InicioartículosVolver antes de ir | bRijUNiVoltar antes de ir | bRijUNiGo back...

[:es]Volver antes de ir | bRijUNi[:gl]Voltar antes de ir | bRijUNi[:en]Go back before going | bRijUNi[:]

[:es]

Volver antes de ir bRijUNi

La cultura contemporánea y la vanguardia, la contravanguardia y quizá la cultura underground, la cultura pop y algunos tipos de subcultura así como cualquier movimiento anti-mainstream probablemente avanzan el devenir de los asuntos estéticos (de seguir existiendo) y de pensamiento y su propia definición lleva implícito este posicionamiento subversivo.

Es difícil señalar con claridad qué es una cosa y qué no; cuándo un medio o vehículo deja de ser minoritario y contracultural para convertirse en un medio de masas y su mayor influencia lo arranca por tanto de la escena underground para depositarlo en el mainstream aburrido totalitario predominante que inmediatamente deja de interesar.

Instalados en este descreimiento postestructuralista y con la velocidad atenazante y rigurosa que anunció Virilio, encontramos que algunas ideas y conceptos actuales han empezado su decadencia antes de alcanzar su cénit y caen en desgracia antes de haber sido exprimidos hasta sus últimas consecuencias.

Uno de ellos es el pesimismo sobre la crisis. Por un lado, se acusa de catastrofistas y agoreros a los que de ella hablan con toda su crudeza, no sólo en el ámbito general de la economía sino en el particular de la profesión de arquitecto, criticándose incluso la pérdida de aura y brillo que el colectivo sufre por culpa de ello. Por otro, se anuncian grandes oportunidades de cambio al referirse a la situación actual como una oportunidad inmejorable e insuperable de cambiar y reinventarse. Es decir, no conviene hablar de la realidad demasiado, si esta es negativa, y sí se debe apostar por un inmejorable futuro que sin duda está por llegar sólo con pensar en ello.

Otro es la sostenibilidad, quizá una de las palabras que peor suerte está corriendo y que a pesar de estar en todas las agendas, se desplaza de unas a otras agotada y sin ningún brillo, gastada antes de ser usada, denostada por las fuerzas contraculturales que han detectado el engaño de las grandes corporaciones y gobiernos que la utilizan como bandera de su ineptitud mientras por debajo deslizan las habituales e incontables miserias de siempre. Así, nos instan a ahorrar agua en el consumo diario y personal sin avisarnos de que nuestro ahorro es insignificante frente al gasto de la industria o nos empujan a sustituir las bombillas incandescentes de nuestras viviendas por lámparas de bajo consumo cuyo coste han disparado los lobbys fabricantes que han apoyado las campañas de concienciación que paralelamente nos brindaban la oportunidad de, por poco dinero, ser ecológicos. La sostenibilidad ha muerto antes de que se obrara un cambio y yace en una cárcel de paneles solares y verde.

Por último, nos gustaría hablar de la colectividad. Hace poco teníamos noticias de un enorme concurso en Taiwan ganado por un casi igualmente grande equipo de arquitectos españoles, todo un ejemplo de organización y empeño certero para conseguir un objetivo imposible a priori. En seguida, junto a unas cuántas felicitaciones, se alzaron voces críticas y risotadas que despreciaban el carácter colectivo del trabajo realizado e insistían en la verdadera autoría parcial (de los arquitectos firmantes) que, en opinión de los siempre anónimos comentaristas, había utilizado ingenuamente al resto de participantes en el proyecto en el que que aparecían como colaboradores, ya sea porque aún no son arquitectos o porque en realidad el equipo se había formado a partir de una idea liderada por unos pocos y no por el colectivo unánimemente.

De nuevo la destrucción de una idea posible antes de que ésta se materialice o desarrolle en su totalidad. El descreimiento y la apoteosis de la indiferencia y el desprecio. A pesar de ello queda aquel que sale de su escondrijo, deja el anonimato, suma, pasa a la acción, habla, escucha, asiste y participa, amplía su propio círculo del nosotros y asume una posición crítica, quizá débil, pero comprometida con la ilusión y la esperanza de un mundo mejor en el que es necesario hablar de crisis, sostenibilidad y colectivo.

bRijUNi architects (Beatriz Villanueva y Francisco Javier Casas Cobo).
Riyadh (Arabia Saudí), Octubre 2019

Artículo publicado originalmente en La Ciudad Viva en febrero 2011.

 [:gl]

Volver antes de ir bRijUNi

A cultura contemporánea e a vangarda, a contravanguardia e quizá a cultura underground, a cultura pop e algúns tipos de subcultura así como calquera movemento anti-mainstream probablemente avanzan o devir dos asuntos estéticos (de seguir existindo) e de pensamento e a súa propia definición leva implícito este posicionamento subversivo.

É difícil sinalar con claridade que é unha cousa e que non; cando un medio ou vehículo deixa de ser minoritario e contracultural para converterse nun medio de masas e o seu maior influencia arríncao por tanto da escena underground para depositalo no mainstream aburrido totalitario predominante que inmediatamente deixa de interesar.

