Brasilia: Unha gran máquina para habitar ou unha utopía feita de realidade? [I] | Cristina García-Rosales

“A beleza imponse na sensibilidade do ser humano

Oscar Niemeyer

Introducción

O desexo de planificar unha cidade ideal entendida como ámbito de vida púxose en marcha en diferentes momentos da historia. Pensadores e arquitectos desenvolveron a súa capacidade para imaxinar, sentir e, posteriormente, construír no espazo, lugares capaces de albergar sociedades igualitarias e libres, e que propicien benestar aos seus moradores. A última fase, a da construción, require unha vontade política e un forte investimento económico, polo que non sempre foi posible.

“O ser humano habita poéticamente sobre a terra”,

escribía Hölderlin. Esa querencia dun habitar poético impulsou o deseño, tanto sobre o papel como sobre o terreo, de diferentes cidades ideais ou utópicas, desde os gregos ata os nosos días.

Juscelino Kubitschek, Construindo Brasilia

Brasilia é unha das máis fermosas cidades ideais construídas da historia recente, arquitectónicamente falando, e unha das que fixo correr máis ríos de tinta, desde o seu fundación en 1960 tras 41 meses de traballo. Porque, malia a súa arquitectura imaginativa, sobria e eminentemente poética, malia a exquisita planificación urbana realizada por Lucio Costa seguindo os enunciados de “A Carta de Atenas” e malia a intención socialmente igualitaria do presidente Juscelino Kubitschek, o resultado non foi exactamente como se esperaba.

Brasilia ten luces e sombras, acertos e fallos, como sucede en todas as cidades. O que é indubidable é que é distinta ás demais e que posúe unha gran beleza formal. Tamén é certo que foi moi criticada, posiblemente por xerar demasiadas expectativas e porque os postulados do Movemento Moderno sobre os que se levantou, resultaron ser -segundo a experiencia de vida- enormemente ríxidos.

Por outra banda o seu “genius loci” ou espírito do lugar percíbese tanto nos seus recunchos, espazos e edificios públicos -deseñados con paixón polo arquitecto brasileiro Oscar Niemeyer-, como na voluptuosidad imaginativa dos seus inmensos parques, lagos e xardíns. O que non impide que se bote de menos esa inexplicable sensación que teñen algunhas cidades que nos acollen e fannos confundirnos con elas. Talvez, necesita un tempo maior de rodaje -ou de evolución urbana- para que a memoria das súas moradores grávese entre as pegadas das súas pedras. Hai que ter en conta que aínda ten menos dun século.

Pero,

¿existen outras razóns que expliquen tanta polémica sobre esta cidade?

Cristina García-Rosales. Arquitecta

Madrid. Marzo 2012

Brasilia: Unha gran máquina para habitar ou unha utopía feita de realidade? [II] | Cristina García-Rosales

Cristina García-Rosales

Soy arquitecta (1980). Mis proyectos son muy diversos. En 1995 fundo el grupo La Mujer Construye, en el que ocupo la Presidencia. 

follow me

Arquivado en: artigos, Cristina García-Rosales

Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , ,