[:es]
Hoy nos desplazamos a Madrid para presentaros La galería de Magdalena, un proyecto de Raquel Congosto e Isabel Arenas, cuyo objetivo es reinterpretar los espacios infravalorados de la ciudad para convertirlos en espacios de oportunidad, y que comunican el espacio público con el espacio digital mediante la participación ciudadana y el concepto de ‘Regalar’.
¡La galería de Magdalena es una oportunidad de desquitarse, es un laboratorio de experimentación en el que compartir una experiencia con gente desconocida, es un acto de psicomagia!.
Con este fin han transformado espacios como vallas de obra o solares en galerías de arte efímeras, donde todo lo que se expone se regala a los viandantes. Dan una importancia especial a la comunicación con el público de todo tipo, intentando eliminar barreras existentes entre la sociedad y el arte contemporáneo, intentando crear entornos donde la gente se sienta cómoda alrededor del arte, a la comunicación entre distintos contextos y entre la propia gente.
“La calle es en sí misma una oportunidad de creatividad, de reunión, de intercambio, o al menos así lo vemos nosotras. lagaleriademagdalena es al mismo tiempo una plataforma que sirve para realizar exposiciones en la calle donde todo lo que se expone se regala: #RegalosUrbanos, y una comunidad de gente del entorno físico y virtual que nos reunimos alrededor de la cultura y la participación.”

¿Cuál ha sido vuestra formación y trayectoria profesional previa a la galería de Magdalena?
Ambas somos arquitectas por la Escuela Técnica Superior de Arquitectura de Madrid y estuvimos trabajando en diversos estudios. Más tarde, una trabajó en la edición de la revista Arquitectura Viva, mientras la otra lo hacía en temas relacionados con el diseño y montaje de exposiciones. Además siempre hemos estado involucradas en distintos proyectos creativos, como una marca de ropa, una televisión por internet, pintura, etc.
¿Qué os llevó a poner en marcha este proyecto?¿Por qué en este sector?
El proyecto surgió de un cúmulo de inquietudes que teníamos en común, como la participación de la gente en las obras que hacíamos, el uso del espacio público, la cantidad de espacios inacabados que dejó la crisis en la ciudad… nos dimos cuenta de que necesitábamos hacer un uso diferente de ese espacio público. Así surgió nuestra primera acción en la calle y después nos encontramos un día con un edificio en obras en la calle Magdalena, con unas muestras de pintura que parecían perfectas para colocar unos cuadros sobre ellas. Tal cual, el siguiente fin de semana preparamos unos dibujos e hicimos una exposición que desde el principio fue un foco de atracción de gente que se acercaba a mirar y a preguntarnos cosas sobre la obra, como si se tratase de una inauguración en una galería. La gente nos empezó a preguntar también que cuando era la siguiente exposición y de repente, esa esquina en obras se convirtió en nuestro lugar de exposición habitual, un laboratorio de ideas y expresión creativa.
¿Qué otros proyectos y/o actividades engloba Lagaleríademagdalena?
Lo que nos encanta de Lagaleríademagdalena es que es un proyecto que nunca se agota. Dentro de él cada vez surgen nuevas ideas, pero además han surgido algunos ‘spin-off’ como puede ser Lagaleríademúsica, un homenaje a los cassettes donde vamos recopilando listas de reproducción de un montón de gente, con la condición de que sean de 60 o 90 minutos, cada una, con su reseña personal y los links para escucharla en Spotify, Grooveshark, Deezer, etc… También están los Muros Ciudadanos, que son intervenciones integradoras más permanentes, en los que se homenajea a los vecinos de un barrio, que por ejemplo participan en un photocall abierto y después son sus propios retratos los que componen la obra, sintiéndose identificados con ellos y creándose nuevos vínculos entre los vecinos y entre ellos y el lugar. También hemos hecho talleres universitarios y para niños y hemos creado y gestionado eventos. Ahora mismo acabamos de realizar un Festival de #RegalosUrbanos durante un fin de semana. Una deriva de #RegalosUrbanos por 9 localizaciones en el Barrio de las Letras de Madrid, con un total de 18 exposiciones y la participación de varios artistas.

