IniciobalizaFermín G. Blanco · Proyecto didáctico | Sistema LupoFermín G. Blanco ·...

[:es]Fermín G. Blanco · Proyecto didáctico | Sistema Lupo[:gl]Fermín G. Blanco · Proxecto didáctico | Sistema Lupo[:en]Fermín G. Blanco · Didactic Project | System Lupo[:]

[:es]

Fermín G. Blanco · Proyecto didáctico | Sistema Lupo
Fermín G. Blanco, sistema Lupo

Lupo es una herramienta didáctica desarrollada por un grupo de profesionales interesados en la educación. El equipo que forma Sistema Lupo es heterogéneo y siempre está abierto a nuevas colaboraciones.

Lupo surge ligado a una patente ideada por el arquitecto Fermín Blanco, es un sistema de construcción basado en un set de siete piezas proporcionales entre si que permiten infinidad de aparejos. En función del material y de la escala, lupo adopta unas características u otras.

¿Cuál ha sido tu formación y tu trayectoria profesional previa a Sistema Lupo?

Siempre me ha interesado la construcción, cuando terminas la carrera de arquitectura, tienes un vacío en el estómago, una sensación de vértigo para hacer frente a un proyecto de “verdad”. Yo al menos así lo he experimentado y hablando con otros compañeros y ahora con los alumnos de fin de carrera que terminan sus estudios me trasmiten la misma sensación.

Mi primera experiencia profesional fue excelente, porque tuve la posibilidad de ser guiado por un maestro. Entré en el estudio de Manolo Gallego sin haber padecido una sola obra y me encontré compartiendo horas y horas de trabajo con un profesional que me transmitía todas o al menos parte de sus dudas… Eso para mi era una experiencia sorprendente, yo estaba lleno de dudas pero ¿ Cómo aquel hombre con su trayectoria y sus conocimientos podía tener tantas dudas ante un proyecto? Acompañé a Manolo durante tres inolvidables años, aprendiendo a dudar en una fase formativa continua que hoy llamaríamos Master, supongo.

Al tiempo realicé mis cursos de tercer ciclo e inicié mi tesis doctoral, durante esos años asistí en persona a la defensa de la cátedra de Manolo dónde se trataron temas, algunos de los cuales yo aun no alcanzaba a entender, creo que aun me faltan unos cientos de libros por leer para poder interpretar alguna parte teórica de ese documento. Durante esos años aprendí mucho sobre el material, el proceso, la construcción…, todas esas cosas que ahora trato de explicar en mis clases de construcción. Pero sobre todo me ayudó a entender que la formación y la duda es algo que nos acompañará a lo largo de toda nuestra trayectoria personal  y profesional. Y también y no menos importante que existen muchas maneras de desarrollar la profesión pero sólo algunas son éticas.

En el año 2006 abrí las puertas de mi propio estudio profesional, me rodeé de gente buena y profesional y  comencé a hacer asistencias técnicas a diferentes organismos y empresas, organicé exposiciones, terminé mi tesis doctoral y comencé a impartir conferencias y cursos en diferentes universidades, museos y colegios profesionales. Entre medias patenté el sistema Lupo como herramienta didáctica para hacer lo que realmente me gusta que es aprender enseñando.

¿Te planteaste en algún momento, presente, pasado o futuro, buscar trabajo en el extranjero?

Como me estoy refiriendo a momentos concatenados en el tiempo donde realmente no nos marcábamos  objetivos sino que hacíamos y hacíamos… Y unos proyectos nos llevaban a otros. Realmente sólo hacíamos incursiones profesionales en el extranjero cuando los proyectos lo requerían pero no pensando en establecer la empresa fuera.

Creo que gran parte de mi generación se enriqueció sobre manera con las visitas al extranjero a través de las becas de estudio o intercambio. Gran parte de mis compañeros abrían nuevos destinos en un momento en que desde Europa se potenciaba el intercambio. Considero que esa parte de la política europeísta fue un acierto. En mi caso me llevó a estar un año en Lisboa y también a participar en proyectos educativos con entidades italianas.  En la actualidad la visión panorámica de un mundo sin fronteras además de parecer un anuncio publicitario es una realidad tan evidente que nadie puede plantearse un futuro sin mirar al exterior.  Nosotros en la actualidad tenemos una serie de proyectos didácticos en colaboración con diferentes entidades y empresas extranjeras como Arup Londres, American Hardwood  Export Council, o el Museo Federico Silva de México.

