InicioartículosConstruir allí | Íñigo García OdiagaConstruir alí | Íñigo García OdiagaConstructing there...

Construir allí | Íñigo García OdiagaConstruir alí | Íñigo García OdiagaConstructing there | Íñigo García Odiaga

Biblioteca en Tailandia, Tyin Tegnestue Architects | Fotografía: Pasi Aalto

Durante los años precrisis muchos arquitectos llenaron las portadas del éxito en la prensa. Es tal vez esta actitud la que ha supuesto que se equipare la profesión con una de las causas de la crisis y que los arquitectos no ostenten ahora una gran autoridad moral.

Evidentemente existe en estas líneas una parte de verdad pero, si se quiere oculta hay también otra realidad, la de los arquitectos que trabajan a diario de forma esforzada para llevar adelante las ilusiones de sus clientes.

Un caso extremo es el de los arquitectos comprometidos con las causas sociales, que ya no aquí, sino allí, en Asia o en África levantan proyectos concebidos desde la óptica de Europa. Allí donde el término refugio, la casa como protección, adquiere todo su significado, arquitectos como los noruegos de TYIN trabajan llevando arquitectura imaginativa, pero llena de calidad.

Biblioteca y baños en Tailandia, Tyin Tegnestue Architects | Fotografía: Pasi Aalto

En el año 2008 crearon una organización humanitaria para construir casas a los adolescentes huérfanos, bibliotecas de pueblo y baños públicos, con la población local y dentro de las condiciones necesarias para proteger el medio ambiente.

En enero de 2009, TYIN reclutó 15 estudiantes de arquitectura de la NTNU para asistir a un taller en Tailandia, y mejorar las instalaciones del Orfanato Safe Haven, bajo la dirección del profesor Sami Rintala. Las dos necesidades básicas eran la de crear una biblioteca y un edificio de servicios sanitarios. El edificio sanitario debía cubrir las necesidades básicas, como baños, higiene personal y lavandería. Existía ya uno de dimensiones mínimas construido en el lugar, y éste fue el punto de partida para la nueva casa de baños.

El nuevo volumen se divide en dos partes, una tapiada de piedra y hormigón que se cierra sobre sí misma y genera los espacios interiores para las funciones más íntimas. En el centro se coloca un cuarto de baño, que se abre a las plantaciones de teca existentes detrás del edificio. A pesar de que esta sala se utiliza para el lavado del cuerpo, está parcialmente abierta a las vistas del paisaje ya que en el pueblo Karen culturamente este acto de limpieza se realiza de forma conjunta. Una fachada inclinada de bambú corre a lo largo del lado largo del edificio y permite la construcción de un pasillo protegido del sol que conecta todas las estancias.

Baños en Tailandia, Tyin Tegnestue Architects | Fotografía: Pasi Aalto

El edificio de la Biblioteca se encuentra sobre una base de piedra del lugar, las paredes de piedra y hormigón pulido protegen el edificio del calor durante el día, mientras que la fachada abierta de lamas de bambú hacia el oeste ofrece una buena ventilación. Con madera local se construyó un entramado robusto que genera un espacio en la cubierta separado de la humedad en la época de lluvias y que se adopta como espacio de lectura.

Las estanterías corren a lo largo de las paredes aumentando la inercia de éstas, mientras que el frente se abre al paisaje generando una especie de escenario que permite la realización de diferentes actividades. El área de entrada general crea un espacio confortable entre exterior e interior, y se amplía hacia el exterior en una especie de terraza separada del suelo.

Esto ha cargado al edificio con un papel importante como lugar de reunión y es ampliamente utilizado para el juego, la estancia o la realización de actividades conjuntas.

Escuela en Bangladesh, Anna Heringer

Otro caso similar es el de Anna Heringer, una arquitecta licenciada en 2004 en la Universidad de Linz, Austria. Bajo la idea de que la arquitectura es un mecanismo para mejorar la vida y que tiene la capacidad de estimular la confianza de la gente, se trasladó a Rudrapur, un pequeño pueblo de la zona más rural de Bangladesh, donde construyó su proyecto fin de carrera, una escuela levantada con barro y bambú. Este trabajo se llevó a cabo con la cooperación de los artesanos locales y con la implicación de toda la comunidad, lo que además de dotar a la región de un equipamiento necesario como una escuela, fortaleció el sentimiento de pertenencia y de identidad cultural local.

