[:es]
“El 97% de nuestro cuerpo es polvo de estrellas por eso cuando nos vamos de este mundo, dejamos una estela brillante”.
Así reza el inicio en el inicio de la web de Memoory, un proyecto de esta Monica Martínez, una “mamarquitecta” murciana por la ETSA de Valencia, que se ha planteado “transformar la imagen tan dura e inerte de los cementerios, dotarlos de algo de vida” a través de lápidas únicas y memoriales sobre la vida de nuestros seres queridos que se han marchado para siempre.
“El diseño, los materiales y epitafios se basan en las vivencias más bonitas y felices de su paso por este mundo, plasmando la esencia de su persona y realizar así un tributo a la VIDA.”
Cuando estaba en plena creación de su labor profesional y sus primeros trabajos, como otros muchos compañeros de profesión, tuvo que derivar a otros campos, por suerte en su caso hacia la docencia en Arquitectura, otra de sus grandes pasiones.
Memoory, no es el primer proyecto en el que se embarca Mónica, participó durante esos años convulsos en un proyecto emprendedor para realizar seriadas pero adaptadas totalmente al usuario pero no fue posible avanzar por la situación económica de los clientes y los bancos, “no era el momento o no supimos llegar al cliente adecuado” nos cuenta Mónica.
Tras dos años de duro trabajo, Memoory comienza a dar sus frutos, gracias al experiencia acumulada y al duro trabajo.
“¿Qué es una Estela? Es un homenaje a medida, una nueva relación con el recuerdo.”
Sin más preámbulos os dejamos con la charla mantenida con Mónica.

¿Cómo se definiría Mónica?
Mónica es una entusiasmada de todo lo relacionado con la creación artística, desde el Arte propiamente dicho, el Diseño, la Moda y por supuesto la Arquitectura. Me encanta el proceso creativo como experiencia y estilo de vida.
Trasladar esas vivencias a todos los aspectos de mi vida es de las cosas que más me enriquecen y me hacen disfrutar.
El resultado será lo que tenga que ser pero el cómo se va generando es emocionante.
¿Cómo, cuándo y por qué surge Memoory?
Surge en septiembre de 2016 tras una experiencia personal un año antes. Realicé el diseño de la lápida de un familiar, había que renovarla y lo que existía alrededor era tan triste, gris…
El día de su despedida, allí mismo en el cementerio, rodeada de fríos mármoles y granitos empecé a imaginarme otra tumba diferente más adaptada a su persona, sus gustos, su vida. Algo que lo imaginase a él contento.
Ideé un árbol que evocaba un huerto. Su huerto de naranjos donde él era feliz, la sombra del naranjo en verde como símbolo de la continuación de su vida en nuestro recuerdo. Una frase “bajo la sombra de mis naranjos” le haría compañía para siempre pues no le gustaba estar solo.
Elegí un material más cambiante con el paso del tiempo que reflejaba perfectamente su personalidad. Se generó un momento mágico entre la familia y nos ayudó a sentirnos apaciguados.
Después pensé que esta experiencia podría trasladarla a otras familias y decidí crear este proyecto.
¿Te encontraste con muchas dificultades? ¿Cuáles fueron las más problemáticas?
Saber de antemano qué tipo de producto y servicio realizas es fundamental pero lo más importante es conocer en la medida de lo posible al cliente que va a querer y consumir esos productos o servicios, pero eso es lo más difícil para mí, acertar con las necesidades/preferencias/consumo real de los usuarios.
Las estadísticas están muy bien pero la realidad es otra. Además, cuando emprendes en un sector cerrado y desconocido, cuesta conseguir los contactos, las alianzas,… parece que está todo en tu contra pero si uno está convencido de que lo que hace puede cambiar los sentimientos de personas o hacer vivir experiencias menos dramáticas, hay que ser perseverante, paciente… no desfallecer en el intento porque el camino no es inmediato.
¿Cómo es el proceso de diseño, desarrollo y comercialización en Memoory?
El primer paso es el más importante que es captar la “esencia de la persona” a través del storytelling que cuentan sus familiares/amigos.
A partir de ahí estos conceptos se trasladan físicamente plasmándolos en un solo gesto y en el material más idóneo para ello o el elegido por los clientes.
Una vez que se da el visto bueno al diseño, se accede a un acuerdo y se pone en marcha el proceso de fabricación y su posterior colocación en el lugar de sepultura.
Es el mismo proceso que se utiliza para la realización de una vivienda o proyecto mayor, una previa fase anteproyecto con su correspondiente validación/aceptación y una siguiente fase de ejecución e instalación.