¿Qué te llevó a poner en marcha este proyecto?

Como alguno de mis proyectos, por cierto a los que más cariño les tengo, lo hice sin mediar encargo. A partir de unos trabajos que estábamos desarrollando para museos, principalmente conferencias y exposiciones.

Nos encargaron talleres infantiles que explicaran los temas que se trataban en las exposiciones, en ese momento eran temas de postesado, construcción de puentes y grandes estructuras. Comenzamos haciendo esos talleres con cajas de marisco y a partir de ahí vimos que necesitábamos un material de gran formato como las cajas pero que fuese proporcional en las tres dimensiones, como un bloque de  construcción. Definimos unas geometrías y piezas básicas y posteriormente fabricamos en el mismo material (poliestireno PS) diferentes versiones hasta llegar a la que más nos satisfacía por calidades, posibilidades y también el modo de unir las piezas.

Como nos imaginamos que todo ésto estaría inventado, decidimos desarrollar una marca para protegernos, por miedo a que una multinacional juguetera pudiera denunciarnos por usar una patente ya existente. Sin embrago el proceso determinó que la idea es original y finalmente se concedió la Patente propia del sistema lupo. (ES 200902060)

Desde entonces el primer Super lupo ha dado lugar a diferentes productos cambiando el material y la escala pero manteniendo el carácter experimental y didáctico. Timber lupo, Lupo Plot, Lupo DIY, Lupo Digital…La información sobre cada versión puede verse en la web del sistema.

El último de ellos Lupo Plot, incluye el color, y una fabricación a través de impresoras 3D y bioplásticos de última generación tipo PLA dentro de esa intención de trabajar con todo tipo de materiales y técnicas. Cada vez que generamos un producto asumimos pequeñas variaciones en la forma de encajar las piezas o en los cantos para adaptar la forma a las posibilidades de fabricación. Las tolerancias no son las mismas cuando se trabaja con tableros encolados y fresas con control numérico a PS con resistencias de corte o a cabezales de plástico. También variamos en función de la escala del producto las diferencias entre el Ecolupo ( juguete pequeño de escala doméstica) y el Timber lupo (encolando madera para la gran escala) así lo demuestran.

Entre medias diferentes talleres nos ayudan a seguir creciendo con el sistema, investigando en los materiales de un modo didáctico, sin duda el proceso es el protagonista en esta historia.

¿Te encontraste con muchas dificultades en su puesta en marcha?

Lupo surge como un proyecto de apoyo a otros proyectos didácticos por eso nunca se planteó como un proyecto donde la rentabilidad fuera lo fundamental sin embargo se autogestiona económicamente. Los esfuerzos para sacar el primer producto fueron enormes en tiempo y dedicación y también en la relación con las empresas que nos permitieron hacer innumerables pruebas.

Realizamos alianzas de todo tipo con empresas, laboratorios, universidades, ingenierías… para seguir dando pasos sin tener que aportar cantidades excesivas de dinero. Siempre teníamos la impresión que estábamos haciendo algo I+D pero lo cierto es que nunca recibimos ayudas en ese sentido, ni tampoco vinculamos la investigación a una universidad en el sentido estricto de “proyecto de investigación universitario” aunque evidentemente estamos investigando y  también estamos motivando la relación investigación-empresa que tanto se ha puesto de moda.

Tenemos claro donde está el conocimiento y también dónde están las máquinas y que si no hay rentabilidad económica o al menos posibilidad de haberla, no podemos molestar a las empresas. No hacemos patentes para engordar el currículo como se hace en muchas universidades. El objetivo es crear productos útiles, explotar las patentes. Fomentar esa transmisión del conocimiento desde los centros de investigación. Allí donde existe conocimiento y máquinas hay una posibilidad de crear un nuevo lupo.

