InicioartículosLa bicicleta | Sergio de MiguelA bicicleta | Sergio de MiguelThe bicycle...

[:es]La bicicleta | Sergio de Miguel[:gl]A bicicleta | Sergio de Miguel[:en]The bicycle | Sergio de Miguel[:]

[:es]

Safety Bicycle de 1885
Safety Bicycle de 1885

Fijémonos en la bicicleta. Esa bella máquina. Su resultado ha llegado a ser tan depurado y exacto que apenas ha tenido que cambiar en décadas. Su lento perfeccionamiento no ha permitido otra cosa que la ambiciosa sofisticación de sus componentes.

No se ha podido modificar la cualidad y cantidad de sus piezas, o sistemas de piezas. Como buena máquina que es, para ser, no se le ha podido quitar ni añadir nada más. Estamos ante un universo asumido y único. Tan es así que cualquiera puede dibujar y distinguir una bicicleta. Se sabe qué tiene que tener y cómo debe ser. Es inequívoca.

Si procediéramos a trastocar su sistema (geométrico, material y dimensional), a alterar significativamente cualquiera de sus piezas, simplemente conseguiríamos que dejara de ser una bicicleta. Probablemente llegaríamos a obtener una caricatura o un monstruo, pero no una bicicleta.

Su diseño, su designio, es tal que sólo podemos alterar sutilmente algunos de sus matices, pero nunca sus fundamentos. Porque cuando uno procede a vivir una bicicleta todo es y todo está claro. Se reconoce sin ningún esfuerzo su equilibrio, su finalidad y su potencialidad. Podríamos concluir amablemente que ya nos pertenece.

Apenas nos damos cuenta de la cantidad de máquinas que nos llegan a rodear. Son muchas y consiguen hacer y rehacer nuestro mundo. Algunas, incluso, se han naturalizado extraordinariamente y han dejado de percibirse como tales.

Pero muchos de los objetos, instrumentos y artefactos que nos acompañan son, sencillamente, máquinas. Más o menos eficientes, más o menos adecuados, pero en definitiva máquinas.

Pero cómo se hace una máquina. O mejor. Qué es lo que hace que algo pueda ser entendido como una máquina. Porque un cuerpo lo es. Un planeta también. El completo cosmos. Su característica singularidad y propiedad, su autosuficiencia, su perfecta y armoniosa combinación de elementos y sistemas logran lo útil y lo bello. E incluso, a veces, lo sublime.

Un deseo. Nuestros edificios deberían ser maravillosas máquinas también. Qué si no.

¿Damos una vuelta?

Sergio de Miguel, Doctor arquitecto
Madrid, octubre 2017
Publicado en Grupo docente y de investigación para la arquitectura Grupo 4! de la ETSAM.

[:gl]

Safety Bicycle de 1885
Safety Bicycle de 1885

Fixámonos na bicicleta. Esa bela máquina. O seu resultado chegou a ser tan depurado e exacto que apenas tivo que cambiar en décadas. O seu lento perfeccionamento non permitiu outra cousa que a ambiciosa sofisticación dos seus compoñentes.

Non se puido modificar a calidade e cantidade das súas pezas, ou sistemas de pezas. Como boa máquina que é, para ser, non se lle puido quitar nin engadir nada máis. Estamos ante un universo asumido e único. Tan é así que calquera pode debuxar e distinguir unha bicicleta. Sábese qué ten que ter e como debe ser. É inequívoca.

Se procedésemos a trastornar o seu sistema (xeométrico, material e dimensional), a alterar significativamente calquera das súas pezas, simplemente conseguiriamos que deixase de ser unha bicicleta. Probablemente chegariamos a obter unha caricatura ou un monstro, pero non unha bicicleta.

O seu deseño, o seu designio, é tal que só podemos alterar sutilmente algúns dos seus matices, pero nunca os seus fundamentos. Porque cando un procede a vivir unha bicicleta todo é e todo está claro. Recoñécese sen ningún esforzo o seu equilibrio, a súa finalidade e a súa potencialidade. Poderiamos concluír amablemente que xa nos pertence.