¿Cuáles son tus referencias?
Seguimos muy de cerca todo lo que tenga que ver con los negocios cuyas bases tienden hacia la economía circular, social y ecoeficiencia.
El diseño en este sector estaba un tanto vetusto, introducir estrategias de comunicación de otros sectores como la publicidad para cambiar la percepción e intentar naturalizar temas que a priori parecen tabú como es en este caso.
¿A qué segmento de clientes te diriges? ¿Cuáles son los encargos más demandados?
A personas que tienen una cierta inquietud hacia la cultura y el diseño/arte que no quieren vivir esa experiencia tal y como estaba planteada…quieren algo especial y único, más amable para sus seres queridos.
Lo que más nos estamos encontrado es gente joven que quieren encargar ya cómo quieren que sea su final, el cómo y dónde depositar sus restos, insisten que sea al estilo memoory.
Así que lo próximo es ver la manera de recoger esa “declaración de intenciones” e incluirla en el servicio. Eso es lo que más nos hace seguir para adelante.
¿Cómo y para qué utilizas las “nuevas tecnologías”? ¿La “red” ha facilitado tu labor?
La tecnología la utilizamos para implementar las lápidas; que puedan emitir sonidos o tengan texturas o escritos en braille (para personas que tienen dificultades físicas) o para que se queden iluminadas al atardecer… Estamos colaborando con una empresa *Mi legado digital* que aporta una placa con una tecnología sencilla para móviles que te dirigen a una biografía digital de la persona allí depositada.
También estamos utilizando la red sobre todos las sociales para ir redactando temas relacionados que ayuden a difundir este proyecto a más personas y que no se quede como algo local.
¿Cómo es el día a día en Memoory?
Actualmente seguimos continuamente en proceso de formación, captación de alianzas afines que aporten más servicios o reafirmen los conceptos de la empresa y la labor comercial para hacérselo llegar a las familias que están pasando por esos momentos de una manera más humana.
Es bueno estar en contacto con otras empresas que funcionan ver lo que hacen bien y no tan bien para aprender. Hay que tener una hoja de ruta para no desviarse, pero al mismo tiempo hay que seguir en contacto con las nuevas tecnologías, formaciones, tendencias etc y adaptarse a la circunstancias de los clientes.
Si te encierras en crear algo seguro que al día siguiente alguien ya lo está haciendo y puede que mejor.

¿Compaginas o complementas esta actividad con otras labores o en otros campos?
Soy mamá de dos niños pequeños, la conciliación aún está a años luz de otros países por lo que me toca compaginar, llevando las riendas de Memoory y la crianza de mis hijos a partes iguales. En ocasiones, desarrollo algún proyecto de arquitectura como informes o colaboraciones en otros proyectos con compañeros de profesión.
La arquitectura, tiene abiertos muchos frentes de batalla (LSP, Bolonia, paro, precariedad laboral, COAs, ETSAs, emigración, comunicación, etc), ¿no serán demasiados para la polarización existente dentro de la misma?
Hay que aprovecharse de todos esos condicionantes. Hay un montón de campos pocos explorados por los arquitectos porque estamos obstinados con la máxima “proyectar para construir” por decir una se pueden desarrollar “arquitecturas digitales” que para mí sí que es “construir” y que lo están haciendo otras profesiones que tienen menos capacidad visual o global que podría tener un arquitecto.
¿Cómo veis el futuro de la arquitectura? ¿Y el de la profesión?
Una de las cosas que más me preocupa de la arquitectura precisamente es esa, que se vea como una batalla porque se está pensando en una época en que la arquitectura ni siquiera se puede llamar así, se utilizó como forma de enriquecimiento de personas que les importaba lo más mínimo la arquitectura.
En mi opinión la arquitectura es una gran disciplina que abarca muchos campos, desde el diseño, la estética, el arte,…y no olvidemos las humanidades tan necesarias en estos tiempos tan convulsos.
Por lo que cualquier arquitectura que vaya hacia lo humano y se aleje de la “construcción de fotografía” (que no se malinterprete que yo las adoro) será un buen camino de partida.
No es época del arquitecto “figura” y su obra “figura”… si no del arquitecto con responsabilidad social. Esa fase hizo mucho daño a la profesión porque todo el mundo aspiraba a eso y la sociedad se aprovechó de ello para otros fines.
¿Qué mejoras crees que son fundamentales y que deberían ser puestas en marcha de forma inmediata?
La formación hacia la aplicación directa de la tecnología en la arquitectura. El internet de las cosas es ya una realidad y habrá que integrarla en las edificaciones, no? Porque las cosas llevarán la tecnología pero las cosas están en un contenedor que a lo mejor es conveniente replanteárselo para que pueda ser inteligente y cambie también con la tecnología.
En la Universidad siguen creando a arquitectos como antaño, me entristece, pues cuando salen la mayoría va a tener que crear su puesto de trabajo desde cero porque la mayoría de los trabajos se están reinventando.

