IniciofaroDe la distancia (justa) | Landa Hernández MartínezDa distancia (xusta) | Pedro...

[:es]De la distancia (justa) | Landa Hernández Martínez[:gl]Da distancia (xusta) | Pedro Hernández[:en]Of the (just) distance | Pedro Hernández[:]

[:es]

1 Kilómetro | laperiferiadomestica.tumblr.com

En una reciente conversación con Xxxxxxx Xxxxxx en SOMA, ella me pidió que explicara, en síntesis, que hacía a la hora de enfrentarme a la realización de un proyecto (artístico) “como si lo dijera a un taxista”, con el objeto de situarme en un ejercicio de poder comunicar(me) en poco tiempo a alguien que no me conocía de nada. Si bien titubeé en mi respuesta y fue algo enrevesada se podría resumir en:

“Soy un arquitecto, que no construye, ni le interesa, que además escribe (y hace fotos) pero que no se considera escritor (ni fotógrafo).”

La respuesta contiene varias negaciones que no voy a desarrollar mucho más. Seguido de eso le conté mi trabajo, el primero que hice donde me distancié de la práctica de la arquitectura que había tenido hasta entonces. En concreto le enseñé unas cuentas fotografías que forman parte de la serie 1Kilómetro. Le hablé de la importancia que supuso para mi aquel ejercicio, no sólo porque traía consigo ese primer momento de negación (de construir) sino que también encerraba una imposibilidad que, como arquitecto, tenía para poder actuar ahí, dando lugar a lo que ya he mencionado: una toma de distancia.

Distancia respecto a varias cosas: a la arquitectura -tanto material como profesional- al paisaje, a las leyes, etc. No es casual que, en mi toma de distancia, eligiera la fotografía -documental- y el texto como principales herramientas. Una, me permitía volver a mirar, a través de la interposición de un filtro (la cámara) que servía además para enmarcar qué estaba viendo. Por contra, el texto me ayudaba a pensar, a verbalizar. Es decir, me ayudaba a darle un lenguaje, a ponerle nombre con el objeto de producir una propuesta que “no se redujera al análisis crítico de una realidad local, sino que establece una categorización de las acciones posibles, orientada a la fabricación de un instrumental que se quiere disciplinar hábil para interpretar y operar en contextos frágiles como ese”. Esto es, fue un ejercicio que no se limitaba a documentar sino a establecer una teoría en si misma. Dos acciones: mirar-pensar, que me abrieron muchas de las inquietudes que estoy realizando ahora: la investigación, la escritura, etc.

1 Kilómetro | laperiferiadomestica.tumblr.com

Es evidente que este acercamiento supuso una conexión con el mundo de la academia, con sus pros y sus contras, que llevo a un cuestionamiento por parte de Xxxxxxx Xxxxxx. Ella, más ilustrada en el campo del arte, ponía abiertamente en duda que la academia sea una vía de hacer “público” un proyecto, de comunicarlo. De hecho, y volviendo a 1Kilómetro, preguntaba e insistía por qué yo había decidido mantener la distancia tal que no llegara a entablar contacto, por ejemplo, con los vecinos de las viviendas (cosa que, bien mirado, me parece discutible, pero entraré en ello más adelante), a lo que añadió que era “muy de arquitecto eso de no hablar con la gente”.

No voy a entrar a valorar la imagen que tiene de mi profesión que, como todo tópico, guarda algo de verdad (ganada a pulso), pero que, como todo tópico, es de visión reducida. Si a esto le sumamos su cuestionamiento de la academia -en donde parecía inscribirme- por su falta de acción, tenemos que el problema se reducía al tema de la distancia. Para ella, como arquitecto o como fuera lo que estuviera haciendo (escribir, fotografiar, etc), yo estaba demasiado lejos.