¿Os encontrasteis con muchas dificultades en su puesta en marcha?¿Qué apoyos habéis recibido?
Nosotras nunca pedimos permiso para intervenir, porque lo que hacemos, al ser efímero y respetar siempre las superficies sobre las que actuamos, no es ilegal. Así que en ese aspecto no tuvimos ninguna dificultad. Después el proyecto fue creciendo de forma natural, casi sin darnos cuenta, pero realmente la dificultad con que nos encontramos es una habitual hoy en día y es la sostenibilidad económica del proyecto, aunque de momento lo vamos consiguiendo.
Ahora nos dedicamos exclusivamente a lagaleríademagdalena y la verdad es que el mayor apoyo que hemos recibido desde el principio es el del público. Ya desde las primeras exposiciones se acercaban a darnos las gracias por hacer algo así y nos preguntaban cómo enterarse de las siguientes exposiciones. Ver como haces feliz a la gente es lo más maravilloso que te puede pasar. También hemos recibido siempre bastante apoyo por parte de los medios, desde blogs hasta periódicos, radios nacionales y la televisión.
¿Consideráis que estudiar Arquitectura ha sido un pasaporte fundamental para haber llegado a vuestro trabajo actual?
Por un lado de no haber estudiado Arquitectura, no nos habríamos llegado a conocer y por otro siempre hablamos de lo poco que se sabe a veces estos estudios. En nuestra carrera se adquiere una formación en campos muy diversos y realmente aunque uno no se dé cuenta tiene una preparación para hacer un montón de cosas distintas, sólo hay que tener la mente abierta. A nosotras nos ha permitido tener una visión amplia y diferente de los espacios en las ciudades, a tener en cuenta diversas situaciones simultáneas… y también nos ha enseñado formas de hacer que no compartimos a día de hoy pero que así podemos detectar y evitar.
¿Estáis contentas con los objetivos alcanzados?
Estamos contentísimas. Cuando empezamos nunca pensamos que esas acciones que realizábamos iban a llegar a convertirse en un proyecto que ya tiene 3 años y medio de recorrido. Ni habríamos imaginado que pudiéramos realizar intervenciones de la envergadura de #Emergiendo por ejemplo, en el barrio madrileño de Tetuán, un Muro Ciudadano de 40 metros de largo. Y además, lo más importante, poder vivir de hacer lo que nos gusta.

¿Animarías a otros arquitectos a seguir vuestros pasos? ¿Qué pasos consideráis que deberían dar? ¿Cómo completar sus estudios? ¿Qué otros consejos les darías?
Animamos a la gente a plantearse qué es lo que realmente les gusta hacer y a hacerlo con la mente abierta, porque nunca se sabe qué forma va a tomar ese camino y ahora con la crisis hay que estar atento a las pistas que pueden aparecer delante de ti pero que si no estás despierto puedes no verlas. Y lo más importante es empezar a hacer, que se pongan a hacer lo que les llena como primer paso y es probable que poco a poco eso les dirija a nuevos lugares que antes desconocían. Y como no, que lo qué hagan lo hagan con ilusión y energía, creyendo verdaderamente en ello, si no es muy difícil mantener un proyecto en marcha.
Respecto a cómo completar los estudios, a día de hoy hay una oferta enorme de cursos y masters, pero muchas veces uno puede encontrar talleres y cursos cortos que a veces pueden merecerte más la pena para lo que tú buscas en concreto, tú mismo puedes organizar tu paquete de formación académica en función de tus necesidades y le puedes sacar más provecho que a una oferta más tradicional que está a veces algo obsoleta respecto a la situación actual.
¿Creéis que los arquitectos en España deberíamos seguir abriendo nuevas vías de trabajo para salir de la casilla más «tradicional» de proyectar dada la actual situación de la construcción en nuestro país?