Como “emprendedora” ¿qué opinas de los arquitectos que “abren y/o recuperan” nuevos campos y/o enfoques de la profesión?
Me parece estupendo porque eso hace que aumenten las posibilidades de ofertas laborales y se nos valore más, no sólo como meros firmantes que se han llenado los bolsillos.
Además, que anima a jóvenes que les gusta la arquitectura pero no se atreven por el pesimismo instalado en la misma.
¿Estas contenta con la trayectoria realizada hasta ahora? ¿Qué proyectos de futuro te esperan?
A veces, uno no sabe que camino es mejor o que camino tomar, en mi caso todo ocurrió por una experiencia personal… pero en el fondo ya ansiaba y buscaba otras opciones laborales. Estoy muy agradecida por la aceptación del proyecto.
En el futuro me veo que esto toma forma y consigo que sea más rentable, hacer a las personas un poquito más felices y crear belleza en un sector tan oscuro y dramatizado.
Para acabar, ¿qué les aconsejaríais a los actuales estudiantes y futuros profesionales de arquitectura?
Que realmente elijan esta profesión por lo que ellos puedan ofrecer a la misma, no como simple hecho de tener un trabajo y ganar dinero.
«La arquitectura como un estilo de vida».
Entender la arquitectura como herramienta social, búsqueda real de la eficiencia energética y la sostenibilidad como algo intrínseco no como un plus de venta.

Mónica Martínez Vicente · Memoory, diseño de estelas
Febrero, 2018.
Entrevista realizada por Ana Barreiro Blanco y Alberto Alonso Oro. Agradecer a Mónica su tiempo y predisposición con este pequeño espacio.
[:gl]
“O 97% do noso corpo é po de estrelas por iso cando nos imos deste mundo, deixamos un ronsel brillante”.
Así reza o inicio no inicio da web de Memoory, un proxecto desta Monica Martínez, unha “mamarquitecta” murciana pola ETSA de Valencia, que se plantexa “transformar a imaxe tan dura e inerte dos cemiterios, dotalos de algo de vida” a través de lápidas únicas e memoriales sobre a vida dos nosos seres queridos que se marcharon para sempre.
“O deseño, os materiais e epitafios baséanse nas vivencias máis bonitas e felices do seu paso por este mundo, plasmando a esencia da súa persoa e realizar así un tributo á VIDA.”
Cando estaba en plena creación da súa labor profesional e os seus primeiros traballos, como outros moitos compañeiros de profesión, tivo que derivar a outros campos, por sorte no seu caso cara á docencia en Arquitectura, outra das súas grandes paixóns.
Memoory, non é o primeiro proxecto no que se embarca Mónica, participou durante eses anos convulsos nun proxecto emprendedor para realizar seriadas pero adaptadas totalmente ao usuario pero non foi posible avanzar pola situación económica dos clientes e os bancos, “non era o momento ou non soubemos chegar ao cliente adecuado” cóntanos Mónica.
Tras dous anos de duro traballo, Memoory comeza a dar os seus froitos, grazas ao experiencia acumulada e ao duro traballo.
“Que é un Ronsel? É unha homenaxe a medida, unha nova relación co recordo.”
Sen máis preámbulos deixámosvos coa charla mantida con Mónica.

