IniciobalizaAriel Cavilli-Fabiana Palmero-Núria Oliver y Paz Molinari · Recorridos y actividades de...

[:es]Ariel Cavilli-Fabiana Palmero-Núria Oliver y Paz Molinari · Recorridos y actividades de arquitectura | Architour[:gl]Ariel Cavilli-Fabiana Palmero-Núria Oliver e Paz Molinari · Percorridos e actividades de arquitectura | Architour[:en]Ariel Cavilli-Fabiana Palmero-Núria Oliver and Paz Molinari · Tours and activities of architecture | Architour[:]

[:es]

Hoy nos desplazamos hasta Barcelona, para conocer a los integrantes de Architour, Ariel Cavilli, Fabiana Palmero, Núria Oliver y Paz Molinari, un despacho de arquitectos que desde 2010 realiza diversas actividades en relación con la arquitectura y la ciudad. Principalmente se centran en organizar recorridos guiados de arquitectura por la ciudad. Actualmente están presentes en Barcelona, Vic, Madrid y Tarragona. Estos recorridos, están destinados a todos aquellos viajeros que quieran descubrir y explorar las ciudades desde una manera antropológica, interactiva y docente.

“¿De qué manera un edificio afecta a la ciudad y viceversa? ¿Qué le aporta y qué le quita? ¿Desde qué lugar se ha concebido un edificio? ¿A qué intereses arquitectónicos, ideológicos…responde?”

Los edificios son albaceas de la ciudad, actúan como hilo conductor que nos adentran en los entresijos de la evolución y relaciones que se producen en el marco de las ciudades.

Al final del recorrido se realiza una puesta en común, normalmente desde un punto elevado, para extraer conclusiones, generar una reflexión y una crítica.

“Architour aspira a la inmersión en la ciudad para inducir la reflexión y la reacción de los participantes”.

Sin más dilación os dejamos con la entrevista que les hemos realizado para que sean los propios autores, nos expliquen con detalle su proyecto cultural.

Architour: Ruta el barrio Gótico (Barcelona)

¿Cuál ha sido vuestra formación y trayectoria profesional previa a “architour”?

Ariel. La pregunta se contesta en parte en el apartado del “Equipo creador del proyecto”. Cabe, no obstante, añadir que en mi caso siempre he trabajado y sigo trabajando haciendo proyectos de arquitectura, hace 20 años. El concepto de proyectar una ruta de arquitectura no es nada ajeno al fenómeno de proyectar, y liga de lleno con el ADN de nuestras competencias. En este caso, se trata de explicar y promover la ciudad como un bien cultural, como una producción cultural. Esto no nos debería ser ajeno, el problema es que la sociedad sólo nos asocia con aquellos que hacen casas… Resulta paradojal e inquieta que (como colectivo) tuviéramos que reivindicar este rol social y esta mirada, cuando nuestro pastel –ya diezmado por la crisis de la burbuja inmobiliaria- estuviera en juego con la LSP. Pareciera que a partir de ese momento hubiéramos descubierto algo importante: que la arquitectura va mucho más allá de un encargo liberal, ¡y esto es una obviedad, aunque escondida! Claro, esto necesita ser explicado, y architour nos proporciona un megáfono para ese activismo. Se trata de explicar la ciudad, de interpelarla como actor central, de entender qué la hizo posible, como historia. Los edificios seleccionados (en las rutas) son entonces la coartada para penetrar, para internarnos en el fenómeno de la ciudad.

Paz. Mi formación profesional se asemeja en raíz bastante a la de Ariel, me formé como Arquitecta en la Facultad de Arquitectura, Diseño y Urbanismo en la Universidad de Buenos Aires, desde los 21 años además de cursar la carrera y durante un período de ocho años me dediqué a complementar e incrementar mi formación como ayudante y docente de asignaturas como Introducción a la Arquitectura Contemporánea e Historia de la Arquitectura Contemporánea. En arquitectura he trabajado en Buenos Aires, Vic (Barcelona) y Madrid, en distintas áreas profesionales y con diversos equipos de los que siempre he aprendido mucho.

¿Qué os llevó a poner en marcha este proyecto? ¿Por qué en este sector?

Ariel. Surge Como una continuidad de mi doctorado en Teoría e Historia de la Arquitectura en la ETSAB en 2010. Mi interés en la investigación en esta área, donde la aproximación a partir de la biblioteca es inicial, inevitable y fundamental para luego construir un relato propio: la ruta o actividad en cuestión, es determinante en el proyecto de architour. Los dossiers -en realidad son unos libros- que siempre entregamos a cada participante acaban en una copiosa bibliografía. Ésta es la materia prima que posibilita la construcción, el proyecto de las rutas y actividades. Hay una evidente sintonía con este enfoque histórico, de ir a buscar las causas de unos fenómenos urbanos y arquitectónicos.

Es cierto también que se suma a esto el desplome de la economía una cosa que, como se sabe, tiene un impacto elevadísimo en el mundo de la construcción y evidentemente en la arquitectura. Soy de la idea que las crisis pueden ser oportunidades para repensar o redefinir direcciones. En tal sentido, la producción intelectual es paradigmática. Tenemos a la historia para entender estos procesos: habrá por ejemplo arquitectos que se quedan y otros que emigran, con los fascismos europeos del siglo XX. En ambos casos, su producción es muy potente, no se pusieron a hibernar o a lamentarse… Hicieron activismo con la arquitectura porque querían transformar la realidad, hacerla mejor, y para eso sirve también la arquitectura.

En cuanto a lo del sector, es múltiple, aunque architour nace apuntado a los viajeros. ¿Por qué? Porque soy un viajero, porque todo el equipo de architour lo es. Compartimos esta sed, esta mirada, esta disposición de exploradores. Esto es lo que hace que un turista sea lo opuesto a un viajero. Si bien la economía del turismo puede estar superpuesta con la de los viajeros, teníamos claro que son dos sociologías muy distintas, dos públicos bien diferenciados. Los viajeros representan un espectro muchísimo más pequeño mientras que el turismo tiene que ver con el consumo de masas, con sacar las fotos de los puntos que marca la guía de turismo. Eso es absolutamente lo opuesto a lo que nos interesa.

