InicioartículosLa choricera de Segovia | José Ramón Hernández CorreaA choriceira de Segovia...

[:es]La choricera de Segovia | José Ramón Hernández Correa[:gl]A choriceira de Segovia | arquitectamoslocos?[:en]Sausage Factory in Segovia | arquitectamoslocos?[:]

[:es]

La choricera de Segovia | José Ramón Hernández Correa
Fábrica de Embutidos Postigo, El Acueducto

Hace poco dediqué una entrada de este espacio a Curro Inza, y apenas mencioné su obra maestra. Lo hice voluntariamente para poder dedicarle una entrada a ella sola, que se la merece. Se trata de la Fábrica de Embutidos Postigo, El Acueducto, Campofrío… Ha tenido muchos nombres, según han ido vendiéndose o absorbiéndose las empresas cárnicas que la explotaban, pero en Segovia todo el mundo la ha conocido siempre como «La Choricera», y así prefiero llamarla yo aquí.

Tras problemas económicos cada vez más serios, fue cerrada finalmente en 2009. Por otra parte, leo que se la pretende proteger y honrar como merece. No sé en qué situación se hallará ahora mismo. Ojalá, incluso con esta horrible crisis que padecemos, sea capaz de resurgir.

El proyecto es de 1963. Lo hicieron Inza y Heliodoro Dols, arquitecto a quien, confieso, no conocía, y cuyo enlace apresurado acabo de poner. (Prometo estudiar sus obras con atención). Al parecer, en la dirección de la obra no estuvo Dols. La obra se terminó en 1966.

fabrica-de-embutidos-postigoinza-dolls-cubierta
Fábrica de Embutidos Postigo, El Acueducto

Está a la entrada de Segovia, a la izquierda viniendo desde San Rafael. Lo conté la otra vez, pero lo repito. Yo nunca había oído hablar de Curro Inza, y fue en un documental de RTVE (los famosos documentales de la 2) donde vi la cubierta ondulada, exagerada, disparatada del edificio y pensé que había visto pocos más feos en mi vida, pero no podía cambiar de canal ni apartar la vista de todo aquello. Era fascinante.

fabrica-de-embutidos-postigoinza-dolls-garita
Garita de accceso a la Fábrica de Embutidos Postigo, El Acueducto

La garita del vigilante de la entrada, el vestíbulo, la escalera… Todo tan desproporcionado, tan cabezón, tan fuerte, tan tremendo. Ese raro gusto expresionista, qué sé yo: expresionista castellano, orgánico-brutalista. Lo que queráis. Como una imagen de ciencia ficción dura y terrible. Seca, desasosegadora, árida.

Inza y Dols son absolutamente funcionalistas en sus explicaciones de por qué hicieron las cosas así. O sea, escudan su expresionismo diciendo que no es (solo) un capricho, sino que todo responde a un programa (muy complejo) y a una utilidad.

fabrica-de-embutidos-postigoinza-dolls-o2
Interior de la Fábrica de Embutidos Postigo, El Acueducto

Es cierto, pero ese programa y esas funciones no exigían obligatoriamente esas formas, en absoluto, sino que estas eran unas de tantas (de tantísimas) que podían servir. El caso, en resumen, es que sirven perfectamente, y que cuando un arquitecto responde correctamente a las solicitaciones funcionales hay que dejarle que se dé una alegría. Se la ha ganado.

(Toda la arquitectura, sea del estilo que sea y tenga los principios formales que tenga, tiene que resolver las funciones, y esta obra las resuelve. Así que misión cumplida. De hecho, los problemas que han desembocado en su cierre no han tenido nada que ver con su funcionamiento como edificación e instalación, que durante más de cuarenta años ha dado cumplida respuesta a lo que se le pidió. Fue ampliada una década después, pero la obra original siguió funcionando perfectamente).

fabrica-de-embutidos-postigoinza-dolls-o3
Interior de la Fábrica de Embutidos Postigo, El Acueducto

Por ejemplo, la torre de seis plantas es el secadero de embutidos. Está orientada a los vientos dominantes y cumple todo lo que tenía que cumplir. ¿Pero tenía que ser así?

