IniciocapturasarquitectosEspacios en el vacío | Jorge GorostizaEspazos no baleiro | Jorge GorostizaSpaces...

[:es]Espacios en el vacío | Jorge Gorostiza[:gl]Espazos no baleiro | Jorge Gorostiza[:en]Spaces in the emptiness | Jorge Gorostiza[:]

[:es]

La espectacular habitación de las secuencias finales de ´2001: una odisea del espacio´. L. O
La espectacular habitación de las secuencias finales de ´2001: una odisea del espacio´. L. O

Una nave espacial de la compañía aérea Pan Am (Pan American World Airways) atraviesa la órbita terrestre, transporta solo a un pasajero y está durmiendo, en el respaldo del asiento que tiene delante hay una pantalla encendida, parecida a las que tienen los aviones actuales, es el Doctor Heywood Floyd y va rumbo a la Space Station V.

Lo que puede verse de esta estación espacial, indica que es un lugar donde los humanos están de paso durante poco tiempo para ir a otros sitios, en el caso del protagonista a la Luna, sus funciones son tanto las de un aeropuerto, como las de un hotel de la cadena Hilton, con todas las características de estos establecimientos, en su lobby hay un mostrador para el recepcionista, máquinas de venta de café y otras bebidas, así como un restaurante, el Earthlight Room, de la conocida cadena estadounidense de restaurantes durante las décadas de los sesenta y setenta Howard Johnson y con un nombre inventado para la película, teniendo en cuenta que a través de las ventanas de la estación puede verse una Tierra luminosa; además hay dos Picturephone de Bell, unas cabinas con una butaca y una pantalla para comunicarse con la Tierra, de hecho, el Dr. Floyd entra en una de ellas y habla con su hija, felicitándola por su cumpleaños.

En cuanto al mobiliario del lobby, alrededor de unas mesas bajas y circulares, hay unos asientos de color entre rosa y magenta, que contrastan con el blanco brillante de sus paredes, suelo y techo. Cuando se estrenó la película, estos muebles se podían adquirir en las tiendas, las mesas son las Tulip con su tablero blanco y la pata roja, diseñadas por el arquitecto Eero Saarinen en 1956, y los asientos el modelo Djinn creado por Olivier Mourgue en 1965, cuyo nombre viene de la mitología islámica y se refiere a un genio capaz de adoptar el aspecto de un humano o de un animal, a pesar de su forma innovadora, están hechas de un modo tradicional, con una estructura de tubos de acero, cubierta con espuma y sobre ella una tela de punto; en la película se pueden ver la silla individual y el sofá de dos plazas, pero además se vendían una otomana y un diván. Lo curioso es que estos asientos dejaron de fabricarse y los individuales que aún existen se venden a un precio aproximado de cuatro mil euros cada uno, más caros que otros de esa época solo por haber aparecido en la película.

Toda la iluminación viene del techo, ya que todo él es una gran luminaria, tan potente que los actores durante los ensayos tenían que llevar gafas oscuras para poder soportarla, y la estación tiene otra peculiaridad, está continuamente girando para provocar que en su interior haya gravedad, evitando el vacío del cosmos.

Se han mencionado una serie de compañías que existían cuando se rodó la película, como Bell y Pan Am, que también se puede ver en Blade Runner (Ridley Scott, 1982) y Blade Runner 2049 (Denis Villeneuve, 2017), pero que habían desaparecido en el año 2001, sin embargo, otras como Hilton, Howard Johnson y Aeroflot, aún perduran. En la fase de preproducción se le pidió a varias empresas que imaginaran cómo podría ser el futuro, entre ellas los fabricantes cocinas Whirlpool, la cadena de hoteles Hilton, las plumas Parker, los relojes Hamilton y las cámaras fotográficas Nikon y Kodak; además se pusieron en contacto con empresas químicas como la DuPont, aeroespacial como Honeywell y la entonces avanzada de computadoras IBM, recuérdese que las siglas HAL del ordenador rebelde, está compuesta por las letras anteriores en el alfabeto a las de IBM; así mismo se habló con los grandes almacenes Macy’s, que ayudaron a crear una escena en la que el Dr. Floyd, desde la estación espacial, a través de una videoconferencia, le compraba a su hija, interpretada por la hija de Kubrick, una mascota exótica, un gálago, secuencia que se rodó, pero finalmente fue descartada.