Desde luego que sí, como ya hemos dicho creemos que tenemos que aprovechar la formación que tenemos, que es más amplia de lo que la gente cree e intentar aplicarla para reinventarnos y descubrir nuevos nichos de mercado.
¿Qué opináis de los que se han ido a trabajar al extranjero?
Es una de las dos opciones que hay y ambas son igual de válidas. Conocemos varios casos en que la verdad es que están encantados con el lugar y las condiciones que han encontrado al irse de aquí pero también hay otros que no acaban de encajar. De lo que si nos hemos dado cuenta es, que aunque sea de viaje, sienta muy bien salir de España, porque aquí hay una especie de nube de negatividad que nos rodea y de la que ni somos conscientes cuando estamos metidos en ella.
Cuando sales es cuando notas que fuera se respira un ambiente distinto, sin tanta presión y al volver te percatas más nítidamente de lo que aquí está pasando.
¿Cómo veis el futuro de la profesión?
Es un futuro que tenemos que diseñar cada día, para crear una nueva profesión. De hecho uno de los problemas que vemos es que en las universidades continúan con un modelo antiguo de enseñanza, les están enseñando sistemas y contenidos de una forma que ya no sirve en el mundo real. Y esos estudiantes son precisamente el futuro de la profesión y se están encontrando sin herramientas ni medios que estén vinculados con la realidad que está ocurriendo fuera de la universidad. Además creemos que el mundo está cambiando a una velocidad terrible y que tenemos que estar atentos para adaptarnos de la mejor manera.
Todavía andamos con la resaca de la influencia de las redes sociales y de la revolución de internet y con los estragos de la crisis y todavía no hay muchos proyectos que estén entendiendo el cambio, o eso creemos nosotras. Para nosotras es importante replicar los modelos que están funcionando en la red, entender el arte como una forma de compartir, olvidarnos de guardarnos los secretos de lo que hacemos y regalarlos, generar una comunidad y utilizar el espacio público de otra forma. Y esto habría que aplicarlo no sólo al mundo del arte.

Raquel Congosto-Isabel Arenas · laboratorio de experimentación | la galería de Magdalena
junio 2014
Entrevista realizada por Ana Barreiro Blanco y Alberto Alonso Oro. Agradecer a Raquel y a Isabel su tiempo y predisposición con este espacio.
[:en]
Today we move to Madrid to appear La galería de Magdalena, a project of Raquel Congosto and Isabel Arenas, whose aim is to reinterpret the spaces underestimated of the city to turn them into spaces of opportunity, and that communicate the public space with the digital space by means of the civil participation and the concept of ‘Giving’.
¡La galería de Magdalena is an opportunity to obtain satisfaction, is a laboratory of experimentation in the one that to share an experience with unknown people, is an act of psicomagia!!.
With this end they have transformed spaces as fences of work or solar in ephemeral galleries of art, where everything what is exposed is given to the viandantes. They give a special importance to the communication with the public of all kinds, trying to eliminate existing barriers between the company and the contemporary art, trying to create environments where the people feel comfortable about the art, to the communication between different contexts and between the own people.
“The street is in yes the same opportunity of creativity, of meeting, of exchange, or at least like that we see it. Lagaleriademagdalena is at the same time a platform that serves to realize exhibitions in the street where everything what is exposed gives itself: #RegalosUrbanos, and a community of people of the physical and virtual environment that we met about the culture and the participation.”

Which has been your formation and professional path before Magdalena’s gallery?
Both we are arquitectas for the Technical Top School of Architecture of Madrid and we were employed at diverse studies. Later, one was employed at the edition of the magazine Alive Architecture, while other one was doing it in topics related to the design and assembly of exhibitions. In addition always we have been involved in different creative projects, as a brand of clothes, a television for Internet, painting, etc.
What did lead you to starting this project? Why in this sector?
