InicioartículosAlegoría de la frontera y el límite | Luis GilAlegoría da fronteira...

[:es]Alegoría de la frontera y el límite | Luis Gil[:gl]Alegoría da fronteira e o límite | Luís Gil[:en]Allegory of the border and the limit | Luis Gil[:]

[:es]

Alegoría de la frontera y el límite | Luis Gil Muro de Berlín | Fotografía de Oliver Reuther para la agencia Cordon Press
Muro de Berlín | Fotografía de Oliver Reuther para la agencia Cordon Press

La actualidad neoliberal que nos ha tocado vivir dificulta como ninguna otra anterior el poder referir comportamientos, sucesos y actitudes a un horizonte estable, un marco concreto que sirva de articulador, de elemento de diálogo y fondo al análisis de una contemporaneidad difícilmente acotable, nada definida y de un rápido vaciamiento de contenidos, cuyo fin último parece no ser otro que la realización material de un mercado de la máxima escala cuantitativa. Los horizontes físicos y las pautas clásicas de comportamiento se han desvanecido en las últimas décadas del s. XX devaluándose como puntos de referencia en la dinámica clásica de los comportamientos culturales de occidente. Paradójicamente esa tan banalizada, por los medios, disolución cotidiana de la corporeidad del borde, del marco de referencia, es una de las pocas características que por ausencia define la época en que habitamos.

La referida disolución física del borde y del liminar geográfico alcanzó su concreción metafórica y su referente simbólico a través de la caída del muro de Berlín tal como lo ha descrito Francisco Jarauta.1 Pero además su caída sirvió como referente simbólico a una serie de desapariciones y fines largamente labrados en el pensamiento y el arte, durante todo el s. XX, aunque ya apuntadas desde el s. XIX, por parte de los estudios y teorías que han coincidido alegóricamente con el fin de calendario de bimilenio, entre ellas, La muerte de Dios anunciada por Friedrich W. Nietzsche, la del arte a manos de Marcel Duchamp y el criticable Fin de la Historia tal como la refirió Francis Fukuyama en compañía temporal del explícito Fin de las Ideologías apuntado por Daniel Bell.2

Alegoría de la frontera y el límite | Luis Gil  Roto
Roto

Casi como resumen, de las desapariciones anteriores, y como constatación figurada, fin de las fronteras a la economía transnacional y a la información tal como apuntan repetitivamente los medios de comunicación. Con esta envolvente de fondo, mientras que hasta hace poco los acontecimientos y comportamientos sociales, económicos y culturales, mantenían un argumento lineal (incluyendo sus derivados el movimiento cíclico o pendular ) cuya raíz era la noción de guión o progresión, ahora, se muestran (no podemos decir que se estructuren) en un movimiento de naturaleza performántica en el que la improvisación y lo aleatorio al servicio del mercado juega un papel fundamental. Así contra estos nuevos comportamientos de naturaleza mutable resulta muy difícil contraponer los argumentos de previsión que se adecuaban al control de estructuras más definidas.

En esa constante referencia al Fin las palabras desdibujamiento, disolución, trasvase, permeabilidad forman parte ya del nuevo vocabulario común a muy diversas áreas, en especial al comercio y la información. Aunque muy al contrario de lo publicitado y asumido tópicamente, el borde, el limite y la separación entre ámbitos económicos y sociales no sólo no se debilita sino que parece mantenerse y reafirmarse, diluyéndose bien es cierto determinados ciertos aspectos físicos, al mismo tiempo que se refuerzan los conceptos abstractos que generan dicha separación.

Con esta pérdida de estructura o de contorno se está produciendo un desequilibrio en la conciencia social y del individuo todavía no lo suficientemente valorado, indicada y anticipada de forma clara en los estudios de Pierre Bordieu,3 que será marcante de la sociedad y cultura de las próximas décadas.

Luis Gil Pita, arquitecto
Santiago de Compostela, Noviembre 2019

Notas:

Jarauta Francisco.»Presentación introducción» Otra mirada sobre la época. pg 9. Edt F Jarauta, Librería Yerba. Murcia 1994.

En un espacio temporal donde es difícil determinar si los comportamientos neoliberales forman parte de una ideología en sí o simplemente se trata de actitudes que paradógicamente necesitan de la ausencia de cualquier otra ideología.

Que describen cómo los comportamientos neoliberales tienen una única visión, deshistorizada y deshistorizante, atomizada y atomizante.

[:es]El dominio como problema fundamental y físico de los fenómenos límite y frontera | Luis Gil[:gl]O dominio como problema fundamental e físico dos fenómenos límite e fronteira | Luis Gil[:en]Mastery as a fundamental and physical problem of boundary and border phenomena | Luis Gil[:]

Capítulo del artículo Alegoría de la frontera y el límite, publicado originalmente en la revista Obradoiro nº34, invierno de 2009.