Como se definiría Mónica?
Mónica é unha entusiasmada de todo o relacionado coa creación artística, desde a arte propiamente devandita, o Deseño, a Moda e por suposto a Arquitectura. Encántame o proceso creativo como experiencia e estilo de vida.
Trasladar esas vivencias a todos os aspectos da miña vida é das cousas que máis me enriquecen e fanme gozar.
O resultado será o que teña que ser pero o como se vai xerando é emocionante.
Como, cando e por que xorde Memoory?
Xorde en setembro de 2016 tras unha experiencia persoal un ano antes. Realicei o deseño da lápida dun familiar, había que renovala e o que existía ao redor era tan triste, gris…
O día da súa despedida, alí mesmo no cemiterio, rodeada de fríos mármores e granitos empecei a imaxinarme outra tumba diferente máis adaptada á súa persoa, os seus gustos, a súa vida. Algo que o imaxinase a el contento.
Ideei unha árbore que evocaba un horto. O seu horto de naranjos onde el era feliz, a sombra do naranjo en verde como símbolo da continuación da súa vida no noso recordo. Unha frase “baixo a sombra das miñas naranjos” faríalle compañía para sempre pois non lle gustaba estar só.
Elegí un material más cambiante con el paso del tiempo que reflejaba perfectamente su personalidad. Se generó un momento mágico entre la familia y nos ayudó a sentirnos apaciguados.
Después pensé que esta experiencia podría trasladarla a otras familias y decidí crear este proyecto.
Atopáchesche con moitas dificultades? Cales foron as máis problemáticas?
Saber de antemán que tipo de produto e servizo realizas é fundamental pero o máis importante é coñecer na medida do posible ao cliente que vai querer e consumir eses produtos ou servizos, pero iso é o máis difícil para min, acertar coas necesidades/preferencias/consumo real dos usuarios.
As estatísticas están moi ben pero a realidade é outra. Ademais, cando emprendes nun sector pechado e descoñecido, custa conseguir os contactos, as alianzas,… parece que está todo na túa contra pero se un está convencido de que o que fai pode cambiar os sentimentos de persoas ou facer vivir experiencias menos dramáticas, hai que ser perseverante, paciente… non desfallecer no intento porque o camiño non é inmediato.
Como é o proceso de deseño, desenvolvemento e comercialización en Memoory?
O primeiro paso é o máis importante que é captar a “esencia da persoa” a través do storytelling que contan os seus familiares/amigos.
A partir de aí estes conceptos trasládanse fisicamente plasmándoos nun só xesto e no material máis idóneo para iso ou o elixido polos clientes.
Unha vez que se dá o visto e prace ao deseño, accédese a un acordo e ponse en marcha o proceso de fabricación e a súa posterior colocación no lugar de sepultura.
É o mesmo proceso que se utiliza para a realización dunha vivenda ou proxecto maior, unha previa fase anteproxecto coa súa correspondente validación/aceptación e unha seguinte fase de execución e instalación.

Cales son as túas referencias?
Seguimos moi de preto todo o que teña que ver cos negocios cuxas bases tenden cara á economía circular, social e ecoeficiencia.
O deseño neste sector estaba un tanto vetusto, introducir estratexias de comunicación doutros sectores como a publicidade para cambiar a percepción e tentar naturalizar temas que a priori parecen tabú como é neste caso.
A que segmento de clientes diríxesche? Cales son os encargos máis demandados?
A persoas que teñen unha certa inquietude cara á cultura e o deseño/arte que non queren vivir esa experiencia tal e como estaba exposta…queren algo especial e único, máis amable para os seus seres queridos.
O que máis nos estamos atopado é xente nova que queren encargar xa como queren que sexa o seu final, o como e onde depositar os seus restos, insisten que sexa ao estilo memoory.
Así que o próximo é ver a maneira de recoller esa “declaración de intencións” e incluíla no servizo. Iso é o que máis nos fai seguir para adiante.
Como e para que utilizas as “novas tecnoloxías”? A “rede” facilitou o teu labor?
A tecnoloxía utilizámola para implementar as lápidas; que poidan emitir sons ou teñan texturas ou escritos en braille (para persoas que teñen dificultades físicas) ou para que queden iluminadas á tardiña… Estamos a colaborar cunha empresa *Meu legado dixital* que achega unha placa cunha tecnoloxía sinxela para móbiles que che dirixen a unha biografía dixital da persoa alí depositada.
Tamén estamos a utilizar a rede sobre todos as sociais para ir redactando temas relacionados que axuden a difundir este proxecto a máis persoas e que non quede como algo local.
Como é o día a día en Memoory?
Actualmente seguimos continuamente en proceso de formación, captación de alianzas afíns que acheguen máis servizos ou reafirmen os conceptos da empresa e o labor comercial para facerllo chegar ás familias que están a pasar por eses momentos dunha maneira máis humana.
É bo estar en contacto con outras empresas que funcionan ver o que fan ben e non tan ben para aprender. Hai que ter unha folla de ruta para non desviarse, pero ao mesmo tempo hai que seguir en contacto coas novas tecnoloxías, formacións, tendencias etc e adaptarse á circunstancias dos clientes.
Se te encerras en crear algo seguro que ao día seguinte alguén xa o está facendo e poida que mellor.

