[:es]
Hoy nos acercamos hasta Oviedo, para conocer pequeñaESCALA una iniciativa impulsada por Sofía López, aparejadora de profesión, y Manuel López, arquitecto y docente por vocación.
“Una profesión tan antigua y determinante en el diseño e imagen de nuestras ciudades y nuestra forma de vivir que pasa casi inadvertida por los currículos educativos oficiales.”
Los niños y niñas de hoy son los hombres y mujeres del mañana, por ello es absolutamente necesario formarlos como ciudadanos críticos y educarles, con carácter constructivo y sin pretensión de condicionar vocaciones, para que sean conscientes y responsables con su entorno.
Así nace pequeñaESCALA, un proyecto que pretende acercar a los niños el mundo de la arquitectura y la construcción.
«Soñar, planear, explorar, investigar, pensar, imaginar, dibujar, calcular, medir, resolver, representar, trabajar en equipo, hablar en público, expresar ideas y, a veces, demoler para volver a construir», son sólo algunos de las acciones que se desarrollan en los distintos talleres que organizan en pequeñaESCALA.
pequeñaESCALA cuenta con un equipo multidisciplinar, formado por colaboradores provenientes de otros campos, como la psicología, la ingeniería y la construcción, representados por Raúl López, Fernando López y Cristina Imaz respectivamente.
Os dejamos con la entrevista que nos han concedido para conocer de primera mano su proyecto y sus impresiones sobre temas de actualidad.

¿Cuál ha sido vuestra formación y trayectoria profesional previa a “pequeñaESCALA”?
Sofía: Formación en Arquitectura Técnica y una trayectoria profesional de 10 años en Edificación en gestión económica y de equipos humanos.
Manuel: Arquitecto por la ETSAC y Master en educación secundaria. Fundador de NODALMODE SLP. Actualmente colaborando con pequeña escala y SA31.
¿Qué os llevó a abriros camino en la educación?¿Por qué principalmente con niños?
Sofía: La idea de los talleres infantiles vinculados con el mundo de la Arquitectura y la Construcción surge como muchas ideas en estos tiempos, por una casi forzada evolución profesional, que lleva a buscar caminos nuevos. Hace tres años me hablaron de Chiquitectos en Madrid, me puse en contacto con ellos y me transmitieron una idea que me entusiasmó. A partir de aquí, quise emprender algo similar en Asturias. Creo que nuestro sector necesita acercarse a la sociedad de una forma nueva, sobre todo a los que serán los ciudadanos del futuro.
Manuel: Siempre estuvo ahí latente una vocación de profesor, mis padres son profesores, y siempre estuve en contacto con este mundo. Al final no sabes cuándo dar un giro o un cambio de tercio y surgió esta oportunidad con Sofía.

¿Teníais alguna experiencia previa?
Sofia: En mi caso he tenido experiencias de formación, pero sólo con colectivos de adultos y enfocados a la Prevención de Riesgos Laborales en la Construcción. Sembrar en el público infantil es infinitamente más gratificante.
Manuel: He colaborado con colegios ayudando a llevar a cabo pequeñas actividades en el área de infantil.
¿Os encontrasteis con muchas dificultades?¿Cuáles fueron las más problemáticas?
Manuel: Lo más problemático es encontrar ayuda económica para sacar adelante algo como esto. Sé que es lo de siempre… pero es verdad, con un mínimo apoyo todo sería un poquito más sencillo. Después a la hora de trabajar, los niños son personas súper receptivas y es muy gratificante.
Sofía: Transmitir el valor que nosotros le damos a lo que puede aportar pequeñaESCALA es lo más difícil. Hacer comprender que no buscamos reconducir vocaciones, sino valores cívicos, como el trabajo en equipo o el respeto por el entorno. De los niños que van a fútbol, sólo uno o dos llega a destacar en edad adulta, con las clases de ballet suele pasar lo mismo o con el tenis. Sin embargo invertimos en estas actividades para nuestros hijos, porque sabemos que aportan otros valores.
¿Estáis contentos con los objetivos alcanzados?
Sofía: Aún estamos en la línea de salida y en momento de sembrar. Estamos contentos con la acogida entre compañeros y padres y después de un taller, siempre salimos con buenas sensaciones y animados a seguir.
Manuel: Como dice Sofía, estamos aun empezando, las sensaciones son muy buenas y la ilusión está a tope.