Con el tiempo sumamos otras dos ramas de públicos diferentes. Por un lado, el de las escuelas de arquitectura de universidades extranjeras y también el de arquitectos viajeros. Por otro lado, abrimos el frente de las escuelas primarias y secundarias. El discurso, que llamamos “guión”, es el trabajo de investigación para construir las rutas. Los guiones –que son muy arduos y muy vastos, y como los proyectos llevan meses de preparación, porque son proyectos- son la materia prima que utilizamos para estas otras dos líneas. Los intereses que mueven la cosa: los historiográficos, los ideológicos… son los mismos para los tres públicos. El tema es adaptar luego la materia de la ruta. La primera medida es la selección, es abrir unos determinados cajones y cerrar otros del propio guión. Lo segundo es imprimir unas intencionalidades direccionadas.

¿Teníais alguna experiencia previa?

Ariel. Ya mencioné el tema del doctorado y la del viajero empedernido. En esto segundo, evidentemente para viajar, hay que preparar el viaje, estudiarlo, diseccionarlo. Pero luego, hay que desmontarlo todo, porque el viaje es una experiencia antropológica, una inmersión total, hay que mojarse en la misma agua, sumergirse. Esto es lo opuesto a las postales, es algo que detesto. Lo interesante es rascar en todos los estratos históricos y sociales, porque eso es la ciudad, sobre todo la europea: ¡un palimpsesto de estratos, de intereses! Descreo en eso de la experiencia como algo cerrado. La experiencia es algo que tiene que ver con el bagaje, con el rodaje pero fundamentalmente es algo que se construye.

Paz. No tengo ninguna experiencia previa, más que la formación docente que tuve en la Universidad mientras me formaba. El hecho de poder transferir información, intentar emocionar o provocar curiosidad en aquellas personas con las que dialogas es algo fundamental cuando estás enseñando. Aunque architour no sea un curso docente, creo que la formación del relato y el dialogo tiene que estar abierto y muy depurado para que quienes hagan las rutas con nosotros puedan disfrutarlas en cada momento, dejando en ellos la huella de una experiencia diferente.

¿Os encontrasteis con muchas dificultades? ¿Cuáles fueron las más problemáticas?

Ariel. Las dificultades son más bien sociológicas, la de lidiar con parámetros culturales que fatigan: los padrinos, las inercias, las endogamias, la abulia. Llamar por teléfono diez veces a un mismo contacto (el lunes porque nadie contesta, el martes porque de eso se ocupa Marta y llega más tarde, el miércoles porque Marta se enfermó y porque no hay nadie más que se ocupe…) cansa, pero también desarrolla una actitud de perseverancia infinita.

¿Estáis contentos con los objetivos alcanzados?

Mucho.

Architour: Ruta Vic

¿Consideráis que estudiar Arquitectura ha sido un pasaporte fundamental para haber llegado a vuestro trabajo actual?

Ariel. ¡Sin dudas! Lo interesante de la arquitectura es que es un pensamiento muy generalista y transversal.

Paz. Entiendo que si, considero que es una carrera bellísima, pero más aún nos da la oportunidad de poder ver globalmente y puntualmente casi cualquier tipo de problemática, creo que es un punto de vista privilegiado que ha sido desarrollado y diseñado en la Universidad. Es un punto de partida que se transforma en herramienta de trabajo, y como tal debe ser puesta al servicio de la sociedad. El arquitecto debe entender o re-entender su trabajo. Proponerse, desde la sinceridad y capacidad proyectual; somos muy buenos directores de orquesta, pero de nada servimos si no hay trabajo en equipo y comunicación. Debemos escuchar, detectar,  interpretar y proponer.

¿Qué expectativas y proyectos de futuro tenéis para “architour”?

Ariel. Ampliar lo que ya hacemos. Trabajar con los viajes de arquitectos. Lo que es posible hacia aquí es igual de válido al revés, por ejemplo hacia Buenos Aires, que es un entorno muy conocido y estudiado e igualmente querido por nosotros.

Paz. Creo que como propuesta es muy enriquecedora, porque va más allá de un recorrido por diferentes ciudades, que hemos conocido, vivido y estudiado con detenimiento. Personalmente me gustaría que architour fuera creciendo en diferentes formatos, hoy por hoy nos preocupa y ocupa su identidad digital, su huella en la web, su alcance, y que pueda ser interpretada de la manera que la diseñamos. Otra vez volvemos a la preocupación, o mejor dicho ocupación del relato.

Para el futuro, pues nos gustaría transformarla a papel, hacerla tangible, y por otro lado hacer crecer su proyecto cultural, proponiendo architour como programa alternativo en colegios o institutos, ya hemos tenido una pequeña experiencia al respecto.

¿Compagináis o complementáis esta actividad con otras labores o en otros campos?

Ariel. Yo complementariamente hago algunos proyectos de arquitectura, siempre lo he hecho y no podría dejar de hacerlo. No obstante, Architour desde el 2010, se convirtió en un núcleo muy importante. Architour desarrolló también una renovada mirada en mí. Y así suele ser con los proyectos, con ellos queremos cambiar o mejorar el mundo, pero ellos también nos cambian a nosotros.

Paz. Sí, personalmente lo complemento dando clases de inglés todas las tardes, por eso la práctica del relato en dos idiomas no me resulta ajena, es algo que ejerzo y me ocupa constantemente. La interpretación de las emociones cuando cuentas, o enseñas algo nuevo es fundamental. Por otro lado y como sigo teniendo mi título de arquitecta extranjero estoy homologándolo al título español en la ETSAM, y a ello dedico casi todo mi tiempo libre.