The project arose from a heap of worries that we had jointly, like the participation of the people in the works that we were doing, the use of the public space, the quantity of unfinished spaces that left the crisis in the city … we realized that we needed to do a use different from this public space. This way our first action arose in the street and later we meet one day a building in works in the street Sponge-cake, a few samples of painting that seemed to be perfect to place a few pictures on them. As is, the following weekend we prepare a few drawings and we did an exhibition that from the beginning was an area of attraction of people who was approaching to look and to ask things us on the work, as if it was a question of an inauguration in a gallery. The people started asking also that when it was the following exhibition and suddenly, this corner in works turned into our place of habitual exhibition, a laboratory of ideas and creative expression.
What other projects and / or activities does it include Lagaleríademagdalena?
What we are charmed with of Lagaleríademagdalena is that it is a project that never becomes exhausted. Inside him every time new ideas arise, but in addition some ‘spin-off’ have arisen since he can be Lagaleríademúsica, an honoring to the cassettes where we are compiling lists of reproduction of a tons of people, on condition of which they are 60 or 90 minutes, each one, with his personal review and the links to listen to her in Spotify, Grooveshark, Deezer, etc … Also there are the Civil Walls, which are more permanent of integration interventions, in that there are honoured the neighbors of a neighborhood, who for example take part in an opened photocall and later they are his own portraits those that compose the work, feeling identified with them and new links being created between the neighbors and between them and the place. Also we have done university workshops and for children and have created and managed events. Just now we have just realized a Festival of *RegalosUrbanos during a weekend. A drift of *RegalosUrbanos for 9 locations in the Neighborhood of the Letters of Madrid, with a total of 18 exhibitions and the participation of several artists.

Did you meet many difficulties in his putting in march? What supports have you received?
We never ask for permission to intervene, because what we do, to the ephemeral being and to respect always the surfaces on which we act, is not illegal. So in this aspect we did not have any difficulty. Later the project was growing of natural form, almost without realizing, but really the difficulty which we meet is the habitual one nowadays and is the economic sustainability of the project, though at the moment we are obtaining it. Now we devote ourselves exclusively to lagaleríademagdalena and the truth is that the major support that we have received from the beginning is that of the public. Already from the first exhibitions they were approaching to thank us for doing something like that and were asking us how to find out about the following exhibitions. To see as faeces happily the people is the more wonderful thing that can happen to you. Also we have received always enough I rest on the part of the means, from blogs up to newspapers, national radioes and the television.
Do you think that to study Architecture has been a fundamental passport to have come to your current work?
On the one side of not having studied Architecture, we would not have managed to know and for other one always we speak about the little that knows sometimes these studies. In our career a formation is acquired in very diverse fields and really though one does not realize it has a preparation to do a heap of different things, only it is necessary to have the opened mind. It has allowed us to have a vision wide and different from the spaces in the cities, to bear diverse simultaneous situations in mind … and also it has taught us ways of doing that we do not share a today but that like that we can detect and avoid.
Are you satisfied with the reached aims?
We are contentísimas. When we begin we never think that these actions that we realized were going to manage to turn into a project that already is 3 years old and a half of tour. We would not even have imagined that we could realize interventions of the importance of *Emergiendo for example, in the neighborhood of Madrid de Tetuán, a Civil Wall of 40 meters of length. And in addition, the most important thing, to be able to live of doing what we like.

Would you encourage other architects to follow your steps? What steps do you consider that they should give? How to complete his studies? What other advices would you give them?
It encourages the people to appear what is what really they like to do and to doing it with the opened mind, because there is never known what form is going to take this way and now with the crisis it is necessary to be attentive to the tracks that can appear in front of you but that if you are not awake you cannot see them. And the most important thing is to start doing, that there put to do what they fills as the first step and it is probable that little by little it directs them new places that before they were not knowing. And as not, that what they do do it with illusion and energy, believing really in it, if it is not very difficult to support a project in march. With regard to how to complete the studies, a today there is an enormous offer of courses and masters, but often one can find workshops and short courses that sometimes can deserve more a sorrow for what you search in concretly, you itself can organize your package of career education depending on your needs and can extract more profit that to an offer more traditional that it is sometimes slightly obsolete with regard to the current situation.