¿Consideráis que estudiar Arquitectura ha sido un pasaporte fundamental para haber llegado a vuestro trabajo actual?
Manuel: No sé cuál es mi trabajo actual… estudiar Arquitectura te hace tener muchas y diferentes perspectivas de otros campos, los talleres siempre los enfocamos con un punto de conexión a nuestras carreras. Actualmente se valora poco el trabajo de un aparejador o de un arquitecto. No se conoce la profesión y se juzga injustamente, porque arrastramos una fama de otra época. Con los talleres tratamos de acercar y de dar a conocer aspectos de nuestra profesión.
Sofía: En mi caso, como aparejadora, creo que ha sido más determinante coordinar obras de gran volumen, que los estudios en sí mismos. En ocasiones se parecen mucho a una guardería, hay que estar con mil ojos.
¿Qué expectativas y proyectos de futuro tenéis para “pequeña ESCALA”?
Sofía: Yo me he dado un plazo de dos años para desarrollar del todo la idea. Tenemos siempre en mente algo parecido a una Escuela, con un espacio propio y con una programación anual. A corto plazo el objetivo es compaginar la experiencia, con ganarse unas lentejas. No hablaría de expectativas a muy largo plazo.
Manuel: Difícil de pronosticar, queremos disfrutar de la experiencia e intentar llegar cada vez a más gente, tenemos que ir poco a poco pero la intención es poder desarrollar estos talleres y convertirlos en algo más.
¿Compagináis o complementáis esta actividad con otras labores o en otros campos?
Manuel: Siempre se colabora con compañeros y tratas de mantenerte activo en la profesión pero cada vez apetece más volcarse en este tipo de actividades e iniciativas, poco a poco pequeñaESCALA gana terreno.
Sofía: En mi caso pequeñaESCALA es un complemento a la actividad profesional, pero cada vez invierto más tiempo en desarrollar el proyecto.
¿Son rentables este tipo de iniciativas?¿Os sentís bien remunerados por la labor que realizáis?
Manuel: Rentables económicamente, de momento, no… pero no buscamos un beneficio económico, si llega mejor… es casi un obligación hacer este tipo de cosas, el mundo de la arquitectura pasa desapercibida en los colegios e institutos, intentamos aportar una pincelada de algo que consideramos fundamental, pensamiento crítico.
Sofía: Si hubiéramos comenzado a realizar estos talleres por un motivo económico, no estaríamos embarcados en esto. Hay ámbitos donde la rentabilidad es muy difícil de calibrar. La educación y la cultura tiene esa etiqueta de todo gratis en nuestro país.

¿Animarías a otros arquitectos a seguir vuestros pasos? ¿Qué pasos consideráis que deberían dar? ¿Cómo completar sus estudios? ¿Qué otros consejos les darías?
Manuel: Tengo la sensación de que doy pasos inestables, no me veo para dar consejos, la verdad, pero la frase que más repito cada vez que hablo con compañeros es «ánimo, hay que seguir». Seguir formándose o como sea. Lo que si me gustaría es que tanto los arquitectos como los arquitectos técnicos peleáramos más por cambiar la visión que se tiene de nuestra profesión. Es difícil, pero a peor ya no se puede ir.
Sofía: El mejor consejo que he recibido desde que terminé los estudios hace 13 años ha sido el de un compañero y gran profesional: “Haciendo y Aprendiendo”
¿Creéis que los arquitectos en España deberíamos seguir abriendo nuevas vías de trabajo para salir de la casilla más «tradicional» de proyectar dada la actual situación de la construcción en nuestro país?
Sofía: Lo que sí aconsejo, por la forma en que ha cambiado el mercado, es completar la formación con idiomas, marketing on-line, legislación internacional. Ya no podemos pensar en proyectos locales o nacionales.
Manuel: Por supuesto, eso es importante pero en este país nos falla la base, lo que falta es educación arquitectónica, la burbuja, el feísmo, el uso que le damos a las ciudades, cómo las vivimos… es por falta de educación. Creo que por ahí hay vías en las que trabajar.
¿Qué opináis de los que se han ido a trabajar al extranjero?
Sofía: Si las circunstancias personales y familiares lo permiten, irse a determinados países es una muy buena decisión. Nada es fácil en estos tiempos, ni quedarse ni irse. Pero pienso que salir de nuestra zona de confort, siempre trae experiencias vitales enriquecedoras.
Manuel: Es una salida tan válida como la de quedarse y trabajar de otra cosa. Como dice Sofía, depende mucho de las circunstancias personales, hay que buscar la felicidad y tranquilidad cómo y dónde sea.
¿Cómo veis el futuro de la profesión?
Sofía: Debemos reinventarnos, pero sobre todo confiar en la unión, en los Colegios Oficiales y en los colectivos. La colaboración es más necesaria que nunca.
Manuel: Black, como las dichosas tarjetas.

