[:es]

A veces los arquitectos nos hemos creído tanto el papel de genio inalcanzable y heroico —que alguien diseñó para nosotros— que hemos acabado por olvidar a aquel niño, aquella niña, que pintaba casas de tiza en el suelo. Que preguntaba siempre por qué.
Estos textos, compulsivos, indignados, serios y divertidos, escritos desde un profundo amor por la arquitectura, forman parte de una reflexión constante sobre la disciplina, entendida como un ecosistema complejo que va de la política a la moda, de las universidades a los estudios donde toda una generación de jóvenes profesionales rema a ritmo de galera, de nuestros lugares comunes —de los que reírse, cómplices— a nuestros fantasmas más oscuros —de los que desprenderse, juntos—.
Dejen salir al niño curioso que todos hemos sido. Al que dibujaba casas de tiza. Y, sobre todo, al que preguntaba siempre por qué. No tengan miedo. Todo va a salir bien.
José María Echarte Ramos, (Almería 1973), arquitecto por la ETSA Madrid en 2000, es Profesor de Proyectos y Teoría & Crítica en la Universidad Rey Juan Carlos y coeditor de n+1, Blog de Arquitectura y Crítica. Ha desarrollado su labor en el campo de la obra pública, la Administración, la docencia y la crítica. En este ámbito plantea una investigación que pretende ir más allá de lo proyectual y puramente estético, entendiendo la arquitectura como un ecosistema socioeconómico complejo.
[:gl]

Ás veces os arquitectos crémonos tanto o papel de xenio inalcanzable e heroico —que alguén deseñou para nós— que acabamos por esquecer a aquel neno, aquela nena, que pintaba casas de xiz no chan. Que preguntaba sempre por que.
Estes textos, compulsivos, indignados, serios e divertidos, escritos desde un profundo amor pola arquitectura, forman parte dunha reflexión constante sobre a disciplina, entendida como un ecosistema complexo que vai da política á moda, das universidades aos estudos onde toda unha xeración de mozos profesionais rema a ritmo de galera, dos nosos lugares comúns —dos que rirse, cómplices— ás nosas pantasmas máis escuras —dos que desprenderse, xuntos—.
Deixen saír ao neno curioso que todos fomos. Ao que debuxaba casas de xiz. E, sobre todo, ao que preguntaba sempre por que. Non teñan medo. Todo vai saír ben.
José María Echarte Ramos, (Almería 1973), arquitecto pola ETSA Madrid en 2000, é Profesor de Proxectos e Teoría & Crítica na Universidade Rey Juan Carlos e coeditor de n+1, Blogue de Arquitectura e Crítica. Desenvolveu o seu labor no campo da obra pública, a Administración, a docencia e a crítica. Neste ámbito expón unha investigación que pretende ir máis aló do proyectual e puramente estético, entendendo a arquitectura como un ecosistema socioeconómico complexo.
[:en]

Sometimes the architects we have believed ourselves so much the paper of unattainable and heroic genius – that someone designed for us – that we have finished for forgetting that child, that girl, who was painting houses of chalk in the soil. That was asking always why.
These texts, compulsive, indignant, serious and enterteining, writings from a deep love for the architecture, form a part of a constant reflection on the discipline understood as a complex ecosystem that goes from the politics to the mode, from the universities to the studies where the whole generation of professional young women rema to pace of galley, of our common places – at which to laugh, accomplices – to our darker ghosts – with which to part, together-.
Stop to go out for the curious child that we all have been. To the one that was drawing houses of chalk. And, especially, whom he was asking always why. Do not be afraid. Everything is OK to going out.
José María Echarte Ramos, (Almeria 1973), architect for the ETSA Madrid in 2000, is A Teacher of Projects and Theory and Critique in the King Juan Carlos University and coeditor of n+1, Blog of Architecture and Critique. It has developed his labor in the field of the public work, the Administration, the teaching and the critique. In this area it raises an investigation that proyectual tries to go beyond and purely aesthetically, understanding the architecture as a socioeconomic complex ecosystem.
[:]