¿Estás contento con los objetivos alcanzados?

Como lupo es un proyecto  abierto el sistema sigue en desarrollo y no tengo la sensación de haber alcanzado objetivo alguno. Es cierto que hay momentos muy gratificantes que pueden considerarse mini objetivos pero los únicos objetivos son los didácticos que se plantean al inicio de cada taller, y esos no siempre se alcanzan.

El equipo didáctico marca esos objetivos a partir de los retos que plasmamos en los planos, los objetivos se cumplen o no y por supuesto no siempre están ligados a finalizar la construcción o a que ésta se mantenga en pie una vez terminada la sesión. Generalmente los objetivos están en el proceso a partir de los procesos participativos, no olvidemos que lupo es una herramienta para el trabajo en grupo.

¿Crees que los arquitectos en España deberíamos abrir nuevas vías de trabajo para salir de la casilla más “tradicional” de proyectar dada la actual situación de la construcción en nuestro país?

Bueno eso es evidente, en primer lugar un arquitecto recién titulado es un titulado superior, o lo que es lo mismo es alguien que ha demostrado a la administración unas capacidades y aptitudes  para la obtención de un nivel de educación superior. Eso dicho así de un tirón no asegura ni siquiera que sepa hacer un buen proyecto pero dice otras cosas de quien lo posee. Nuestra formación en las Escuelas de Arquitectura es muy transversal como sabemos y eso nos capacita para muchas labores, pero también debería servirnos para interactuar con acierto con el resto de profesionales. La visión tradicional del arquitecto-constructor está en crisis pero se pueden construir muchas cosas con la lógica arquitectónica sin ser las construcciones tradicionales.

¿Qué opinas de los que se han ido a trabajar al extranjero? 

El perfil es fundamentalmente de gente joven altamente cualificada que ve posibilidades que aquí no se ofrecen, ante esa situación yo creo que nadie puede acusar a la juventud de no estar haciendo lo correcto cuando deciden irse. Seguramente yo acabe haciendo lo mismo…

Fermín G. Blanco · Sistema Lupo
Abril 2013

Entrevista realizada por Ana Barreiro Blanco y Alberto Alonso Oro. Agradecer a Fermín, tanto su ayuda como su predisposición mostrada con este pequeño espacio.

[:en]

Fermín G. Blanco, sistema Lupo

Lupo is a didactic tool developed by a group of professionals been interested in the education. The equipment that forms System Lupo is heterogeneous and always it is opened for new collaborations.

Lupo arises tied to a patent designed by the architect Fermin Blanco, is a system of construction based on a set of seven proportional pieces between if that allow infinity of apparels. Depending on the material and the scale, lupo adopts a few characteristics or others.

Which has been your formation and your professional path before System Lupo?

Always I have been interested in the construction, when you finish the career of architecture, you have an emptiness in the stomach, a sensation of dizziness to face to a project of «truth». I at least this way have experienced it and speaking with other companions and now with the pupils of end of career who finish his studies me trasmiten the same sensation.

My first professional experience was excellent, because I had the possibility of being guided by a teacher. I entered Manolo Gallego’s study without having suffered an alone work and was sharing hours and working hours with a professional who me was transmitting all or at least It departs from his doubts … for my age a surprising experience, I was full of doubts but how could that man with his path and his knowledge have so many doubts before a project? I accompanied Manolo for three unforgettable years, learning to doubt in a formative constant phase that today we would be call Master, I suppose.

To the time I realized my courses of the third cycle and initiated my doctoral thesis, during these years I represented in person to the defense of the chair of Manolo where topics treated each other, some of which I even was not managing to deal, I believe that even I lack a few hundreds of books for reading to be able to interpret some theoretical part of this document. During these years I learned very much on the material, the process, the construction …, all these things that now I try to explain in my classes of construction. But especially it helped me to understand that the formation and the doubt is something that will accompany us along all our personal and professional path. And also and not less importantly that there exist many ways of developing the profession but only some of them are ethical.

In the year 2006 I opened the doors of my own professional study, surrounded myself with good and professional people and began to do technical assistances to different organisms and companies, organized exhibitions, finished my doctoral thesis and began to give conferences and courses in different universities, museums and professional colleges. Between averages I patented the system Lupo as didactic tool to do what really I like that it is to learn teaching.

Did you appear in some moment, present, past or future, to look for work abroad?

Since I me am refiriendo to moments concatenated in the time where really we were not marking ours aims but we were doing and doing … And a few projects were taking others to us. Really only we were doing professional incursions abroad when the projects were needing it but not thinking of establishing the company it was.

I believe that great part of my generation prospered on way with the visits abroad across the scholarships of study or exchange. Great part of my companions they were opening new destinations in a moment in which from Europe the exchange was promoted. I think that this part of the pro-European politics was a success. In my case it led me to being one year in Lisbon and also to taking part in educational projects with Italian entities. At present the panoramic vision of a world without borders to others of it looks like an advertisement is a reality so evident that nobody can appear a future without looking on the outside. We at present have a series of didactic projects in collaboration with different entities and foreign companies as Arup Londres, American Hardwood Export Council, or the Museum Federico Silva of Mexico.

What did you lead to starting this project?

As someone of my projects, certainly those that more fondness I have, I did it without order happened. From a few works that we were developing for museums, principally you confer and exhibitions.

They entrusted us infantile workshops that were explaining the topics that were treating each other in the exhibitions, in this moment they were topics of postesado, construction of bridges and big structures. We start by doing these workshops with boxes of shellfish and from there we saw that we needed a material of great format as the boxes but that it was proportional in three dimensions, as a block of construction. We define a few geometries and basic pieces and later we make of the same material (polystyrene PS) different versions until comes the one that more it us was satisfying for qualities, possibilities and also the way of joining the pieces.

Since we imagine that every ésto would be invented, we decide to develop a brand to protect ourselves, for fear that a multinational juguetera could denounce us for using an already existing patent. Without I engage the process it determined that the idea is original and finally the own Patent of the system was granted lupo. (ES 200902060)

Since then the first Super lupo has given place to different products changing the material and the scale but supporting the experimental and didactic character. Timber lupo, Lupo Plot, Lupo DIY, Lupo Digital … The information about every version can turn in the web of the system.

The last one of them Lupo Plot, includes the color, and a manufacture across printers 3D and bioplastics of last generation type PLA inside this intention of working with all kinds of materials and technologies. Whenever we generate a product we assume small variations in the way of fitting the pieces or in the singings to adapt the form to the possibilities of manufacture. The tolerances are not the same when one works with stuck boards and strawberries with numerical control for PS with resistances of court or to compresses of plastic. Also we change depending on the scale of the product the differences between the Ecolupo (small toy on a large scale servant) and the Timber lupo (sticking wood for the great scale) this way they demonstrate it.

Between different averages workshops help us to continue growing with the system, investigating in the materials of a didactic way, undoubtedly the process is the protagonist in this history.

Did you meet many difficulties in his putting in march?

Lupo never arises as a project of support to other didactic projects because of it it appeared as a project where the profitability was the fundamental thing nevertheless it is automanaged economically. The efforts to extract the first product were enormous in time and dedication and also in the relation with the companies that allowed us to do innumerable tests.

We realize alliances of all kinds with companies, laboratories, universities, engineerings … to continue giving steps without having to contribute excessive quantities of money. Always we had the impression that we were doing someI+D kind of research and development but the certain thing is that we never receive helps in this sense, we do not also link the investigation to a university in the strict sense of «university project of investigation» though evidently we are investigating and also we are motivating the relation investigation-company that so much has become fashionable.

We have clearly where the knowledge is and also where the machines are and that if there is no economic profitability or at least possibility of she being, we cannot bother to the companies. We do not do patents to fatten the curriculum since it is done in many universities. The aim is to create useful products, to exploit the patents. To promote this transmission of the knowledge from the centers of investigation. There where it exists knowledge and machines there is a possibility of creating a new lupo.

Are you satisfied with the reached aims?

Since lupo is an opened project the system continues in development and I do not have the sensation of having reached any aim. It is true that there are very gratifying moments that can be considered to be mini aims but the only aims to be the didactic ones that appear to the beginning of every workshop, and this not always they are reached.

