IniciobalizaCristina Nieto - Luis Gil · Mobiliario y restauración | proyecto UnDo...

[:es]Cristina Nieto – Luis Gil · Mobiliario y restauración | proyecto UnDo ReDo[:gl]Cristina Nieto – Luis Gil · Mobiliario e restauración | proxecto UnDo ReDo[:en]Cristina Nieto – Luis Gil · Furniture and restoration | UnDo ReDo project[:]

[:es]

Cristina Nieto – Luis Gil · Mobiliario y restauración | proyecto UnDo ReDo
Cristina Nieto y Luis Gil, arquitectos en Santiago de Compostela

Hoy nos acercamos al nº17 de la Calle Juan Castro Mosquera en A Coruña, a visitar a Cristina Nieto y Luis Gil, unos buenos amigos, para charlar sobre el proyecto UnDo ReDo, una de sus múltiples iniciativas en las que están inmersos.

Desde que estudiaban la carrera de arquitectura en la ETSA de Coruña, Cristina y Luis siempre mostraron un especial interés por el mobiliario, y en especial por la sillas. Como a todo buen apasionado, les ha llevado a coleccionarlas y para ello recorren mercadillos, anticuarios o simplemente las encuentran en las obras que realizan.

«UnDo ReDo es un lugar de encuentro y reflexión sobre los muebles, muy especialmente las sillas, dentro y alrededor de la arquitectura. Encuentro, rehabilitación, interpretación y cuidado de los muebles según la filosofía de trabajo de la desaparecida artista Louise Bourgeois I do, I undo, I redo.«

A esta forma de ver y entender el mobiliario se les unieron la matemática María Arizcun y el artesano con alma de artista Juan Aradas. Como consecuencia de esta unión, en agosto 2011 inauguran la tienda-taller-galería UnDo ReDo.

UnDo ReDo dispone de un selección continua de muebles que llegan a la galería, como al hospital de cosas de alguno de los personajes literarios de Paul Auster, aunque para ser reparados primeramente se estudian y se revisan críticamente para responder a las necesidades de estas pequeñas arquitecturas.

«Los muebles siempre han acompañado a la arquitectura, son la arquitectura dentro de la arquitectura, y muy en especial la mesa y la silla. Una arquitectura menor a la manera del escritorio de San Jerónimo, representado en el cuadro de Antonello de Messina, que se introduce dentro de otra previa, para volver a crear un lugar y una función menor, pero claramente definida, en el universo mayor de la arquitectura. Un fractal que juega con las escalas y con nuestro oficio para que adaptemos el trabajo y la reflexión del arquitecto desde la ciudad a la casa, a la manera de Aldo van Eyck, y aún más hacia dentro, de cara a lo doméstico.

Sillas y mesas, acento interior que reestructura un mundo más próximo a la escala del cuerpo humano, y de los usos más naturales a su ser, comer, trabajar, charlar. Los que presentamos en UnDo ReDo son producto de la labor de estudio y recogida durante años, modelos clásicos, originales, e interpretaciones de calidad acreditada. Modelos que nos han servido como reflexión previa para la creación de algunos propios en nuestras obras. Todos ellos también se han salvado, limpiado, corregido y rehabilitado con el ansia de reutilizar, de no malgastar y de seguir aprendiendo de grandes modelos que resisten estoicamente la, en muchas ocasiones, banal e innecesaria producción que la sociedad de consumo que habitamos propone.»

Con estas palabras Cristina, María, Juan y Luis muestran su pasión por estas pequeñas arquitecturas que forman parte de nuestra vida cotidiana.

Cristina Nieto – Luis Gil · Mobiliario y restauración | proyecto UnDo ReDo
Proyecto UnDo ReDo | Fotografía: Adrián Ferreiro

¿Cuál ha sido vuestra formación y trayectoria profesional previa a UnDo ReDo?

