
¿A dios o al diablo? Ese es el dilema que se nos antoja que deben sufrir los compañeros que trabajan bajo el método de proyecto y obra.
No debería ser objeto de dilema. Los arquitectos somos profesionales y debemos tener la suficiente ética laboral para saber discernir el bien y el mal, pero ¿es tan clara la línea que los separa?
Por suerte (o por desgracia) todavía no nos hemos visto en esa tesitura, pero se nos antoja difícil, y más en una situación como la actual en la que el pan de cada uno pende de un hilo y en la que el encargo por proyecto y obra se nos antoja más perverso que nunca.
¿Qué hacer cuando la constructora te pide una rebaja de calidades para entrar en precio pese a que sabes que el proyecto no puede soportarla?
¿Qué hacer cuando la propiedad te pide que aumentes las exigencias a la constructora pero son ellos los que pagan tu trabajo y no la propiedad?
En obra tenemos la misión de dirigir y controlar la ejecución de la obra, pero en este modelo perverso, o pervertible, son los músicos los que pagan el salario del director de orquesta…
Todo esto viene a cuento del reciente fallo judicial, que aún no es sentencia firme, que el COAS nos ha comunicado, por el que el Juzgado de lo Contencioso-Administrativo de Sevilla nº2 ha estimado el recurso del COAS anulando el Pliego de Condiciones Base del Concurso, la adjudicación del contrato de proyecto y obra y todos los actos posteriores a dicha contratación, obligando a EPSA a retrotraerse al momento de la redacción de las bases.
En la sentencia podemos leer, en una referencia a una sentencia anterior del TSJA, en lenguaje jurídico que queda más contundente, el problema de estos contratos:
“…la del potencial riesgo de menoscabo del rigor y de la eficacia de las funciones de dirección cuando ésta se adjudica al mismo empresario que ha de ser dirigido, supervisado, controlado o vigilado; riesgo que subsiste, agravado incluso, cuando ese empresario, además de ejecutar las obras, elaboró el proyecto.”
Creo que lo hemos dejado lo suficientemente claro, y no podemos dejar de alabar la dura batalla que el COAS está librando con las administraciones públicas, en especial con la Junta de Andalucía para que los concursos nos den garantías suficientes.
Otro tema es el daño colateral, que no tenemos claro en este caso pero que sin duda puede producirse, al obligar la sentencia a retrotraer el proceso al estado inicial del mismo.
Estamos hablando de un concurso de 2006… Si ese proyecto ha seguido sus cauces lógicos, debería estar ya proyectado, construido, dirigido y abonado en justicia a los compañeros que han realizado los trabajos y que se ajustaron a unas reglas de juego, que aunque ilegales según la sentencia, estaban ahí. ¿Qué pasa con ellos?
Vuelvo a decir: la política del COAS es loable. Se están batiendo el cobre con una entidad muy grande y poderosa. Pero, y aquí tengo que mirar a las dos esquinas del ring, ¿no sería mejor para todos un acuerdo?¿sentar las bases de una vez por todas?
Creo que evitaría todos estos procesos, costosos y largos, y todos los daños colaterales que producen.
Y, sobre todo, nos ayudaría a trabajar mejor.
Miguel Villegas, arquitecto
Editor en arquitextónica
Sevilla, octubre 2011

To god or to the devil? This it is the dilemma that us takes a fancy that there must suffer the companions who work under the method of project and work.
It should not be an object of dilemma. The architects we are professional and must have the sufficient labor ethics to be able to discern the good and evil, but there is so clear the line that separates them?
Thankfully (or unfortunately) still we have not met in this attitude, but he us takes a fancy difficultly, and more in a situation as the current one in which the bread of each one hangs of a thread and in which the order for project and work us takes a fancy more perverse than never.
What to do when the construction one asks for a qualit reduction you to enter price in spite of that you know that the project cannot support it? What to do when the property asks you to increase the requirements to the construction one but are they they those who pay your work and not the property?
In work we have the mission to direct and control the execution of the work, but in this perverse model, or pervertible, they are the musicians those who pay the salary of the conductor…
All that comes to story of the recent judicial failure, which still is not a firm judgment, that the COAS has reported to us, for that the Court of the Contentious – administrative of Seville nº2 has estimated the resource of the COAS annulling the Schedule of conditions Base of the Contest, the adjudication of the project contract and work and all the acts later to the above mentioned contracting, forcing EPSA to carried back to the moment of the draft of the bases
In the judgment we can read, in a reference to a previous judgment of the TSJA, in juridical language that remains more forceful, the problem of these contracts:
“… that of the potential risk of damage of the rigor and of the efficiency of the functions of direction when this one is awarded to the same businessman who has to be directed, supervised, controlled or monitored; risk that survives, aggravated even, when this businessman, beside executing the works, elaborated the project.”