Base lunar y Discovery 1.

La base está situada en el cráter Clavius, está formada por una gran estructura circular inacabada, parece que su mayor parte está enterrada bajo la superficie lunar y de su interior se muestra una sala de conferencias con un pavimento y unas butacas azules, cuya iluminación viene de sus cuatro paredes que son cuatro grandes luminarias, también se rodaron unos planos de lo que parece ser un colegio con unos niños situados alrededor de un estanque redondo, pintando en lienzos colocados sobre caballetes, pero no se incluyeron en el montaje final.

Todo el ámbito donde viven los dos astronautas de la nave Discovery 1 está dentro de un mismo espacio circular, que también gira para que haya gravedad, allí están sus camas, las tres cápsulas de hibernación donde duermen sus compañeros, la mesa de trabajo enfrentada a varias pantallas, el dispensador de la comida que podría considerarse la cocina, y el sofá donde comen con unos cubiertos diseñados por el arquitecto Arne Jacobsen en 1957 y que aún hoy tienen un aspecto innovador. También es un lugar para el ocio, ya que mientras comen ven en unas tabletas las noticias de la BBC, hacen footing. toman rayos UVA y uno de ellos juega al ajedrez con HAL, además se había propuesto que hubiera una mesa de pimpón, un piano y una ducha, pero se descartaron al final.

Con ellos viaja está el superordenador HAL de la serie 9000, que está en todas partes gracias a sus “ojos” circulares y luminosas que pueden observarlo todo, incluso leer los labios de los astronautas, y cuyo cerebro está en una curiosa dependencia roja que es violada por el ser humano para asesinarlo.

La habitación.

Según Kubrick, está en “otra parte de la galaxia” donde instalan al astronauta Bowman en

“un zoo humano, parecido al ambiente de un hospital terrestre sacado de sus propias ilusiones y fantasía”,

en la película la habitación no parece la de un hospital, aunque tampoco se sabe exactamente qué es y, de hecho, ha sido descrita de muchas maneras, entre ellas varias relacionadas con Francia, como

“estilo Louis XV”,

“estilo Louis XVI brillantemente-iluminado”,

“suite de hotel Louis XVI”,

“dormitorio periodo francés”,

“habitación decorada en un estilo Imperio modificado”,

también se le han aplicado otras calificaciones más vagas:

“habitación de hotel como del siglo dieciocho”,

“magnífico palacio de mármol”,

“extraña habitación colonial”

e incluso una muy estadounidense:

“elegante hotel de Miami Beach”…

Se le pueden atribuir tantos calificativos, porque los espectadores la han podido describir de muchas maneras y esa es una de sus virtudes, podría ser cualquier lugar, o empleando un término que ya se ha vuelto tópico, un no-lugar en el sentido que le da Marc Augé.

A veces las palabras son más concretas y definen mejor las cosas que las imágenes, este es el caso de la novela 2001: Una odisea espacial, escrita por Arthur C. Clarke en 1968, y que respecto a esta habitación escribe:

“la cápsula espacial estaba descansando sobre el pulido piso de una elegante y anónima suite de hotel, que bien podía haberse hallado en cualquier gran ciudad de la Tierra”.

Esta suite es mayor que la habitación de la película, e incluso tiene una cocina, en ella hay libros que no pueden sacarse de las estanterías, como tampoco pueden abrirse los cajones de los armarios y todas las latas que están en la nevera contienen el mismo material azul, que Bowman come con apetito, también hay un televisor que sí funciona y donde el humano ve una serie de programas de hace tres años, entre ellos descubre uno con un célebre actor que acusa con furia a una amante infiel en una suite de hotel exactamente igual a donde él está,

“así era, pues cómo había sido preparada para él aquella zona de recepción; sus huéspedes habían basado sus ideas de la vida terrestre en los programas de la televisión. Su sensación de hallarse en el plató de una película era casi literalmente verdadera”,

hay una identificación entre ficción y realidad y además dentro de una obra de ficción, que se produce en le vida real, en la que los ciudadanos desean vivir en los ámbitos que ven en las películas o en sus televisores. Clarke escribe que Bowman se acuesta y duerme y

“no siendo de más utilidad, el mobiliario de la suite volvió a disolverse en la mente del creador. Sólo la cama permanecía…”.

El espacio arquitectónico existe para cumplir una función, porque es necesario para adiestrar al ser humano, pero cuando esa función ha terminado, ya no es necesario y desaparece.

Volviendo a la película, la habitación podría ser la de cualquier serie televisiva, sus dimensiones en planta son casi las de un cuadrado y Bowman la recorre dos veces en diagonal por el centro, al principio aún con su traje espacial como si la estuviera estudiando, y la segunda en bata con más familiaridad hasta la mesa donde come y que ocupa el mismo lugar donde estaba la nave espacial en la que ha llegado hasta allí.

El cuarto está lleno de muebles no demasiado notables, sillas, bancos, mesillas, un buró, aparadores, armarios y la cama donde muere y renace el protagonista; lo mismo sucede con el cuarto de baño contiguo, que tiene unos aparatos sanitarios, accesorios y toallas corrientes y vulgares.

Bowman reconoce todo lo que le rodea y no le asombra, porque ese espacio se ha construido con la intención de confinarlo en un lugar conocido, lleno de elementos anodinos, como si fuera un turista de un hotel pretencioso en cualquier ciudad vacacional, sin embargo, como el turista, es un intruso porque todo es artificial y se ha creado para no inquietarlo.

Todo parece correcto y normal, excepto la iluminación que viene de abajo, de un pavimento luminoso, recuérdese que en la estación espacial la luz venía del techo y en la sala de conferencias de las paredes; también hay otra peculiaridad extraña, el recinto carece de puerta de entrada o de salida, sólo se puede acceder a él de una forma inmaterial, a través de unos paramentos que limitan el espacio de un modo virtual.

No se debe olvidar que el cosmonauta ha llegado a esta habitación atravesando uno de los ámbitos más abstractos y originales que han aparecido en una pantalla, el corredor lumínico y sonoro de la Puerta de las Estrellas, que a pesar de su nombre, es un espacio completamente inmaterial situado en medio del vacío interestelar.

Jorge Gorostiza, Doctor arquitecto.
Santa Cruz de Tenerife, diciembre 2012
Autor del blog Arquitectura+Cine+Ciudad

Publicado el pasado 13 de enero el periódico La Provincia, dedicó todo su suplemento Cultura, a 2001: una odisea del espacio, a raíz de los cincuenta años de su estreno, este monográfico, coordinado por Claudio Utrera, incluyó artículos de Luis MirandaAntonio WeinrichterJesús PalaciosElio QuirogaFrancisco PonceJuan Ezequiel Morales y el propio Utrera. 

[:gl]

La espectacular habitación de las secuencias finales de ´2001: una odisea del espacio´. L. O
A espectacular habitación das secuencias finais de ´2001: unha odisea do espazo´. L. O

Unha nave espacial da compañía aérea Pan Am (Pan American World Airways) atravesa a órbita terrestre, transporta só a un pasaxeiro e está a durmir, no respaldo do asento que ten diante hai unha pantalla acesa, parecida ás que teñen os avións actuais, é o Doutor Heywood Floyd e vai rumbo á Space Station V.

O que pode verse desta estación espacial, indica que é un lugar onde os humanos están de paso durante pouco tempo para ir a outros sitios, no caso do protagonista á Lúa, as súas funcións son tanto as dun aeroporto, como as dun hotel da cadea Hilton, con todas as características destes establecementos, no seu lobby hai un mostrador para o recepcionista, máquinas de venda de café e outras bebidas, así como un restaurante, o Earthlight Room, da coñecida cadea estadounidense de restaurantes durante as décadas dos sesenta e setenta Howard Johnson e cun nome inventado para a película, tendo en conta que a través das xanelas da estación pode verse unha Terra luminosa; ademais hai dous Picturephone de Bell, unhas cabinas cunha butaca e unha pantalla para comunicarse coa Terra, de feito, o Dr. Floyd entra nunha delas e fala coa súa filla, felicitándoa polos seus aniversarios.

