Pódese etiquetar a emoción; e todo o demais… | Miguel Villegas

5 (100%) 2 votes

Foto CC by Marja van Bochove
Foto CC by Marja van Bochove

Como sen querer querendo, os nosos queridos Bea e Paco (corrección política mediante a de colocar a Beatriz diante) arrincan o seu último artigo para A Cidade Vivacunha referencia cultísima, das da ETSAM castiza, a un artigo dede os ‘50.

Desde ese balancín de funambulista, no que poucos poden manobrar, saltan sen despeitearse a citar a Argann, introducindo no seu virtuosismo investigador certa referencia cruzada ao paramétrico que prefiro soslayar para non enturbar coa miña rabecha o que considero realmente potente do seu texto. Aínda no aire, aterran noutro dun autor de cuxo nomee non podo acordarme e co que terminan de construír a cimentación do discurso. Tráiome a súa frase de ligazón para usala como pilotaxe para o meu.

En todo caso, todas estas análises non representan senón aproximacións a unha realidade complexa que tratamos de entender a partir da aceptación de códigos e etiquetas que a simplifican e fana abarcable, polo menos para os arquitectos..

Beatriz Billanueva e Francisco Casas

La categorización que tan bien desgranan de los dos textos que usan como referencia es clave para entender el pensamiento moderno. Es epistemología pura. Clasificación cerrada, pautada. Estructura coherente con la función fundamental, como ellos bien dicen, de hacer abarcable la complejidad. En la modernidad la realidad se loteaba.

Se estabas nun sitio non podías estar noutro. Se es de aquí, non podes ser de alí. Ou estás connosco, ou contra nós.

Que pasa na contemporaneidad?que hai de diferente?

O cambio é básico e aínda se está asimilando.

As categorías xa non teñen sentido..

O pensamento pasa a ser informacional, os servidores xa non son lugares, son nubes. Os textos non son textos, son entradas acumuladas en bases de datos. O tempo e o espazo son simplemente coordenadas GPS e un timestamp, no informacional equivalentes e equipolentes.

Podemos ser de aquí e de alí, podemos ser altos e baixos, feos e guapos, gordos e fracos.

Xa non é O, agora é I.

As categorías xa non son caixas pechadas, son simples etiquetas que encostamos á realidade para enriquecela e facela complexa, xa non abarcable. Agora trátase de despregar, non de encerrar. De tecer redes, non de abarcar.

A dificultade? O relacional o seguinte paso evolutivo. Cando todo é equipolente, cando todo é plano, cando todo é igual,… depende de nós, e só de nós, relacionar esas micropartículas de información e facelas coñecemento, o coñecemento sabedoría, e a sabedoría felicidade.

Depende só de nós. Aí está o poder da información. Pon nas nosas mans a capacidade de rearticular a realidade para darnos conta de que Schumacker ten parte de razón, de que a Casa do Chofer é unha xoia cuxo trouxen de lunares poucos tivemos o gusto de ver en vivo, de que a verdadeira ontología da arquitectura é moito menos transcendente do que cremos…

Miguel Villegas, arquitecto
Editor en arquitextónica
Sevilla, marzo 2014

Notas:

A conta dun excelente artigo de bRijUNi arquitectos.

Arquivado en: faro, Lourdes Bueno - Miguel Villegas

Tags: , , , , , , , , , , , , ,