La formación de los promotores iniciales del proyecto, Cristina y Luis, es la de la arquitectura, a la que se sumaron la experiencia en gestión de empresa de María Arizcun, matemática y del trabajo de rehabilitación y de los oficios de Juan Aradas. En el caso de Cristina y mío (Luis) proyecto UnDo ReDo comenzó y sigue en paralelo a nuestro trabajo como arquitectos, como un lugar más abstracto y libre de las obligaciones y los tiempos formales de la arquitectura. Iniciamos nuestra carrera como arquitectos asistentes de Manuel Gallego antes de constituir nuestra propia oficina.

¿Qué os llevó a abriros camino en el diseño y restauración de mobiliario?

Tanto el valor de su diseño como la visión de los muebles, no como una parte de la arquitectura sino, como una especie de pequeña arquitectura dentro de la arquitectura. Unos elementos aparentemente menores, en especial los asientos, capaces de caracterizar los espacios y de ser medio de apropiación del mismo por sus habitantes para expresarlo de manera individual. Al mismo tiempo y fuera del valor intrínseco del diseño de los muebles nos interesó su rehabilitación y arreglo, como acción crítica al disparate actual de la sociedad de consumo. Una sociedad neoliberal que produce no sólo los nuevos elementos que necesita, a favor de los que estamos, sino los que no necesitan y que empobrecen ecológicamente e intelectualmente nuestro paisaje ambiental y social.

Estos dos parámetros, el mueble como arquitectura y cultura y la toma de conciencia sobre el consumo innecesario e inflacionado, son los que soportan nuestro proyecto más allá de la necesaria perspectiva económica.

Cristina Nieto – Luis Gil · Mobiliario y restauración | proyecto UnDo ReDo
Juan Aradas trabajando | Fotografía: Adrián Ferreiro

¿Os encontrasteis con muchas dificultades en su puesta en marcha?

Cualquier propuesta, ya sea económica o vital, conlleva dificultades, las hemos tenido, las tenemos. Sin embargo, son precisamente estas dificultades las que te garantizan paradójicamente la supervivencia de la propuesta. En este sentido nosotros siempre hemos afrontado cada uno de nuestros proyectos, tanto los que tienen que ver con la arquitectura como los de proyecto UnDo ReDo, con una perspectiva amateur, nos explicamos. Amateur en el sentido original de la palabra de amadores de lo que haces, no en un sentido ingenuo sino en una dirección vocacional y gusto por lo que te enamora. Así estás cargado de la mejor vacuna para soportar los embates, los pequeños y los grandes.

¿Consideráis que estudiar Arquitectura ha sido un pasaporte fundamental para haber llegado a vuestro trabajo actual?

Estudiar arquitectura es un buen entrenamiento porque te acostumbras a tropezar contigo mismo y con los demás, pero desde la vocación hacia lo que crees que debes hacer en tu vida profesional no hay nada que nos diferencie especialmente de alguien que quiere hacer un buen pan o atender bien a sus conciudadanos en un mostrador o una ventanilla. Lo importante es ser un profesional, valorar el trabajo bien hecho. Si acaso te hace más fuerte el hecho de saber que en arquitectura para llevar tus proyectos hacia delante tienes que saber conjugar todas las personas de un verbo y todos los tiempos de ese verbo para verte en el lugar de los demás y en el ahora, el antes y el después.

Estudiar Arquitectura te aporta cuando aprendes a tener una mirada holística sobre tu entorno y una actitud analítica, crítica e interpretativa para transformarlo.

Conjunto de sillas | Fotografía: Adrián Ferreiro
Conjunto de sillas | Fotografía: Adrián Ferreiro

¿Estáis contentos con los objetivos alcanzados?

Muy contentos, porque los objetivos más allá de los económicos- absolutamente necesarios para sobrevivir- llegan a otros campos, el de las relaciones con otros proyectos, con otras personas que son clientes, del barrio y de otros países, que se enlazan y apoyan el proyecto de muy diversas maneras. Existe una grosera y contemporánea manía de valorar el trabajo únicamente por su éxito económico, cuando en la bolsa de pago se encuentran otros muchos parámetros como el tiempo demorado y profundizado, la relación manual e intelectual con los productos que ofreces y el contagio de tus ideas a los demás y viceversa.