En canto ao mobiliario do lobby, ao redor dunhas mesas baixas e circulares, hai uns asentos de cor entre rosa e magenta, que contrastan co branco brillante das súas paredes, chan e teito. Cando se estreou a película, estes mobles podíanse adquirir nas tendas, as mesas son as Tulip co seu taboleiro branco e a pata vermella, deseñadas polo arquitecto Eero Saarinen en 1956, e os asentos o modelo Djinn creado por Olivier Mourgue en 1965, cuxo nome vén da mitoloxía islámica e refírese a un xenio capaz de adoptar o aspecto dun humano ou dun animal, a pesar da súa forma innovadora, están feitas dun modo tradicional, cunha estrutura de tubos de aceiro, cuberta con escuma e sobre ela unha tea de punto; na película pódense ver a cadeira individual e o sofá de dúas prazas, pero ademais vendíanse unha otomá e un diván. O curioso é que estes asentos deixaron de fabricarse e os individuais que aínda existen véndense a un prezo aproximado de catro mil euros cada un, máis caros que outros desa época só por aparecer na película.

Toda a iluminación vén do teito, xa que todo el é unha gran luminaria, tan potente que os actores durante os ensaios tiñan que levar lentes escuras para poder soportala, e a estación ten outra peculiaridade, está continuamente virando para provocar que no seu interior haxa gravidade, evitando o baleiro do cosmos.

Mencionáronse unha serie de compañías que existían cando se rodou a película, como Bell e Pan Am, que tamén se pode ver en Blade Runner  (Ridley Scott, 1982) e Blade Runner 2049 (Denis Villeneuve, 2017), pero que desapareceran no ano 2001, con todo, outras como Hilton, Howard Johnson e Aeroflot, aínda perduran. Na fase de preprodución pedíuselle a varias empresas que imaxinasen como podería ser o futuro, entre elas as fabricantes cociñas Whirlpool, a cadea de hoteis Hilton, as plumas Parker, os reloxos Hamilton e as cámaras fotográficas Nikon e Kodak; ademais puxéronse en contacto con empresas químicas como a DuPont, aeroespacial como Honeywell e a entón avanzada de computadoras IBM, lémbrese que as siglas HAL do computador rebelde, está composta polas letras anteriores no alfabeto ás de IBM; así mesmo falouse cos grandes almacéns Macy’ s, que axudaron a crear unha escena na que o Dr. Floyd, desde a estación espacial, a través dunha videoconferencia, compráballe á súa filla, interpretada pola filla de Kubrick, unha mascota exótica, un gálago, secuencia que se rodou, pero finalmente foi descartada.

Base lunar e Discovery 1.

A base está situada no cráter Clavius, está formada por unha gran estrutura circular inacabada, parece que o seu maior parte está enterrada baixo a superficie lunar e do seu interior móstrase unha sala de conferencias cun pavimento e unhas butacas azuis, cuxa iluminación vén das súas catro paredes que son catro grandes luminarias, tamén se rodaron uns planos do que parece ser un colexio cuns nenos situados ao redor dun estanque redondo, pintando en lenzos colocados sobre caballetes, pero non se incluíron na montaxe final.

Todo o ámbito onde viven os dous astronautas da nave Discovery 1 está dentro dun mesmo espazo circular, que tamén vira para que haxa gravidade, alí están as súas camas, as tres cápsulas de hibernación onde dormen os seus compañeiros, a mesa de traballo enfrontada a varias pantallas, o dispensador da comida que podería considerarse a cociña, e o sofá onde comen cuns cubertos deseñados polo arquitecto Arne Jacobsen en 1957 e que aínda hoxe teñen un aspecto innovador. Tamén é un lugar para o lecer, xa que mentres comen ven nunhas tabletas as noticias da BBC, fan footing. toman raios UVA e un deles xoga ao xadrez con HAL, ademais propúxose que houbese unha mesa de pimpón, un piano e unha ducha, pero descartáronse ao final.

