[:es]
Ha sido sólo recientemente que ha sido posible dar forma a un producto de una sola vez. Esta posibilidad sin embargo no ha supuesto la definitiva desaparición de las soluciones basadas en el ensamblaje de piezas ya que esta tecnología ofrece ciertas posibilidades: facilita el traslado mediante el desmontaje, permite adecuar el material de cada una de las piezas según su función final, puede contribuir a simplificar la producción de cada uno de los componentes, etc.
La historia de las uniones es larga. La técnica tradicional ha sido el ensamble: una pieza encaja en la otra resolviéndose la unión gracias a sus geometrías complementarias. El clavo primero, el tornillo después y finalmente el uso de colas y pegamentos han permitido la ejecución cada vez más rápida y simple de las uniones. Sin embargo las uniones no son un simple problema, también son un elemento expresivo…

Así, la unión convencional entre dos maderas formada mediante una pieza intermedia ha sido hábilmente interpretada por Sebastian Herkner en la Clip Chair. En este diseño la unión del asiento a las patas se realiza mediante una pieza de plástico interpuesta. A diferencia de la madera, el plástico puede conformarse muy fácilmente de manera que toda la complejidad geométrica de la unión queda resuelta en esta pequeña pieza sin necesidad de complejos trabajos artesanales de vaciado. Además, la rigidez del plástico ha sido trabajada de tal forma que el respaldo bascula ajustando su posición a la del usuario. La misma técnica en una propuesta aún más elocuente es utilizada por Vroon Land en Rubber Chair.

Otra forma aún más elaborada de unión mediante una pieza intermedia es la propuesta por Iva Dinulovic en Liquid Joint. En este caso la pieza intermedia se realiza con resina que es vertida en estado líquido de modo que rellene los huecos dejados a tal efecto en las piezas a unir. Esta resina no sólo solidifica rellenando los huecos sino que alcanza una extraordinaria resistencia y conforma una sólida unión.

Llevando al límite las posibilidades de verter un material y dejar que solidifique como forma de unión, Studio Blitzkrieg desarrollando Blitz.k11. En este caso es latón fundido lo que se vierte sobre huecos practicados en la madera. El material no sólo enfría y endurece resolviendo las uniones sino que además quema y penetra la madera de forma dramática y expresiva.

La utilización de productos químicos de última generación es llevada al límite por no-smoking en su DaR, una silla en la que las piezas carecen de perforaciones o vaciados de ningún tipo y las uniones se realizan mediante un simple y gestual brochazo de resina.

En esta misma dirección y alejado de cualquier purismo formal, Hannes Harms propone la Soum Chair, toda una lección de anti-diseño. Las piezas que componen el asiento son simples recortes de un cartón. La unión de todas las piezas se resuelve en un único e informal nudo formado mediante una espuma proyectada de color fucsia y de cuya ejecución se encarga el propio comprador.

En el límite de la tecnología, Francois Dumas ha desarrollado la Sealed Chair, una silla en la que las piezas de plástico translúcido que la componen se funden las unas a las otras mediante calor. El diseño recuerda la eficientísima geometría de los diseños de Thonet que minimizan el número de piezas –y por tanto de uniones- del producto final. Dumas ha logrado que las uniones sean extraordinariamente limpias y altamente expresivas de la naturaleza plástica del material.

Sin embargo también la baja tecnología ofrece soluciones singulares de unión entre piezas de madera. Así Max Frommeld, cuyos diseños siempre prestan singular atención a las uniones, propone Strammer Max, un taburete en el que todas las piezas se unen mediante la tensión inducida por una cuerda al ser retorcida y atrancada con un simple pasador.

Las uniones, un tema inagotable sobre el que invitamos a nuestros lectores para que nos señalen ejemplos de interés.
Elías Cueto, arquitecto
Santiago de Compostela, noviembre 2011
Publicado en Nº 313 [sillas…][:gl]
Foi só recentemente que foi posible dar forma a un produto dunha soa vez. Esta posibilidade con todo non supuxo a definitiva desaparición das solucións baseadas na ensamblaxe de pezas xa que esta tecnoloxía ofrece certas posibilidades: facilita o traslado mediante o desmonte, permite adecuar o material de cada unha das pezas segundo a súa función final, pode contribuír a simplificar a produción de cada un dos compoñentes, etc.
A historia das unións é longa. A técnica tradicional foi o ensamble: unha peza encaixa na outra resolvéndose a unión grazas ás súas xeometrías complementarias. O cravo primeiro, o parafuso despois e finalmente o uso de colas e pegamentos permitiron a execución cada vez máis rápida e simple das unións. Con todo as unións non son un simple problema, tamén son un elemento expresivo…

Así, a unión convencional entre dúas madeiras formada mediante unha peza intermedia foi hábilmente interpretada por Sebastian Herkner na Clip Chair. Neste deseño a unión do asento ás patas realízase mediante unha peza de plástico interposta. A diferenza da madeira, o plástico pode conformarse moi facilmente de maneira que toda a complexidade xeométrica da unión queda resolta nesta pequena peza sen necesidade de complexos traballos artesanais de baleirado. Ademais, a rixidez do plástico foi traballada de tal forma que o respaldo bascula axustando a súa posición á do usuario. A mesma técnica nunha proposta aínda máis elocuente é utilizada por Vroon Land en Rubber Chair.