¿Son rentables este tipo de iniciativas? ¿Os sentís bien remunerados por la labor que realizáis?

Ariel. Considero que toda la profesión del arquitecto está mal remunerada, claro, si no eres Foster. Nos forman como elitistas, bajo la mitología del genio romántico y bajo el molde del encargo del cliente liberal. Esto ha entrado también en crisis, como tantas cosas… Acaso la crisis debe ser algo consustancial a nuestra modernidad y al sistema económico-social en el que vivimos.

Architour: Ruta la nueva Barcelona (Barcelona)

¿Animarías a otros arquitectos a seguir vuestros pasos? ¿Qué pasos consideráis que deberían dar? ¿Cómo completar sus estudios? ¿Qué otros consejos les darías?

Ariel. Es muy difícil dar consejos con esto. Recomendaría que cada cual encuentre sus potencialidades e intereses y los siga con perseverancia. Pero esto excede a la arquitectura, es totalmente vocacional. Al final, hacemos mejor lo que más nos gusta.

¿Creéis que los arquitectos en España deberíamos seguir abriendo nuevas vías de trabajo para salir de la casilla más «tradicional» de proyectar dada la actual situación de la construcción en nuestro país?

Ariel. La verdad es que no me siento representado en eso de los “arquitectos españoles”. Vivo en Cataluña donde las inversiones (en arquitectura, en infraestructuras o en lo que sea) del Estado español son ínfimas. No me explayo en el proceso que estamos viviendo, pero sería deshonesto esconderlo. El marco cultural y sociológico, el político, el marco histórico y lingüístico son bien distintos. El marco económico general es, no obstante, bastante compartido. Es difícil por lo tanto contestar la pregunta desde unos marcos de actuación distintos porque la arquitectura no sólo es un hecho económico, y aún así en este campo hay matices diferenciales.

Bajo otro análisis, creo que la arquitectura no se enseña bien. He conocido dos universidades: la UBA (Buenos Aires) donde me gradué y la ETSAB (Barcelona) donde homologué mi título y donde dediqué tres años a mi doctorado. Nos forman engordando el mito del genio creador. La formación es elitista y la sociedad nos ve como elitistas. Yo creo que la arquitectura tiene un ADN muy y muy transversal y generalista. Lo nuestro lidia con la creación y el arte, con la tecnología, con lo sociológico, con lo económico, con el fenómeno de la ciudad, con la política, ¡y no olvidemos que política viene de Polis! Esto se refleja en nuestras competencias legales y en nuestro hacer polifónico. Hay arquitectos que se dedican a la investigación o a lo académico, otros diseñan exposiciones, otros hacen edificios revestidos de titanio, otros hacen edificios sociales, otros se dedican al urbanismo, otros, a la cooperación… No obstante, la sociedad nos entiende como los que solamente hacemos casas, ¿y como casas se hacen muy pocas, ¿entonces qué somos? Yo igualmente creo que si de hacer casas se tratara, hay aquí un déficit enorme, pensemos que algo así como la mitad del mundo no tiene agua potable y qué decir de casas… Ahora bien, si aceptamos esto último (y es una obviedad) deberíamos entender que la arquitectura no sólo es una lógica de encargo liberal, es una preocupación social. A los arquitectos también nos interesa mejorar y cambiar la realidad. Le Corbusier también lo dice explícitamente.

Paz. ¡Sin duda! ¡Tenemos el derecho y la obligación de pelear por lo que nos apasiona! No podemos hundirnos nosotros mismos, pero se trata de lo que comentaba anteriormente, verse y proponerse. ¿Quién mejor que uno mismo para ello?

¿Qué opináis de los que se han ido a trabajar al extranjero?

Ariel. Es una opción válida. ¿Pero si se te acaba luego el trabajo “allá”, vuelves o qué haces?

Paz. Son experiencias de vida, ni bien ni mal, necesidades personales, yo también lo hice y aquí estoy ahora, aprendiendo a cada paso que doy, pero muy contenta de mi decisión.

¿Cómo veis el futuro de la profesión?

Ariel. El papel de los colegios de arquitectos y esta formación académica a la que me refiero generan muchos escepticismos. Pero nosotros somos también, en mi caso, el COAC… Hay que sentirse partícipes y no observadores si queremos cambiar las cosas. No tiene sentido y es contraproducente la queja y las lamentaciones. Creo que es urgente construir un nuevo rol social del arquitecto, y eso es una gran oportunidad.

Paz. Veo que está sumergida en un campo al que nos cuesta mucho acceder y por ende modificar, que es el campo global o la famosa crisis, pero sin embargo encuentro muchos colegas haciendo cosas valiosas, valiosísimas, quizás a otra escala, de una manera diferente a la que conocíamos con gran esfuerzo, pero me parece que el rumbo es ese, el de una actuación local, con una visión global. Tenemos herramientas, y yo el futuro lo veo siempre en positivo. No puedo con mi genio.

Architour: Ruta la Barceloneta y la fachada marítima

Ariel Cavilli-Fabiana Palmero-Núria Oliver y Paz Molinari · Recorridos y actividades de arquitectura | Architour
Diciembre 2014

Entrevista realizada por Ana Barreiro Blanco y Alberto Alonso Oro. Agradecer a Ariel, Fabiana, Núria y Paz su tiempo y predisposición con este espacio.

[:en]

oday we move up to Barcelona, to know the members of Architour, Ariel Cavilli, Fabiana Palmero, Núria Oliver and Paz Molinari, an architects’ office that from 2010 realizes diverse activities in relation with the architecture and the city. Principally they centre on organizing holding a permit tours of architecture for the city. Nowadays they are present in Barcelona, Vic, Madrid and Tarragona. These tours, they are destined to all those travelers who want to discover and to explore the cities from an anthropologic, interactive and educational way.