El edificio llena de alegría la planta baja mediante unas cortinas llenas de color. Los dos pisos de la escuela primaria han surgido de una profunda comprensión de los materiales locales y de una sincera conexión con la comunidad local. Su innovación reside en la adaptación de los métodos y materiales tradicionales de construcción para la creación de espacios contemporáneos, llenos de luz, así como espacios informales para los niños, en los que éstos puedan experimentar el disfrute del juego. Materiales terrestres, tales como el barro, la arcilla y la paja se combinan con elementos más ligeros, como palos de bambú y cuerdas de amarre de nylon para dar forma a una construcción que se ocupa de la sostenibilidad y del equilibrio con la naturaleza de una manera ejemplar. La solución de diseño no puede ser replicable, es lo contrario a la arquitectura del derroche, donde el lugar no importa.

Las condiciones locales determinan el resultado final, porque éste nace precisamente de ese aprovechamiento del conocimiento acumulado en un lugar. El diseño permite nuevas soluciones para utilizar el profundo conocimiento del contexto local y de las formas de construcción tradicionales.

Escuela en Bangladesh, Anna Heringer

El resultado final de estos esfuerzos voluntarios son edificios muy dignos de arquitectura contemporánea que más allá de sus hermosos espacios, tienen el valor de lo colectivo y de lo humano, ya que suponen un aprendizaje, tanto para los niños a los que sirven como para los que participaron en su construcción. Este modelo y no el que ha desembocado en la crisis, puede ser entendido como un modelo de esperanza para la construcción adecuada y sostenible a nivel mundial.

íñigo garcía odiaga . arquitecto
san sebastián. junio 2012

Artículo publicado en ZAZPIKA 2012.07.15

Library in Thailand, Tyin Tegnestue Architects | Photography: Pasi Aalto

During the years precrisis many architects filled the front pages of the success in the press. It is maybe this attitude the one that has supposed that compares the profession with one of the reasons of the crisis and that the architects do not show now a great moral authority.

Evidently a part exists in these lines indeed but, if it is wanted secret there is also another reality, that of the architects who work daily of form strengthened to take forward the illusions of his clients.

An extreme case is that of the architects compromised with the social reasons, who already not here, but there, in Asia or in Africa raise projects conceived from Europa’s optics. There where the term I shelter, the house as protection, he acquires all his meaning, architects like the Norwegians of TYIN work taking architecture imaginative, but full of quality.

Library and baths in Thailand, Tyin Tegnestue Architects | Photography: Pasi Aalto

In the year 2008 they created a humanitarian organization to construct houses the orphan teenagers, libraries of people and public baths, with the local population and inside the necessary conditions to protect the environment.

In January, 2009, TYIN recruited 15 students of architecture of the NTNU to be present at a workshop in Thailand, and Safe Haven improved the facilities of the Orphanage, under the direction of the teacher Sami Rintala. Both basic needs were it of creating a library and a building of sanitary services. The sanitary building had to cover the basic needs, as baths, personal hygiene and laundry. There existed already one of minimal dimensions constructed in the place, and this one was the point of item for the new bathhouse.

The new volume divides in two parts, the blocked one of stone and concrete that is closed on yes same and generates the interior spaces for the most intimate functions. In the center there is placed a bathroom, which is opened for the existing plantations of teak behind the building. In spite of the fact that this room is in use for the wash of the body, it is partially opened for the sights of the landscape since in the people Karen culturamente this act of cleanliness is realized of joint form. A sloping front of bamboo runs along the long side of the building and allows the construction of a corridor protected from the Sun that connects all the stays.

Baths in Thailand, Tyin Tegnestue Architects | Photography: Pasi Aalto

The building of the Library is on a base of local stone, the walls of stone and polished concrete protect the building of the heat during the day, whereas the front opened of muds of bamboo towards the west offers a good ventilation. With local wood there was constructed a robust studding that generates a space in the cover separated from the dampness in the epoch of rains and that is adopted as space of reading.

The racks run along the walls increasing the inertia of these, whereas the front is opened for the landscape generating a species of scene that allows the accomplishment of different activities. The area of general entry creates a comfortable space between exterior and interior, and is extended towards the exterior in a species of terrace separated from the soil.

This has loaded to the building with an important paper as place of meeting and is widely used for the game, the stay or the accomplishment of joint activities.