Con eles viaxa está o supercomputador HAL da serie 9000, que está en todas partes grazas aos seus “ollos” circulares e luminosas que poden observalo todo, mesmo ler os beizos dos astronautas, e cuxo cerebro está nunha curiosa dependencia vermella que é violada polo ser humano para asasinalo.

A habitación.

Segundo Kubrick, está en “outra parte da galaxia” onde instalan ao astronauta Bowman en

“un zoo humano, parecido ao ambiente dun hospital terrestre sacado das súas propias ilusións e fantasía”,

na película a habitación non parece a dun hospital, aínda que tampouco se sabe exactamente que é e, de feito, foi descrita de moitas maneiras, entre elas varias relacionadas con Francia, como

“estilo Louis XV”,

“estilo Louis XVI brillantemente-iluminado”,

“suite de hotel Louis XVI”,

“dormitorio período francés”,

“habitación decorada nun estilo Imperio modificado”,

tamén se lle aplicaron outras cualificacións máis vagas:

“habitación de hotel como do século dezaoito”,

“magnífico palacio de mármore”,

“estraña habitación colonial”

e mesmo unha moi estadounidense:

“elegante hotel de Miami Beach”…

Pódenselle atribuír tantos cualificativos, porque os espectadores puidérona describir de moitas maneiras e esa é unha das súas virtudes, podería ser calquera lugar, ou empregando un termo que xa se volveu tópico, un non-lugar no sentido que lle dá Marc Augé.

Ás veces as palabras son máis concretas e definen mellor as cousas que as imaxes, leste é o caso da novela 2001: Unha odisea espacial, escrita por Arthur C. Clarke en 1968, e que respecto desta habitación escribe:

“a cápsula espacial estaba a descansar sobre o pulido piso dunha elegante e anónima suite de hotel, que ben podía acharse en calquera gran cidade da Terra”.

Esta suite é maior que a habitación da película, e mesmo ten unha cociña, nela hai libros que non poden sacarse dos andeis, como tampouco poden abrirse os caixóns dos armarios e todas as latas que están na neveira conteñen o mesmo material azul, que Bowman come con apetito, tamén hai un televisor que si funciona e onde o humano ve unha serie de programas de fai tres anos, entre eles descobre un cun soado actor que acusa con furia a unha amante infiel nunha suite de hotel exactamente igual onde el está,

“así era, pois como fora preparada para el aquela zona de recepción; os seus hóspedes basearan as súas ideas da vida terrestre nos programas da televisión. A súa sensación de acharse no estudio dunha película era case literalmente verdadeira”,

hai unha identificación entre ficción e realidade e ademais dentro dunha obra de ficción, que se produce en lle vida real, na que os cidadáns desexan vivir nos ámbitos que ven nas películas ou nos seus televisores. Clarke escribe que Bowman déitase e dorme e

“non sendo de máis utilidade, o mobiliario da suite volveu disolverse na mente do creador. Só a cama permanecía…”.

O espazo arquitectónico existe para cumprir unha función, porque é necesario para adestrar ao ser humano, pero cando esa función terminou, xa non é necesario e desaparece.

Volvendo á película, a habitación podería ser a de calquera serie televisiva, as súas dimensións en planta son case as dun cadrado e Bowman percórrea dúas veces en diagonal polo centro, ao principio aínda co seu traxe espacial coma se estivésea estudando, e a segunda en bata con máis familiaridade ata a mesa onde come e que ocupa o mesmo lugar onde estaba a nave espacial na que chegou ata alí.

O cuarto está cheo de mobles non demasiado notables, cadeiras, bancos, mesillas, un buró, aparadores, armarios e a cama onde morre e renace o protagonista; o mesmo sucede co cuarto de baño contiguo, que ten uns aparellos sanitarios, accesorios e toallas correntes e vulgares.