Sofía López Díaz y Manuel López Carregal · Eduación | pequeñaESCALA
Diciembre 2014
Entrevista realizada por Ana Barreiro Blanco y Alberto Alonso Oro. Agradecer a Sofía y Manuel su tiempo y predisposición con este espacio.[:en]
Today we approach up to Oviedo, to know a small initiative stimulated by Sofía López, aparejadora of profession, and Manuel López, architect and teacher for vocation.
“Such an ancient and determinant profession in the design and image of our cities and our way of living that it slips by for the educational official curricula.”
The children and today girls are the men and women of the tomorrow, for it it is absolutely necessary to form them as critical citizens and to educate them, with constructive character and without pretension to determine vocations, in order that they are conscious and responsible with his environment.
This way it is born pequeñaESCALA, a project that tries to bring over to the children the world of the architecture and the construction.
«To dream, to glide, to explore, to investigate, to think, to imagine, to draw, to calculate, to measure, to resolve, to represent, to be employed at equipment, to speak publicly, to express ideas and, sometimes, to demolish to return to construct», they are only some of the actions that develop in the different workshops that they organize in pequeñaESCALA.
pequeñaESCALA possesses a multidisciplinary equipment formed by collaborators from other fields, as the psychology, the engineering and the construction, represented by Raúl Lopez, Fernando Lopez and Cristina Imaz respectively.
We leave you with the interview that they have granted to us to know first hand his project and his impressions on today’s news.

Which has been your formation and professional previous path to “pequeña ESCALA”?
Sofía: Formation in Technical Architecture and a path 10-year-old professional in Building in economic management and of human equipments.
Manuel: Architect for the ETSAC and Master in secondary education. Founder of NODALMODE SLP. Nowadays collaborating with small scale and SA31.
What did lead you to opening way you in the education? Why principally with children?
Sofía: The idea of the infantile workshops linked with the world of the Architecture and the Construction arises as many ideas in these times, for an almost forced professional evolution, which leads to looking for new ways. Three years ago spoke to me about Chiquitectos in Madrid, I put in touch with them and they transmitted an idea that filled with enthusiasm me. From here, I wanted to undertake something similar in Asturias. I believe that our sector needs to approach the company of a new form, especially to those who will be the citizens of the future.
Manuel: Always a vocation of teacher was there latent, my parents are teachers, and always I was in touch with this world. Ultimately you do not know when to give a draft or a change of third and this opportunity arose with Sofia.

Had you some previous experience?
Sofia: In my case I have had experiences of formation, but only with groups of adults and focused on the Prevention of Labor Risks in the Construction. To sow in the infantile public is infinitely more gratifying.
Manuel: I have collaborated with colleges helping to carry out small activities in the area of infantile.
Did you meet many difficulties? Which were the most problematic?
Manuel: The most problematic thing is to find economic aid to extract forward something as this. I know that it is it of always ….. but it is true, with a minimal support everything would be a bit simpler. Later at the moment of working, the children are super receptive persons and it is very gratifying.
Sofía: The value transmits that we give him to what can reach pequeñaESCALA it is the most difficult thing. To make understand that we do not seek to re-lead vocations, but civic values, as the teamwork or the respect for the environment. Of the children who go to football, only one or two it manages to stand out in adult age, with the ballet classes it is in the habit of spending the same thing or with the tennis. Nevertheless we invest in these activities for our children, because we know that they contribute other values.
Are you satisfied with the reached aims?
Sofía: Still we are in the line of exit and in moment to sow. We are satisfied with the reception between companions and parents and after a workshop, always we go out with good sensations and encouraged to continue.
Manuel: As he says Sofia, we are beginning even, the sensations are very good and the illusion is to ceiling.