También los cuerpos girados responden a que uno, como decimos, se orienta con los vientos, otro con la luz, y así los arquitectos nos vuelven a insistir en que nada es caprichoso (cuando, por otra parte, todo lo es).

fabrica-de-embutidos-postigoinza-dollsla-torre
Torre de la Fábrica de Embutidos Postigo, El Acueducto

Otro ejemplo de justificación funcional: Por razones de trabajo, salvo la torre de secado-curado y las oficinas, toda la fábrica es de una sola planta, muy extensa. Por higiene, el techo de esa enorme planta ha de ser horizontal, liso y continuo (para limpiarlo con facilidad). Pero, debido a la extensión de la cubierta y a las grandes diferencias de temperatura en Segovia, debe haber algo encima de ese forjado que lo proteja, que haga una cámara. Por lo tanto, se hace una cubierta que aisle el forjado, lo proteja y lo ventile. ¿Pero también tiene que ser ese oleaje cerámico facetado y completamente irregular?

fabrica-de-embutidos-postigoinza-dolls-croquis
Croquis de la Fábrica de Embutidos Postigo, El Acueducto

Por supuesto, para iluminar la nave de fabricación con esa cubierta no queda más remedio que colocar unos altos lucernarios, etc. Todo parece venir obligado. Los arquitectos parecen limitarse a resolver humildemente un mero problema técnico.

Y, sin embargo, nada de ese edificio es humilde ni anodino, ni pasa desapercibido.

fabrica-de-embutidos-postigoinza-dolls-oficinas
Oficinas de la Fábrica de Embutidos Postigo, El Acueducto

Me resulta muy curioso que el cuerpo de oficinas haya sido diseñado como tan descuidadamente, tan soso, como (ya digo) si a los arquitectos no les importara su forma.

Parece (lo digo en serio) que han soltado las ventanas a voleo, sin gracia, que han hecho el volumen más tonto que les ha salido, y a correr. Como si el encargo lo hubieran resuelto con descuido. Pero no es así. Por el contrario, veamos el amor y la dedicación con que Inza diseña un sillón para los despachos (trabajo que no es propio de este tipo de encargos).

fabrica-de-embutidos-postigoinza-dolls-diseno-silla
Croquis de la sillas de la Fábrica de Embutidos Postigo, El Acueducto

Y, sobre todo, el mural que pinta en el vestíbulo.

fabrica-de-embutidos-postigoinza-dolls-mural
Mural de la Fábrica de Embutidos Postigo, El Acueducto

Es decir: Es una obra con una alta implicación de los arquitectos. Una obra entusiástica. Por lo tanto, pensemos otra cosa del cuerpo de oficinas: lo que queramos menos que está hecho con desidia. Pensemos que esa es su fuerza expresiva (que no termino de ver) dentro de una obra tan compleja a veces necesita pararse, contradecirse, respirar.

Es una obra rara, que nos viene muy bien a los que nos pasamos el día con la «belleza» en la boca.

¡Qué leches belleza! ¡Arquitectura!

fabrica-de-embutidos-postigoinza-dolls-aerea
Aérea de la Fábrica de Embutidos Postigo, El Acueducto

José Ramón Hernández Correa
Doctor Arquitecto y autor de Arquitectamos locos?
Toledo · octubre 2012

[:gl]

fabrica-de-embutidos-postigoinza-dolls-o1

Hai pouco dediquei unha entrada deste blog a Curro Inza, e apenas mencionei a súa obra mestra. Fíxeno voluntariamente para poder dedicarlle unha entrada a ela soa, que lla merece. Trátase da Fábrica de Embutidos Postigo, O Acueducto, Campofrío… Ha ter moitos nomes, segundo han ir vendéndose ou absorbéndose as empresas cárnicas que a explotaban, pero en Segovia todo o mundo coñeceuna sempre como «A Choriceira», e así prefiro chamala eu aquí.

Tras problemas económicos cada vez máis serios, foi pechada finalmente en 2009. Por outra banda, leo que lla pretende protexer e honrar como merece. Non sei en que situación acharase agora mesmo. Oxalá, ata con esta horrible crise que padecemos, sexa capaz de rexurdir.