Instalados neste descreimiento postestructuralista e coa velocidade atenazante e rigorosa que anunciou Virilio, atopamos que algunhas ideas e conceptos actuais empezaron a súa decadencia antes de alcanzar a súa cénit e caen en desgraza antes de ser espremidos ata as súas últimas consecuencias.

Un deles é o pesimismo sobre a crise. Por unha banda, acúsase de catastrofistas e agoreiros aos que dela falan con toda a súa crueza, non só no ámbito xeral da economía senón no particular da profesión de arquitecto, criticándose incluso a perda de aura e brillo que o colectivo sofre por culpa diso. Por outro, anúncianse grandes oportunidades de cambio ao referirse á situación actual como unha oportunidade inmellorable e insuperable de cambiar e reinventarse. É dicir, non convén falar da realidade demasiado, se esta é negativa, e si se debe apostar por un inmellorable futuro que sen dúbida está por chegar só con pensar niso.

Outro é a sustentabilidade, quizá una das palabras que peor sorte está a correr e que a pesar de estar en todas as axendas, desprázase dunhas a outras esgotada e sen ningún brillo, gastada antes de ser usada, deostada polas forzas contraculturales que detectaron o engano das grandes corporacións e gobernos que a utilizan como bandeira da súa ineptitude mentres por baixo deslizan as habituais e incontables miserias de sempre. Así, ínstannos a aforrar auga no consumo diario e persoal sen avisarnos de que o noso aforro é insignificante fronte ao gasto da industria ou nos empuxan a substituír as lámpadas incandescentes das nosas vivendas por lámpadas de baixo consumo cuxo custo dispararon os lobbys fabricantes que apoiaron as campañas de concienciación que paralelamente nos brindaban a oportunidade de, por pouco diñeiro, ser ecolóxicos. A sustentabilidade morreu antes de que se obrase un cambio e xace nun cárcere de paneis solares e verde.

Por último, gustaríanos falar da colectividade. Hai pouco tiñamos noticias dun enorme concurso en Taiwan gañado por un case igualmente grande equipo de arquitectos españois, todo un exemplo de organización e empeño certeiro para conseguir un obxectivo imposible a priori. Deseguido, xunto a unhas cantas felicitacións, alzáronse voces críticas e risotadas que desprezaban o carácter colectivo do traballo realizado e insistían na verdadeira autoría parcial (dos arquitectos asinantes) que, en opinión dos sempre anónimos comentaristas, utilizara inxenuamente ao resto de participantes no proxecto no que que aparecían como colaboradores, xa sexa porque aínda non son arquitectos ou porque en realidade o equipo formouse a partir dunha idea liderada por uns poucos e non polo colectivo unanimemente.

De novo a destrución dunha idea posible antes de que esta materialícese ou desenvolva na súa totalidade. O descreimiento e a apoteose da indiferenza e o desprezo. A pesar diso queda aquel que sae do seu agocho, deixa o anonimato, suma, pasa á acción, fala, escoita, asiste e participa, amplía o seu propio círculo do nós e asume unha posición crítica, quizá débil, pero comprometida coa ilusión e a esperanza dun mundo mellor no que é necesario falar de crise, sustentabilidade e colectivo.

bRijUNi architects (Beatriz Villanueva e Francisco Javier Casas Cobo).
Riyadh (Arabia Saudí), Outubro 2019

Artigo publicado orixinalmente na Cidade Viva en febreiro 2011.

 [:en]

Volver antes de ir bRijUNi

Contemporary and avant-garde culture, countervanguardia and perhaps underground culture, pop culture and some types of subculture as well as any anti-mainstream movement are likely to advance the evolution of aesthetic (if still existing) and thought issues and their own definition It implies this subversive positioning.

It is difficult to clearly state what a thing is and what is not; when a medium or vehicle ceases to be a minority and countercultural to become a mass medium and its greatest influence therefore starts it from the underground scene to deposit it in the mainstream boring mainstream that immediately ceases to interest.

Installed in this post-structural disbelief and with the gripping and rigorous speed that Virilio announced, we find that some current ideas and concepts have begun their decline before reaching their zenith and fall out of favor before they have been squeezed to their ultimate consequences.

One of them is pessimism about the crisis. On the one hand, those who speak of it with all their harshness are accused of catastrophists and agorers, not only in the general scope of the economy but also in the particular of the architect’s profession, criticizing even the loss of aura and brightness that the collective suffers because of it. On the other, great opportunities for change are announced when referring to the current situation as an unbeatable and insurmountable opportunity to change and reinvent itself. That is, it is not convenient to talk about reality too much, if it is negative, and you should bet on an unbeatable future that is undoubtedly to come just by thinking about it.

Another is the sustainability, perhaps one of the words that worse luck is running and that in spite of being in all the agendas, it moves from one to another exhausted and without any brightness, worn before being used, reviled by the countercultural forces that They have detected the deceit of the large corporations and governments that use it as a flag of their ineptitude while below them slide the usual and countless miseries of always. Thus, they urge us to save water in daily and personal consumption without notifying us that our savings are insignificant compared to the expense of the industry or they push us to replace the incandescent bulbs of our homes with low-consumption lamps whose cost has triggered the manufacturer lobbys who have supported awareness campaigns that in parallel gave us the opportunity to, for a little money, be ecological. Sustainability has died before a change was made and lies in a prison of solar and green panels.