[:gl]

Muro de Berlín | Fotografía de Oliver Reuther para la agencia Cordon Press
Muro de Berlín | Fotografía de Oliver Reuther para a axencia Cordon Press

A actualidade neoliberal que nos tocou vivir dificulta como ningunha outra anterior o poder referir comportamentos, sucesos e actitudes a un horizonte estable, un marco concreto que sirva de articulador, de elemento de diálogo e fondo á análise dunha contemporaneidade dificilmente acotable, nada definida e dun rápido baleirado de contidos, cuxo fin último parece non ser outro que a realización material dun mercado da máxima escala cuantitativa. Os horizontes físicos e as pautas clásicas de comportamento desvanecéronse nas últimas décadas do s. XX devaluándose como puntos de referencia na dinámica clásica dos comportamentos culturais de occidente. Paradoxalmente esa tan banalizada, polos medios, disolución cotiá da corporeidade do bordo, do marco de referencia, é unha das poucas características que por ausencia define a época en que habitamos.

A referida disolución física do bordo e do liminar xeográfico alcanzou a súa concreción metafórica e o seu referente simbólico a través da caída do muro de Berlín tal como describiuno Francisco Jarauta.1 Pero ademais a súa caída serviu como referente simbólico a unha serie de desaparicións e fins longamente labrados no pensamento e a arte, durante todo o s. XX, aínda que xa apuntadas desde o s. XIX, por parte dos estudos e teorías que coincidiron alegoricamente co fin de calendario de bimilenio, entre elas, A morte de Deus anunciada por Friedrich W. Nietzsche, a da arte a mans de Marcel Duchamp e o criticable Fin da Historia tal como referiuna Francis Fukuyama en compañía temporal do explícito Fin das Ideoloxías apuntado por Daniel Bell.2

Roto
Roto

Case como resumo, das desaparicións anteriores, e como constatación figurada, fin das fronteiras á economía transnacional e á información tal como apuntan repetitivamente os medios de comunicación. Con esta envolvente de fondo, mentres que ata hai pouco os acontecementos e comportamentos sociais, económicos e culturais, mantiñan un argumento lineal (incluíndo os seus derivados o movemento cíclico ou pendular ) cuxa raíz era a noción de guión ou progresión, agora, móstranse (non podemos dicir que se estruturen) nun movemento de natureza performántica no que a improvisación e o aleatorio ao servizo do mercado xoga un papel fundamental. Así contra estes novos comportamentos de natureza mutable resulta moi difícil contrapoñer os argumentos de previsión que se adecuaban ao control de estruturas máis definidas.

Nesa constante referencia ao fin as palabras desdibujamiento, disolución, transvasamento, permeabilidade forman parte xa do novo vocabulario común a moi diversas áreas, en especial ao comercio e a información. Aínda que moi ao contrario do publicitado e asumido tópicamente, o bordo, o limite e a separación entre ámbitos económicos e sociais non só non se debilita senón que parece manterse e reafirmarse, diluíndose ben é certo determinados certos aspectos físicos, ao mesmo tempo que se reforzan os conceptos abstractos que xeran dita separación.

Con esta perda de estrutura ou de contorno está a producirse un desequilibrio na conciencia social e do individuo aínda non o suficientemente valorado, indicada e anticipada de forma clara nos estudos de Pierre Bordieu,3 que será marcante da sociedade e cultura das próximas décadas.

Luis Gil Pita, arquitecto
Santiago de Compostela, Novembro 2019

Notas:

Jarauta Francisco.»Presentación introducción» Outra mirada sobre a época. pg 9. Edt F Jarauta, Librería Yerba. Murcia 1994.

Nun espazo temporal onde é difícil determinar se os comportamentos neoliberais forman parte dunha ideoloxía en si ou simplemente trátase de actitudes que paradógicamente necesitan da ausencia de calquera outra ideoloxía.

Que describen como os comportamentos neoliberais teñen unha única visión, deshistorizada e deshistorizante, atomizada e atomizante.

Capítulo do artigo Alegoría da fronteira e o límite, publicado orixinalmente na revista Obradoiro nº34, inverno de 2009.