Do you think that to study Architecture has been a fundamental passport to have come to your current work?
Manuel: Do not be which is my current work … to study Architecture it makes you have many and different perspectives of other fields, the workshops always we focus them with a point of connection on our careers. Nowadays there is valued little the work of a rigger or of an architect. The profession is not known and is judged unjustly, because we drag a reputation of another epoch. With the workshops we try to bring over and to announce aspects of our profession.
Sofía: In my case, as Aparejadora, I believe that it has been more determinant to coordinate Works of great volume, that the studies in yes same. In occasions they look like greatly a day-care center, it is necessary to be with thousand eyes.
What expectations and projects of future have you for «pequeñaESCALA»?
Sofía: I have given me a term of two years to develop completely the idea. We have always in mind something similar to a School, with an own space and with an annual programming. In the short term the aim is to arrange the experience, in spite of a few lentils be gaining. He would not speak about expectations to very long term.
Manuel: Difficult to predict, we want to enjoy the experience and to try to come every time to more people, have to go little by little but the intention is to be able to develop these workshops and turn them into something more.
Do you arrange or complement this activity with other labors or in other fields?
Manuel: Always one collaborates with companions and you try yourself to be kept assets in the profession but every time it likes to overturn more in this type of activities and initiatives, little by little pequeñaESCALA gains area.
Sofía: In my case pequeñaESCALA is a complement to the professional activity, but every time I invest more time in developing the project.
Are this type of initiatives profitable? Do you feel remunerated well by the labor that you realize?
Manuel: Profitable economically, at the moment, Not … but we do not look for an economic benefit, if it comes better … it is an almost an obligación to do this type of things, the world of the Architecture happens unnoticed in the colleges and institutes, we try to contribute a brushstroke of something that we consider to be fundamental, a critical thought.
Sofía: If we had begun to realize these workshops for an economic motive, we would not be embarked in this. There are areas where the profitability is very difficult to calibrate. The education and the culture has this label of everything free in our country.

Would you encourage other architects to follow your steps? What steps do you consider that they should give? How to complete his studies? What other advices would you give them?
Manuel: I have the sensation that I give unstable steps, do not meet to give advices, the truth, but the phrase that more I repeat whenever I speak with companions is » spirit, is necessary to continue » .Seguir being formed or since be. What if I would like it is that both the architects and the technical architects we were fighting more for changing the vision that is had of our profession. It is difficult, but to worse already it is not possible to go.
Sofía: The best advice that I have received since I finished the studies 13 years ago has been that of a companion and great professional: “Doing and Learning”.
Do you believe that the architects in Spain we should continue opening new routes of work to go out of the «most «traditional» cabin of projecting given the current situation of the construction in our country?
Sofía: What yes I advise, for the form into which it has changed the market, is to complete the formation with languages, on-line marketing, international legislation. Already we cannot think about local or national projects.
Manuel: Certainly, it is important but in this country the base trumps us, which is absent is an architectural education, the bubble, the feísmo, the use that we give him to the cities, how we live through them etc … it is for lack of education. I believe that thereabouts there are routes at which to be employed.
What do you think of those that they have been going to work abroad?
Sofía: If the personal and familiar circumstances allow it, to go away to certain countries is a very good decision. Nothing is easy in these times, neither to remain to go. But fodder that to go out of our zone of comfort, always brings vital wealth-producing experiences.
Manuel: It is an exit as valid as her of staying and working of another thing. As he says Sofia, much depends on the personal circumstances, it is necessary to look for the happiness and tranquility how and where it is.
How do you see the future of the profession?
Sofía: We must reinvent ourselves, but especially trust in the union, in the Official Colleges and in the groups. The collaboration is more necessary than never.
Manuel: Black, as the happy cards.

Sofía López Díaz y Manuel López Carregal · Education | pequeñaESCALA
December 2014
Interview realized by Ana Barreiro Blanco and Alberto Alonso Oro. To be grateful for Sofia and Manuel his time and predisposition with this space.
[:gl]
Hoxe achegámonos ata Oviedo, para coñecer unha pequena iniciativa impulsada por Sofía López, aparelladora de profesión, e Manuel López, arquitecto e docente por vocación.
“Unha profesión tan antiga e determinante no deseño e imaxe das nosas cidades e a nosa forma de vivir que pasa case inadvertida polos currículos educativos oficiais.”
Os nenos e nenas de hoxe son os homes e mulleres do mañá, por iso é absolutamente necesario formalos como cidadáns críticos e educalos, con carácter construtivo e sen pretensión de condicionar vocacións, para que sexan conscientes e responsables co seu ámbito.
Así nace pequeñaESCALA, un proxecto, que pretende achegar aos nenos o mundo da arquitectura e a construción.
«Soñar, planear, explorar, investigar, pensar, imaxinar, debuxar, calcular, medir, resolver, representar, traballar en equipo, falar en público, expresar ideas e, ás veces, demoler para volver construír», son só algúns das accións que se desenvolven nos distintos talleres que organizan en pequeñaESCALA.
pequeñaESCALA conta cun equipo multidisciplinar, formado por colaboradores provenientes doutros campos, como a psicoloxía, a enxeñaría e a construción, representados por Raúl López, Fernando López e Cristina Imaz respectivamente.
Deixámosvos coa entrevista que nos concederon para coñecer de primeira man o seu proxecto e as súas impresións sobre temas de actualidade.