1 Kilómetro | laperiferiadomestica.tumblr.com

Es curioso como, tras la conversación o por la conversación, me he ido encontrando con varios textos que hablan de esta noción de distanciamiento. Copio a continuación algunos fragmentos, no directamente enlazados del todo entre sí o con lo quiero decir, pero interesantes para apoyarme:

“Cuando los alemanes ya había perdido la guerra y los campos de concentración había sido liberados, los Aliados fotografiaron y filmaron los campos con los sobrevivientes y las huellas que indicaban la muerte de millones de personas. Las imágenes más impactantes fueron las de las pilas de zapatos, los anteojos, las prótesis dentales y las montañas de pelo. Quizás deban existir imágenes a la distancia, para que lo inimaginable puede ser comprendido. (Harun Farocki, Desconfiar de las imágenes)

La distancia equivale a separación, a establecer un vacío que impida el contacto, la implicación y el compromiso. (…) El alejamiento minimiza las opciones de configuración (encuadre, punto de vista, etc.) al desvalorizar el eventual repertorio de decisiones adoptado por el operador; y, por otra parte, el alejamiento asegura una imagen más plana en la que el fotógrafo no se siente obligado a destacar nada. En la realización del documento auténtico, como hacer una fotocopia, sería absurdo pretender resaltar un fragmento sobre otro. (Joan Fontcuberta, La cámara de Pandora)

En toda pasión teórica hay algo de extrañamiento y extrañeza: ver algo como antes no se había visto. Es un asunto de tomar distancia, de apreciar lo distante aun a costa de lo cercano (…) quienes pretenden hacer teorías sobre lo que tienen a mano, no hacen más que “sustraer a su objeto de la familiaridad cotidiana, empujándolo a una distancia donde aparece tan extraño como las estrellas”. (Alejandro Hernández Gálvez, Sombrillas, sombreros, sombras)”

Los tres textos, cada uno a su manera, hablan de tomar distancia justa desde la que ver las cosas. Ni muy cerca, “para que lo inimaginable pueda ser comprendido”, ni muy lejos, donde las cosas se pierdan entre el ruido. Abrazan la idea que para pensar, uno debe alejarse sabiendo que puede perderse en la teoría, en la pura visión o en la mera documentación.

1 Kilómetro | laperiferiadomestica.tumblr.com

Tomar distancia, en aquel entonces, fue entonces mi ejercicio necesario. Ver las cosas desde un afuera (del espacio y el tiempo) desde el que como arquitecto estaba “obligado” a ubicarme. Renegué, alejándome, de la arquitectura; en el proceso encontré más cómodo -¿demasiado quizás?- ¿Es esa comodidad -ese alejamiento- algo que permita actuar o es sólo una manera de mantenerse en el margen, en la periferia del conflicto? ¿Está mi distancia demasiado cerca de la teoría?, ¿puede ser la teoría una práctica en sí misma? Xxxxxxx Xxxxxx me recriminaría, como he dicho, que no me posicionara junto a ningún vecino, casi como si hubiera visto que ellos eran los más desamparados de esa situación, y su práctica en aquella zona fuera un ejercicio de resistencia frente a un poderoso Estado que sólo quería expulsarlos bajo la Ley de Costas. Pero lo que ella no se percató o yo no le supe hacer saber bien es que nadie era “inocente” en aquella situación; que todos tenían sus propias -y egoístas- razones para mantenerse allí y que lo que yo estaba mirando no eran únicamente unos ejercicios de resistencia (vecinales o estatales) por controlar el espacio sino la incongruencia entre lo que dice el plano, eso que haría el arquitecto, y la realidad material que existía allí, denunciando, no sólo que el arquitecto no estaba, sino que no tenía nada que decir en aquel lugar, porque su trabajo era la base misma del conflicto.