I believe that we have clarified it, and we cannot stop praising the hard battle that the COAS is freeing with the public administrations, especially with the Meeting of Andalusia in order that the contests give us sufficient guarantees.
Another topic is the collateral hurt, which we do not have clear in this case but which undoubtedly can take place, on having forced the judgment to carry the process back to the initial condition of the same one.
We are speaking about a contest of 2006… If this project has followed his logical riverbeds, it should be already projected, constructed, directed and paid in justice the companions who have realized the works and who adjusted to a few rules of game, that though illegal according to the judgment, they were there. What does happen with them?
I return to say: the politics of the COAS is coomendable. The copper is beaten by a very big and powerful entity. But, and here I have to look at both corners of the ring, would not agreement be better for all? To lay the foundations once and for all?
I believe that he would avoid all these processes, costly and long, and all the collateral hurts that produce.
And, especially, it would help us to work better.
Miguel Villegas, architect
Publisher in arquitextónica
Sevilla, octubre 2011

A deus ou ao diaño? Ese é o dilema que se nos antolla que deben sufrir os compañeiros que traballan baixo o método de proxecto e obra.
Non debería ser obxecto de dilema. Os arquitectos somos profesionais e debemos ter a suficiente ética laboral para saber discernir o ben e o mal, pero ¿é tan clara a liña que os separa?
Por sorte (ou por desgraza) aínda non nos vimos nesa tesitura, pero antóllasenos difícil, e máis nunha situación como a actual na que o pan de cada un pende dun fío e na que o encargo por proxecto e obra antóllasenos máis perverso que nunca.
¿Que facer cando a construtora pídeche unha rebaixa de calidades para entrar en prezo a pesar de que sabes que o proxecto non pode soportala?
¿Que facer cando a propiedade pídeche que aumentes as esixencias ao construtora pero son eles os que pagan o teu traballo e non a propiedade?
En obra temos a misión de dirixir e controlar a execución da obra, pero neste modelo perverso, ou pervertible, son os músicos os que pagan o salario do director de orquestra…
Todo isto vén a conto do recente fallo xudicial, que aínda non é sentenza firme, que o COAS nos comunicou, polo que o Xulgado do Contencioso-Administrativo de Sevilla nº2 estimou o recurso do COAS anulando o Prego de Condicións Base do Concurso, a adxudicación do contrato de proxecto e obra e todos os actos posteriores á devandita contratación, obrigando a EPSA a retrotraerse ao momento da redacción das bases.
Na sentenza podemos ler, nunha referencia a unha sentenza anterior do TSJA, en linguaxe xurídica que queda máis contundente, o problema destes contratos:
“…a do potencial risco de menoscabo do rigor e da eficacia das funcións de dirección cando esta se adxudica ao mesmo empresario que ha de ser dirixido, supervisado, controlado ou vixiado; risco que subsiste, agravado mesmo, cando ese empresario, ademais de executar as obras, elaborou o proxecto.”
Creo que o deixamos o suficientemente claro, e non podemos deixar de gabar a dura batalla que o COAS está librando coas administracións públicas, en especial coa Xunta de Andalucía para que os concursos nos dean garantías abondo.
Outro tema é o dano colateral, que non temos claro neste caso pero que sen dúbida pode producirse, ao obrigar a sentenza a retrotraer o proceso ao estado inicial deste.
Estamos a falar dun concurso de 2006… Se ese proxecto seguiu as súas canles lóxicas, debería estar xa proxectado, construído, dirixido e aboado en xustiza aos compañeiros que realizaron os traballos e que se axustaron a unhas regras de xogo, que aínda que ilegais segundo a sentenza, estaban aí. ¿Que pasa con eles?
Volvo dicir: a política do COAS é loable. Estanse a bater o cobre cunha entidade moi grande e poderosa. Pero, e aquí teño que mirar ás dúas esquinas do ring, ¿non sería mellor para todos un acuerdo?¿sentalas bases dunha vez por todas?
Creo que evitaría todos estes procesos, custosos e longos, e todos os danos colaterais que producen.
E, sobre todo, axudaríanos a traballar mellor.
Miguel Villegas, arquitecto
Editor en arquitextónica
Sevilla, outubro 2011