¿Cal foi a vosa formación e traxectoria profesional previa a “pequeña ESCALA”?
Sofía: Formación en Arquitectura Técnica e unha traxectoria profesional de 10 anos en Edificación en xestión económica e de equipos humanos.
Manuel: Arquitecto pola ETSAC e Máster en educación secundaria. Fundador de NODALMODE SLP. Actualmente colaborando con pequena escala e SA31.
¿Que vos levou a abrirvos camiño na educación? ¿Por que principalmente con nenos?
Sofía: A idea dos talleres infantís vinculados co mundo da Arquitectura e a Construción xorde como moitas ideas nestes tempos, por unha case forzada evolución profesional, que leva a buscar camiños novos. Hai tres anos faláronme de Chiquitectos en Madrid, púxenme en contacto con eles e transmitíronme unha idea que me entusiasmou. A partir de aquí, quixen emprender algo similar en Asturias. Creo que o noso sector necesita achegarse á sociedade dunha forma nova, sobre todo aos que serán os cidadáns do futuro.
Manuel: Sempre estivo aí latente unha vocación de profesor, os meus pais son profesores, e sempre estiven en contacto con este mundo. Ao final non sabes cando dar un xiro ou un cambio de terzo e xurdiu esta oportunidade con Sofía.

¿Tiñades algunha experiencia previa?
Sofia: No meu caso tiven experiencias de formación, pero só con colectivos de adultos e enfocados á Prevención de Riscos Laborais na Construción. Sementar no público infantil é infinitamente máis gratificante.
Manuel: Colaborei con colexios axudando a levar a cabo pequenas actividades na área de infantil.
¿Encontrástesvos con moitas dificultades?¿Cales foron as máis problemáticas?
Manuel: O máis problemático é encontrar axuda económica para sacar adiante algo como isto. Sé que é o de siempre…..pero é verdade, cun mínimo apoio todo sería un pouquiño máis sinxelo. Despois á hora de traballar, os nenos son persoas super receptivas e é moi gratificante.
Sofía: Transmitir o valor que nós lle damos ao que pode achegar pequeñaESCALA é o máis difícil. Facer comprender que non buscamos reconducir vocacións, senón valores cívicos, como o traballo en equipo ou o respecto polo ámbito. Dos nenos que van a fútbol, só un ou dous chega a destacar en idade adulta, coas clases de ballet adoita pasar o mesmo ou co tenis. Non obstante investimos nestas actividades para os nosos fillos, porque sabemos que achegan outros valores.
¿Estades contentos cos obxectivos alcanzados?
Sofía: Aínda estamos na liña de saída e en momento de sementar. Estamos contentos coa acollida entre compañeiros e pais e despois dun taller, sempre saímos con boas sensacións e animados a seguir.
Manuel: Como di Sofía, estamos aínda a empezar, as sensacións son moi boas e a ilusión está a tope.