“Of what way does building concern the city and vice versa? What him reaches and what does it take from him? From what place has building been conceived? To what architectural, ideological interests … does it answer?”

The buildings are executrices of the city, act as conductive thread that they us enter in the mesenteries of the evolution and relations that take place in the frame of the cities.

At the end of the tour a putting is realized jointly, normally from a high point, to extract conclusions, to generate a reflection and a critique.

“Architour aspires to the dip in the city to induce the reflection and the reaction of the participants”.

Ado delay we leave you with the interview that we they have realized in order that they are the own authors, make clear to us closely his cultural project.

Architour: Route the Gothic neighborhood (Barcelona)

Which has been your formation and professional previous path to “architour”?

Ariel. The question is answered partly in the paragraph of the “Equipment creator of the project”. It is necessary to add, nevertheless, that at my case always I have been employed and am employed doing projects of architecture, 20 years ago. The concept of projecting a route of architecture is not not foreign at all to the phenomenon to project, and flirts squarely with the DNA of our competitions. In this case, it is a question of explaining and promote the city as a cultural good, as a cultural production. This should not to us be foreign, the problem is that the company only associates us with those that do houses … Proves paradojal and worries that (as group) we had to claim this social role and this look, when our cake – already decimated by the crisis of the real-estate bubble – was in game with the LSP. It was looking like that from this moment we had discovered slightly important: that the architecture goes far beyond of a liberal order, ¡ and this is an obviedad, though hidden! Clear, this it needs to be explained, and architour it provides a megaphone to us for this activismo. It is a question of explaining the city to him, to addressing to her as central actor, to understanding what her made possible, as history. The buildings selected (in the routes) are at the time the alibi to penetrate, to penetrate in the phenomenon of the city.

Paz. My vocational training is alike in root enough that of Ariel, I was formed as Arquitecta in the Faculty of Architecture, Design and Urbanism in the University of Buenos Aires, from 21 years beside dealing the career and during a period of eight years I devoted myself to complement and increase my formation as assistant and teacher of subjects as Introduction to the Contemporary Architecture and History of the Contemporary Architecture. In architecture I have been employed at Buenos Aires, Vic (Barcelona) and Madrid, at different professional areas and with diverse equipments of which always I have learned very much.

What did lead you to starting this project? Why in this sector?

Ariel. It arises As a continuity of my doctorate theoretically and Tells the history of the Architecture in the ETSAB in 2010. My interest in the investigation in this area, where the approximation from the library is initial, inevitable and fundamental then to construct an own statement: the route or activity in question, is determinant in the project of architour. The dossiers – actually reality are a few books – that always we deliver to every participant finish in a copious bibliography. This one is the raw material that makes possible the construction, the project of the routes and activities. There is an evident tuning in with this historical approach, of being going to look for the reasons of a few urban and architectural phenomena.

It is true also that adds to this the collapse of the economy a thing that, since it is known, has the highest impact in the world of the construction and evidently in the architecture. I am of the idea that the crises can be opportunities to rethink or to re-define directions. To this respect, the intellectual production is paradigmatic. We have to the history to understand these processes: there will be for example architects who remain and others that emigrate, with the European fascisms of the 20th century. In both cases, his production is very powerful, they did not put to hibernate or to complain… Did activismo with the architecture because they wanted to transform the reality, to make her better, and for it it serves also the architecture.

As for it of the sector, it is multiple, though architour is born pointed at the travelers. Why? Because I am a traveler, because the whole equipment of architour it is. We share this thirst, this thoughtfull, this explorers’ disposition. This is what does that a tourist is the opposite thing to a traveler. Though the economy of the tourism can be superposed by that of the travelers, we had clear that they are two very different sociologies, two differentiated well public ones. The travelers represent a much smaller spectrum whereas the tourism has to see with the consumption of masses, in spite of extracting the photos of the points that the guide of tourism marks. It is absolutely the opposite thing to in what we are interested.

With the time we add other two branches of public different. On the one hand, that of the schools of architecture of foreign universities and also that of travelling architects. On the other hand, we open the front of the primary and secondary schools.The speech, which we are called «a» «script», is the work of investigation to construct the routes. The scripts – that are very arduous and very vast, and as the projects they go months of preparation, because they are projects – they are the raw material that we use for these other two lines. The interests that move the thing: the historiográficos, the ideological ones … are the same for the three public ones. The topic is to adapt then the matter of the route. The first measure is the selection, is to open a few certain booths and to close others of the own script. The second thing is to stamp a few directions premeditations.

Had you some previous experience?

Ariel. Already I mentioned the topic of the doctorate and that of the hardened traveler. In second this, evidently to travel, it is necessary to prepare the trip, study it, diseccionarlo. But then, it is necessary to dismantle everything, because the trip is an anthropologic experience, a total dip, it is necessary to wet in the same water, to submerge. This is the opposite thing to the postcards, is something that I detest. The interesting thing is to itch in all the historical and social strata, because it is the city, especially the European: a palimpsest of strata, of interests! Descreo in it of the experience like something closed. The experience is something that it has to see with the baggage, with the filming but fundamentally it is something that is constructed.

Paz. I do not have any previous experience, more than the educational formation that I had in the University while I was formed. The fact of being able to transfer information, try to thrill or provoke curiosity in those persons with whom you talk is something fundamental when you are teaching. Though architour is not an educational course, I believe that the formation of the statement and the dialog has to be opened and very polished in order that those who do the routes with us could enjoy them in every moment, leaving in them the fingerprint of a different experience.

Did you meet many difficulties? Which were the most problematic?

Ariel. The difficulties are rather sociological, it of fighting with cultural parameters that they fatigue: the godfathers, the inertias, the endogamias, the abulia. To call by telephone ten times to the same contact (Monday because nobody answers, on Tuesday because with it Martha deals and comes later, on Wednesday because Martha fell ill and because it is not nobody more than occupies …) tires, but also it develops an attitude of infinite perseverance.

