InicioartículosBreves notas sobre la galería Trinta de Pablo Tomé arquitecto | Luis...

[:es]Breves notas sobre la galería Trinta de Pablo Tomé arquitecto | Luis Gil Pita [:gl]Breves notas sobre a galería Trinta de Pablo Tomé arquitecto | Luis Gil Pita [:en]Brief notes on the Trinta gallery by Pablo Tomé architect | Luis Gil Pita [:]

[:es]

Imagen parcial de la galería Trinta en Virxe da Cerca, Santiago de Compostela. Pablo Tomé. Arquitecto

Vamos a relatar, en unas pocas palabras, tan breves que casi no usamos más que las propias pedidas a su arquitecto, Pablo Tomé, la calidad y la experiencia arquitectónica de la obra de la galería de arte contemporáneo Trinta en rúa Virxe da Cerca 24, Santiago de Compostela.

Nosotros sólo queremos referir con unas breves notas la actitud del autor de la obra, un arquitecto de clara vocación silenciosa, que decidió hace muchos años no querer ser visto. Contradecimos, en este planteamiento de hacer público con palabras el valor de su trabajo, la actitud  de Tomé de no querer ser y aparecer, y lo hacemos porque desde hace bastante tiempo le seguimos a él (y a unos pocos más) para reconocer que esa forma de actuar es en parte el argumento que nos impulsa a seguir haciendo arquitectura a diario.

Pablo Tomé es sin duda, podríamos decir, uno de los Bartlebys más importantes del panorama arquitectónico gallego, pues hace ya casi veinte años, decidió trabajar veladamente en docenas de proyectos de rehabilitación y adecuación de la ciudad de Santiago de Compostela, desde la oficina técnica del Consorcio de la Ciudad Histórica, sin dejar rastro… Esa manera de no querer estar, esa actitud de lo velado, se produjo siempre sin tener por objetivo buscar refugio en la tranquilidad del no ser visto, sino por el contrario, arriesgando y luchando por lo casi invisible en proyectos de apariencia menor para la recuperación de espacios comerciales de cota cero y de clara vinculación semipública.

Paradoja Chestertoniana la de Pablo Tomé, que al mismo tiempo que su pudor y modestia le impiden preocuparse por su proyección personal, no ceja un instante en la continua demanda de la importancia de los demás, que son la ciudadanía, los propietarios de estas arquitecturas y los visitantes diarios de estos espacios. Siempre le ha obsesionado, sólo hay que repasar sus cuadernos de dibujo expuestos en innumerables ocasiones, sus videos y exposiciones sobre la ciudad, la naturaleza de lo que sucedía con y en esos comercios, restaurantes, talleres artesanales y galerías en los que la conexión entre la cota cero de los edificios y el espacio público inmediato era el “lugar” de la otra gente, los ciudadanos, que no eran él. Una preocupación por estos espacios semipúblicos que tiene la mirada afilada de un Lars Arrhenius para traer y transparentar a lo público la importancia del interior del espacio encerrado de la calle que son los locales comerciales de la ciudad, unos ojos que atraviesan las paredes de la fachada para conseguir el mismo respeto por la arquitectura en el interior de esos lugares que por la inmediata escena urbana de una ciudad patrimonio de la humanidad.

Detalle de la galería Trinta en Virxe da Cerca, Santiago de Compostela. Pablo Tomé. Arquitecto

De su obra de 1999 para la Galería Trinta, como decíamos, no hay que relatar mucho más que lo que él cuenta en su sucinta memoria, pero también nada menos, para terminar, que esta actitud constructiva, limpia y sincera, activó e introdujo en la Galicia de aquel momento, una forma de entender los espacios expositivos privados de las galerías, que demostraba una radicalidad equilibrada y una neutralidad tensa, de una importancia y significado arquitectónico parecido al que pocos años antes había planteado Tony Fretton con las obras de la Lisson Gallery en Londres, obteniendo de circunstancias y escenas muy poco favorables artefactos culturales de gran riqueza. La memoria  referida del proyecto  dice que:

«Las obras a que se refiere este expediente (B00-375) se proyectan en el local comercial sito en la planta baja del número 24 de la Rúa Virxe da Cerca, Ayuntamiento de Santiago de Compostela; dicho local se encuentra en este momento sin actividad y se destinará a galería de arte.
MARCEL DUCHAMP  es el inicio del arte contemporáneo. El momento en que nos encontramos.
El tiempo entra a formar parte del arte. Las artes plásticas ya tienen más dimensiones que tres.
Conscientemente se emplean materiales que antes no se utilizaban. Materiales sobre los que el tiempo actúa. Materiales orgánicos como la grasa, o materiales no visuales como los olores y  sonidos o la música.
Minerales, vegetales, animales, o alguna parte de estos, son vistos con otro cerebro por el artista contemporáneo.
Diseñar una galería para este mundo nos obliga, también, a revisar la arquitectura contemporánea, que nacida a principios de siglo, se mantiene viva.
LA NUEVA GALERÍA
La galería, objeto de este proyecto, se sitúa en el bajo del nº 24 de la Rúa Virxe da cerca. Se compone de un pequeño local, al que se accede directamente desde la calle y de un semisótano. El pequeño bajo de 30m2 que está 50cm por encima de la cota de la calle tiene una ventana. El resto del local es un semisótano de 170 m2 con ventana a la fachada trasera.
El espacio principal de la nueva galería es la sala de exposiciones que ocupa el espacio de entrada y gran parte del semisótano. Este plano, 2,50m por debajo de la entrada, se comunica con el plano de acceso por una escalera de un tramo y ancha.
En este nivel se sitúan el despacho, el oficio, el aseo y el gran almacén.
Será el primer uso de esta parte del edificio, que construido a principios de siglo, fue operado hace 13 años de forma radical demoliéndolo todo excepto la fachada.
La estructura es de pilares y jácenas de hormigón armado.
El concepto formal de la galería es de mínima intervención y máxima economía. El pavimento de cemento, el forjado del techo, la estructura y las instalaciones eléctricas vistas.»

Terminamos buscando por los rueiros de esta ciudad a un Pablo Tomé al que lo único que le importa en la escena que compone la arquitectura, es lo del medio del bocadillo, los habitantes, los monos, que diría un buen profesor de Análisis de Formas de una escuela de arquitectura…., aquellas cosas, animales y ciudadanos que dan escala y sentido al dibujo, a la arquitectura y a la vida. Es por allí por donde dicen que transita a diario retratando con su lápiz, los tractores, los niños, las vacas, los ancianos y los seres en general que ilustran su mirada y que habitan unos proyectos que construye sin ser visto

Luis Gil Pita. arquitecto
santiago de compostela. enero 2014

[:gl]

Imaxe parcial da galería Trinta en Virxe da Cerca, Santiago de Compostela. Pablo Tomé. Arquitecto

Imos relatar, nunhas poucas palabras, tan breves que case non usamos máis que as propias pedidas ao seu arquitecto, Pablo Tomé, a calidade e a experiencia arquitectónica da obra da galería de arte contemporánea Trinta na rúa Virxe da Cerca 24, Santiago de Compostela.

Nós só queremos referir cunhas breves notas a actitude do autor da obra, un arquitecto de clara vocación silenciosa, que decidiu hai moitos anos non querer ser visto. Contradicimos, nesta formulación de facer público con palabras o valor do seu traballo, a actitude de Tomé de non querer ser e aparecer, e facémolo porque dende hai bastante tempo lle seguimos a el (e a uns poucos máis) para recoñecer que esa forma de actuar é en parte o argumento que nos impulsa a seguir facendo arquitectura a diario.