Compaxinas ou complementas esta actividade con outros labores ou noutros campos?
Son mamá de dous nenos pequenos, a conciliación aínda está a anos luz doutros países polo que me toca compaxinar, levando as rendas de Memoory e a crianza dos meus fillos a partes iguais. En ocasións, desenvolvo algún proxecto de arquitectura como informes ou colaboracións noutros proxectos con compañeiros de profesión.
A arquitectura, ten abertos moitas frontes de batalla (LSP, Bolonia, paro, precariedade laboral, COAs, ETSAs, emigración, comunicación, etc), non serán demasiados para a polarización existente dentro da mesma?
Hai que aproveitarse de todos eses condicionantes. Hai unha chea de campos poucos explorados polos arquitectos porque estamos obstinados coa máxima “proxectar para construír” por dicir unha pódense desenvolver “arquitecturas dixitais” que para min si que é “construír” e que o están facendo outras profesións que teñen menos capacidade visual ou global que podería ter un arquitecto.
Como vedes o futuro da arquitectura? E o da profesión?
Unha das cousas que máis me preocupa da arquitectura precisamente é esa, que se vexa como unha batalla porque se está pensando nunha época en que a arquitectura nin sequera pódese chamar así, utilizouse como forma de enriquecemento de persoas que lles importaba o máis mínimo a arquitectura.
Na miña opinión a arquitectura é unha gran disciplina que abarca moitos campos, desde o deseño, a estética, a arte,…e non esquezamos as humanidades tan necesarias nestes tempos tan convulsos.
Polo que calquera arquitectura que vaia cara ao humano e afástese da “construción de fotografía” (que non se malinterprete que eu as adoro) será un bo camiño de partida.
Non é época do arquitecto “figura” e a súa obra “figura”… se non do arquitecto con responsabilidade social. Esa fase fixo moito dano á profesión porque todo o mundo aspiraba a iso e a sociedade aproveitouse diso para outros fins.
Que melloras crees que son fundamentais e que deberían ser postas en marcha de forma inmediata?
A formación cara á aplicación directa da tecnoloxía na arquitectura. O internet das cousas é xa unha realidade e haberá que integrala nas edificacións, non? Porque as cousas levarán a tecnoloxía pero as cousas están nun colector que se cadra é conveniente reformularllo para que poida ser intelixente e cambie tamén coa tecnoloxía.
Na Universidade seguen creando a arquitectos como outrora, me entristece, pois cando saen a maioría vai ter que crear o seu posto de traballo desde cero porque a maioría dos traballos estanse reinventando..

Como “emprendedora” que opinas dos arquitectos que “abren e/ou recuperan” novos campos e/ou enfoques da profesión?
Paréceme estupendo porque iso fai que aumenten as posibilidades de ofertas laborais e valórellenos máis, non só como meros asinantes que se encheron os petos.
Ademais, que anima a mozos que lles gusta a arquitectura pero non se atreven polo pesimismo instalado na mesma.
Estas contenta coa traxectoria realizada ata agora? Que proxectos de futuro espéranche?
Ás veces, un non sabe que camiño é mellor ou que camiño tomar, no meu caso todo ocorreu por unha experiencia persoal… pero no fondo xa ansiaba e buscaba outras opcións laborais. Estou moi agradecida pola aceptación do proxecto.
No futuro véxome que isto toma forma e consigo que sexa máis rendible, facer ás persoas un pouquiño máis felices e crear beleza nun sector tan escuro e dramatizado.
Para acabar, que lles aconsellariades aos actuais estudantes e futuros profesionais de arquitectura?
Que realmente elixan esta profesión polo que eles poidan ofrecer á mesma, non como simple feito de ter un traballo e gañar diñeiro.
«A arquitectura como un estilo de vida».
Entender a arquitectura como ferramenta social, procura real da eficiencia enerxética e a sustentabilidade como algo intrínseco non como un plus de venda.