¿Animarías a otros arquitectos a seguir vuestros pasos? ¿Qué pasos consideráis que deberían dar? ¿Cómo completar sus estudios? ¿Qué otros consejos les darías?

Animamos a cualquier arquitecto joven o mayor a hacer lo que cree que debe hacer, a buscar el hueco de lo que le gusta desarrollar, porque además es muy probable que ahí sea un muy buen competidor y la vocación, que antes citábamos, le haga resistir los tropiezos y que en poco tiempo sea autosuficiente.

Selección de sillas
Selección de sillas

¿Creéis que los arquitectos en España deberíamos seguir abriendo nuevas vías de trabajo para salir de la casilla más «tradicional» de proyectar dada la actual situación de la construcción en nuestro país?

Creemos que ese ya es de partida un falso mito, el del arquitecto proyectista de arquitectura. Los estudiantes de arquitectura y los arquitectos deberíamos saber que estudiar arquitectura es convertirse en saltador de vallas y que a lo largo de la historia reciente del s. XX gran número de arquitectos aportaron su especial cultura y formación a campos tan diversos como el cine y el mundo audiovisual en general, la política, el diseño en sus muy diversos campos y otras muchas áreas que necesitan de la praxis organizada de la arquitectura para mejorar en otros campos.

¿Qué opináis de los que se han ido a trabajar al extranjero?

Nosotros también participamos de esa búsqueda hace unos años, en Holanda, en Portugal, extraordinarias experiencias profesionales y vitales. El extranjero forma parte de las vallas con las que hemos de trabajar, tropezar y saltar, pero no son mejores ni peores obstáculos los de fuera que los que se encuentran en el extranjero interior…. es decir aquí. Lo único que nos desagrada es cuando el éxodo es obligado porque no nos mejora como sociedad.

Os dejamos con este vídeo resumen realizado por Falperra Producciones.

Cristina Nieto – Luis Gil · Mobiliario y restauración | proyecto UnDo ReDo
Marzo 2014

Entrevista realizada por Ana Barreiro Blanco y Alberto Alonso Oro. Agradecer a Cristina, María, Juan y Luis por su tiempo y ayuda con este pequeño espacio.

[:en]

Cristina Nieto and Luis Gil, architects in Santiago de Compostela

Today we approach to nº17 of the Juan Castro Mosquera Street in A Coruña, to visit Cristina Nieto and Luis Gil, a few good friends, to chat on the UnDo ReDo project, one of his multiple initiatives in which they are immersed.

Since they were studying the career of architecture in the ETSA A Coruña, Cristina and Luis always showed a special interest for the furniture, and especially for the sillas. Since to everything passionate good one, has led them to collecting them and for it they cross street markets, antiquarians or simply they find them in the works that they realize.

«UnDo ReDo is a place of meeting and reflection on the furniture, very specially the chairs, inside and about the architecture. Meeting, rehabilitation, interpretation and care of the furniture according to the philosophy of work of the missing person artist Louise Bourgeois I do, I undo, I redo.«

This way of seeing and understanding the furniture the mathematical Maria Arizcun and the craftsman joined them with artist Juan Aradas’s soul. As consequence of this union, in August, 2011 UnDo ReDo inaugurates the UnDo ReDo shop-workshop-gallery.

UnDo ReDo has one constant selección of furniture that come to the gallery, since to the hospital of things of someone of the literary prominent figures of Paul Auster, though to be repaired primeramente they are studied and are checked critically to answer to the needs of these small architectures.

«The furniture always have accompanied to the architecture, are the architecture inside the architecture, and very especially the table and the chair. A minor architecture like San Jerónimo’s office, represented in Antonello de Messina’s picture, which interferes inside previous other one, to return to create a place and a minor, but clearly definite function, in the major universe of the architecture. A fractal that plays with the scales and with our trade in order that we adapt the work and the reflection of the architect from the city to the house, like Aldo van Eyck, and furthermore inside, with a view to the domestic thing.