The didactic equipment marks these aims from the challenges that we form in the planes, the aims are fulfilled or not and certainly not always they are tied to finishing the construction or to that this one is kept in foot once finished the session. Generally the aims are in the process from the participative processes, let’s not forget that lupo is a tool for the work in group.

Do you believe that the architects in Spain we should open new routes of work to go out of the «most «traditional» cabin of projecting given the current situation of the construction in our country?

Good it is evident, first an architect newly qualified is a top graduate, or what is the same thing is someone who has demonstrated to the administration a few capacities and aptitudes for the obtaining of a level of top education. It said this way of a pull he does not assure not even that should can do a good project but he says other things of the one who possesses it. Our formation in the Schools of Architecture is very transverse since we know and it qualifies us for many labors, but also it should serve us to interact with success with the rest of professionals. The traditional vision of the architect – builder is in crisis but many things can be constructed by the architectural logic without being the traditional constructions.

What do you think of those that they have been going to work abroad?

The profile belongs fundamentally to young highly qualified people who sees possibilities that here do not offer, before this situation I believe that nobody can accuse to the youth of being doing the correct thing when they decide to go away. Surely I end up by doing the same thing …

Fermín G. Blanco · Sistema Lupo

April 2013

Interview realized by Ana Barreiro Blanco and Alberto Alonso Oro. Be grateful for Fermín, both his help and his predisposition showed with this small space.

[:gl]

Fermín G. Blanco, sistema Lupo

Lupo é unha ferramenta didáctica desenvolvida por un grupo de profesionais interesados na educación. O equipo que forma Sistema Lupo é heteroxéneo e sempre está aberto a novas colaboracións.

Lupo xorde ligado a unha patente ideada polo arquitecto Fermin Blanco, é un sistema de construción baseado nun set de sete pezas proporcionais entre se que permiten infinidade de aparellos. En función do material e da escala, lupo adopta unhas características ou outras.

¿Cal foi a túa formación e a túa traxectoria profesional previa a Sistema Lupo?

Sempre me interesou a construción, cando rematas a carreira de arquitectura, tes un baleiro no estómago, unha sensación de vertixe para facer fronte a un proxecto de «verdade». Eu polo menos así experimenteino e falando con outros compañeiros e agora cos alumnos de fin de carreira que rematan os seus estudos me trasmiten a mesma sensación.

A miña primeira experiencia profesional foi excelente, porque tiven a posibilidade de ser guiado por un mestre. Entrei no estudo de Manolo Gallego sen padecer unha soa obra e encontreime compartindo horas e horas de traballo cun profesional que me transmitía todas ou polo menos parte das súas dúbidas… Eso para a miña era unha experiencia sorprendente, eu estaba cheo de dúbidas pero Como aquel home coa súa traxectoria e os seus coñecementos podía ter tantas dúbidas ante un proxecto? Acompañei a Manolo durante tres inesquecibles anos, aprendendo a dubidar nunha fase formativa continua que hoxe chamariamos Master, supoño.

Ao tempo realicei os meus cursos de terceiro ciclo e iniciei a miña tese doutoral, durante eses anos asistín en persoa á defensa da cátedra de Manolo onde se trataron temas, algúns dos cales eu aínda non alcanzaba a entender, creo que aínda me faltan uns centos de libros por ler para poder interpretar algunha parte teórica dese documento. Durante eses anos aprendín moito sobre o material, o proceso, a construción…, todas esas cousas que agora trato de explicar nas miñas clases de construción. Pero sobre todo axudoume a entender que a formación e a dúbida é algo que nos acompañará ao longo de toda a nosa traxectoria persoal e profesional. E tamén e non menos importante que existen moitas maneiras de desenvolver a profesión pero só algunhas son éticas.

No ano 2006 abrín as portas do meu propio estudo profesional, rodeeime de xente boa e profesional e comecei a facer asistencias técnicas a diferentes organismos e empresas, organicei exposicións, rematei a miña tese doutoral e comecei a impartir conferencias e cursos en diferentes universidades, museos e colexios profesionais. Entre medias patentei o sistema Lupo como ferramenta didáctica para facer o que realmente me gusta que é aprender ensinando.