Mónica Martínez Vicente · Memoory, deseño de ronseis
Febreiro, 2018.
Entrevista realizada por Ana Barreiro Branco e Alberto Alonso Oro. Agradecer a Mónica o seu tempo e predisposición con este pequeno espazo.
[:en]
“97% of our body is a powder of stars because of it when we go away of this world, we leave a brilliant stela”.
This way it prays the beginning in the beginning of Memoory’s web, a project of this Monica Martínez, a “Mom architect” murciana for the ETSA of Valencia, which exists considers “transforming such a hard and inert image of the cemeteries, providing them with something with life” across the only tablets and briefs on the life of our dear beings who have left forever.
“The design, the materials and epitaphs are based on the nicest and happy experiences of his step along this world, forming the essence of his person and to realize this way a tax to the LIFE.”
When it was in full creation of my professional labor and my first works, as other many companions of profession, it had to derive to other fields, thankfully in his case towards the teaching in Architecture, other one of his big passions.
Memoory, is not the first project in which Mónica embarks, it took part during these convulsed years in an enterprising project to realize seriadas but adapted totally to the user but it was not possible to advance for the economic situation of the clients and the banks, “it was not the moment or we could not come to the suitable client” tells us Mónica.
After two years of hard work, Memoory begins to give his fruits, thanks to accumulated experiencia and to the hard work.
“What is a Stela? It is a made-to-measure honoring, a new relation with the recollection.”
Ado preambles we leave you with the chat supported with Mónica.

How would Mónica be defined?
Mónica is the filled with enthusiasm one of everything related to the artistic creation, from the Art in strict sense, the Design, the Mode and certainly the Architecture. I am charmed with the creative process as experience and way of life.
To move these experiences to all the aspects of my life is of the things that more they me enrich and make me enjoy.
The result will be what has to be but how it is generated is exciting.
How, when and why does Memoory arises?
It arises in September, 2016 after a personal experience one year before. I realized the design of the tablet of a relative, her it was necessary to renew and what existed around so sad, gray age…
The day of his farewell, there same in the cemetery, surrounded with colds mármoles and granites I started imagining another different tomb more adapted to his person, his tastes, his life. Something that he was imagining to satisfied him.
I designed a tree that was evoking a garden. His garden of orange trees where he was happy, the shade of the orange tree in green as symbol of the continuation of his life in our recollection. A phrase “under the shade of my orange trees” would make to him him a company forever so it did not like to be alone.
I chose a more changeable material with the passage of time that was reflecting perfectly his personality. A magic moment was generated between the family and helped us feel pacified.
Later I thought that this experience might move her to other families and decided to create this project.
¿Te encontraste con muchas dificultades? ¿Cuáles fueron las más problemáticas?
To know in advance what type of product and service you realize is fundamental but the most important thing is to know as far as possible the client who is going to want and consume these products or services, but it is the most difficult thing for me, to succeed with the needs/preferences/consumptions royal of the users.
The statistics are very nice but the reality is different. In addition, when you undertake in a closed and unknown sector, it is difficult to obtain the contacts, the alliances,… it seems that it is quite in your against but if one is sure that what it does can change the persons’ feelings or make live through less dramatic experiences, it is necessary to be persevering, patient … not to get weak in the attempt because the way is not immediate.
How is the process of design, development and commercialization in Memoory?
The first step is more important that it is to catch the “essence of the person” across the storytelling that his relatives / friends count.
El primer paso es el más importante que es captar la “esencia de la persona” a través del storytelling que cuentan sus familiares/amigos.
From there these concepts they move physically forming them in an alone gesture and in the most suitable material for it or the chosen one for the clients.
As soon as it is given I dress well to the design, one accedes to an agreement and the manufacturing process and his later placement is started in the place of grave.
It is the same process that is in use for the accomplishment of a housing or major project, a previous phase preliminary design with his corresponding validation / acceptance and a following phase of execution and installation.