Pablo Tomé é sen dúbida, poderiamos dicir, un dos Bartlebys máis importantes do panorama arquitectónico galego, pois fai xa case vinte anos, decidiu traballar veladamente en ducias de proxectos de rehabilitación e adecuación da cidade de Santiago de Compostela, dende a oficina técnica do Consorcio da Cidade Histórica, sen deixar rastro… Esa xeito de non querer estar, esa actitude do velado, produciuse sempre sen ter por obxectivo buscar refuxio na tranquilidade do non ser visto, senón pola contra, arriscando e loitando polo case invisible en proxectos de aparencia menor para a recuperación de espazos comerciais de cota cero e de clara vinculación semipública.

Paradoxo Chestertoniana a de Pablo Tomé, que ao mesmo tempo que o seu pudor e modestia lle impiden preocuparse pola súa proxección persoal, non cella un instante na continua demanda da importancia dos demais, que son a cidadanía, os propietarios destas arquitecturas e os visitantes diarios destes espazos. Sempre lle obsesionou, só hai que repasar os seus cadernos de debuxo expostos en innumerables ocasións, os seus videos e exposicións sobre a cidade, a natureza do que sucedía con e neses comercios, restaurantes, talleres artesanais e galerías nos que a conexión entre a cota cero dos edificios e o espazo público inmediato era o «lugar» da outra xente, os cidadáns, que non eran el. Unha preocupación por estes espazos semipúblicos que ten a mirada afiada dun Lars Arrhenius para traer e transparentar ao público a importancia do interior do espazo encerrado da rúa que son os locais comerciais da cidade, uns ollos que atravesan as paredes da fachada para conseguir o mesmo respecto pola arquitectura no interior deses lugares que pola inmediata escena urbana dunha cidade patrimonio da humanidade.

Detalle da galería Trinta en Virxe da Cerca, Santiago de Compostela. Pablo Tomé. Arquitecto

Da súa obra de 1999 para a Galería Trinta, como diciamos, non hai que relatar moito máis que o que el conta na súa sucinta memoria, pero tamén nada menos, para rematar, que esta actitude construtiva, limpa e sincera, activou e introduciu na Galicia daquel momento, unha forma de entender os espazos expositivos privados das galerías, que demostraba un radicalismo equilibrado e unha neutralidade tensa, dunha importancia e significado arquitectónico parecido ao que poucos anos antes formulara Tony Fretton coas obras da Lisson Gallery en Londres, obtendo de circunstancias e escenas moi pouco favorables artefactos culturais de gran riqueza. A memoria referida do proxecto di que:

«As obras a que se refire este expediente (B00-375) proxéctanse no local comercial sito na planta baixa do número 24 da Rúa Virxe dá Cerca, Concello de Santiago de Compostela; o devandito local encóntrase neste momento sen actividade e destinarase a galería de arte.

MARCEL DUCHAMP é o inicio da arte contemporánea. O momento en que nos encontramos.

O tempo entra a formar parte da arte. As artes plásticas xa teñen máis dimensións que tres.

Conscientemente empréganse materiais que antes non se utilizaban. Materiais sobre os que o tempo actúa. Materiais orgánicos como a graxa, ou materiais non visuais como os olores e sons ou a música.

Minerais, vexetais, animais, ou algunha parte destes, son vistos con outro cerebro polo artista contemporáneo.

Deseñar unha galería para este mundo obríganos, tamén, a revisar a arquitectura contemporánea, que nacida a principios de século, se mantén viva.

A NOVA GALERÍA

A galería, obxecto deste proxecto, sitúase no baixo do n.º 24 da Rúa Virxe dá preto. Componse dun pequeno local, ao que se accede directamente dende a rúa e dun semisoto. O pequeno baixo de 30 m² que está 50 cm por enriba da cota da rúa ten unha ventá. O resto do local é un semisoto de 170 m2 con ventá á fachada traseira.

O espazo principal da nova galería é a sala de exposicións que ocupa o espazo de entrada e gran parte do semisoto. Este plano, 2,50m por debaixo da entrada, comunícase co plano de acceso por unha escaleira dun tramo e ancha.

Neste nivel sitúanse o despacho, o oficio, o aseo e o grande almacén.

Será o primeiro uso desta parte do edificio, que construído a principios de século, foi operado hai 13 anos de forma radical demoléndoo todo agás a fachada.