Bowman recoñece todo o que lle rodea e non lle asombra, porque ese espazo construíuse coa intención de confinalo nun lugar coñecido, cheo de elementos anodinos, coma se fose un turista dun hotel pretencioso en calquera cidade vacacional, con todo, como o turista, é un intruso porque todo é artificial e creouse para non inquietalo.

Todo parece correcto e normal, excepto a iluminación que vén de abaixo, dun pavimento luminoso, lémbrese que na estación espacial a luz viña do teito e na sala de conferencias das paredes; tamén hai outra peculiaridade estraña, o recinto carece de porta de entrada ou de saída, só se pode acceder a el dunha forma inmaterial, a través duns paramentos que limitan o espazo dun modo virtual.

Non se debe esquecer que o cosmonauta chegou a esta habitación atravesando un dos ámbitos máis abstractos e orixinais que apareceron nunha pantalla, o corredor lumínico e sonoro da Porta das Estrelas, que a pesar do seu nome, é un espazo completamente inmaterial situado no medio do baleiro interestelar.

Jorge Gorostiza, Doutor arquitecto.
Santa Cruz de Tenerife, decembro 2012
Autor do blogue Arquitectura+Cine+Ciudad

Publicado o pasado 13 de xaneiro o xornal A Provincia, dedicou todo o seu suplemento Cultura, a 2001: unha odisea do espazo, por mor dos cincuenta anos da súa estrea, este monográfico, coordinado por Claudio Utrera, incluíu artigos de Luis MirandaAntonio WeinrichterJesús PalaciosElio QuirogaFrancisco PonceJuan Ezequiel Morales e o propio Utrera.

[:en]

La espectacular habitación de las secuencias finales de ´2001: una odisea del espacio´. L. O
The spectacular room of the final sequences of ‘2001: an odyssey of the space’. L. O

A spaceship of the airline Bread Am (Bread American World Airways) crosses the terrestrial orbit, transports only a passenger and is sleeping, in the support of the seat that has ahead there is a flushed screen, similar to those who have the current planes, is the Doctor Heywood Floyd and course goes to the Space Station V.

What can turns of this space station, it indicates that it is a place where the human beings are of step during a little time to go to other sites, in case of the protagonist to the Moon, his functions are so much those of an airport, as those of a hotel of the chain Hilton, with all the characteristics of these establishments, in his lobby there is a counter for the receptionist, machines of sale of coffee and other drinks, as well as a restaurant, the Earthlight Room, of the known American chain of restaurants during the decades of the sixties and seventies Howard Johnson and with a name invented for the movie, bearing in mind that across the windows of the station can a luminous Earth turns; In addition there is two Picturephone de Bell, a few cabins with an armchair and a screen the Dr. Floyd communicates with the Earth, in fact, it enters one of them and speech with his daughter, congratulating it on his birthday.

As for the furniture of the lobby, about a few low and circular tables, there are a few seats of color between rose and magenta, which they confirm with the brilliant white of his walls, soil and ceiling. When the movie had the premiere, these furniture could be acquired in the shops, the tables are the Tulip with his white board and the red leg designed by the architect Eero Saarinen in 1956, and the seats the model Djinn created by Olivier Mourgue in 1965, which name comes from the Islamic mythology and refers to a genius capable of adopting the aspect of a human being or of an animal, in spite of his innovative form, are done in a traditional way, with a structure of pipes of steel, covered with foam and on her a fabric of point; in the movie there can be seen the individual chair and the sofa of two squares, but in addition an ottoman and a divan were sold.

The whole lighting comes from the ceiling, since everything it is a great light, so powerfully that the actors during the tests had to take dark glasses to be able to support it, and the station has another peculiarity, is turning constant to provoke that in his interior there is gravity, avoiding the emptiness of the cosmos.