Do you believe that the architects in Spain we should continue opening new routes of work to go out of the «most «traditional» cabin of projecting given the current situation of the construction in our country?
Certainly that yes, since already we have said we believe that we have to take advantage of the formation that we have, that is more wide than the people believe and to try to apply it to reinvent and to reveal new niches of market.
What do you think of those that they have been going to work abroad?
It is one of two options that exists and both are equal of valid. We know several cases in which the truth is that they are delighted with the place and the conditions that they have found on having gone away of here but also there are others that have not just fitted. Of what if we have realized is, that though it is of trip, is sorry to go out very well of Spain, because here there is a species of cloud of negatividad that surrounds us and of that we are not even conscious when we are put in her. When you go out it is when well-known that was a different environment is breathed, without so many pressure and on having returned you notice brighter than here it is happening.
How do you see the future of the profession?
It is a future that we have to design every day, to create a new profession. In fact one of the problems that we see is that in the universities they continue with an ancient model of education, they are teaching systems and contents to them in such a way that already it does not serve in the real world. And these students are precisely the future of the profession and are without tools or means that are linked by the reality that happens out of the university. In addition we believe that the world is changing to a terrible speed and that we have to be attentive to adapt of the best way. Still we walk with the redraft of the influence of the social networks and of the Internet revolution and with the devastations of the crisis and still there are no many projects that understand the change, or we believe it. For us it is important to answer the models who are working in the network, to understand the art as a way of sharing, to forget to guard the secrets what we do and to give them, to generate a community and to use the public space of another form. And this would be necessary to apply it not only to the world of the art.

Raquel Congosto-Isabel Arenas · laboratory of experimentation | la galería de Magdalena
juny 2014
Interview realized by Ana Barreiro Blanco and Alberto Alonso Oro. To be grateful for Raquel and for Isabel his time and predisposition with this space.
[:gl]
Hoxe desprazámonos a Madrid para presentarvos La galería de Magdalena, uun proxecto de Raquel Congosto e Isabel Arenas, cuxo obxectivo é reinterpretar os espazos menosprezados da cidade para convertelos en espazos de oportunidade, e que comunican o espazo público co espazo dixital mediante a participación cidadá e o concepto de ‘Regalar’.
¡A galería de Magdalena é unha oportunidade de desquitarse, é un laboratorio de experimentación no que compartir unha experiencia con xente descoñecida, é un acto de psicomagia!.
Con este fin transformaron espazos como valos de obra ou soares en galerías de arte efémeras, onde todo o que se expón se regala aos viandantes. Dan unha importancia especial á comunicación co público de todo tipo, intentando eliminar barreiras existentes entre a sociedade e a arte contemporánea, intentando crear ámbitos onde a xente se sinta cómoda arredor da arte, á comunicación entre distintos contextos e entre a propia xente.
“A rúa é en si mesma unha oportunidade de creatividade, de reunión, de intercambio, ou polo menos así vémolo nós. lagaleriademagdalena é ao mesmo tempo unha plataforma que serve para realizar exposicións na rúa onde todo o que se expón se regala: #RegalosUrbanos, e unha comunidade de xente do ámbito físico e virtual que nos reunimos arredor da cultura e a participación.”

¿Cal foi a vosa formación e traxectoria profesional previa á galería de Magdalena?
Ambas as dúas somos arquitectas pola Escola Técnica Superior de Arquitectura de Madrid e estivemos a traballar en diversos estudos. Máis tarde, unha traballou na edición da revista Arquitectura Viva, mentres a outra o facía en temas relacionados co deseño e montaxe de exposicións. Ademais sempre estivemos involucradas en distintos proxectos creativos, como unha marca de roupa, unha televisión por internet, pintura, etc.
¿Que vos levou a poñer en marcha este proyecto?¿Por que neste sector?