Finally, we would like to talk about the community. Recently we had news of a huge competition in Taiwan won by an almost equally large team of Spanish architects, a great example of organization and determined commitment to achieve an impossible goal a priori. Next, along with a few congratulations, critical and laughter voices were raised that despised the collective nature of the work done and insisted on the true partial authorship (of the signatory architects) that, in the opinion of the always anonymous commentators, had naively used the other participants in the project in which they appeared as collaborators, either because they are not yet architects or because in reality the team had been formed from an idea led by a few and not by the collective unanimously.

Again the destruction of a possible idea before it materializes or develops in its entirety. The disbelief and apotheosis of indifference and contempt. In spite of this, he is left who leaves his hiding place, leaves anonymity, adds, takes action, speaks, listens, attends and participates, expands his own circle of us and assumes a critical position, perhaps weak, but committed to the hope and hope for a better world in which it is necessary to talk about crisis, sustainability and collective.

bRijUNi architects (Beatriz Villanueva and Francisco Javier Casas Cobo).
Riyadh (Arabia Saudí), October 2019

Article originally published in The Living City in February 2011.

 [:]

bRijUNi arquitectos
bRijUNi arquitectoshttps://www.brijuni.studio/
Beatriz Villanueva es Doctora arquitecta en Proyectos arquitectónicos avanzados, Máster en Arquitectura, Master en Proyectos Arquitectónicos Avanzados por la Escuela Técnica Superior de Arquitectura de Madrid y Máster en Gestión de Espacios Virtuales por la Fundación Camuñas, Escuela de Arquitectura del C.E.U., Madrid. Francisco J. Casas es Doctor Arquitecto en Comunicación Arquitectónica (ETSA Madrid), Máster en Análisis, Teoría e Historia de la Arquitectura (ETSA Madrid) y profesor en el College of Engineering de Alfailsal University en Riad (Arabia Saudí). Fueron Embajadores de la IV Bienal Arquia Próxima y Comisarios de “Menáge a Trois”, “F. A. Q.”, “Portfolio Speed Dating” y “Tres (2013) y Cuatro (2014-15) sesiones Al Borde de la Crítica” y de la exposición "Couples & Co.: 22 Mirror Stories of Spanish Architecture" en Berlín (2015), Hamburgo (2016) y Sevilla (2016). Han sido profesores en IED Madrid, MADinU Salamanca, Universidad Europea de Madrid, UCJC, ETSA Zaragoza USJ y Summer School AA (Londres). Viven en Riad (Arabia Saudí) desde agosto de 2014 y son profesores en Prince Sultan University y Alfaisal University respectivamente. Beatriz Villanueva es Arquitecta, Master en Gestión de Espacios Virtuales, Master en Proyectos Arquitectónicos Avanzados y PhD (ABD) con su tesis “Arquitectura y Compromiso. Actualización y revisión crítica de los manifiestos de arquitectura”, dentro del grupo ARKRIT de teoría y crítica (ETSAM). Francisco J. Casas es Arquitecto, Master en Análisis, Teoría e Historia de la Arquitectura y PhD (ABD) con su tesis “Fundamentos Historiográficos, Teóricos y Críticos de los años 50” dentro del Departamento de Composición Arquitectónica (ETSAM). Fueron Embajadores de la IV Bienal Arquia Próxima y Comisarios de “Menáge a Trois”, “F. A. Q.”, “Portfolio Speed Dating” y “Tres (2013) y Cuatro (2014-15) sesiones Al Borde de la Crítica” y de la exposición "Couples & Co.: 22 Mirror Stories of Spanish Architecture" en Berlín (2015), Hamburgo (2016) y Sevilla (2016). Han sido profesores en IED Madrid, MADinU Salamanca, Universidad Europea de Madrid, UCJC, ETSA Zaragoza USJ y Summer School AA (Londres). Viven en Riad (Arabia Saudí) desde agosto de 2014 y son profesores en Prince Sultan University y Alfaisal University respectivamente.
ARTÍCULOS RELACIONADOS
ARTÍCULOS DEL AUTOR
0 0 votos
Article Rating
Suscribirse
Notificarme
guest
0 Comments
Los más recientes
Los más viejos Los más votados

Espónsor

Síguenos

23,683FansMe gusta
5,321SeguidoresSeguir
1,844SeguidoresSeguir
23,782SeguidoresSeguir

Promoción

También:

feedly

Columnistas destacados

Íñigo García Odiaga
87 Publicaciones0 COMENTARIOS
Antonio S. Río Vázquez
57 Publicaciones0 COMENTARIOS
José del Carmen Palacios Aguilar
54 Publicaciones0 COMENTARIOS
Aldo G. Facho Dede
50 Publicaciones0 COMENTARIOS