¿Formulácheste nalgún momento, presente, pasado ou futuro, buscar traballo no estranxeiro?

Como me estou a referir a momentos concatenados no tempo onde realmente non nos marcabamos obxectivos senón que faciamos e faciamos… Y uns proxectos levábannos a outros. Realmente só faciamos incursións profesionais no estranxeiro cando os proxectos o requirían pero non pensando en establecer a empresa fóra.

Creo que gran parte da miña xeración se enriqueceu sobre xeito coas visitas ao estranxeiro a través das bolsas de estudo ou intercambio. Gran parte dos meus compañeiros abrían novos destinos nun momento en que dende Europa se potenciaba o intercambio. Considero que esa parte da política europeísta foi un acerto. No meu caso levoume a estar un ano en Lisboa e tamén a participar en proxectos educativos con entidades italianas. Na actualidade a visión panorámica dun mundo sen fronteiras a demais de parecer un anuncio publicitario é unha realidade tan evidente que ninguén pode formularse un futuro sen mirar ao exterior. Nós na actualidade temos unha serie de proxectos didácticos en colaboración con diferentes entidades e empresas estranxeiras como Arup Londres, American Hardwood Export Council, ou o Museo Federico Silva de México.

¿Que levouche a poñer en marcha este proxecto?

Como algún dos meus proxectos, por certo aos que máis cariño lles teño, fíxeno sen mediar encargo. A partir duns traballos que estabamos a desenvolver para museos, principalmente conferencias e exposicións.

Encargáronnos talleres infantís que explicasen os temas que se trataban nas exposicións, nese momento eran temas de postesado, construción de pontes e grandes estruturas. Comezamos facendo eses talleres con caixas de marisco e a partir de aí vimos que necesitabamos un material de gran formato como as caixas pero que fose proporcional nas tres dimensións, como un bloque de construción. Definimos unhas xeometrías e pezas básicas e posteriormente fabricamos no mesmo material (poliestireno PS) diferentes versións ata chegar á que máis nos satisfacía por calidades, posibilidades e tamén o modo de unir as pezas.

Como nos imaxinamos que todo ésto estaría inventado, decidimos desenvolver unha marca para protexernos, por medo a que unha multinacional juguetera puidese denunciarnos por usar unha patente xa existente. Sen embrago o proceso determinou que a idea é orixinal e finalmente se concedeu a Patente propia do sistema lupo. (ES 200902060)

Dende entón o primeiro super lupo deu lugar a diferentes produtos cambiando o material e a escala pero mantendo o carácter experimental e didáctico. Timber lupo, Lupo Plot, Lupo DIY, Lupo Digital…La información sobre cada versión pode verse na web do sistema.

O último deles Lupo Plot, inclúe a cor, e unha fabricación a través de impresoras 3D e bioplásticos de última xeración tipo PLA dentro desa intención de traballar con todo tipo de materiais e técnicas. Cada vez que xeramos un produto asumimos pequenas variacións na forma de encaixar as pezas ou nos cantos para adaptar a forma ás posibilidades de fabricación. As tolerancias non son as mesmas cando se traballa con taboleiros encolamentos e amorodos con control numérico a PS con resistencias de corte ou a cabezais de plástico. Tamén variamos en función da escala do produto as diferenzas entre o Ecolupo ( xoguete pequeno de escala doméstica) e o Timber lupo (encolando madeira para a grande escala) así demóstrano.

Entre medias diferentes talleres axúdannos a seguir crecendo co sistema, investigando nos materiais dun modo didáctico, sen dúbida o proceso é o protagonista nesta historia.

¿Encontrácheste con moitas dificultades na súa posta en marcha?

Lupo xorde como un proxecto de apoio a outros proxectos didácticos por iso nunca se formulou como un proxecto onde a rendibilidade fose o fundamental non obstante se autoxestiona economicamente. Os esforzos para sacar o primeiro produto foron enormes en tempo e dedicación e tamén na relación coas empresas que nos permitiron facer innumerables probas.