Are you satisfied with the reached aims?

Much.

Architour:  Route Vic

Do you think that to study Architecture has been a fundamental passport to have come to your current work?

Ariel. Without doubts! The interesting of the architecture is that it is a very general and transverse thought.

Paz. I understand that if, I think that it is the most beautiful career, but even more it gives us the opportunity to be able to see globally and punctually almost any type of problematics, believe that it is a privileged point of view that has been developed and designed in the University. It is a point of item that transforms in tool of work, and as such it must be put to the service of the company. The architect must deal or re-understand his work. To propose, from the sincerity and capacity proyectual; we are very good conductors, but as nothing we use if there is no teamwork and communication. We must listen, detect, interpret and propose.

What expectations and projects of future have you for “architour”?

Ariel. To extend what already we do. To work with the architects’ trips. What is possible towards here is equal of valid upside-down, for example towards Buenos Aires, which is an environment very known and studied and equally wanted by us.

Paz. I believe that as offer it is very wealth-producing, because it goes beyond a tour for different cities, which we have known, lived and studied thoroughly. Personally I would like that architour was growing in different formats, today per today there worries and occupies his digital identity, his fingerprint in the web, his scope, and that could be interpreted of the way that we design. Again we return to the worry, or rather occupation of the statement.

For the future, since we would like to transform it to paper, to make her tangible, and on the other hand to make grow his cultural project, proposing architour as alternative program in colleges or institutes, already we have had a small experience in the matter.

Do you arrange or complement this activity with other labors or in other fields?

Ariel. I in addition do some projects of architecture, always I have done it and it might not stop doing it. Nevertheless, Architour from 2010, turned into a very important core. Architour developed also a renewed look in me. And this way it is in the habit of being with the projects, with them we want to change or to improve the world, but they also us change to us.

Paz. Yes, personally I complement it giving Englishman’s lessons every evening, because of it the practice of the statement in two languages me does not turn out to be foreign, is something that I exercise and occupies me constant. The interpretation of the emotions when you count, or you teach something new it is fundamental. On the other hand and as I continue having my title of arquitecta foreign am authorizing it to the Spanish title in the ETSAM, and to it I dedicate almost all my free time.

Are this type of initiatives profitable? Do you feel remunerated well by the labor that you realize?

Ariel. I think that the whole profession of the architect is remunerated badly, clearly, if you are not Foster. They form us as elitists, under the mythology of the romantic genius and under the mold of the order of the liberal client. This has entered also crisis, since so many things … Perhaps the crisis must be something consubstantial to our modernity and to the economic – social system in which we live.

Architour:  Route the new Barcelona (Barcelona)

Would you encourage other architects to follow your steps? What steps do you consider that they should give? How to complete his studies? What other advices would you give them?

Ariel. It is very difficult to give advices with this. It would recommend that everyone should find his potentials and interests and follows them with perseverance. But this exceeds to the architecture, is totally vocational. Ultimately, we make better what more we like it.

Do you believe that the architects in Spain we should continue opening new routes of work to go out of the «most «traditional» cabin of projecting given the current situation of the construction in our country?

Ariel. The truth is that I do not feel represented in it of theSpanish architects”. I live in Catalonia where the investments (in architecture, in infrastructures or in what is) of the Spanish State they are negligible. I do not spread myself in the process through that we are living, but it would be dishonest to hide it. The cultural and sociological frame, the politician, the historical and linguistic frame they are different well. The economic general frame is, nevertheless, shared enough. It is difficult therefore to answer the question from a few different frames from action because the architecture not only is an economic fact, and nonetheless in this field there are differential shades.

Under another analysis, I believe that the architecture is not taught well. I have known two universities: the UBA (Buenos Aires) where I graduated and the ETSAB (Barcelona) where I authorized my title and where I dedicated three years to my doctorate. They form us fattening the myth of the creative genius. The formation is elitist and the company sees us as elitists. I believe that the architecture has a DNA very and very cross street and general practitioner. Ours fights with the creation and the art, with the technology, with the sociological thing, with the economic thing, with the phenomenon of the city, with the politics, ¡ and let’s not forget that political it comes from Cops! This is reflected in our legal competitions and in ours to do polyphonic. There are architects who devote themselves to the investigation or to the academic thing, others design exhibitions, others do buildings redressed in titanium, others make social buildings, different they devote themselves to the urbanism, others, to the cooperation… Nevertheless, the company understands us as that only we do houses, ¿ and as houses they become very small, then what are we? I equally believe that if of doing houses it was treating myself, there is here an enormous deficit, let’s think that something like half of the world does not have drinkable water and what to say of houses … Now then, if we accept the above mentioned (and it is an obviedad) we should understand that the architecture not only is a logic of liberal order, it is a social worry. The architects also are interested in improving and changing the reality. Him Corbusier also says it explicitly.

Paz. Undoubtedly! We have the right and the obligation to fight for what us apasiona! We themselves cannot sink, but it is a question on what it was commenting previously, turn and to propose. Who better than one itself for it?

What do you think of those that they have been going to work abroad?

Ariel. It is a valid option. But if the work is ended then «there», do you return or what faeces?

Paz. They are either experiences of life, or well evil, personal needs, I also did it and here I am now, learning to every step that I give, but very release of my decision.

How do you see the future of the profession?

Ariel. The paper of the architects’ colleges and this career education to which I refer they generate many skepticisms. But we are also, in my case, the COAC … it is necessary to feel participants and not observers if we want to change the things. Sense does not make and is counter-productive the complaint and the lamentations. I believe that it is urgent to construct a new social role of the architect, and it is a great opportunity.

Paz. I see that it is immersed in a field to which it is difficult to us to accede very much and for ende to modify, that is the global field or the famous crisis, but nevertheless I find many colleagues doing the valuable, most valuable things, probably to another scale, in a way different from the one that we knew with great effort, but it seems to me that the course is this, that of a local action, with a global vision. We have tools, and I the future see it always in positive. I cannot with my genius.