Apenas nos damos conta da cantidade de máquinas que nos chegan a rodear. Son moitas e conseguen facer e refacer o noso mundo. Algunhas, mesmo, hanse naturalizado extraordinariamente e deixaron de percibirse como tales.

Pero moitos dos obxectos, instrumentos e artefactos que nos acompañ an son, sinxelamente, má quinas. Mais ou menos eficientes, má s ou menos adecuados, pero en definitiva má quinas.

Pero có mo faise unha máquina. Ou mellor. Que é o que fai que algo poida ser entendido como unha máquina. Porque un corpo o é. Un planeta tamén. O completo cosmos. O seu característica singularidade e propiedade, a súa autosuficiencia, a súa perfecta e harmoniosa combinación de elementos e sistemas lógrano ou útil e o belo. E mesmo, ás veces, o sublime.

Un desexo. Os nosos edificios deberían ser marabillosas máquinas tamén. Que se non.

Damos unha volta?

Sergio de Miguel, Doutor arquitecto
Madrid, outubro 2017
Publicado en Grupo docente e de investigación para a arquitectura Grupo 4! da ETSAM.

[:en]

Safety Bicycle de 1885
Safety Bicycle de 1885

Let’s fix us in the bicycle. This beautiful ma’quina. His result has managed to be so polished and exact that scarcely it has had to change in de’cadas. His slow development has not allowed another thing that the ambitious sofisticacio’n of his components.

One could not have modified the quality and quantity of his pieces, or systems of pieces. As good machine that is, to be, one could have taken him neither nor to add anything any more. We are before the assumed and only universe. So it is like that anyone can draw and distinguish a bicycle. It is known that it has to have and how it must be. It is unequivocal.

If we were proceeding to trastocar his system (geometric, material and dimensional), to altering significantly any of his pieces, simply we would achieve that it was stopping being a bicycle. Probably we would manage to obtain a cartoon or a monster, but not a bicycle.

His design, his plan, is never such that only can alter finely some of his shades, but his foundations. Because when one proceeds to live through a bicycle everything is and everything is clear. Is recognized without any effort his balance, his purpose and his potential. We might conclude nicely that already it us belongs.

Scarcely we realize the quantity of machines that manage to us to make a detour. They are great and manage to do and to re-do our world. Some of them, even, have been naturalized extraordinarily and have stopped being perceived as such.

But many of the objects, instruments and appliances that accompany us are, simply, machines. More or less efficient, more or less suitable, but definitively machines

But how a machine is done. Or better. What is what does that something could be understood as a machine. Because a body it is. A planet also. The complete cosmos. His characteristic singularity and property, his self-sufficiency, his perfect and harmonious combination of elements and systems achieve the useful thing and the beautiful thing. And even, sometimes, the sublime thing.

A desire. Our buildings should be wonderful machines also. What if not.

Do we give a return?

Sergio de Miguel, PhD architect
Madrid, octuber 2017
Published in educational Group and of investigation for the architecture Grupo 4! Of the ETSAM.

[:]

Sergio de Miguel García
Sergio de Miguel Garcíahttp://www.hand-architecture.com/
Ph.D. Arquitectura, Universidad Politécnica de Madrid, (ETSAM) 2016. M.A. Arquitectura, Universidad Politécnica de Madrid, (ETSAM) 1990. Profesor en la Universidad Politécnica de Madrid, (ETSAM) desde 1995.
ARTÍCULOS RELACIONADOS
ARTÍCULOS DEL AUTOR
0 0 votos
Article Rating
Suscribirse
Notificarme
guest
0 Comments
Los más recientes
Los más viejos Los más votados

Espónsor

Síguenos

23,683FansMe gusta
5,321SeguidoresSeguir
1,844SeguidoresSeguir
23,782SeguidoresSeguir

Promoción

También:

feedly

Columnistas destacados

Íñigo García Odiaga
87 Publicaciones0 COMENTARIOS
Antonio S. Río Vázquez
57 Publicaciones0 COMENTARIOS
José del Carmen Palacios Aguilar
54 Publicaciones0 COMENTARIOS
Aldo G. Facho Dede
50 Publicaciones0 COMENTARIOS