Era preciso mantenerse fuera para poder denunciarlo todo -y a todos- sin estar “obligado a destacar nada” ni a nadie. Se trataba de establecer una mirada crítica que estableciera cuales eran las causas y consecuencias que había construido allí “mi profesión”. Pero no me limité a mirar, también experimenté el lugar de forma cotidiana: iba allí cada semana, lo recorría, habitaba, sufría y disfrutaba, siempre desde una distancia que me permitía observar, escribir y pensar lo suficiente -o así creía yo. Fue, básicamente, un ejercicio de acercamiento y distanciamiento: me aproximaba al lugar y me alejaba, al mismo tiempo, del arquitecto que debía ser. En definitiva, me alejaba del diseño (que no iba a salvar nada), pero quizás, en el proceso, como apuntaba Xxxxxxx Xxxxxx, me convertí en “documentalista o académico”, limitándome únicamente a describir.

Una posición que, bajo mi propia experiencia, parece ser marginal para muchos miembros del arte: la ven demasiado alejada de cualquier posibilidad real, como si el arte (que sería entendido como acción) no se llevara nada bien con lo académico: dejando entrever que pensamiento y acción, si bien no están enfrentados, son dos fenómenos demasiado alejados entre ellos: la teoría, parecen manifestar, está carente de práctica. Sentimiento que apunta en su texto Alejandro Hernández: “La teoría [la descripción] parece constituirse como tal al separarse de la práctica, al tomar distancia”; pero, en ese proceso de alejamiento, la teoría “establece sus propias prácticas”.

¿La teoría, el alejamiento, la descripción, la visión pura, la documentación, serían entonces formas de acción?

1 Kilómetro | laperiferiadomestica.tumblr.com

Pedro Hernández · arquitecto
ciudad de méxico. febrero 2014[:en]

1 Kilómetro | laperiferiadomestica.tumblr.com

In a recent conversation with Xxxxxxx Xxxxxx in SOMA,, she asked me to explain, in synthesis, which it was doing at the moment of facing the accomplishment of a (artistic) project “as if he was saying it to a taxi driver”, in order to place in an exercise of being able to report (me) in a little time to someone who did not know me you are welcome. Though I hesitated in my response and it was something intricate it might summarize in:

“I am an architect, who neither constructs, he is not even interested, that in addition writes (and it does photos) but that does not consider writer (not even photographer).”

The response contains several denials that I am not going to develop much any more. Followed by it I told him my work, the first one that I did where I drifted apart from the practice of the architecture that had had till then. In I make concrete I taught a few accounts to him photographies that form a part of the series 1Kilómetro. I spoke to him about the importance that he supposed for my that exercise, not only because it was bringing with it this first moment of denial (of constructing) but also it was enclosing an impossibility that, as architect, had to be able to act there, giving place to what already I have mentioned: a capture of distance.

Distance with regard to several things: to the architecture – both material and professional – to the landscape, to the laws, etc. It is not chance that, in my capture of distance, was choosing the photography – documentary – and the text as principal tools. One, was allowing myself to return to look, across the interposition of a filter (the chamber) that was serving in addition to frame what it saw. For against, the text was helping myself to think, to verbalize. That is to say, it was helping him give a language, putting name in order to produce an offer that “was not diminishing to the critical analysis of a local reality, but it establishes a categorization of the possible actions, orientated to the manufacture of a set of instruments who wants to be disciplined skilfully to interpret and to operate in fragile contexts as this”. This is, it was an exercise that it was not limiting itself to documenting but to establishing a theory in if same. Two actions: to look to think, that they opened me many of the worries that I realize now: the investigation, the writing, etc.

1 Kilómetro | laperiferiadomestica.tumblr.com

It is evident that this approximation supposed a connection with the world of the academy, with his pros and his cons, which I take to a question on the part of Xxxxxxx Xxxxxx. She, more illustrated in the field of the art, was putting openly in doubt that the academy is a route to make a project “public”, of communicating it. In fact, and returning to 1Kilómetro, it was asking and insisting why I had decided to support the such distance that was not managing to begin contact, for example, with the neighbors of the housings (thing that, thoughtfull good, seems to me to be debatable, but I will enter it hereinafter), to what it added that it belonged “very to architect it of not speaking with the people”.