There have been mentioned a series of companies that existed when the movie was rolled, as Bell and Bread Am, which also it is possible to see in Blade Runner (Ridley Scott, 1982) and Blade Runner 2049 (Denis Villeneuve, 2017), but that had eliminated in the year 2001, nevertheless, others as Hilton, Howard Johnson y Aeroflot, still last. In the phase of preproduction there was asked him to several companies to imagine how it might be the future, between them the manufacturers you cook Whirlpool, the chain of hotels Hilton, the pens Parker, the clocks Hamilton and the cameras Nikon and Kodak; in addition they put in touch with chemical companies as the DuPont, aerospace as Honeywell and the at the time one advanced of computers IBM, there be remembered that the initials HAL of the rebellious computer, is composed by the previous letters in the alphabet to those of IBM; likewise one spoke with the department store Macy’s, which helped to create a scene in which the Dr. Floyd, from the space station, across a videoconference, was buying his daughter interpreted by the daughter of Kubrick, an exotic pet, a gálago, sequence that was rolled, but finally it was rejected.

Lunar base and Discovery 1.

The base is placed in the crater Clavius, is formed by a great circular unfinished structure, it seems that his most is buried under the lunar surface and of his interior a room of conferences appears with a pavement and a few blue armchairs, which lighting comes from his four walls that are four big lights, also rolled a few planes of what seems to be a college with a few children placed about a round reservoir, doing in linens placed on trestles, but they were not included in the final assembly.

The whole area where there live both astronauts of the ship Discovery through 1 is inside the same circular space, which also turns in order that beech gravity, there his beds are, three capsules of hibernation where there sleep his companions, the desk faced several screens, the dispenser of the food who might be considered to be the kitchen, and the sofa where they eat with a few cutlery designed by the architect Arne Jacobsen in 1957 and that still today have an innovative aspect. Also it is a place for the leisure, since while they eat they see in a few tablets the news of the BBC, they do jogging. Beams take GRAPE and one of them is played by it the chess with HAL, in addition he had proposed to there be a table of Ping-Pong, a piano and a shower, but they discarded ultimately.

With them he travels there is the supercomputer HAL of the series 9000, who is everywhere thanks to his circular «eyes» and luminous that can observe everything, even read the lips of the astronauts, and whose brain to be in a curious red dependence that is violated by the human being to murder it.

The room.

According to Kubrick, it is in “other one departs from the galaxy” where they install the astronaut Bowman in

“a human zoo, similar to the environment of a terrestrial hospital extracted of his own illusions and fantasy”,

in the movie the room does not look like it of a hospital, though neither there is known exactly what is and, in fact, it has been described of many ways, between different them related to France, since

“Louis XV style”,

“brilliantly illuminated Louis XVI style”,

“suite of Louis XVI hotel”,

“bedroom French period”,

“Room decorated in a style modified Empire”,

also other more vague qualifications have been applied to him:

“room of hotel as of the century eighteen”,

“magnificent palace of marble”,

“there surprises colonial room”

and even the very American one:

“elegant hotel of Miami Beach”…

They can attribute so many epithets to him, because the spectators could have described it of many ways and this it is one of his virtues, it might be any place, or using a term that already has turned topic, a non-place in the sense that Marc Augé gives him.

Sometimes the words are more concrete and define better the things than the images, this one is the case of the novel 2001: A spatial odyssey written by Arthur C. Clarke in 1968, and that with regard to this room writes:

“the spatial capsule was resting on the polished floor of an elegant and anonymous suite of hotel, which well could have been situated in any great city of the Earth”.

This suite is major that the room of the movie, and even it has a kitchen, in her there are books that cannot be extracted of the racks, and neither the booths of the cupboards can be opened and all the tins that are in the icebox contain the same blue material, which Bowman eats with appetite, also there is a television that yes works and where the human being sees a series of programs of three years ago, between them it discovers one with a famous actor who accuses furiously an unfaithful lover in a suite of exactly equal hotel to where he is,

“age like that, so how that zone of receipt had been prepared for him; his guests had based his ideas of the terrestrial life on the programs of the television. His sensation of being situated in the set of a movie was almost literally real”,

there is an identification between fiction and reality and in addition inside a work of fiction, which produces to itself in him royal life, in which the citizens want to live in the areas that they see in the movies or in his televisions. Clarke writes that Bowman goes to bed and sleeps and

“not being any more usefulness, the furniture of the suite returned to dissolve in the mind of the creator. Only the bed was remaining…”.