Architour: Route the Barceloneta and the waterfront

Ariel Cavilli-Fabiana Palmero-Núria Oliver y Paz Molinari · Tours and activities of architecture | Architour

December 2014

Interview realized by Ana Barreiro Blanco and Alberto Alonso Oro. To be grateful for Ariel, Fabiana, Núria and Peace his time and predisposition with this space.

[:gl]

Hoxe desprazámonos ata Barcelona, para coñecer aos integrantes de Architour, Ariel Cavilli, Fabiana Palmero, Núria Oliver e Paz Molinari, un despacho de arquitectos que dende 2010 realiza diversas actividades en relación coa arquitectura e a cidade. Principalmente céntranse en organizar percorridos guiados de arquitectura pola cidade. Actualmente están presentes en Barcelona, Vic, Madrid e Tarragona. Estes percorridos, están destinados a todos aqueles viaxeiros que queiran descubrir e explorar as cidades dende un xeito antropolóxico, interactivo e docente.

“¿De que xeito un edificio afecta á cidade e viceversa? ¿Que lle achega e que lle quita? ¿Dende que lugar se concibiu un edificio? ¿A que intereses arquitectónicos, ideológicos…responde?”

Os edificios son testamenteiros da cidade, actúan como fío condutor que nos internan nas interioridades da evolución e relacións que se producen no marco das cidades.

Ao final do percorrido realízase unha posta en común, normalmente dende un punto elevado, para extraer conclusións, xerar unha reflexión e unha crítica.

“Architour aspira á inmersión na cidade para inducir a reflexión e a reacción dos participantes”.

Sen máis dilación deixámosvos coa entrevista que lles realizamos para que sexan os propios autores, explíquennos con detalle o seu proxecto cultural.

Architour: Ruta el barrio Gótico (Barcelona)

¿Cal foi a vosa formación e traxectoria profesional previa a “architour”?

Ariel. A pregunta contéstase en parte no apartado do “Equipo creador do proxecto”.. Cabe, non obstante, engadir que no meu caso sempre traballei e sigo traballando facendo proxectos de arquitectura, hai 20 anos. O concepto de proxectar unha ruta de arquitectura non é nada alleo ao fenómeno de proxectar, e liga de cheo co ADN das nosas competencias. Neste caso, trátase de explicar e promover a cidade como un ben cultural, como unha produción cultural. Isto non nos debería ser alleo, o problema é que a sociedade só nos asocia con aqueles que fan casas… Resulta paradojal e inquieta que (como colectivo) tivésemos que reivindicar este rol social e esta mirada, cando o noso pastel -xa decimado pola crise da burbulla inmobiliaria- estivese en xogo coa LSP. Parecese que a partir dese momento tivésemos descuberto algo importante: que a arquitectura vai moito máis alá dun encargo liberal, e isto é unha obviedade, aínda que escondida! Claro, isto necesita ser explicado, e architour proporciónanos un megáfono para ese activismo. Trátase de explicar a cidade, de interpelala como actor central, de entender que a fixo posible, como historia. Os edificios seleccionados (nas rutas) son entón a coartada para penetrar, para internarnos no fenómeno da cidade.

Paz. A miña formación profesional aseméllase en raíz bastante á de Ariel, formeime como Arquitecta na Facultade de Arquitectura, Deseño e Urbanismo na Universidade de Bos Aires, dende os 21 anos ademais de cursar a carreira e durante un período de oito anos dediqueime a complementar e incrementar a miña formación como axudante e docente de materias como Introdución á Arquitectura Contemporánea e Historia da Arquitectura Contemporánea. En arquitectura traballei en Bos Aires, Vic (Barcelona) e Madrid, en distintas áreas profesionais e con diversos equipos dos que sempre aprendín moito.

¿Que vos levou a poñer en marcha este proxecto? ¿Por que neste sector?

Ariel. Xorde Como unha continuidade do meu doutorado en Teoría e Historia da Arquitectura na ETSAB en 2010. O meu interese na investigación nesta área, onde a aproximación a partir da biblioteca é inicial, inevitable e fundamental para logo construír un relato propio: a ruta ou actividade en cuestión, é determinante no proxecto de architour. Os dossiers -en realidade son uns libros- que sempre entregamos a cada participante rematan nunha copiosa bibliografía. Esta é a materia prima que posibilita a construción, o proxecto das rutas e actividades. Hai unha evidente sintonía con este enfoque histórico, de ir a buscar as causas duns fenómenos urbanos e arquitectónicos.

É certo tamén que se suma a isto o derrubamento da economía unha cousa que, como se sabe, ten un impacto elevado no mundo da construción e evidentemente na arquitectura. Son da idea que as crises poden ser oportunidades para repensar ou redefinir direccións. En tal sentido, a produción intelectual é paradigmática. Temos á historia para entender estes procesos: haberá por exemplo arquitectos que quedan e outros que emigran, cos fascismos europeos do século XX. En ambos os dous casos, a súa produción é moi potente, non se puxeron a hibernar ou a lamentarse… Fixeron activismo coa arquitectura porque querían transformar a realidade, facela mellor, e para iso serve tamén a arquitectura.

En canto ao do sector, é múltiple, aínda que architour nace apuntado aos viaxeiros. ¿Por que? Porque son un viaxeiro, porque todo o equipo de architour o é. Compartimos esta sede, esta mirada, esta disposición de exploradores. Isto é o que fai que un turista sexa o oposto a un viaxeiro. Se ben a economía do turismo pode estar superposta coa dos viaxeiros, tiñamos claro que son dúas sociologías moi distintas, dous públicos ben diferenciados. Os viaxeiros representan un espectro moito máis pequeno mentres que o turismo ten que ver co consumo de masas, con sacar as fotos dos puntos que marca a guía de turismo. Iso é absolutamente o oposto ao que nos interesa.