I am not going to begin to value the image that has of my profession that, as any topic, he guards something indeed (gained pulse), but that, as any topic, is of limited vision. If to this we add his question of the academy – where it seemed inscribirme – for his lack of action, we have that the problem was diminishing to the topic of the distance. For her, as architect or since out what it was doing (to write, to come out in photographs, etc), I was too far.

1 Kilómetro | laperiferiadomestica.tumblr.com

It is curious as, after the conversation or for the conversation, I have been thinking several texts that they speak about this notion of distancing. I copy later some fragments, not directly connected completely between yes or with I it want to say, but interesting to rest:

“When the Germans already it had lost the war and the concentration camps it had been liberated, the Allies photographed and filmed the fields with the survivors and the fingerprints that were indicating the death of million persons. The most striking images were those of the batteries of shoes, the spectacles, the dental protheses and the mountains of hair. Probably images should exist to the distance, in order that the unimaginable thing can be included. (Harun Farocki, To distrust the images)

The distance is equivalent to separation, to establish an emptiness that prevents the contact, the implication and the commitment. (…) The withdrawal minimizes the options of configuration (setting, point of view, etc.) on having devalued the eventual digest of decisions adopted as the operator; and, on the other hand, the withdrawal assures a flatter image in which the photographer does not feel obliged to emphasize anything. In the accomplishment of the authentic document, since a photocopy does, it would be absurd to try to highlight a fragment on other one. (Joan Fontcuberta, Pandora’s chamber)

In any theoretical passion there is something of wonder and strangeness: to see something since before had not been seen. It is a matter of taking distance, of estimate the distant thing even at the cost of the nearby thing (…) those who try to do theories on what they have to hand, they do not do any more that to remove to his object of the daily familiarity, pushing to a distance where it turns out to be so strange as the stars . (Alejandro Hernández Gálvez, Parasols, hats, shades)”

Three texts, each one to his way, they speak of taking just distance from which to see the things. Not closely together, “in order that the unimaginable thing could be understood”, not very far, where the things get lost between the noise. They embrace the idea that to think, one must move away knowing that it can get lost in the theory, in the pure vision or in the mere documentation.

1 Kilómetro | laperiferiadomestica.tumblr.com

To take distance, in those days, was at the time my necessary exercise. To see the things from one out (of the space and the time) from the one that as architect was “forced” to locate me. I renounced, moving away, of the architecture; in the process I found more comfortable – too probably? – it is this comfort – this withdrawal – something that allows to act or is only a way of being kept in the margin, in the periphery of the conflict? Is my distance too much near the theory?, can it be the theory a practice in yes same? Xxxxxxx Xxxxxx would reproach me, since I have said, that should not position me together with any neighbor, almost as if it had seen that they were most abandoned of this situation, and his practice in that zone was an exercise of resistance opposite to a powerful State that only wanted to expel them under the Law of Coasts. But what she did not notice or I could not make him know well it is that nobody was “innocent” in that situation; that they all had his own – and egoists – reasons to be kept there and that at what I was looking they were not only a few exercises of resistance (local or state) for controlling the space but the incongruity between what he says the plane, it that the architect would do, and the material reality that existed there, denouncing, not only that the architect was not, but it did not have anything to say in that place, because his work was the base itself of the conflict.

It was necessary to be kept out to be able to denounce everything – and to all – without being “bound to emphasize nothing” not to nobody. It was a question of establishing a critical look that it was establishing which were the reasons and consequences that he had constructed there “my profession”. But I did not limit myself to looking, also I experienced the place of daily form: it was going there every week, was crossing it, was living, was suffering and enjoying, always from a distance that was allowing me to observe, to write and to think the sufficient thing – or this way I believed. It was, basically, an exercise of approximation and distancing: I was coming closer the place and was moving away, at the same time, from the architect who had to be. Definitively, I was moving away from the design (that was not going to save anything), but probably, in the process, since it was aiming At Xxxxxxx Xxxxxx, I turned into “documentary maker or academician”, limiting myself to describing only.