The architectural space exists to fulfill a function, because it is necessary to train the human being, but when this function has ended, already it is not necessary and disappears.

Returning to the movie, the room might be that of any television series, his dimensions in plant are almost those of a square and Bowman her crosses two times in diagonal for the center, initially still with his spacesuit as if he was studying it, and the second one in dressing-gown with more familiarity up to the table where he eats and that occupies the same place where the spaceship was in the one that has come even there.

The quarter is full of not too notable furniture, chairs, banks, small tables, a bureau, buffets, cupboards and the bed where the protagonist dies and is reborn; the same thing happens with the contiguous bathroom, that it has a few sanitary, incidental devices and current and vulgar towels.

Bowman recognizes everything what him makes a detour and does not amaze him, because this space has been constructed by the intention of confining it in a known place, full of bland elements, as if he was a tourist of a pretentious hotel in any vacation city, nevertheless, as the tourist, is an intruder because everything is artificial and has been created not to worry it.

Everything seems to be correct and normal, except the lighting that comes of below, of a luminous pavement, there be remembered that in the space station the light was coming from the ceiling and in the room of conferences of the walls; also there is another strange peculiarity, the enclosure lacks door of entry or exit, only it is possible to accede to him of an immaterial form, across a few paraments that limit the space of a virtual way.

It is not necessary to to forget that the cosmonaut has come to this room crossing one of the most abstract and original areas that have appeared on a screen, the light and sonorous corridor of the Star Gate, which in spite of his name, is a completely immaterial space placed in the middle of the interstellar emptiness.

Jorge Gorostiza, PhD architect.
Santa Cruz de Tenerife, december 2012
Author of the blog Arquitectura+Cine+Ciudad

It´s published last January 13 the newspaper The Province, all his supplement dedicated Culture, 2001: an odyssey of the space, immediately after fifty years of his premiere, monographic this one, coordinated by Claudio Utrera, included articles of Luis MirandaAntonio WeinrichterJesús PalaciosElio QuirogaFrancisco PonceJuan Ezequiel Morales and the own Utrera. 

[:]

Jorge Gorostiza
Jorge Gorostizahttp://cinearquitecturaciudad.blogspot.com.es/
Doctor arquitecto por la UPM, 2015. He publicado bastantes libros y muchos artículos, he impartido conferencias, he sido comisario de exposiciones y jurado en muchísmos festivales. Si quieren saber más no duden en consultar mi blog ARQUITECTURA + CINE + CIUDAD. En este blog se irán recogiendo artículos y textos dispersos por la Web, así como otros publicados y libres de derechos, que traten sobre Cine, Arquitectura y Ciudad. Así quienes estén interesados por las relaciones entre la ficción y la realidad, podrán tener más argumentos para profundizar en esas relaciones. No es un blog en el que se vayan a hacer comentarios sobre las vivencias personales de su responsable, que además a nadie interesan. Por supuesto que está abierto a cualquiera que le gusten estos temas, sirviendo como foro de debate y como lugar donde todos podamos aprender con las ideas de los demás.
ARTÍCULOS RELACIONADOS
ARTÍCULOS DEL AUTOR
0 0 votos
Article Rating
Suscribirse
Notificarme
guest
0 Comments
Los más recientes
Los más viejos Los más votados

Espónsor

Síguenos

23,683FansMe gusta
5,321SeguidoresSeguir
1,844SeguidoresSeguir
23,782SeguidoresSeguir

Promoción

También:

feedly

Columnistas destacados

Íñigo García Odiaga
87 Publicaciones0 COMENTARIOS
Antonio S. Río Vázquez
57 Publicaciones0 COMENTARIOS
José del Carmen Palacios Aguilar
54 Publicaciones0 COMENTARIOS
Aldo G. Facho Dede
50 Publicaciones0 COMENTARIOS