Outra forma aínda máis elaborada de unión mediante unha peza intermedia é a proposta por Iva Dinulovic en Liquid Joint. Neste caso a peza intermedia realízase con resina que é vertida en estado líquido de modo que encha os ocos deixados para ese efecto nas pezas para unir. Esta resina non só solidifica enchendo os ocos senón que alcanza unha extraordinaria resistencia e conforma unha sólida unión.

Levando ao límite as posibilidades de verter un material e deixar que solidifique como forma de unión, Studio Blitzkrieg desenvolvendo Blitz.k11. Neste caso é latón fundido o que se verte sobre ocos practicados na madeira. O material non só arrefría e endurece resolvendo as unións senón que ademais queima e penetra a madeira de forma dramática e expresiva.

A utilización de produtos químicos de última xeración é levada ao límite por no-smoking no seu DaR, unha cadeira na que as pezas carecen de perforacións ou baleirados de ningún tipo e as unións realízanse mediante un simple e gestual brochada de resina.

Nesta mesma dirección e afastado de calquera purismo formal, Hannes Harms propón a Soum Chair, toda unha lección de anti-deseño. As pezas que compoñen o asento son simples recortes dun cartón. A unión de todas as pezas resólvese nun único e informal nó formado mediante unha escuma proxectada de cor fucsia e de cuxa execución se encarga o propio comprador.

No límite da tecnoloxía, Francois Dumas desenvolveu a Sealed Chair, unha cadeira na que as pezas de plástico translúcido que a compoñen fúndense as unhas ás outras mediante calor. O deseño lembra a eficientísima xeometría dos deseños de Thonet que minimizan o número de pezas –e por tanto de unións– do produto final. Dumas logrou que as unións sexan extraordinariamente limpas e altamente expresivas da natureza plástica do material.

Con todo tamén a baixa tecnoloxía ofrece solucións singulares de unión entre pezas de madeira. Así Max Frommeld, cuxos deseños sempre prestan singular atención ás unións, propón Strammer Max, un taburete no que todas as pezas únense mediante a tensión inducida por unha corda ao ser retorta e atrancada cun simple pasador.

As unións, un tema inesgotable sobre o que convidamos os nosos lectores para que nos sinalen exemplos de interese.
Elías Cueto, arquitecto
Santiago de Compostela, novembro 2011
Publicado en Nº 313 [sillas…][:en]
It has been only recently that has been possible to give form to a product of an alone time. This possibility nevertheless has not supposed the definitive disappearance of the solutions based on the assembly of pieces since this technology offers certain possibilities: it facilitates the movement by means of the disassembly, allows to adapt the material of each one of the pieces according to his final function, can help to simplify the production of each one of the components, etc.
The history of the unions is long. The traditional technology has been assemble: a piece fits in other one the union being solved thanks to his complementary geometries. The first nail, the screw later and finally the use of tails and glues they have allowed the execution increasingly rapid and simple of the unions. Nevertheless the unions are not a simple problem, also they are an expressive element…

This way, the conventional union between two wood formed by means of an intermediate piece has been skilfully interpreted by Sebastian Herkner in the Clip Chair. In this design the union of the seat to the legs is realized by means of a piece of plastic interposed. Unlike the wood, the plastic can conform very easily so that the whole geometric complexity of the union remains solved in this small piece without need of complex handcrafted works of emptying. In addition, the inflexibility of the plastic has been worn out in such a way that the support tilts fitting his position to that of the user. The same technology in a proposed furthermore eloquent is used by Vroon Land in Rubber Chair.

Another form furthermore elaborated of union by means of an intermediate piece is the offer for Iva Dinulovic in Liquid Joint. In this case the intermediate piece is realized by resin that is spilt in liquid state so that it refills the hollows left such an effect in the pieces to joining. This resin not only hardens refilling the hollows but it reaches an extraordinary resistance and shapes a solid union.

Taking to the limit the possibilities of spilling a material and of allowing that it should harden as form of union, Studio Blitzkrieg developing Blitz.k11. In this case it is a molten brass what is spilt on hollows practised in the wood. The material not only cools and hardens solving the unions but in addition it burns and penetrates the wood of dramatic and expressive form.

The utilization of chemical products of last generation is taken to the limit by no-smoking in his DaR, chair in which the pieces lack perforations or emptyings of no type and the unions are realized by means of the simple one and gestual brochazo of resin.

In the same direction and removed from any formal purism, Hannes Harms proposes the Soum Chair, the whole lesson of anti-design. The pieces that compose the seat are simple cuts of a carton. The union of all the pieces solves in the only and informal knot formed by means of a foam projected of color fuchsia and of whose execution the own buyer takes charge.

In the limit of the technology, Francois Dumas has developed the Sealed Chair, a chair on which the pieces of translucent plastic that compose it are founded some to others by means of heat. The design the eficientísima remembers geometry of Thonet’s designs that minimize the number of pieces – and therefore of unions – of the final product. Dumas has achieved that the unions are extraordinarily clean and highly expressive of the plastic nature of the material.

Nevertheless also the low technology offers singular solutions of union between pieces of wood. Max Frommeld, like that, whose designs always give singular attention to the unions, proposes Strammer Max, a stool in which all the pieces join by means of the tension induced by a rope on having been twisted and bolted by a simple pin.

The unions, an inexhaustible topic on which we invite our readers in order that they indicate examples of interest to us.
Elías Cueto, architect
Santiago de Compostela, november 2011
Published in Nº 313 [sillas…][:]