Chairs and tables, interior accent that restructures a world more near the scale of the human body, and of the most natural uses to his being, to eat, to work, to chat. Those that we sense beforehand in UnDo ReDo are a product of the labor of study and gathered for years, classic, original models, and interpretations of accredited quality. Models who have used us as previous reflection for the creation as own some in our works. All of them also have saved, cleaned, corrected and rehabilitated with the longing for re-using, for not wasting and for continuing learning of big models who resist stoically it, in many occasions, banal and unnecessary production that the company of consumption that we live proposes.»

With these words Cristina, Maria, Juan and Luis show his passion for these small architectures that form a part of nuetra daily life.

UnDo ReDo project | Photography: Adrián Ferreiro

Which has been your formation and professional path before UnDo ReDo?

The formation of the initial promoters of the project, Cristina and Luis, is that of the architecture, to which they added the experience in management of Maria Arizcun’s company, mathematics and of the work of rehabilitation and of Juan Aradas’s trades. In case of Cristina and my (Luis) UnDo ReDo began and it continues in parallel to our work as architects, as a more abstract and free place of the obligations and the formal times of the architecture. We initiate our career as architects assistants of Manuel Gallego before constituting our own office.

What did lead you to opening way you in the design and restoration of furniture?

Both the value of his design and the vision of the furniture, not as a part of the architecture but, as a species of small architecture inside the architecture. A few seemingly minor elements, especially the seats, capable of characterizing the spaces and of being a way of appropriation of the same one for his inhabitants to express it in an individual way. At the same time and out of the intrinsic value of the design of the furniture we were interested in his rehabilitation and arrangement, as critical action to the current silly thing of the company of consumption. A neoliberal company that produces not only the new elements that he needs, in favour of that we are, but that they do not need and that impoverish ecologically and intellectually our environmental and social landscape.

These two parameters, the furniture like architecture and culture and the capture of conscience on the unnecessary consumption and inflacionado, are those who support our project beyond the necessary economic perspective.

Juan Aradas working | Photography: Adrián Ferreiro

Did you meet many difficulties in his putting in march?

Any offer, already be economic or vital, he carries difficulties, we have had them, have them. Nevertheless, they are precisely these difficulties those that guarantee paradoxically the survival of the offer. In this respect we always have confronted each of our projects, so much those that they have to see with the architecture as those of UnDo ReDo, with a perspective amateur, explain. Amateur in the original sense of the lovers’ word of what you do, not in an ingenuous sense but in a vocational direction and I please for what inspires love in you. This way you are loaded with the best vaccine for to support the batterings, the small ones and the big ones.

Do you think that to study Architecture has been a fundamental passport to have come to your current work?

To study architecture is a good training because you get used to stumbling with you itself and with the others, but from the vocation towards what you believe that you must do in your professional life there is nothing that separates us specially from anybody who wants to make a good bread or attend well to his fellow-citizens in a counter or a window. The important thing is to be a professional, to value the made well work. If perhaps it makes to you stronger the fact of knowing that in architecture to take your projects towards ahead you have to be able to bring together all the persons of a verb and all the times of this verb to meet in the place of the others and in now, before and later.

To study Architecture contributes you when you learn to have a holistic look on your environment and an analytical, critical and interpretive attitude to transform it.

Set of chairs | Photography: Adrián Ferreiro

Are you satisfied with the reached aims?

Very satisfied, because the aims beyond the economic ones – absolutely necessary to survive – come to other fields, that of the relations with other projects, with other persons who are clients, of the neighborhood and of other countries, which are connected and support the project of very diverse ways. There exists a rude and contemporary habit of valuing the work only for his economic success, when in the bag of payment they find other many parameters as the delayed and deepened time, the manual and intellectual relation with the products that you offer and the contagion of your ideas to the others and vice versa.

Would you encourage other architects to follow your steps? What steps do you consider that they should give? How to complete his studies? What other advices would you give them?

We encourage any young or major architect to do what he believes that it must do, to looking for the hollow of what he likes to develop, because in addition it is very probable that there he is a very good competitor and the vocation, which before we were mentioning, make him resist the stumbles and that in a little time is self-sufficient.

Selección de sillas

Do you believe that the architects in Spain we should continue opening new routes of work to go out of the «most «traditional» cabin of projecting given the current situation of the construction in our country?