O proxecto xurdiu dun cúmulo de inquietudes que tiñamos en común, como a participación da xente nas obras que faciamos, o uso do espazo público, a cantidade de espazos inacabados que deixou a crise na cidade… démonos conta de que necesitabamos facer un uso diferente dese espazo público. Así xurdiu a nosa primeira acción na rúa e despois encontrámonos un día cun edificio en obras na rúa Magdalena, cunhas mostras de pintura que parecían perfectas para colocar uns cadros sobre elas. Tal cual, o seguinte fin de semana preparamos uns debuxos e fixemos unha exposición que dende o principio foi un foco de atracción de xente que se achegaba a mirar e a preguntarnos cousas sobre a obra, coma se se tratase dunha inauguración nunha galería. A xente empezounos a preguntar tamén que cando era a seguinte exposición e de súpeto, esa esquina en obras se converteu no noso lugar de exposición habitual, un laboratorio de ideas e expresión creativa.
¿Que outros proxectos e/ou actividades engloba Lagaleríademagdalena?
O que nos encanta de Lagaleríademagdalena é que é un proxecto que nunca se esgota. Dentro del cada vez xorden novas ideas, pero ademais xurdiron algúns ‘spin-off’ como pode ser Lagaleríademúsica, unha homenaxe aos casetes onde imos recompilando listas de reprodución dun montón de xente, coa condición de que sexan de 60 ou 90 minutos, cada unha, coa súa recensión persoal e os links para escoitala en Spotify, Grooveshark, Deezer, etc… tamén están os Muros Cidadáns, que son intervencións integradoras máis permanentes, nos que se homenaxea os veciños dun barrio, que por exemplo participan nun photocall aberto e despois son os seus propios retratos os que compoñen a obra, sentíndose identificados con eles e creándose novos vínculos entre os veciños e entre eles e o lugar. Tamén fixemos talleres universitarios e para nenos e creamos e xestionado eventos. Agora mesmo acabamos de realizar un Festival de #RegalosUrbanos durante un fin de semana. Unha deriva de #RegalosUrbanos por 9 localizacións no Barrio das Letras de Madrid, cun total de 18 exposicións e a participación de varios artistas.

¿Encontrástesvos con moitas dificultades na súa posta en marcha?¿Qué apoios recibistes?
Nós nunca pedimos permiso para intervir, porque o que facemos, ao ser efémero e respectar sempre as superficies sobre as que actuamos, non é ilegal. Así que nese aspecto non tivemos ningunha dificultade. Despois o proxecto foi crecendo de forma natural, case sen decatarnos, pero realmente a dificultade con que nos encontramos é unha habitual hoxe en día e é a sostibilidade económica do proxecto, aínda que de momento o imos conseguindo. Agora dedicámonos exclusivamente a lagaleríademagdalena e a verdade é que o maior apoio que recibimos dende o principio é o do público. Xa dende as primeiras exposicións se achegaban a darnos as grazas por facer algo así e preguntábannos como decatarse das seguintes exposicións. Ver como fas feliz a xente é o máis marabilloso que che pode pasar. Tamén recibimos sempre bastante apoio por parte dos medios, dende blogs ata xornais, raios nacionais e a televisión.
¿Considerades que estudar Arquitectura foi un pasaporte fundamental para chegar ao voso traballo actual?
Por un lado de non estudar Arquitectura, non nos teriamos chegado a coñecer e por outro sempre falamos do pouco que sabe ás veces estes estudos. Na nosa carreira adquírese unha formación en campos moi diversos e realmente aínda que un non se decate ten unha preparación para facer un montón de cousas distintas, só hai que ter a mente aberta. A nós permitiunos ter unha visión ampla e diferente dos espazos nas cidades, a ter en conta diversas situacións simultáneas… e tamén nos ensinou formas de facer que non compartimos a día de hoxe pero que así podemos detectar e evitar.
¿Estades contentas cos obxectivos alcanzados?
