[:es]
Consumo y control en el espacio público
La pesadilla de una sociedad sumisa y controlada a través de los perversos mecanismos de la publicidad. Esa es la distopía que plantea John Carpenter en “Están vivos”. El director ya nos había mostrado la cara amarga de las grandes ciudades a finales de los años setenta. La violencia y la incomunicación en “Asalto a la comisaría del Distrito 13” (1976), el acoso psicológico y el vouyerismo en el escenario de un opresivo rascacielos en “¡Alguien me está espiando!” (1978) o la visión de la metrópoli como una gran cárcel amurallada en “1997: Rescate en Nueva York” (1981). En esta ocasión, y en el contexto de una película de ciencia-ficción, Carpenter dirige de nuevo una crítica despiadada a la sociedad de consumo en el que ningún elemento resulta gratuito.

Bajo el pretexto de unas gafas que permiten desnudar la realidad cotidiana, nos muestra una ciudad que va saturando el espacio público mediante imposiciones camufladas. Aparece de ese modo una ciudad textual y perversa, repleta de mensajes cifrados en el que los edificios han pasado a ser un mero soporte publicitario.
Se trata de una versión refinada de Las Vegas, pero en esta ocasión, concebida como un paisaje psicológico, como una realidad que sólo adquiere consistencia en el ámbito del subconsciente. Nada es lo que parece, nada es casual. Todo responde a una disposición precisa y calculada para impactar subliminalmente y construir un imaginario del deseo.

El espacio público, un espacio irremediablemente disciplinario, deja de ser de ese modo un lugar de libertad para pasar a ser un espacio de control y aleccionamiento. Adquiere una dimensión irreal, proponiendo un escenario para la ficción y el simulacro, en el que nada es lo que parece. Y esa virtualidad, sin embargo, resulta dolorosamente contemporánea.

Ignacio Grávalos – Patrizia Di Monte. Arquitectos (estonoesunsolar)
Zaragoza-Venezia. marzo 2017.
[:gl]
O pesadelo dunha sociedade sumisa e controlada a través dos perversos mecanismos da publicidade. Esa é a distopía que expón John Carpenter en “Están vivos”. O director xa nos mostraba a cara amarga das grandes cidades a finais dos anos setenta. A violencia e a incomunicación en “Asalto á comisaría do Distrito 13” (1976), o acoso psicolóxico e o vouierismo no escenario dun opresivo rañaceos en “Algien estame espiando!” (1978) ou a visión da metrópole como un gran cárcere amurallado en “1997: Rescate en Nova Iork” (1981). Nesta ocasión, e no contexto dunha película de ciencia-ficción, Carpenter dirixe de novo unha crítica desapiadada á sociedade de consumo no que ningún elemento resulta gratuíto.

Baixo o pretexto dunhas lentes que permiten espir a realidade cotiá, móstranos unha cidade que vai saturando o espazo público mediante imposicións camufladas. Aparece dese modo unha cidade textual e perversa, repleta de mensaxes cifradas no que os edificios pasaron a ser un mero soporte publicitario. Trátase dunha versión refinada das Veigas, pero nesta ocasión, concibida como unha paisaxe psicolóxica, como unha realidade que só adquire consistencia no ámbito do subconsciente. Nada é o que parece, nada é casual. Todo responde a unha disposición precisa e calculada para impactar subliminalmente e construír un imaxinario do desexo.

O espazo público, un espazo irremediablemente disciplinario, deixa de ser dese modo un lugar de liberdade para pasar a ser un espazo de control e aleccionamiento. Adquire unha dimensión irreal, propoñendo un escenario para a ficción e o simulacro, no que nada é o que parece. E esa virtualidade, con todo, resulta dolorosamente contemporánea.

Ignacio Grávalos – Patrizia Di Monte. Arquitectos (estonoesunsolar)
Zaragoza-Venezia. marzo 2017.
[:en]
The nightmare of a company submissive and controlled across the perverse mechanisms of the advertising. This it is the distopía that John Carpenter raises in “They Live”. The director already had showed us the bitter face of the big cities at the end of the seventies. The violence and the lack of comunication in “Assault on Precinct 13” (1976), the psychological harassment and the vouyerismo in the scene of an oppressive skyscraper in “Someone’s Watching Me!” (1978) or the vision of the metropolis like a great jail walled in “1997: Escape from New York” (1981). In this occasion, and in the context of a movie of science – fiction, Carpenter directs again a merciless critique the company of consumption in which no element turns out to be free.

Under the pretext of a few glasses that allow to undress the daily reality, it shows us a city that is saturating the public space by means of camouflaged impositions. There appears thereby a city textual and perverse, replete with ciphered messages in that the buildings have happened to be a mere advertising support. It is a question of a refined version of Las Vegas, but in this occasion, concebida as a psychological landscape, as a reality that only acquires consistency in the area of the subconscious. Nothing is what seems, nothing is chance. Everything answers to a disposition precise and calculated to strike subliminalmente and to construct the imaginary one of the desire.

The public space, an irremediably disciplinary space, stops being thereby a place of freedom to happen to be a space of control and aleccionamiento. He acquires an unreal dimension, proposing a scene for the fiction and the sham, in which nothing is what seems. And this virtuality, nevertheless, turns out to be painfully contemporary.

Ignacio Grávalos – Patrizia Di Monte. Architects (estonoesunsolar)
Zaragoza-Venezia. march 2017.
[:]