We believe that this already it is of item a false myth, that of the architect designer of architecture. The students of architecture and the architects we should know that to study architecture is to turn in jumping of fences and that along the recent history of s. The XXth great number of architects contributed his special culture and formation to fields as diverse as the cinema and the audio-visual world in general, the politics, the design in his very diverse fields and other many areas that they need from the practice organized of the architecture to improve in other fields.

What do you think of those that they have been going to work abroad?

We also inform of this search a few years ago, in Holland, in Portugal, extraordinary professional and vital experiences. The foreigner forms a part of the fences with which we have to work, to stumble and to jump, but not even worse obstacles are better them of it was that those who are abroad interior …. It is to say here. The only thing that displeases us is when the exodus is forced because it does not improve us as company.

We leave you with this video summary realized for Falperra Producciones.

Cristina Nieto – Luis Gil · Furniture and restoration | UnDo ReDo project

March 2014

Interview realized by Ana Barreiro Blanco and Alberto Alonso Oro. To be grateful for Cristina, Maria, Juan and Luis in his time and help with this small space.

[:gl]

Cristina Nieto y Luis Gil, arquitectos en Santiago de Compostela

Hoxe achegámonos ao nº17 da Rúa Juan Castro Mosquera na Coruña, a visitar a Cristina Nieto e Luis Gil, uns bos amigos, para charlar sobre o proxecto UnDo ReDo, unha das súas múltiples iniciativas nas que están inmersos.

Dende que estudaban a carreira de arquitectura na ETSA de Coruña, Cristina e Luis sempre mostraron un especial interese polo mobiliario, e en especial pola cadeiras. Como a todo bo apaixonado, levoulles a coleccionalas e para iso percorren mercados, anticuarios ou simplemente encóntranas nas obras que realizan.

«UnDo ReDo é un lugar de encontro e reflexión sobre os mobles, moi especialmente as cadeiras, dentro e arredor da arquitectura. Encontro, rehabilitación, interpretación e coidado dos mobles segundo a filosofía de traballo da desaparecida artista Louise Bourgeois I do, I undo, I redo.«

A esta forma de ver e entender o mobiliario uníronselles a matemática María Arizcun e o artesán con alma de artista Juan Aradas. Como consecuencia desta unión, en agosto 2011 inauguran a tenda-obradoiro-galería UnDo ReDo.

UnDo ReDo dispón dun selección continua de mobles que chegan á galería, como ao hospital de cousas dalgún dos personaxes literarios de Paul Auster, aínda que para ser reparados primeiramente se estudan e se revisan criticamente para responder ás necesidades destas pequenas arquitecturas.

«Os mobles sempre acompañaron á arquitectura, son a arquitectura dentro da arquitectura, e moi en especial a mesa e a cadeira. Unha arquitectura menor ao xeito do escritorio de San Jerónimo, representado no cadro de Antonello de Messina, que se introduce dentro doutra previa, para volver crear un lugar e unha función menor, pero claramente definida, no universo maior da arquitectura. Un fractal que xoga coas escalas e co noso oficio para que adaptemos o traballo e a reflexión do arquitecto dende a cidade á casa, ao xeito de Aldo van Eyck, e aínda máis cara a dentro, de cara ao doméstico..

Cadeiras e mesas, acento interior que reestrutura un mundo máis próximo á escala do corpo humano, e dos usos máis naturais ao seu ser, comer, traballar, charlar. Os que presentamos en UnDo ReDo son produto do labor de estudo e recollida durante anos, modelos clásicos, orixinais, e interpretacións de calidade acreditada. Modelos que nos serviron como reflexión previa para a creación dalgúns propios nas nosas obras. Todos eles tamén se salvaron, limpado, corrixido e rehabilitado coa ansia de reutilizar, de non malgastar e de seguir aprendendo de grandes modelos que resisten estoicamente a, en moitas ocasións, banal e innecesaria produción que a sociedade de consumo que habitamos propón..»

Con estas palabras Cristina, María, Juan e Luis mostran a súa paixón por estas pequenas arquitecturas que forman parte de nuetra vida cotiá.

