIOS
Aldo G. Facho Dede
50 Publicaciones0 COMENTARIOS