O proxecto é de 1963. Fixérono Inza e Heliodoro Dols, arquitecto a quen, confeso, non coñecía, e cuxo enlace apresurado acabo de poñer. (Prometo estudar as súas obras con atención). Ao parecer, na dirección da obra non estivo Dols. A obra terminouse en 1966.

fabrica-de-embutidos-postigoinza-dolls-cubierta

Está á entrada de Segovia, á esquerda vindo desde San Rafael. Conteino a outra vez, pero repítoo. Eu nunca oíra falar de Curro Inza, e foi nun documental da RTVE (os famosos documentales da 2) onde vin a cuberta ondulada, esaxerada, dispartada do edificio e pensei que vira poucos máis feos na miña vida, pero non podía cambiar de canle nin apartar a vista de todo aquilo. Era fascinante.

fabrica-de-embutidos-postigoinza-dolls-garita

A garita do vixiante da entrada, o vestíbulo, a escaleira… Todo tan desproporcionado, tan cabezón, tan forte, tan tremendo. Ese raro gusto expresionista, que se eu: expresionista castelán, orgánico-brutalista. O que queirades. Como unha imaxe de ciencia ficción dura e terrible. Seca, desasosegadora, árida.

Inza e Dols son absolutamente funcionalistas nas súas explicacións de por que fixeron as cousas así. Ou sexa, escudan o seu expresionismo dicindo que non é (só) un capricho, senón que todo responde a un programa (moi complexo) e a unha utilidade.

fabrica-de-embutidos-postigoinza-dolls-o2

É certo, pero ese programa e esas funcións non esixían obrigatoriamente esas formas, en absoluto, senón que estas eran unhas de tantas (de tantísimas) que podían servir. O caso, en resumo, é que serven perfectamente, e que cando un arquitecto responde correctamente ás solicitaciones funcionais hai que deixarlle que se dea unha alegría. Gañoulla.

(Toda a arquitectura, sexa do estilo que sexa e teña os principios formais que teña, ten que resolver as funcións, e esta obra resólveas. Así que misión cumprida. De feito, os problemas que desembocaron no seu peche non tiveron nada que ver co seu funcionamento como edificación e instalación, que durante máis de corenta anos deu cumprida resposta ao que se lle pediu. Foi ampliada unha década despois, pero a obra orixinal seguiu funcionando perfectamente).

fabrica-de-embutidos-postigoinza-dolls-o3

Por exemplo, a torre de seis plantas é o secadero de embutidos. Está orientada aos ventos dominantes e cumpre todo o que tiña que cumprir. Pero tiña que ser así?

Tamén os corpos virados responden a que un, como dicimos, oriéntase cos ventos, outro coa luz, e así os arquitectos volven insistir en que nada é caprichoso (cando, por outra banda, todo o é).

fabrica-de-embutidos-postigoinza-dollsla-torre

Outro exemplo de xustificación funcional: Por razóns de traballo, salvo a torre de secado-curado e as oficinas, toda a fábrica é dunha soa planta, moi extensa. Por hixiene, o teito desa enorme planta ha de ser horizontal, liso e continuo (para limpalo con facilidade). Pero, debido á extensión da cuberta e ás grandes diferenzas de temperatura en Segovia, debe haber algo encima dese forxado que o protexa, que faga unha cámara. Por tanto, faise unha cuberta que aisle o forxado, protéxao e o ventile. Pero tamén ten que ser esa ondada cerámico facetado e completamente irregular?

fabrica-de-embutidos-postigoinza-dolls-croquis

Por suposto, para iluminar a nave de fabricación con esa cuberta non queda máis remedio que colocar uns altos lucernarios, etc. Todo parece vir obrigado. Os arquitectos parecen limitarse a resolver humildemente un mero problema técnico.

E, con todo, nada dese edificio é humilde nin anodino, nin pasa desapercibido.

fabrica-de-embutidos-postigoinza-dolls-oficinas

Resúltame moi curioso que o corpo de oficinas fose deseñado como tan descuidadamente, tan eslamiado, como (xa digo) se aos arquitectos non lles importase a súa forma.