Co tempo sumamos outras dúas ramas de públicos diferentes. Por un lado, o das escolas de arquitectura de universidades estranxeiras e tamén o de arquitectos viaxeiros. Por outro lado, abrimos a fronte das escolas primarias e secundarias. O discurso, que chamamos «guión», é o traballo de investigación para construír as rutas. Os guións -que son moi arduos e moi vastos, e como os proxectos levan meses de preparación, porque son proxectos- son a materia prima que utilizamos para estas outras dúas liñas. Os intereses que moven a cousa: os historiográficos, os ideolóxicos… son os mesmos para os tres públicos. O tema é adaptar logo a materia da ruta. A primeira medida é a selección, é abrir uns determinados caixóns e pechar outros do propio guión. O segundo é imprimir unhas intencionalidades direccionar.

¿Tíñades algunha experiencia previa?

Ariel. Xa mencionei o tema do doutorado e a do viaxeiro empedernido. Nisto segundo, evidentemente para viaxar, hai que preparar a viaxe, estudalo, diseccionalo. Pero logo, hai que desmontalo todo, porque a viaxe é unha experiencia antropolóxica, unha inmersión total, hai que mollarse na mesma auga, somerxerse. Isto é o oposto ás postais, é algo que detesto. O interesante é resgar en todos os estratos históricos e sociais, porque iso é a cidade, sobre todo a europea: un palimpsesto de estratos, de intereses! Descreo niso da experiencia como algo pechado. A experiencia é algo que ten que ver coa bagaxe, coa rodaxe pero fundamentalmente é algo que se constrúe.

Paz. Non teño ningunha experiencia previa, máis que a formación docente que tiven na Universidade mentres me formaba. O feito de poder transferir información, intentar emocionar ou provocar curiosidade naquelas persoas coas que dialogas é algo fundamental cando estás a ensinar. Aínda que architour non sexa un curso docente, creo que a formación do relato e o dialogo ten que estar aberto e moi depurado para que os que fagan as rutas connosco poidan gozalas en cada momento, deixando neles a pegada dunha experiencia diferente.

¿Encontrástesvos con moitas dificultades? ¿Cales foron as máis problemáticas?

Ariel. As dificultades son máis ben sociolóxicas, a de lidar con parámetros culturais que fatigan: os padriños, as inercias, as endogamias, a abulia. Chamar por teléfono dez veces a un mesmo contacto (o luns porque ninguén contesta, o martes porque diso se ocupa Marta e chega máis tarde, o mércores porque Marta se enfermou e porque non hai ninguén máis que se ocupe…) cansa, pero tamén desenvolve unha actitude de perseveranza infinita.

¿Estades contentos cos obxectivos alcanzados?

Moito.

Architour: Ruta Vic

¿Considerades que estudar Arquitectura foi un pasaporte fundamental para chegar ao voso traballo actual?

Ariel. ¡Sen dúbidas! O interesante da arquitectura é que é un pensamento moi xeralista e transversal.

Paz. Entendo que se, considero que é unha carreira bela, pero máis aínda nos dá a oportunidade de poder ver globalmente e puntualmente case calquera tipo de problemática, creo que é un punto de vista privilexiado que foi desenvolvido e deseñado na Universidade. É un punto de partida que se transforma en ferramenta de traballo, e como tal debe ser posta ao servizo da sociedade. O arquitecto debe entender ou re-entender o seu traballo. Propoñerse, dende a sinceridade e capacidade proyectual; somos moi bos directores de orquestra, pero de nada servimos se non hai traballo en equipo e comunicación. Debemos escoitar, detectar, interpretar e propoñer.

¿Que expectativas e proxectos de futuro tedes para “architour”?

Ariel. Ampliar o que xa facemos. Traballar coas viaxes de arquitectos. O que é posible cara a aquí é igual de válido ao revés, por exemplo cara a Bos Aires, que é un ámbito moi coñecido e estudado e igualmente querido por nós.

Paz. Creo que como proposta é moi enriquecedora, porque vai máis alá dun percorrido por diferentes cidades, que coñecemos, vivido e estudado con detemento. Persoalmente gustaríame que architour fose crecendo en diferentes formatos, hoxe por hoxe preocúpanos e ocupa a súa identidade dixital, a súa pegada na web, o seu alcance, e que poida ser interpretada do xeito que a deseñamos. Outra vez volvemos á preocupación, ou mellor dito ocupación do relato.

Para o futuro, pois nos gustaría transformala a papel, facela tanxible, e por outro lado facer crecer o seu proxecto cultural, propoñendo architour como programa alternativo en colexios ou institutos, xa tivemos unha pequena experiencia ao respecto.

¿Compaxinades ou complementades esta actividade con outros labores ou noutros campos?

Ariel. Eu complementariamente fago algúns proxectos de arquitectura, sempre o fixen e non podería deixar de facelo. Non obstante, Architour dende o 2010, converteuse nun núcleo moi importante. Architour desenvolveu tamén unha renovada mirada en min. E así adoita ser cos proxectos, con eles queremos cambiar ou mellorar o mundo, pero eles tamén nos cambian a nós.

Paz. Si, persoalmente compleméntoo dando clases de inglés todas as tardes, por iso a práctica do relato en dous idiomas non me resulta allea, é algo que exerzo e ocúpame constantemente. A interpretación das emocións cando contas, ou insignias algo novo é fundamental. Por outro lado e como sigo tendo o meu título de arquitecta estranxeiro estou a homologalo ao título español na ETSAM, e a el dedico case todo o meu tempo libre.

¿Son rendibles este tipo de iniciativas? ¿Sentídesvos ben remunerados polo labor que realizades?