Realizamos alianzas de todo tipo con empresas, laboratorios, universidades, enxeñarías… para seguir dando pasos sen ter que achegar cantidades excesivas de diñeiro. Sempre tiñamos a impresión que estabamos a facer algo I+D pero o certo é que nunca recibimos axudas nese sentido, nin tampouco vinculamos a investigación a unha universidade no sentido estrito de «proxecto de investigación universitario» aínda que evidentemente estamos a investigar e tamén estamos a motivar a relación investigación-empresa que tanto se puxo de moda.

Temos claro onde está o coñecemento e tamén onde están as máquinas e que se non hai rendibilidade económica ou polo menos posibilidade de habela, non podemos molestar as empresas. Non facemos patentes para engordar o currículo como se fai en moitas universidades. O obxectivo é crear produtos útiles, explotar as patentes. Fomentar esa transmisión do coñecemento dende os centros de investigación. Alí onde existe coñecemento e máquinas hai unha posibilidade de crear un novo lupo.

¿Estás contento cos obxectivos alcanzados?

Como lupo é un proxecto aberto o sistema segue en desenvolvemento e non teño a sensación de ter alcanzado obxectivo ningún. É certo que hai momentos moi gratificantes que poden considerarse mini obxectivos pero os únicos obxectivos son os didácticos que se formulan ao inicio de cada taller, e eses non sempre se alcanzan.

O equipo didáctico marca eses obxectivos a partir dos retos que plasmamos nos planos, os obxectivos cúmprense ou non e por suposto non sempre están ligados a finalizar a construción ou a que esta se manteña en pé unha vez rematada a sesión. Xeralmente os obxectivos están no proceso a partir dos procesos participativos, non esquezamos que lupo é unha ferramenta para o traballo en grupo.

¿Cres que os arquitectos en España deberiamos abrir novas vías de traballo para saír da casa máis «tradicional» de proxectar dada a actual situación da construción no noso país?

Bo iso é evidente, en primeiro lugar un arquitecto recén titulado é un titulado superior, ou o que é o mesmo é alguén que demostrou á administración unhas capacidades e aptitudes para a obtención dun nivel de educación superior. Iso dito así dun tirón non asegura nin sequera que saiba facer un bo proxecto pero di outras cousas de quen o posúe. A nosa formación nas Escolas de Arquitectura é moi transversal como sabemos e iso nos capacita para moitos labores, pero tamén debería servirnos para interactuar con acerto co resto de profesionais. A visión tradicional do arquitecto-construtor está en crise pero pódense construír moitas cousas coa lóxica arquitectónica sen ser as construcións tradicionais.

¿Que opinas dos que se foron a traballar ao estranxeiro?

O perfil é fundamentalmente de xente nova altamente cualificada que ve posibilidades que aquí non se ofrecen, ante esa situación eu creo que ninguén pode acusar a xuventude de non estar a facer o correcto cando deciden irse. Seguramente eu acabe facendo o mesmo…

Fermín G. Blanco · Sistema Lupo

Abril 2013

Entrevista realizada por Ana Barreiro Blanco y Alberto Alonso Oro. Agradecer a Fermín, tanto a súa axuda coma a súa predisposición mostrada con este pequeno espazo.

[:]

Ana Barreiro Blanco
Ana Barreiro Blancohttps://tallerabierto.gal/gl/
Arquitecta y socia fundadora de gestión cultural taller abierto
ARTÍCULOS RELACIONADOS
ARTÍCULOS DEL AUTOR
0 0 votos
Article Rating
Suscribirse
Notificarme
guest
0 Comments
Los más recientes
Los más viejos Los más votados

Espónsor

Síguenos

23,683FansMe gusta
5,321SeguidoresSeguir
1,844SeguidoresSeguir
23,782SeguidoresSeguir

Promoción

También:

feedly

Columnistas destacados

Íñigo García Odiaga
87 Publicaciones0 COMENTARIOS
Antonio S. Río Vázquez
57 Publicaciones0 COMENTARIOS
José del Carmen Palacios Aguilar
54 Publicaciones0 COMENTARIOS
Aldo G. Facho Dede
50 Publicaciones0 COMENTARIOS