Parece (dígoo en serio) que soltaron as xanelas para bato, sen graza, que fixeron o volume máis parvo que lles saíu, e a correr. Coma se o encargo resolvérono con descoido. Pero non é así. Pola contra, vexamos o amor e a dedicación con que Inza deseña unha cadeira de brazos para os despachos (traballo que non é propio deste tipo de encargos).

fabrica-de-embutidos-postigoinza-dolls-diseno-silla

E, sobre todo, o mural que pinta no vestíbulo.

fabrica-de-embutidos-postigoinza-dolls-mural

É dicir: É unha obra cunha alta implicación dos arquitectos. Unha obra entusiástica. Por tanto, pensemos outra cousa do corpo de oficinas: o que queiramos menos que está feito con desidia. Pensemos que esa é a súa forza expresiva (que non termino de ver) dentro dunha obra tan complexa ás veces necesita pararse, contradicirse, respirar.

É unha obra rara, que nos vén moi ben aos que nos pasamos o día coa «beleza» na boca.

Que leites beleza! Arquitectura!

fabrica-de-embutidos-postigoinza-dolls-aerea

José Ramón Hernández Correa
Doutor Arquitecto e autor de Arquitectamos locos?
Toledo · outubro 2012

>[:en]

fabrica-de-embutidos-postigoinza-dolls-o1

It does little I dedicated an entry of this blog to Curro Inza, and scarcely I mentioned his masterpiece. I did it voluntarily to be able to dedicate an entry to alone her, which deserves it. Campofrío treats itself about the Sausages Factory Postigo, El Acueducto, Campofrío… It has had many names, as they have gone selling or there being absorbed the meat companies that were exploiting it, but in Segovia the whole world has known her always as «La Choricera», and this way I prefer being calling it I here.

After economic problems increasingly serious, it was closed finally in 2009. On the other hand, I read that one tries to protect and to honor her since to deserve. Do not be in what situation it will be situated just now. Ojalá, even with this horrible crisis that we suffer, is capable of re-arising.

The project is of 1963. They made it Inza and Heliodoro Dols,, architect whom, I confess, did not know, and whose hurried link I have just put. (I promise to study his works with attention). Apparently, in the direction of the work Dols was not. The work finished in 1966.

 

fabrica-de-embutidos-postigoinza-dolls-cubierta

It is at the entry of Segovia, to the left side coming from San Rafael. I it counted again, but I repeat it. I had never heard speaking about Job Inza, and it was in a RTVE documentary (the famous documentaries of 2) where I saw the wavy, exagerate cover, dispartada of the building and thought that it had seen few ones uglier in my life, but it could neither change channel nor separate the sight of all that. It was fascinating.

fabrica-de-embutidos-postigoinza-dolls-garita

The booth of the watchman of the entry, the foyer, the stairs… Quite so disproportionate, so pigheaded one, so loudly, so tremendous. This rare taste expressionist, what be I: Castilian, organic expressionist – brutalista. What queráis. As an image of science hard and terrible fiction. It dries, desasosegadora, arid.

Inza and Dols are absolutely funcionalistas in his explanations of why they did the things like that. Or, they shield his expressionism saying that a caprice is not (alone), but everything answers to a program (very complex) and to a usefulness.

fabrica-de-embutidos-postigoinza-dolls-o2

It is true, but this program and these functions were not demanding necessarily these forms, by no means, but these were some of so many people (of tantísimas) that they could serve. The case, in short, is that they serve perfectly, and that when an architect answers correctly to the functional solicitations it is necessary to allow him that should be made happy. She has been gained.

( The whole architecture, be of the style that is and has the formal beginning that it has, it has to solve the functions, and this work solves them. So fulfilled mission. In fact, the problems that have ended in his closing have not had anything to see with his functioning as building and installation, which during more than forty years has given fulfilled response to what it was asked him. It was extended a decade later, but the original work continued working perfectly).

fabrica-de-embutidos-postigoinza-dolls-o3

For example, the tower of six plants is the dry of sausages. It is orientated to the dominant winds and fulfills everything what had to expire. But had it to be like that?