Ariel. Considero que toda a profesión do arquitecto está mal remunerada, claro, se non es Foster. Fórmannos como elitistas, baixo a mitoloxía do xenio romántico e baixo o molde do encargo do cliente liberal. Isto entrou tamén en crise, como tantas cousas… acaso a crise debe ser algo consubstancial á nosa modernidade e ao sistema económico-social no que vivimos.

Architour: Ruta a nova Barcelona (Barcelona)

¿Animarías outros arquitectos a seguir os vosos pasos? ¿Que pasos considerades que deberían dar? ¿Como completar os seus estudos? ¿Que outros consellos lles darías?

Ariel. É moi difícil dar consellos con isto. Recomendaría que cada cual encontre as súas potencialidades e intereses e sígaos con perseveranza. Pero isto excede á arquitectura, é totalmente vocacional. Ao final, facemos mellor o que máis nos gusta.

¿Credes que os arquitectos en España deberiamos seguir abrindo novas vías de traballo para saír da casa máis “tradicional” de proxectar dada a actual situación da construción no noso país?

Ariel. A verdade é que non me sinto representado niso dos “arquitectos españois”. Vivo en Cataluña onde os investimentos (en arquitectura, en infraestruturas ou no que sexa) do Estado español son ínfimas. Non me estendo no proceso que estamos a vivir, pero sería deshonesto escondelo. O marco cultural e sociolóxico, o político, o marco histórico e lingüístico son ben distintos. O marco económico xeral é, non obstante, bastante compartido. É difícil polo tanto contestar a pregunta dende uns marcos de actuación distintos porque a arquitectura non só é un feito económico, e aínda así neste campo hai matices diferenciais.

Baixo outra análise, creo que a arquitectura non se ensina ben. Coñecín dúas universidades: a UBA (Bos Aires) onde me graduei e a ETSAB (Barcelona) onde homologuei o meu título e onde dediquei tres anos ao meu doutorado. Fórmannos engordando o mito do xenio creador. A formación é elitista e a sociedade venos como elitistas. Eu creo que a arquitectura ten un ADN moi e moi transversal e xeralista. O noso lida coa creación e a arte, coa tecnoloxía, co sociolóxico, co económico, co fenómeno da cidade, coa política, e non esquezamos que política vén de Polis! Isto reflíctese nas nosas competencias legais e en noso facer polifónico. Hai arquitectos que se dedican á investigación ou ao académico, outros deseñan exposicións, outros fan edificios revestidos de titanio, outros fan edificios sociais, outros dedícanse ao urbanismo, outros, á cooperación… Non obstante, a sociedade enténdenos como os que soamente facemos casas, e como casas se fan moi poucas, entón que somos? Eu igualmente creo que se de facer casas se tratase, hai aquí un déficit enorme, pensemos que algo así como a metade do mundo non ten auga potable e que dicir de casas… Agora ben, se aceptamos isto último (e é unha obviedade) deberiamos entender que a arquitectura non só é unha lóxica de encargo liberal, é unha preocupación social. Aos arquitectos tamén nos interesa mellorar e cambiar a realidade. Le Corbusier tamén o di explicitamente.

Paz. ¡Sen dúbida! ¡Temos o dereito e a obriga de pelexar polo que nos apaixona! Non podemos afundirnos nós mesmos, pero trátase do que comentaba anteriormente, verse e propoñerse. ¿Quen mellor que un mesmo para iso?

¿Que opinades dos que se foron a traballar ao estranxeiro?

Ariel. É unha opción válida. Pero se se te remata logo o traballo “alá”, ¿volves ou que fas?

Paz. Son experiencias de vida, nin ben nin mal, necesidades persoais, eu tamén o fixen e aquí estou agora, aprendendo a cada paso que dou, pero moi contenta da miña decisión.

¿Como vedes o futuro da profesión?

Ariel. O papel dos colexios de arquitectos e esta formación académica á que me refiro xeran moitos escepticismos. Pero nós somos tamén, no meu caso, o COAC… ha que sentirse partícipes e non observadores se queremos cambiar as cousas. Non ten sentido e é contraproducente a queixa e as lamentacións. Creo que é urxente construír un novo rol social do arquitecto, e iso é unha grande oportunidade.

Paz. Vexo que está mergullada nun campo nos custa moito ao que acceder e por ende modificar, que é o campo global ou a famosa crise, pero non obstante encontro moitos colegas facendo cousas valiosas, valiosas, quizais a outra escala, dun xeito diferente ao que coñeciamos con grande esforzo, pero me parece que o rumbo é ese, o dunha actuación local, cunha visión global. Temos ferramentas, e eu o futuro véxoo sempre en positivo. Non podo co meu xenio.

Architour: Ruta a Barceloneta e a fachada marítima

Ariel Cavilli-Fabiana Palmero-Núria Oliver y Paz Molinari · Percorridos e actividades de arquitectura | Architour

Decembro 2014

Entrevista realizada por Ana Barreiro Blanco e Alberto Alonso Oro. Agradecer a Ariel, Fabiana, Núria e Paz o seu tempo e predisposición con este espazo.

[:]

Ana Barreiro Blanco
Ana Barreiro Blancohttps://tallerabierto.gal/gl/
Arquitecta y socia fundadora de gestión cultural taller abierto
ARTÍCULOS RELACIONADOS
ARTÍCULOS DEL AUTOR
0 0 votos
Article Rating
Suscribirse
Notificarme
guest
0 Comments
Los más recientes
Los más viejos Los más votados

Espónsor

Síguenos

23,683FansMe gusta
5,321SeguidoresSeguir
1,844SeguidoresSeguir
23,782SeguidoresSeguir

Promoción

También:

feedly

Columnistas destacados

Íñigo García Odiaga
87 Publicaciones0 COMENTARIOS
Antonio S. Río Vázquez
57 Publicaciones0 COMENTARIOS
José del Carmen Palacios Aguilar
54 Publicaciones0 COMENTARIOS
Aldo G. Facho Dede
50 Publicaciones0 COMENTARIOS