A estrutura é de piares e xáceas de formigón armado.

O concepto formal da galería é de mínima intervención e máxima economía. O pavimento de cemento, o forxado do teito, a estrutura e as instalacións eléctricas vistas.»

Rematamos buscando polos rueiros desta cidade a un Pablo Tomé ao que o único que lle importa na escena que compón a arquitectura, é o do medio do bocadillo, os habitantes, os monos, que diría un bo profesor de Análise de Formas dunha escola de arquitectura…., aquelas cousas, animais e cidadáns que dan escala e sentido ao debuxo, á arquitectura e á vida. É por alí por onde din que transita a diario retratando co seu lapis, os tractores, os nenos, as vacas, os anciáns e os seres en xeral que ilustran a súa mirada e que habitan uns proxectos que constrúe sen ser visto.

Luis Gil Pita. arquitecto

santiago de compostela. xaneiro 2014[:en]

Partial image of the gallery Trinta in Virxe da Cerca, Santiago de Compostela. Pablo Tomé. Architect

We are going to report, in a few words, so brief that almost we do not use any more than the own ones asked his architect, Pablo Tomé, the quality and the architectural experience of the work of the gallery of contemporary art Trinta in rúa Virxe da Cerca 24, Santiago de Compostela.

We only want to recount with a few brief notes the attitude of the author of the work, an architect of clear silent vocation, who decided many years ago not to want to be seen. We contradict, in this exposition of public does with words the value of his work, the Tome´s attitude of not wanting to be and to appear, and we do it because for enough time we follow him (and some few ones more) to admit that this way of acting is partly the argument that stimulates us to continue doing architecture daily.

Pablo Tomé is undoubtedly, we might say, one of the most important Bartlebys of the architectural Galician panorama, since it does already almost twenty years, it decided to be employed veladamente at dozens of projects of rehabilitation and adequacy of the city of Santiago de Compostela, from the technical office of the Consortium of the Historical City, without track left … This way of not wanting to be, this attitude of the watched, took place always without having for aim seek for refuge in the tranquility of not to be seen, but on the contrary, risking and fighting for the almost invisible thing in projects of minor appearance for the recovery of commercial spaces of level zero and of clear semipublic entail.

Pablo Tomé´s Paradox Chestertoniana, who at the same time as his modesty and modesty prevent him from worrying for his personal projection, does not move backward an instant in the continuous demand of the importance of the others, that they are the citizenship, the owners of these architectures and the daily visitors of these spaces. Always it has obsessed him, only it is necessary to revise his notebooks of drawing exposed in innumerable occasions, his videoes and exhibitions on the city, the nature of what was happening with and in these trades, restaurants, handcrafted workshops and galleries in that the connection between the level zero of the buildings and the public immediate space was the «place» of another people, the citizens, who were not him. A worry for these semipublic spaces that the sharp look of a Lars Arrhenius has to bring and to reveal to public the importance of the interior of the locked up space of the street that they are the business premises of the city, a few eyes that cross the walls of the front to obtain the same respect for the architecture inside these places that for the immediate urban scene of a city heritage of the humanity.

Detail of the Trinta gallery in Virxe da Cerca, Santiago de Compostela. Pablo Tomé. Architect

Of his work of 1999 for the Gallery Trinta, as we were saying, it is not necessary to report much any more than what he counts in his succinct memory, but also at all less, to finish, that this constructive, clean and sincere attitude, it activated and introduced in the Galicia of that moment, it forms a of understanding the explanatory spaces deprived of the galleries, which a balanced radicalidad was demonstrating and a neutrality tightens, of an importance and architectural meaning similar to the one that a few years before Tony Fretton had raised with the works of the Lisson Gallery in London, obtaining of circumstances and scenes very slightly favorable cultural appliances of great wealth. The above-mentioned memory of the project says that:

«The works to which there refers this process (B00-375) are projected in the business premises situated in the ground floor of the number 24 of the Rúa Virxe da Cerca, Town hall of Santiago de Compostela; the above mentioned place is at this moment without activity and it will be destined to gallery of art.