Also the turned bodies answer to which one, as we say, it is orientated by the winds, other one by the light, and this way the architects turn us to insisting that nothing is capricious (when, on the other hand, everything it is).

fabrica-de-embutidos-postigoinza-dollsla-torre

Another example of functional justification: For reasons of work, except the tower of dried treated and the offices, the whole factory is of an alone plant, very extensive. For hygiene, the ceiling of this enormous plant has to be horizontal, smooth and constant (to clean it with facility). But, due to the extension of the cover and the big differences of temperature in Segovia, there must be something on this wrought one that protects it, that does a chamber. Therefore, there is done a cover that aisle the wrought one, it protects and ventilates it. But also has it to be this ceramic surge facetado and completely irregularly?

fabrica-de-embutidos-postigoinza-dolls-croquis

Certainly, to illuminate the ship of manufacture with this cover remedy does not stay any more that to place a few high places lucernarios, etc. Everything seems to come forced. The architects seem to limit to solving humbly a mere technical problem.

And, nevertheless, nothing of this building is neither humble or bland, nor goes unnoticed.

fabrica-de-embutidos-postigoinza-dolls-oficinas

It turns out to me very curious that the office body has been designed like so carelessly, so tastelessly, since (already I say) if it should not import his form to the architects.

It seems (I say it seriously) that they have given up the windows to I volley, without grace, which they have done the silliest volume that has gone out for them, and to running. As if the order they had solved it sloppily. But it is not like that. On the contrary, let’s see the love and the dedication with which Inza designs an armchair for the offices (work that is not own of this type of orders).

fabrica-de-embutidos-postigoinza-dolls-diseno-silla

And, especially, the mural that does in the foyer.

fabrica-de-embutidos-postigoinza-dolls-mural

It is to say: It is a work with a high implication of the architects. An enthusiastic work. Therefore, let’s think another thing of the office body: what let’s let’s want less that it is done by laziness. Let’s think that this it is his expressive force (that I do not stop seeing) inside such a complex work sometimes it needs to stop, to be contradicted, to breathe.

It is a rare work, which us comes very well to those that we spend to ourselves the day with the «beauty» in the mouth.

Shrieks beauty! Architecture!

fabrica-de-embutidos-postigoinza-dolls-aerea

José Ramón Hernández Correa
PhD Architect and author of Arquitectamos locos?
Toledo · october 2012

[:]

José Ramón Hernández Correa
José Ramón Hernández Correahttp://arquitectamoslocos.blogspot.com.es/
Nací en 1960. Arquitecto por la ETSAM, 1985. Doctor Arquitecto por la Universidad Politécnica de Madrid, 1992. Soy, en el buen sentido de la palabra, bueno. Ahora estoy algo cansado, pero sigo atento y curioso. Arquitecto, bloguero, saxofonero, escritor... pero todo mal.
ARTÍCULOS RELACIONADOS
ARTÍCULOS DEL AUTOR

3 COMENTARIOS

0 0 votos
Article Rating
Suscribirse
Notificarme
guest
3 Comments
Los más recientes
Los más viejos Los más votados
Mariano herrero seoane
Mariano herrero seoane
1 year ago

Muy buenos artículos

Jose Rivero Serrano
Jose Rivero Serrano
9 years ago

Dóls fue Premio Nacional de Arquitectura de 1965, junto al pintor/escultor Antonio López por la fuente de Pedraza.

Dario Nuñez
Dario Nuñez
9 years ago

Excelente artículo José Ramón.

Curro Inza tiene dos proyectos aquí en Segovia, el primero, la choricera en el que se comenta que hasta dormía allí. Y el otro, fue construido, pasados ya 10 años del anterior, acaba de ser incluido en DOCOMOMO. Invito a un artículo sobre este último, la antigua residencia de estudiantes y hoy Centro de Salud Antonio Machado.

comment image

Un poco paradójico, pero los años 60-70 fue una época dorada de la arquitectura contemporánea en Segovia, que todavía hoy ha sido imposible superar.

Espónsor

Síguenos

23,683FansMe gusta
5,321SeguidoresSeguir
1,844SeguidoresSeguir
23,782SeguidoresSeguir

Promoción

También:

feedly

Columnistas destacados

Íñigo García Odiaga
87 Publicaciones0 COMENTARIOS
Antonio S. Río Vázquez
57 Publicaciones0 COMENTARIOS
José del Carmen Palacios Aguilar
54 Publicaciones0 COMENTARIOS
Aldo G. Facho Dede
50 Publicaciones0 COMENTARIOS