[:en]

Muro de Berlín | Fotografía de Oliver Reuther para la agencia Cordon Press
Berlin Wall | Photograph by Oliver Reuther for the Cordon Press agency

The neoliberal actuality that we have had to live makes it difficult, like no other, to refer behaviors, events and attitudes to a stable horizon, a concrete framework that serves as an articulator, as an element of dialogue and background to the analysis of a hardly acotable contemporaneity, nothing defined and a rapid emptying of contents, whose ultimate goal seems to be none other than the material realization of a market of the maximum quantitative scale. The physical horizons and the classic patterns of behavior have vanished in the last decades of the s. XX devaluing itself as reference points in the classical dynamics of Western cultural behaviors. Paradoxically that so banalized, by the means, daily dissolution of the corporeality of the edge, of the frame of reference, is one of the few characteristics that by absence defines the time in which we live.

The aforementioned physical dissolution of the edge and the geographical boundary reached its metaphorical concretion and its symbolic reference through the fall of the Berlin wall as described by Francisco Jarauta.1 But in addition its fall served as a symbolic reference to a series of disappearances and ends long worked in thought and art, throughout the s. XX, although already signed from the s. XIX, on the part of the studies and theories that have allegorically coincided with the end of the bimilenian calendar, including, The death of God announced by Friedrich W. Nietzsche, that of art at the hands of Marcel Duchamp and the critical End of History as Francis Fukuyama referred to it in the temporary company of the explicit End of Ideologies pointed out by Daniel Bell.2

Roto
Roto

Almost as a summary, of the previous disappearances, and as a figurative finding, the end of the borders to the transnational economy and information as the media repeatedly point out. With this background envelope, while until recently the social, economic and cultural events and behaviors, they maintained a linear argument (including their derivatives the cyclical or pendular movement) whose root was the notion of script or progression, now, they are shown ( we cannot say that they are structured in a movement of a performative nature in which improvisation and randomization at the service of the market plays a fundamental role. Thus, against these new behaviors of a mutable nature, it is very difficult to oppose the forecast arguments that were adapted to the control of more defined structures.

In that constant reference to the End, the words blurring, dissolving, transferring, permeability are already part of the new vocabulary common to many different areas, especially trade and information. Although very contrary to the publicity and topically assumed, the edge, the limit and the separation between economic and social spheres not only does not weaken but seems to be maintained and reaffirmed, diluting well certain certain physical aspects are true, at the same time as reinforce the abstract concepts that generate such separation.

With this loss of structure or contour there is an imbalance in the social conscience and of the individual not yet sufficiently valued, indicated and anticipated clearly in the studies of Pierre Bordieu,3 which will be a mark of society and culture of the coming decades

Con esta pérdida de estructura o de contorno se está produciendo un desequilibrio en la conciencia social y del individuo todavía no lo suficientemente valorado, indicada y anticipada de forma clara en los estudios de Pierre Bordieu,3 que será marcante de la sociedad y cultura de las próximas décadas.

Luis Gil Pita, architect
Santiago de Compostela, November 2019

Notas:

Jarauta Francisco «Introduction introduction» Otra mirada sobre la época. pg 9. Edt F Jarauta, Yerba Bookstore. Murcia 1994.

In a temporary space where it is difficult to determine whether neoliberal behaviors are part of an ideology in itself or simply are attitudes that paradoxically need the absence of any other ideology.

That describe how neoliberal behaviors have a single vision, dehistorized and dehistorizing, atomized and atomizing.

Article chapter Allegory of the border and the limit, originally published in the Obradoiro magazine nº34, winter 2009.

[:]

Luis Gil Pita
Luis Gil Pitahttps://gilpitanietopenamariaarquitectos.com/
Arquitecto por la ETSA en 1997, desde ese año colabora en el estudio de Manuel Gallego Jorreto hasta 1999. Becado de investigación en Holanda en 2000-1, con un estudio sobre lo fronterizo y liminar en arquitectura, por la Diputación de A Coruña, fue posteriormente Profesor invitado en el área de proyectos de la Facultad de Arquitectura de Guimaráes, Universidade do Minho, del 2001 hasta el 2007. Desde el inicio de su carrera ha publicado asiduamente artículos y ha participado como editor en diferentes publicaciones alrededor de la arquitectura.
ARTÍCULOS RELACIONADOS
ARTÍCULOS DEL AUTOR
0 0 votos
Article Rating
Suscribirse
Notificarme
guest
0 Comments
Los más recientes
Los más viejos Los más votados

Espónsor

Síguenos

23,683FansMe gusta
5,321SeguidoresSeguir
1,844SeguidoresSeguir
23,782SeguidoresSeguir

Promoción

También:

feedly

Columnistas destacados

Íñigo García Odiaga
87 Publicaciones0 COMENTARIOS
Antonio S. Río Vázquez
57 Publicaciones0 COMENTARIOS
José del Carmen Palacios Aguilar
54 Publicaciones0 COMENTARIOS
Aldo G. Facho Dede
50 Publicaciones0 COMENTARIOS