School in Bangladesh, Anna Heringer

Another similar case is that of Anna Heringer, an arquitecta licensed in 2004 in the University of Linz, Austria. Under the idea of that the architecture is a mechanism to improve the life and that has the aptitude to stimulate the confidence of the people, moved to Rudrapur, a small people of the most rural zone of Bangladesh, where his project constructed end of career, a school raised with mud and bamboo. This work carried out with the cooperation of the local craftsmen and with the implication of the whole community, which of providing to the region of a necessary equipment as a school, strengthened the feeling of belonging and of cultural local identity.

The building fills with happiness the ground floor by means of a few curtains full of color. Both floors of the primary school have arisen from a deep comprehension of the local materials and from a sincere connection with the local community. His innovation resides in the adjustment of the methods and traditional materials of construction for the creation of contemporary spaces, full of light, as well as informal spaces for the children, in whom these could experience the enjoyment of the game. Terrestrial, such materials as the mud, the clay and the straw combine with more light elements, as sticks of bamboo and ropes of tie of nylon to give form to a construction that deals with the sustainability and with the balance with the nature of an exemplary way. The solution of design cannot be replicable, is the opposite to the architecture of the waste, where the place does not matter.

The local conditions determine the final result, because this one is born precisely of this utilization of the knowledge accumulated in a place. The design allows new solutions to use the deep knowledge of the local context and of the traditional forms of construction.

School in Bangladesh, Anna Heringer

The final result of these voluntary efforts they are very worthy buildings of contemporary architecture that beyond his beautiful spaces, have the value of the collective thing and of the human thing, since they suppose a learning, so much for the children to those who serve like for those who took part in his construction. This model and not the one that has ended in the crisis, can be understood as a model of hope for the suitable and sustainable construction worldwide.

íñigo garcía odiaga . architect

san sebastián. june 2014

Article is published in ZAZPIKA 2012.07.15

Biblioteca en Thailandia, Tyin Tegnestue Architects | Fotografía: Pasi Aalto

Durante os anos precrises moitos arquitectos encheron as portadas do éxito na prensa. É talvez esta actitude a que supuxo que se equipare a profesión cunha das causas da crise e que os arquitectos non ostenten agora unha grande autoridade moral.

Evidentemente existe nestas liñas unha parte de verdade pero, se se quere oculta hai tamén outra realidade, a dos arquitectos que traballan a diario de forma esforzada para levar adiante as ilusións dos seus clientes.

Un caso extremo é o dos arquitectos comprometidos coas causas sociais, que xa non aquí, senón alí, en Asia ou en África levantan proxectos concibidos dende a óptica de Europa. Alí onde o termo refuxio, a casa como protección, adquire todo o seu significado, arquitectos como os noruegueses de TYIN traballan levando arquitectura imaxinativa, pero chea de calidade.

Biblioteca e baños en Thailandia, Tyin Tegnestue Architects | Fotografía: Pasi Aalto

No ano 2008 crearon unha organización humanitaria para construír casas aos adolescentes orfos, bibliotecas de pobo e baños públicos, coa poboación local e dentro das condicións necesarias para protexer o medio.

En xaneiro de 2009, TYIN recrutou 15 estudantes de arquitectura da NTNU para asistir a un taller en Thailandia, e mellorar as instalacións do Orfanato Safe Haven, baixo a dirección do profesor Sami Rintala. As dúas necesidades básicas eran a de crear unha biblioteca e un edificio de servizos sanitarios. O edificio sanitario debía cubrir as necesidades básicas, como baños, hixiene persoal e lavandaría. Existía xa un de dimensións mínimas construído no lugar, e este foi o punto de partida para a nova casa de baños.

O novo volume divídese en dúas partes, unha tapiada de pedra e formigón que se pecha sobre si mesma e xera os espazos interiores para as funcións máis íntimas. No centro colócase un cuarto de baño, que se abre ás plantacións de teca existentes detrás do edificio. A pesar de que esta sala se utiliza para o lavado do corpo, está parcialmente aberta ás vistas da paisaxe xa que no pobo Karen culturamente este acto de limpeza se realiza de forma conxunta. Unha fachada inclinada de bambú corre ao longo do lado longo do edificio e permite a construción dun corredor protexido do sol que conecta todas as estanzas.