¿Considerades que estudar Arquitectura foi un pasaporte fundamental para chegar ao voso traballo actual?
Manuel: Non sei cal é o meu traballo actual…estudiar Arquitectura faite ter moitas e diferentes perspectivas doutros campos, os talleres sempre os enfocamos cun punto de conexión ás nosas carreiras. Actualmente valórase pouco o traballo dun aparellador ou dun arquitecto. Non se coñece a profesión e xúlgase inxustamente, porque arrastramos unha fama doutra época. Cos talleres tratamos de achegar e de dar a coñecer aspectos da nosa profesión
Sofía: No meu caso, como Aparejadora, creo que foi máis determinante coordinar Obras de gran volume, que os estudos en si mesmos. En ocasións parécense moito a unha gardaría, hai que estar con mil ollos.
¿Que expectativas e proxectos de futuro tedes para “pequeña ESCALA”?
Sofía: Eu deime un prazo de dous anos para desenvolver de todo a idea. Temos sempre en mente algo parecido a unha Escola, cun espazo propio e cunha programación anual. A curto prazo o obxectivo é compaxinar a experiencia, con gañar unhas lentellas. Non falaría de expectativas a moi longo prazo.
Manuel: Difícil de prognosticar, queremos gozar da experiencia e intentar chegar cada vez a máis xente, temos que ir pouco a pouco pero a intención é poder desenvolver estes talleres e convertelos en algo máis.
¿Compagináis o complementáis esta actividad con otras labores o en otros campos?
Manuel: Sempre se colabora con compañeiros e tratas de manterche activo na profesión pero cada vez apetece máis envorcarse neste tipo de actividades e iniciativas, pouco a pouco pequeñaESCALA gaña terreo.
Sofía: No meu caso pequeñaESCALA é un complemento á actividade profesional, pero cada vez invisto máis tempo en desenvolver o proxecto.
¿Son rendibles este tipo de iniciativas?¿Sentidesvos ben remunerados pola labor que realizades?
Manuel: Rendibles economicamente, de momento, No… pero non buscamos un beneficio económico, se chega mellor… é case un obriga facer este tipo de cousas, o mundo da Arquitectura pasa desapercibida nos colexios e institutos, intentamos achegar unha pincelada de algo que consideramos fundamental, pensamento crítico.
Sofía: Se tivésemos comezado a realizar estes talleres por un motivo económico, non estariamos embarcados nisto. Hai ámbitos onde a rendibilidade é moi difícil de calibrar. A educación e a cultura ten esa etiqueta de todo gratis no noso país.

¿Animarías outros arquitectos a seguir os vosos pasos? ¿Que pasos considerades que deberían dar? ¿Como completar os seus estudos? ¿Que outros consellos lles darías?
Manuel: Teño a sensación de que dou pasos inestables, non me vexo para dar consellos, a verdade, pero a frase que máis repito cada vez que falo con compañeiros é «ánimo, hai que seguir». Seguir formándose ou como sexa. O que se me gustaría é que tanto os arquitectos coma os arquitectos técnicos pelexásemos máis por cambiar a visión que se ten da nosa profesión. É difícil, pero a peor xa non se pode ir.
Sofía: O mellor consello que recibín dende que rematei os estudos hai 13 anos foi o dun compañeiro e gran profesional : “Faciendo e Aprendendo”
¿Credes que os arquitectos en España deberiamos seguir abrindo novas vías de traballo para saír da casa máis «tradicional» de proxectar dada a actual situación da construción no noso país?
Sofía: O que si aconsello, pola forma en que cambiou o mercado, é completar a formación con idiomas, mercadotecnia on-line, lexislación internacional. Xa non podemos pensar en proxectos locais ou nacionais.
Manuel: Por suposto, iso é importante pero neste país fállanos a base, o que falta é educación arquitectónica, a burbulla, o feísmo, o uso que lle damos ás cidades, como as vivimos etc… é por falta de educación. Creo que por aí hai vías nas que traballar.
¿Que opinades dos que se foron a traballar ao estranxeiro?
Sofía: Se as circunstancias persoais e familiares o permiten, irse a determinados países é unha moi boa decisión. Nada é doado nestes tempos, nin quedar nin se ir. Pero penso que saír da nosa zona de confort, sempre trae experiencias vitais enriquecedoras.
Manuel: É unha saída tan válida como a de quedarse e traballar doutra cousa. Como di Sofía, depende moito das circunstancias persoais, hai que buscar a felicidade e tranquilidade como e onde sexa.
¿Como vedes o futuro da profesión?
Sofía: Debemos reinventarnos, pero sobre todo confiar na unión, nos Colexios Oficiais e nos colectivos. A colaboración é máis necesaria que nunca.
Manuel: Black, como as ditosas tarxetas.

Sofía López Díaz y Manuel López Carregal · Eduación | pequeñaESCALA
Decembro 2014
Entrevista realizada por Ana Barreiro Blanco e Alberto Alonso Oro. Agradecer a Sofía e Manuel o seu tempo e predisposición con este espazo.
[:]