A position that, under my own experience, seems to be marginal for many members of the art: her come too much removed from any royal possibility, as if the art (that would be understood as action) was not removing not well at all with the academic thing: stopping to guess that thought and action, though they are not faced, are two phenomena too much removed between them: the theory, they seem to demonstrate, it is lacking in practice. Feeling at that Alejandro Hernández aims in his text: “The theory [the description] it it seems to be constituted the description as such on having separated of the practice, on having taken distance «; but, in this process of withdrawal, the theory “establishes his own practices”.

Would the theory, the withdrawal, the description, the pure vision, the documentation, be forms at the time of action?

1 Kilómetro | laperiferiadomestica.tumblr.com

Pedro Hernández · architect

ciudad de méxico. february 2014

[:gl]

1 Kilómetro | laperiferiadomestica.tumblr.com

Nunha recente conversación con Xxxxxxx Xxxxxx en SOMA, ela pediume que explicase, en síntese, que facía á hora de enfrontarme á realización dun proxecto (artístico) coma se o dixese a un taxista, co obxecto de situarme nun exercicio de poder comunicar(me) en pouco tempo a alguén que non me coñecía de nada. Se ben titubeei na miña resposta e foi algo arrevesada poderíase resumir en:

“É un arquitecto, que non constrúe, nin lle interesa, que ademais escribe (e fai fotos) pero que non se considera escritor (nin fotógrafo).”

A resposta contén varias negacións que non vou desenvolver moito máis. Seguido diso conteille o meu traballo, o primeiro que fixen onde me distanciei da práctica da arquitectura que tivera ata entón. En concreto ensineille unhas contas fotografías que forman parte da serie 1Kilómetro.. Faleille da importancia que supuxo para o meu aquel exercicio, non só porque traía consigo ese primeiro momento de negación (de construír) senón que tamén encerraba unha imposibilidade que, como arquitecto, tiña para poder actuar aí, dando lugar ao que xa mencionei: unha toma de distancia.

Distancia respecto a varias cousas: á arquitectura -tanto material coma profesional- á paisaxe, ás leis, etc. Non é casual que, na miña toma de distancia, elixise a fotografía -documental- e o texto como principais ferramentas. Unha, permitíame volver mirar, a través da interposición dun filtro (a cámara) que servía ademais para enmarcar que estaba a ver. Pola contra, o texto axudábame a pensar, a verbalizar. É dicir, axudábame a darlle unha linguaxe, a poñerlle nome co obxecto de producir unha proposta que “non se reducise á análise crítica dunha realidade local, senón que establece unha categorización das accións posibles, orientada á fabricación dun instrumental que se quere disciplinar hábil para interpretar e operar en contextos fráxiles como ese”. Isto é, foi un exercicio que non se limitaba a documentar senón a establecer unha teoría en se mesma. Dúas accións: mirar-pensar, que me abriu moitas das inquietudes que estou a realizar agora: a investigación, a escritura, etc.

1 Kilómetro | laperiferiadomestica.tumblr.com

É evidente que este achegamento supuxo unha conexión co mundo da academia, cos seus proles e as súas contras, que levo a un cuestionamento por parte de Xxxxxxx Xxxxxx. Ela, máis ilustrada no campo da arte, poñía abertamente en dúbida que a academia sexa unha vía de facer “público” un proxecto, de comunicalo. De feito, e volvendo a 1Kilómetro, preguntaba e insistía por que eu decidira manter a distancia tal que non chegase a entaboar contacto, por exemplo, cos veciños das vivendas (cousa que, ben mirado, paréceme discutible, pero entrarei niso máis adiante), ao que engadiu que era “moi de arquitecto iso de non falar coa xente”.

