IniciocapturasarteArquitectura y paisajes nocturnos de Juan Rivas | Luis Gil Pita Arquitectura...

[:es]Arquitectura y paisajes nocturnos de Juan Rivas | Luis Gil Pita [:gl]Arquitectura e paisaxes nocturnas de Xoan Rivas | Luis Gil Pita [:en]Juan Rivas´ architecture and night landscapes | Luis Gil Pita [:]

[:es]

Camino, 2015, óleo/lienzo, 35 x 60 cm.
Camino, 2015, óleo/lienzo, 35 x 60 cm.

Escribo estas líneas con una especie de sentimiento de culpa por hablar de un artista y de su obra, la que conocí hace tiempo, y la presente a la que corresponde esta exposición, porque se acostumbra a hablar del objeto artístico y de su creador para explicarlo, algo que creo en el fondo es totalmente innecesario cuando se experimenta una intensa y honesta obra de arte.

A pesar de ese sentimiento encontrado, sin embargo, creo necesarias estas palabras para explicar, con sosiego, antes que nadie a mí mismo, ciertas características que hay en la obra plástica de Juan Rivas, y en particular en la exposición “Luz que nunca se apaga” que generan un movimiento, que funciona como una lente que altera la respiración de la mirada. Una mirada controlada, como el llenado y vaciado de una botella, atemperada por la acción del artista que nos hace ver el mundo que nos rodea de manera más compleja, y que genera una enriquecedora extrañeza en su aprehensión. Esta extrañeza, entendida como tensión añadida al conocimiento, es además doble y se produce porque Juan Rivas nos muestra por un lado, una geografía que no refleja la obviedad de la escena exterior que retrata, subvirtiendo el sentido del paisaje encontrado para convertirlo en un lugar interior, y por otro, resitúa nuestra mirada, poniéndonos mentalmente en el interior del cuadro, en un exterior que se ha vuelto del revés.

Así expresada, su acción creadora es una forma de transcribir la naturaleza como un “doméstico exterior” que hace narración desde una dialéctica contrapuesta, entre quien cree controlar la escena desde fuera, el observador, y al mismo tiempo es incomodado por sentirse resituado al interior de lo observado. Se trata, como en las obras pictóricas que aspiran de manera consciente a la imperfección, de un movimiento que llega del interior del cuadro, el ser de la pintura. Un ser que viniendo de dentro, convierte el mirar exterior en una aventura abstracta sobre lo real, en la que importa, y no, lo que hay delante, un dato fundamental que hace de Juan Rivas un verdadero artista contemporáneo.

Vao, 2015, óleo/lienzo, 35 x 60 cm.
Vao, 2015, óleo/lienzo, 35 x 60 cm.

Cuando Rivas trabaja desde fuera, para que ese ser atrape más tarde nuestra mirada, demuestra un gran conocimiento de la arquitectura, no de su representación o forma (algo que quiso dejar de dominar hace años), sino de los parámetros fundacionales de ésta y de las situaciones espaciales que tienen que ver con el “dominio arquitectónico”, entendido como lo que las cosas ocupan en el mundo. Es decir el artista sabe transcribirnos pictóricamente qué es el ser y el estar, lo que significan en la raíz de la arquitectura; control del espacio a nuestro alrededor, de las cosas del entorno en la distancia creada por una función a realizar, y no solamente, marcas y referencias dadas por los usos o circunstancias practicadas en este caso desde un no lugar, la noche, a través de la luz artificial. Luz localizadora que hace de referencia y desde donde se proyecta suficiente energía hacia el exterior, para que al final nazca la forma, dándonos la dimensión del paisaje. Dominio en la arquitectura de la escena nocturna, que es también para el artificio de la luz, buscar sitio, localizarse, ubicarse y asentarse, y de igual forma distribuir, reorganizar y equilibrar la naturaleza artificializada mediante la acción de la pintura, tarea nada fácil.

El conflicto de la luz artificial en la noche es esta vez, para Juan Rivas, la propia arquitectura, la marca que señala donde terminan o empiezan otros espacios colindantes, resultando de la armonización de ese conflicto, entre lo “iluminado y lo apagado”, entre “lo que se ve y lo que queda escondido”, la naturaleza del cuadro. Un reequilibrio de fuerzas que organiza la colonización de los espacios y los intersticios que permiten los pasos y movimientos de los habitantes nocturnos que seremos nosotros.

Finalizo como empecé, gracias a la tensión del planteamiento de Juan Rivas, con ese sentimiento de cierta culpabilidad enriquecido por no saber explicarme si soy espectador o habitante, si ando por fuera o por dentro de estas geografías nocturnas que resultan de la sutil búsqueda del equilibrio al problema de lo encontrado y antitético, del llenar y vaciar el paisaje del día artificial en la noche. Algo que solo se puede producir gracias al repensar el artista los principios elementales de la naturaleza: botella vacía que comienza a llenarse por abajo y botella llena que comienza de vaciarse por arriba, para que al final, vaciando o llenando, la fuerza de la auténtica pintura permanezca inalterable.