Baños en Tailandia, Tyin Tegnestue Architects | Fotografía: Pasi Aalto

O edificio da Biblioteca encóntrase sobre unha base de pedra do lugar, as paredes de pedra e formigón pulido protexen o edificio da calor durante o día, mentres que a fachada aberta de lamas de bambú cara ao oeste ofrece unha boa ventilación. Con madeira local construíuse unha armazón robusta que xera un espazo na cuberta separado da humidade na época de chuvias e que se adopta como espazo de lectura.

Os estantes corren ao longo das paredes aumentando a inercia destas, mentres que a fronte se abre á paisaxe xerando unha especie de escenario que permite a realización de diferentes actividades. A área de entrada xeral crea un espazo confortable entre exterior e interior, e amplíase cara ao exterior nunha especie de terraza separada do chan.

Isto cargou o edificio cun papel importante como lugar de reunión e é utilizado amplamente para o xogo, a estanza ou a realización de actividades conxuntas.

Escola en Bangladesh, Anna Heringer

Outro caso similar é o de Anna Heringer, unha arquitecta licenciada en 2004 na Universidade de Linz, Austria. Baixo a idea de que a arquitectura é un mecanismo para mellorar a vida e que ten a capacidade de estimular a confianza da xente, trasladouse a Rudrapur, un pequeno pobo da zona máis rural de Bangla Desh, onde construíu o seu proxecto fin de carreira, unha escola levantada con barro e bambú. Este traballo levouse a cabo coa cooperación dos artesáns locais e coa implicación de toda a comunidade, o que ademais de dotar á rexión dun equipamento necesario como unha escola, fortaleceu o sentimento de pertenza e de identidade cultural local.

O edificio enche de alegría a planta baixa mediante unhas cortinas cheas de cor. Os dous pisos da escola primaria xurdiron dunha profunda comprensión dos materiais locais e dunha sincera conexión coa comunidade local. A súa innovación reside na adaptación dos métodos e materiais tradicionais de construción para a creación de espazos contemporáneos, cheos de luz, así como espazos informais para os nenos, nos que estes poidan experimentar o desfrute do xogo. Materiais terrestres, tales como o barro, a arxila e a palla se combinan con elementos máis lixeiros, como paus de bambú e cordas de amarre de nailon para dar forma a unha construción que se ocupa da sostibilidade e do equilibrio coa natureza dun xeito exemplar. A solución de deseño non pode ser replicable, é o contrario á arquitectura do dispendio, onde o lugar non importa.

As condicións locais determinan o resultado final, porque este nace precisamente dese aproveitamento do coñecemento acumulado nun lugar. O deseño permite novas solucións para utilizar o profundo coñecemento do contexto local e das formas de construción tradicionais.

Escuela en Bangladesh, Anna Heringer

O resultado final destes esforzos voluntarios son edificios moi dignos de arquitectura contemporánea que máis alá dos seus fermosos espazos, teñen o valor do colectivo e do humano, xa que supoñen unha aprendizaxe, tanto para os nenos aos que serven coma para os que participaron na súa construción. Este modelo e non o que desembocou na crise, pode ser entendido como un modelo de esperanza para a construción axeitada e sostible a nivel mundial.

íñigo garcía odiaga . arquitecto

san sebastián. xuño 2012

Artigo publicado en ZAZPIKA 2012.07.15

Íñigo García Odiaga
Íñigo García Odiagahttp://vaumm.com/
Doctor Arquitecto y profesor asociado de Proyectos Arquitectónicos, ETSASS. Editor de NOMU. 1/5 del estudio de arquitectura VAUMM. Vivo en Donosti.
ARTÍCULOS RELACIONADOS
ARTÍCULOS DEL AUTOR
0 0 votos
Article Rating
Suscribirse
Notificarme
guest
0 Comments
Los más recientes
Los más viejos Los más votados

Espónsor

Síguenos

23,683FansMe gusta
5,321SeguidoresSeguir
1,844SeguidoresSeguir
23,782SeguidoresSeguir

Promoción

También:

feedly

Columnistas destacados

Íñigo García Odiaga
87 Publicaciones0 COMENTARIOS
Antonio S. Río Vázquez
57 Publicaciones0 COMENTARIOS
José del Carmen Palacios Aguilar
54 Publicaciones0 COMENTARIOS
Aldo G. Facho Dede
50 Publicaciones0 COMENTARIOS