Non vou entrar a valorar a imaxe que ten da miña profesión que, como todo tópico, garda algo de verdade (gañada a pulso), pero que, como todo tópico, é de visión reducida. Se a isto lle sumamos o seu cuestionamento da academia -onde parecía inscribirme- pola súa falta de acción, temos que o problema se reducía ao tema da distancia. Para ela, como arquitecto ou como fose o que estivese a facer (escribir, fotografar, etc), eu estaba demasiado lonxe.

1 Kilómetro | laperiferiadomestica.tumblr.com

É curioso como, tras a conversación ou pola conversación, me fun encontrando con varios textos que falan desta noción de distanciamento. Copio a continuación algúns fragmentos, non directamente enlazados de todo entre si ou con quéroo dicir, pero interesantes para apoiarme:

“Cando os alemáns xa perdera a guerra e os campos de concentración foran liberados, os Aliados fotografaron e filmaron os campos cos sobrevivientes e as pegadas que indicaban a morte de millóns de persoas. As imaxes máis impactantes foron as das pilas de zapatos, os anteollos, as próteses dentais e as montañas de pelo. Quizais deban existir imaxes á distancia, para que o inimaxinable pode ser comprendido. (Harun Farocki, Desconfiar das imaxes)

A distancia equivale a separación, a establecer un baleiro que impida o contacto, a implicación e o compromiso. (…) El afastamento minimiza as opcións de configuración (encadre, punto de vista, etc.) ao desvalorizar o eventual repertorio de decisións adoptado polo operador; e, por outra parte, o afastamento asegura unha imaxe máis plana na que o fotógrafo non se sente obrigado a destacar nada. Na realización do documento auténtico, como facer unha fotocopia, sería absurdo pretender resaltar un fragmento sobre outro. (Joan Fontcuberta, La cámara de Pandora)

En toda paixón teórica hai algo de estrañamento e estrañeza: ver algo como antes non se vira. É un asunto de tomar distancia, de apreciar o distante aínda a custa do próximo (…) os que pretenden facer teorías sobre o que teñen a man, non fan máis que subtraer ao seu obxecto da familiaridade cotiá, empurrándoo a unha distancia onde aparece tan estraño como as estrelas”. (Alejandro Hernández Gálvez, Antucas, sombreiros, sombras)

Os tres textos, cada un ao seu xeito, falan de tomar distancia xusta dende a que ver as cousas. Nin moi preto, “para que o inimaxinable poida ser comprendido” nin moi lonxe, onde as cousas se perdan entre o ruído. Abrazan a idea que para pensar, un debe afastarse sabendo que pode perderse na teoría, na pura visión ou na mera documentación.

1 Kilómetro | laperiferiadomestica.tumblr.com

Tomar distancia, naquel entón, foi entón o meu exercicio necesario. Ver as cousas dende un fóra (do espazo e o tempo) dende o que como arquitecto estaba “obrigado” a situarme. Reneguei, afastándome, da arquitectura; no proceso encontrei máis cómodo -¿demasiado quizais?- É esa comodidade -ese afastamento- ¿algo que permita actuar ou é só un xeito de manterse na marxe, na periferia do conflito? Está a miña distancia demasiado preto da teoría?, ¿pode ser a teoría unha práctica en si mesma? Xxxxxxx Xxxxxx recriminaríame, como dixen, que non me posicionase xunto a ningún veciño, case coma se houbese visto que eles eran os máis desamparados desa situación, e a súa práctica naquela zona fóra un exercicio de resistencia fronte a un poderoso Estado que só quería expulsalos baixo a Lei de Costas. Pero o que ela non se decatou ou eu non lle souben facer saber ben é que ninguén era «inocente” naquela situación; que todos tiñan as súas propias -e egoístas- razóns para manterse alí e que o que eu estaba a mirar non eran unicamente uns exercicios de resistencia (veciñais ou estatais) por controlar o espazo senón a incongruencia entre o que di o plano, iso que faría o arquitecto, e a realidade material que existía alí, denunciando, non só que o arquitecto non estaba, senón que non tiña nada que dicir naquel lugar, porque o seu traballo era a base mesma do conflito.