Proxecto UnDo ReDo | Fotografía: Adrián Ferreiro

¿Cal foi a vosa formación e traxectoria profesional previa a UnDo ReDo?

A formación dos promotores iniciais do proxecto, Cristina e Luis, é a da arquitectura, á que se sumaron a experiencia en xestión de empresa de María Arizcun, matemática e do traballo de rehabilitación e dos oficios de Juan Aradas. No caso de Cristina e meu (Luis) UnDo ReDo comezou e segue en paralelo ao noso traballo como arquitectos, como un lugar máis abstracto e libre das obrigas e os tempos formais da arquitectura. Iniciamos a nosa carreira como arquitectos asistentes de Manuel Gallego antes de constituír a nosa propia oficina.

¿Que vos levou a abrirvos camiño no deseño e restauración de mobiliario?

Tanto o valor do seu deseño coma a visión dos mobles, non como unha parte da arquitectura senón, como unha especie de pequena arquitectura dentro da arquitectura. Uns elementos aparentemente menores, en especial os asentos, capaces de caracterizar os espazos e de ser medio de apropiación deste polos seus habitantes para expresalo de xeito individual. Ao mesmo tempo e fóra do valor intrínseco do deseño dos mobles interesounos a súa rehabilitación e arranxo, como acción crítica ao disparate actual da sociedade de consumo. Unha sociedade neoliberal que produce non só os novos elementos que necesita, a favor dos que estamos, senón os que non necesitan e que empobrecen ecoloxicamente e intelectualmente a nosa paisaxe ambiental e social.

Estes dous parámetros, o moble como arquitectura e cultura e a toma de conciencia sobre o consumo innecesario e inflacionado, son os que soportan o noso proxecto máis alá da necesaria perspectiva económica.

Juan Aradas traballando | Fotografía: Adrián Ferreiro

¿Encontrástesvos con moitas dificultades na súa posta en marcha?

Calquera proposta, xa sexa económica ou vital, leva consigo dificultades, tivémolas, témolas. Non obstante, son precisamente estas dificultades as que che garanten paradoxalmente a supervivencia da proposta. Neste sentido nós sempre afrontamos cada un dos nosos proxectos, tanto os que teñen que ver coa arquitectura coma os de UnDo ReDo, cunha perspectiva afeccionado, explicámonos. Afeccionado no sentido orixinal da palabra de amadores do que fas, non nun sentido inxenuo senón nunha dirección vocacional e gusto polo que te namora. Así estás cargado da mellor vacina para soportar os embates, os pequenos e os grandes.

¿Considerades que estudar Arquitectura foi un pasaporte fundamental para chegar ao voso traballo actual?

Estudar arquitectura é un bo adestramento porque te acostumas a tropezar contigo mesmo e cos demais, pero dende a vocación cara ao que cres que debes facer na túa vida profesional non hai nada que nos diferencie especialmente de alguén que quere facer un bo pan ou atender ben aos seus concidadáns nun mostrador ou unha xanela. O importante é ser un profesional, valorar o traballo ben feito. Se acaso te fai máis forte o feito de saber que en arquitectura para levar os teus proxectos cara a diante tes que saber conxugar todas as persoas dun verbo e todos os tempos dese verbo para verte no lugar dos demais e no agora, o antes e o despois.

Estudar Arquitectura te achega cando aprendes a ter unha mirada holística sobre o teu ámbito e unha actitude analítica, crítica e interpretativa para transformalo.

Conxunto de cadeiras | Fotografía: Adrián Ferreiro

¿Estades contentos cos obxectivos alcanzados?

Moi contentos, porque os obxectivos máis alá dos económicos- absolutamente necesarios para sobrevivir- chegan a outros campos, o das relacións con outros proxectos, con outras persoas que son clientas, do barrio e doutros países, que se enlazan e apoian o proxecto de moi diversas maneiras. Existe unha groseira e contemporánea manía de valorar o traballo unicamente polo seu éxito económico, cando na bolsa de pagamento se encontran outros moitos parámetros como o tempo demorado e afondado, a relación manual e intelectual cos produtos que ofreces e o contaxio das túas ideas aos demais e viceversa.