Luis Gil Pita, arquitecto
Santiago de Compostela, noviembre 2015

[:gl]

Camino, 2015, óleo/lienzo, 35 x 60 cm.
Camiño, 2015, óleo/lenzo, 35 x 60 cm.

Escribo estas liñas cunha especie de sentimento de culpa por falar dun artista e da súa obra, a que coñecín fai tempo, e a presente á que corresponde esta exposición, porque se afai a falar do obxecto artístico e do seu creador para explicalo, algo que creo no fondo é totalmente innecesario cando se experimenta unha intensa e honesta obra de arte.

Malia ese sentimento atopado, con todo, creo necesarias estas palabras para explicar, con acougo, antes que ninguén a min mesmo, certas características que hai na obra plástica de Juan Rivas, e en particular na exposición “Luz que nunca se apaga” que xeran un movemento, que funciona como unha lente que altera a respiración da mirada. Unha mirada controlada, como o enchido e baleirado dunha botella, temperada pola acción do artista que nos fai ver o mundo que nos rodea de xeito máis complexo, e que xera unha enriquecedora extrañeza na súa aprehensión. Esta extrañeza, entendida como tensión engadida ao coñecemento, é ademais dobre e prodúcese porque Juan Rivas móstranos por unha banda, unha xeografía que non reflicte a obviedad da escena exterior que retrata, subvirtiendo o sentido da paisaxe atopada para convertelo nun lugar interior, e por outro, resitúa nosa mirada, poñéndonos mentalmente no interior do cadro, nun exterior que se volveu do revés.

Así expresada, a súa acción creadora é unha forma de transcribir a natureza como un “doméstico exterior” que fai narración desde unha dialéctica contrapuesta, entre quen cre controlar a escena desde fóra, o observador, e ao mesmo tempo é incomodado por sentirse resituado ao interior do observado. Trátase, como nas obras pictóricas que aspiran de xeito consciente á imperfección, dun movemento que chega do interior do cadro, o ser da pintura. Un ser que vindo de dentro, converte o mirar exterior nunha aventura abstracta sobre o real, na que importa, e non, o que hai diante, un dato fundamental que fai de Juan Rivas un verdadeiro artista contemporáneo.

Vao, 2015, óleo/lienzo, 35 x 60 cm.
Vao, 2015, óleo/lenzo, 35 x 60 cm.

Cando Rivas traballa desde fóra, para que ese ser atrape máis tarde a nosa mirada, demostra un gran coñecemento da arquitectura, non da súa representación ou forma (algo que quixo deixar de dominar fai anos), senón dos parámetros fundacionales desta e das situacións espaciais que teñen que ver co “dominio arquitectónico”, entendido como o que as cousas ocupan no mundo. É dicir o artista sabe transcribirnos pictóricamente que é o ser e o estar, o que significan na raíz da arquitectura; control do espazo ao noso ao redor, das cousas da contorna na distancia creada por unha función a realizar, e non soamente, marcas e referencias dadas polos usos ou circunstancias practicadas neste caso desde un non lugar, a noite, a través da luz artificial. Luz localizadora que fai de referencia e desde onde se proxecta suficiente enerxía cara ao exterior, para que ao final naza a forma, dándonos a dimensión da paisaxe. Dominio na arquitectura da escena nocturna, que é tamén para o artificio da luz, buscar sitio, localizarse, situarse e asentarse, e de igual forma distribuír, reorganizar e equilibrar a natureza artificializada mediante a acción da pintura, tarefa nada fácil.

O conflito da luz artificial na noite é esta vez, para Juan Rivas, a propia arquitectura, a marca que sinala onde terminan ou empezan outros espazos colindantes, resultando da armonización dese conflito, entre o “iluminado e o apagado”, entre “o que se ve e o que queda agochado”, a natureza do cadro. Un reequilibrio de forzas que organiza a colonización dos espazos e os intersticios que permiten os pasos e movementos dos habitantes nocturnos que seremos nós.

Finalizo como empecei, grazas á tensión da formulación de Juan Rivas, con ese sentimento de certa culpabilidad enriquecido por non saber explicarme si son espectador ou habitante, si ando por fóra ou por dentro destas xeografías nocturnas que resultan da sutil procura do equilibrio ao problema do atopado e antitético, do encher e baleirar a paisaxe do día artificial na noite. Algo que só se pode producir grazas ao repensar o artista os principios elementais da natureza: botella baleira que comeza a encherse por abaixo e botella chea que comeza de baleirarse por arriba, para que ao final, baleirando ou enchendo, a forza da auténtica pintura permaneza inalterable.

Luis Gil Pita, arquitecto
Santiago de Compostela, novembro 2015

[:en]

Camino, 2015, óleo/lienzo, 35 x 60 cm.
Way, 2015, óleo/lienzo, 35 x 60 cm.