Era preciso manterse fóra para poder denuncialo todo -e a todos- sen estar “obrigado a destacar nada” nin a ninguén. Tratábase de establecer unha mirada crítica que establecese cuales eran as causas e consecuencias que construíra alí “a miña profesión”. Pero non me limitei a mirar, tamén experimentei o lugar de forma cotiá: ía alí cada semana, percorríao, habitaba, sufría e gozaba, sempre dende unha distancia que me permitía observar, escribir e pensar o suficiente -ou así cría eu. Foi, basicamente, un exercicio de achegamento e distanciamento: aproximábame ao lugar e afastábame, ao mesmo tempo, do arquitecto que debía ser. En definitiva, afastábame do deseño (que non ía salvar nada), pero quizais, no proceso, como apuntaba Xxxxxxx Xxxxxx, convertinme en “documentalista ou académico”, limitándome unicamente a describir.

Unha posición que, baixo a miña propia experiencia, parece ser marxinal para moitos membros da arte: vena demasiado afastada de calquera posibilidade real, coma se a arte (que sería entendido como acción) non se levase nada ben co académico: deixando entrever que pensamento e acción, se ben non están enfrontados, son dous fenómenos demasiado afastados entre eles: a teoría, parecen manifestar, está carente de práctica. Sentimento que apunta no seu texto Alejandro Hernández: “A teoría [a descrición] parece constituírse como tal ao separarse da práctica, ao tomar distancia”; pero, nese proceso de afastamento, a teoría “establece as súas propias prácticas”.

¿A teoría, o afastamento, a descrición, a visión pura, a documentación, serían entón formas de acción?

1 Kilómetro | laperiferiadomestica.tumblr.com

Pedro Hernández · arquitecto

ciudad de méxico. febreiro 2014

[:]

Landa Hernández
Landa Hernándezhttp://laperiferiadomestica.tumblr.com/
Soy arquitecto por la Universidad de Alicante, pero mi interés sobre esta disciplina se encuentra alejado de su papel tradicional de diseño de espacios. Más bien, me interesa entender cómo las representaciones de la arquitectura, el paisaje, el diseño o el territorio construyen y materializan determinados discursos ideológicos, imponiendo posturas, subjetividades y formas de acción sobre los cuerpos que la habitan. En mi trabajo edito estos discursos –sus imágenes, sus historias o sus restos materiales– y reelaboro comentarios críticos que ponen en evidencia sus controversias y contradicciones, formalizándolos en diversos formatos como textos, fotografías, vídeos, objetos o instalaciones, muchas veces entrecruzados entre sí. He publicado artículos y ensayos en diversos medios de Estados Unidos, Italia, Croacia, España, Chile y México. Desde enero de 2013 resido en la Ciudad de México donde trabajo como coordinador de contenidos en Arquine.
ARTÍCULOS RELACIONADOS
ARTÍCULOS DEL AUTOR

1 COMENTARIO

0 0 votos
Article Rating
Suscribirse
Notificarme
guest
1 Comment
Los más recientes
Los más viejos Los más votados
Dr.Brian John
Dr.Brian John
9 years ago

I was really excited to use this steroids website! It is very easy to use. The design is very clean and modern! There are only a few anabolic steroids for women. Remember that these compounds are derivatives of testosterone, and too much testosterone in the female body causes serious issues…. at esteroides24.com

Espónsor

Síguenos

23,683FansMe gusta
5,321SeguidoresSeguir
1,844SeguidoresSeguir
23,782SeguidoresSeguir

Promoción

También:

feedly

Columnistas destacados

Íñigo García Odiaga
87 Publicaciones0 COMENTARIOS
Antonio S. Río Vázquez
57 Publicaciones0 COMENTARIOS
José del Carmen Palacios Aguilar
54 Publicaciones0 COMENTARIOS
Aldo G. Facho Dede
50 Publicaciones0 COMENTARIOS