Estamos contentas. Cando empezamos nunca pensamos que esas accións que realizabamos ían chegar a converterse nun proxecto que xa ten 3 anos e medio de percorrido. Nin teriamos imaxinado que puidésemos realizar intervencións da envergadura de #Emergiendo por exemplo, no barrio madrileño de Tetuán, un Muro Cidadán de 40 metros de longo. E ademais o máis importante, poder vivir de facer o que nos gusta.

¿Animarías outros arquitectos a seguir os vosos pasos? ¿Que pasos considerades que deberían dar? ¿Como completar os seus estudos? ¿Que outros consellos lles darías?
Animamos a xente a formularse que é o que realmente lles gusta facer e a facelo coa mente aberta, porque nunca se sabe que forma vai tomar ese camiño e agora coa crise hai que estar atento ás pistas que poden aparecer diante de ti pero que se non estás esperto podes non velas. E o máis importante é empezar a facer, que se poñan a facer o que os enche como primeiro paso e é probable que pouco a pouco iso lles dirixa a novos lugares que antes descoñecían. E como non, que o que fagan o fagan con ilusión e enerxía, crendo verdadeiramente niso, se non é moi difícil manter un proxecto en marcha. Respecto a como completar os estudos, a día de hoxe hai unha oferta enorme de cursos e masters, pero moitas veces un pode encontrar talleres e cursos curtos que ás veces poden pagarche máis a pena para o que ti buscas en concreto, ti mesmo podes organizar o teu paquete de formación académica en función das túas necesidades e lle podes tirar máis proveito que a unha oferta máis tradicional que está ás veces algo obsoleta respecto á situación actual.
¿Credes que os arquitectos en España deberiamos seguir abrindo novas vías de traballo para saír da casa máis «tradicional» de proxectar dada a actual situación da construción no noso país?
Dende logo que si, como xa dixemos cremos que temos que aproveitar a formación que temos, que é máis ampla do que a xente cree e intentar aplicala para reinventarnos e descubrir novos nichos de mercado.
¿Que opinades dos que se foron a traballar ao estranxeiro?
É unha das dúas opcións que hai e ambas as dúas son igual de válidas. Coñecemos varios casos en que a verdade é que están encantados co lugar e as condicións que encontraron ao irse de aquí pero tamén hai outros que non acaban de encaixar. Do que se nos decatamos é, que aínda que sexa de viaxe, senta moi ben saír de España, porque aquí hai unha especie de nube de negatividade que nos rodea e da que nin somos conscientes cando estamos metidos nela. Cando sales é cando notas que fóra se respira un ambiente distinto, sen tanta presión e ao volver te decatas máis nitidamente do que aquí está a pasar.
¿Como vedes o futuro da profesión?
É un futuro que temos que deseñar cada día, para crear unha nova profesión. De feito un dos problemas que vemos é que nas universidades continúan cun modelo antigo de ensino, estanos a ensinar sistemas e contidos dunha forma que xa non serve no mundo real. E eses estudantes son precisamente o futuro da profesión e estanse a encontrar sen ferramentas nin medios que estean vinculados coa realidade que está a acontecer fóra da universidade. Ademais cremos que o mundo está a cambiar a unha velocidade terrible e que temos que estar atentos para adaptarnos do mellor xeito. Aínda andamos coa resaca da influencia das redes sociais e da revolución de internet e cos estragos da crise e aínda non hai moitos proxectos que estean a entender o cambio, ou iso creemos nós. Para nós é importante replicar os modelos que están a funcionar na rede, entender a arte como unha forma de compartir, esquecérsenos gardarnos os segredos do que facemos e regalalos, xerar unha comunidade e utilizar o espazo público doutra forma. E isto habería que aplicalo non só ao mundo da arte.

Raquel Congosto-Isabel Arenas · laboratorio de experimentación | la galería de Magdalena
xuño 2014
Entrevista realizada por Ana Barreiro Blanco e Alberto Alonso Oro. Agradecer a Raquel e a Isabel o seu tempo e predisposición con este espazo.
[:]