I write these lines with a species of feeling fault for speaking about an artist and of his work, which I knew some time ago, and the present one to which this exhibition corresponds, because it gets used to speaking of the artistic object and of his creator to explain it, something that I believe in the bottom is totally unnecessary when there is experienced an intense and honest work of art.

In spite of this opposing feeling, nevertheless, I believe necessary these words to explain, with quiet, before that nobody to me itself, certain characteristics that exist in Juan Rivas’s plastic work, and especially in the exhibition “Light that never goes out” that generate a movement, which works as a lens that alters the breathing of the look. A controlled look, as the filling and emptying of a bottle, adjusted by the action of the artist who makes us see the world that surrounds us in a more complex way, and that generates a wealth-producing strangeness in his apprehension. This strangeness understood as tension added to the knowledge, is in addition a double and takes place because Juan Rivas proves to be to us on the one hand, a geography that does not reflect the obviedad of the exterior scene that it portrays, subverting the sense of the landscape found to turn it into an interior place, and for other one, re-places our look, putting mentally inside the picture, in an exterior that has turned of the reverse.

This way expressed, his creative action is a way of transcribing the nature as a “exterior servant” who does story from an opposite dialectics, between whom it is thinking about controlling the scene from out, the observer, and at the same time troubling for feeling re-placed to the interior of the observed. It is a question, since in the pictorial works that they inhale in a conscious way to the blemish, of a movement that comes from the interior of the picture, the being of the painting. A being that coming of inside, turns to look at exterior in an abstract adventure on the royal thing, in which it is important, and not, which exists ahead, a fundamental information that a real contemporary artist does of Juan Rivas

Vao, 2015, óleo/lienzo, 35 x 60 cm.
Vao, 2015, óleo/lienzo, 35 x 60 cm.

When Rivas works from out, in order that this being catches later our look, it demonstrates a great knowledge of the architecture, not of his representation or form (something that wanted to stop dominating years ago), but of the parameters fundacionales of this one and of the spatial situations that they have to see with the “architectural domain”, understood as what the things occupy in the world. It is to say the artist us can transcribe pictorially what is the being and to be, which they mean in the root of the architecture; control of the space to ours around, of the things of the environment in the distance created by a function to realizing, and not only, you mark and references given by the uses or circumstances practised in this case from one not place, the night, across the artificial light. Light localizadora that it does of reference and giving where sufficient energy is projected towards the exterior, in order that ultimately the form is born, us the dimension of the landscape. Domain in the architecture of the night scene, which is also for the artifice of the light, to look for site, to be located, to be located and to settle itself, and of equal form to distribute, to reorganize and to balance the nature artificializada by means of the action of the painting, not easy at all task.

The conflict of the artificial light in the night is this time, for Juan Rivas, the own architecture, the brand that indicates where they finish or begin other adjacent spaces, ensuing from the harmonization of this conflict, between “illuminated and the subdued thing”, between “what one sees and that remains hidden”, the nature of the picture. A reequilibrium of forces that organizes the settling of the spaces and the interstices that allow the steps and movements of the night inhabitants that we will be we.

I finish since I began, thanks to the tension of Juan Rivas’s exposition, with this feeling of certain guilt enriched for not being able to explain if I am spectator or inhabitant, if I walk externally or within of these night geografías that ensue from the subtle search of the balance to the problem of the opposing and antithetic thing, of to fill and to empty the landscape of the artificial day in the night. Something that alone can take place thanks to the artist rethinks the elementary beginning of the nature: empty bottle that begins to fill for below and full bottle that begins of emptying overhead, in order that ultimately, emptying or filling, the force of the authentic painting remains inalterable.

Luis Gil Pita, architecto
Santiago de Compostela, november 2015

[:]

Luis Gil Pita
Luis Gil Pitahttps://gilpitanietopenamariaarquitectos.com/
Arquitecto por la ETSA en 1997, desde ese año colabora en el estudio de Manuel Gallego Jorreto hasta 1999. Becado de investigación en Holanda en 2000-1, con un estudio sobre lo fronterizo y liminar en arquitectura, por la Diputación de A Coruña, fue posteriormente Profesor invitado en el área de proyectos de la Facultad de Arquitectura de Guimaráes, Universidade do Minho, del 2001 hasta el 2007. Desde el inicio de su carrera ha publicado asiduamente artículos y ha participado como editor en diferentes publicaciones alrededor de la arquitectura.
ARTÍCULOS RELACIONADOS
ARTÍCULOS DEL AUTOR

Espónsor

Síguenos

23,683FansMe gusta
5,321SeguidoresSeguir
1,844SeguidoresSeguir
23,782SeguidoresSeguir

Promoción

También:

feedly

Columnistas destacados

Íñigo García Odiaga
87 Publicaciones0 COMENTARIOS
Antonio S. Río Vázquez
57 Publicaciones0 COMENTARIOS
José del Carmen Palacios Aguilar
54 Publicaciones0 COMENTARIOS
Aldo G. Facho Dede
50 Publicaciones0 COMENTARIOS