MARCEL DUCHAMP is the beginning of the contemporary art. The moment in which we are.

The time begins to form a part of the art. The plastic arts already have more dimensions that three.

Consciously there are used materials that before were not in use. Materials on which the time acts. Organic materials as the fat, or not visual materials like the smells and sounds or the music.

Minerals, vegetables, animals, or someone departs from these, they are seen by another brain by the contemporary artist.

To design a gallery for this world forces us to check, also, the contemporary architecture, which born at the beginning of century, is kept alive.

THE NEW GALLERY

The gallery, object of this project, places in under of n º 24 of theRúa Virxe da Cerca. Se compone de un pequeño local, al que se accede directamente desde la calle y de un semisótano. It consists of a small place, to which one accedes directly from the street and of a semibasement. Small under of 30m2 that is 50cm over the level of the street has a window. The rest of the place is a semibasement of 170 m2 with window to the back front.

The principal space of the new gallery is the room of exhibitions that occupies the space of entry and great part of the semibasement. This plane, 2,50m below the entry, communicates with the plane of access for a stairs of a section and broad.

In this level there place the office, the trade, the bathroom and the department store.

It will be the first use of this part of the building, which constructed at the beginning of century, was produced 13 years ago of radical form it demolishing everything except the front.

The structure is of props and girders of reinforced concrete.

The formal concept of the gallery is of minimal intervention and maximum economy. The cement pavement, forged of the ceiling, the structure and the electrical seen facilities.»

We end up by looking for the rueiros of this city for a Paul Tomé to whom the only thing that matters for him in the scene that it composes the architecture, is it of the way of the sandwich, the inhabitants, the monkeys, which would say a good teacher of Analysis of Forms of a school of architecture…., those things, animals and citizens who give scale and sense to the sketches, to the architecture and to the life. It is there where they say that it travels daily portraying with his pencil, the tractors, the children, the cows, the elders and the beings in general that illustrate his look and that live a few projects that he constructs without being seen

Luis Gil Pita. architect

santiago de compostela. january 2014[:]

Luis Gil Pita
Luis Gil Pitahttps://gilpitanietopenamariaarquitectos.com/
Arquitecto por la ETSA en 1997, desde ese año colabora en el estudio de Manuel Gallego Jorreto hasta 1999. Becado de investigación en Holanda en 2000-1, con un estudio sobre lo fronterizo y liminar en arquitectura, por la Diputación de A Coruña, fue posteriormente Profesor invitado en el área de proyectos de la Facultad de Arquitectura de Guimaráes, Universidade do Minho, del 2001 hasta el 2007. Desde el inicio de su carrera ha publicado asiduamente artículos y ha participado como editor en diferentes publicaciones alrededor de la arquitectura.
ARTÍCULOS RELACIONADOS
ARTÍCULOS DEL AUTOR

1 COMENTARIO

0 0 votos
Article Rating
Suscribirse
Notificarme
guest
1 Comment
Los más recientes
Los más viejos Los más votados
Alberto Alonso Oro
Alberto Alonso Oro
12 years ago

El arquitecto y artista compostelano Pablo Tomé presenta en Espazo en Branco su ultima exposición individual titulada Dibujos.

Espazo en Branco. Viernes 10 de Enero del 2014. A partir de las 8 de la tarde.
Rúa de San Pedro 83, Compostela.
Del 10 al 24 de Enero en horario de martes a sabado de 7 a 9h.

Espónsor

Síguenos

23,683FansMe gusta
5,321SeguidoresSeguir
1,844SeguidoresSeguir
23,782SeguidoresSeguir

Promoción

También:

feedly

Columnistas destacados

Íñigo García Odiaga
87 Publicaciones0 COMENTARIOS
Antonio S. Río Vázquez
57 Publicaciones0 COMENTARIOS
José del Carmen Palacios Aguilar
54 Publicaciones0 COMENTARIOS
Aldo G. Facho Dede
50 Publicaciones0 COMENTARIOS