¿Animarías outros arquitectos a seguir os vosos pasos? ¿Que pasos considerades que deberían dar? ¿Como completar os seus estudos? ¿Que outros consellos lles darías?

Animamos calquera arquitecto novo ou maior a facer o que cree que debe facer, a buscar o oco do que lle gusta desenvolver, porque ademais é moi probable que aí sexa un moi bo competidor e a vocación, que antes citabamos, lle faga resistir os tropezos e que en pouco tempo sexa autosuficiente.

Selección de sillas

¿Credes que os arquitectos en España deberiamos seguir abrindo novas vías de traballo para saír da casa máis «tradicional» de proxectar dada a actual situación da construción no noso país?

Cremos que ese xa é de partida un falso mito, o do arquitecto proxectista de arquitectura. Os estudantes de arquitectura e os arquitectos deberiamos saber que estudar arquitectura é converterse en saltador de valos e que ao longo da historia recente do s. XX gran número de arquitectos achegaron a súa especial cultura e formación a campos tan diversos como o cine e o mundo audiovisual en xeral, a política, o deseño nos seus moi diversos campos e outras moitas áreas que necesitan da praxe organizada da arquitectura para mellorar noutros campos.

¿Que opinades dos que se foron a traballar ao estranxeiro?

Nós tamén participamos desa busca hai uns anos, en Holanda, en Portugal, extraordinarias experiencias profesionais e vitais. O estranxeiro forma parte dos valos cos que habemos de traballar, tropezar e saltar, pero non son mellores nin peores obstáculos os de fóra que os que se encontran no estranxeiro interior…. é dicir aquí. O único que nos desagrada é cando o éxodo é obrigado porque non nos mellora como sociedade.

Deixámosvos con este vídeo resumo realizado por Falperra Producciones.

Cristina Nieto – Luis Gil · Mobiliario e restauración | proxecto UnDo ReDo

Marzo 2014

Entrevista realizada por Ana Barreiro Blanco e Alberto Alonso Oro. Agradecer a Cristina, María, Juan e Luis o seu tempo e axuda con este pequeno espazo.

[:]

Ana Barreiro Blanco
Ana Barreiro Blancohttps://tallerabierto.gal/gl/
Arquitecta y socia fundadora de gestión cultural taller abierto
ARTÍCULOS RELACIONADOS
ARTÍCULOS DEL AUTOR

1 COMENTARIO

0 0 votos
Article Rating
Suscribirse
Notificarme
guest
1 Comment
Los más recientes
Los más viejos Los más votados
Alberto Alonso Oro
Alberto Alonso Oro
11 years ago

¿Por qué la gente se empeña en seguir “diseñando” sillas?
Gabriel Jiménez

Menuda pregunta. Uno puede encontrar tal variedad de sillas a su alrededor que es inimaginable el número de ellas que existe. Puede que exista alguien con la asignada tarea de catalogarlas todas. Cada una de las personas que lee esto estará sentada
sobre una silla muy distinta y muy seguramente también existirá algún tipo de libro llamado a las 100 mejores sillas o algo similar.

En definitiva muchas sillas. Analizándolo funcionalmente no debería haber tal cantidad de objetos de esta naturaleza, dado que el problema de sentarse hace tiempo que viene a estar solucionado y de una manera bastante efectiva. Pero por el contrario tenemos sillas con ruedas, sillas con tres patas, con respaldo, plegables, para niños, sillones, y tronos, quizás aquí el etcétera sea recargado, pero lo es.
[…]
http://goo.gl/y3NYiF

Espónsor

Síguenos

23,683FansMe gusta
5,321SeguidoresSeguir
1,844SeguidoresSeguir
23,782SeguidoresSeguir

Promoción

También:

feedly

Columnistas destacados

Íñigo García Odiaga
87 Publicaciones0 COMENTARIOS
Antonio S. Río Vázquez
57 Publicaciones0 COMENTARIOS
José del Carmen Palacios Aguilar
54 Publicaciones0 COMENTARIOS
Aldo G. Facho Dede
50 Publicaciones0 COMENTARIOS