Which are your references?
We follow very closely everything what it should have to see with the business which bases tend to the circular, social economy and ecoeficiencia.
The design in this sector was rather very old, to introduce strategies of communication of other sectors as the advertising to change the perception and to try to naturalize topics that a priori look like a taboo since it is in this case.
To what clients’ segment do you go? Which are the orders more defendants?
Persons who have a certain worry towards the culture and the design / art that they do not want to live through this experience as were raised by it … they want something special and only, more nice for his dear beings.
What more we are been she is a young people that they want to entrust already how they want that it is his final, how and where to deposit his remains, they insist that it should be to the memoory style.
So the next thing is to see the way of gathering this “declaration of intentions” and to include it in the service. It is what more makes us continue for forward.
How and why do you use the “new technologies”? Has “network” facilitated your labor?
The technology we use to implement the tablets; that could issue sounds or have textures or writings in braille (for persons who have physical difficulties) or in order that they remain illuminated to the late afternoon … we Are collaborating with a company *My digital legacy* * that contributes a plate with a simple technology for mobiles that direct you a digital biography of the person there deposited.
Also we are using the network on all the social ones to be writing related topics that help to spread these project to more persons and that it does not remain as anything locally.
How it is day after day in Memoory?
Nowadays we continue constant in process of formation, capture of related alliances that should contribute more services or should reaffirm the concepts of the company and the commercial labor to make it to come to the families that are happening for these moments of a more human way.
It is good to be in touch with other companies that work to see what they do well and not so well to learn. It is necessary to have a roadmap not to turn aside, but at the same time it is necessary to continue in touch with the new technologies, formations, trends etc and to adapt to the circunstancias of the clients.
If you shut in yourself in creates something sure that the following day someone already is doing and it being possible that better.

Do you arrange or complement this activity with other labors or in other fields?
I am a mom of two small children, the conciliation still is to light years of other countries for what I have to arrange, taking Memoory’s reins and the upbringing of my children to equal parts. In occasions, development some project of architecture like reports or collaborations in other projects with companions of profession.
The architecture, it has opened many fronts of battle (LSP, Bologna, unemployment, labor precariousness, Spades, ETSAs, emigration, communication, etc), will not they be too much for the existing polarization inside the same one?
It is necessary to be useful of all these determining ones. There is a field heap few ones explored by the architects because we are been obstinate by the maxim “to project to construct” for saying one can develop “digital architectures” that for me yes that is to “construct” and that it are doing other professions that have less visual or global capacity that an architect might have.
How do you see the future of the architecture? And that of the profession?
One of the things that more worries me of the architecture precisely is this, that one sees as a battle because it is thought in an epoch in which the architecture at least can call this way, was in use as form of persons’ enrichment that was importing for them the most minimal the architecture.
In my opinion the architecture is a great discipline that includes many fields, from the design, the aesthetics, the art, … and let’s not forget such necessary humanities in these so convulsed times.
For what any architecture that goes towards the human thing and removes of the “construction of photography” (that does not misinterpret that I adore them) it will be a good way of item.
It is not an epoch of the architect “appears” and his work “appears”… if not of the architect with social responsibility. This phase damaged very much to the profession because the whole world was aspiring to it and the company took advantage of it for other ends.
What improvements you believe that they are fundamental and that they should be started of immediate form?
The formation towards the direct application of the technology in the architecture. The Internet of the things is already a reality and there will be necessary to integrate it in the buildings, not? Because the things will take the technology but the things are in a container that probably is suitable to rethink it in order that it could be intelligent and changes also with the technology.
In the University they continue creating architects as long ago, it saddens me, so when they go out the majority is going to have to create his working place from zero because the majority of the works are reinvented.

Since “enterprising” what do you think of the architects who “open and/or recover” new fields and/or approaches of the profession?
It seems to me to be marvellous because it does that they increase the possibilities of labor offers and we are valued more, not only as mere signatories who have filled the pockets.
In addition, that encourages young women that they like the architecture but they do not dare for the pessimism installed in the same one.
Does it satisfy these with the path realized till now? What projects of future do wait?
Sometimes, one does not know that way is better or that I walk to take, in my case everything happened for a personal experience … but in the bottom already it was longing and looking for other labor options. I am be very grateful for the acceptance of the project.
In the future I see myself that this takes form and with it that is more profitable, to do the a bit happier persons and to create beauty in such a dark and dramatized sector.
To finish, what would you advise the current students and future professionals of architecture?
That really choose this profession for what they could offer the same one, not as simple fact of having a work and of gaining money.
«The architecture like a way of life».
Entender la arquitectura como herramienta social, búsqueda real de la eficiencia energética y la sostenibilidad como algo intrínseco no como un plus de venta.

Mónica Martínez Vicente · Memoory, design of stelas
February, 2017.
Interview realized by Ana Barreiro Blanco and Alberto Alonso Oro. To be grateful for Mónica his time and predisposition with this small space.
[:]




