El arquitecto brasileño Lucio Costa nació en Francia en 1902 y falleció en Rio de Janeiro en junio de 1998. Hijo de brasileños, realizó los estudios básicos en Inglaterra y Suiza, hasta 1916, y se graduó arquitecto en 1924, en la Escuela de Bellas Artes, en la ciudad de Rio de Janeiro. El interés despertado por las obras de Lucio Costa viene de la estrecha relación que su obra establece entre la tradición constructiva y la estética barroca brasileña con los postulados modernistas, alterándolos en función de una actitud humanista y clásica al mismo tiempo.
Lucio Costa, intelectual y erudito, define los parámetros teóricos de la arquitectura brasileña desde la década de los 20, cuando exhibe en los trabajos iniciales el estilo neocolonial, primera manifestación autóctona de las Américas en defensa de las raíces luso-ibéricas. En 1930-32 resulta muy positiva para Lucio Costa la asociación con el arquitecto ruso Gregori Warchavchik, futurista que implantó el modernismo en Brasil. Tras los estudios en Roma y Milán, Warchavchik fue invitado por la Constructora Simonsen, en 1926, a trabajar en São Paulo.
La polémica participación en la modernización de la enseñanza de arquitectura, un breve periodo al inicio de los años 30, en la condición de director de la Escuela Nacional de Bellas Artes, y el liderazgo en la defensa del patrimonio histórico y artístico, repartido con los modernistas Mário de Andrade, Rodrigo Melo Franco y Manuel Bandeira, llevan a Lucio Costa a su constante revisión y actualización. El instante más expresivo de esa fase es la construcción del edificio sede del antiguo Ministerio de Educación y Salud, en 1936-46. La decisión de Lucio Costa de invitar al arquitecto Le Corbusier a trazar los primeros esbozos de un nuevo proyecto para el ministerio fue una actitud de protesta con el resultado del concurso ganado por el arquitecto Archimedes Memória, con un edificio de estilo art déco. Esta decisión imprimió a los modos de producción de la arquitectura modernista brasileña el sello de política oficial.

[…]
+ artículo publicado en mondolatino.eu
O arquitecto brasileiro Lucio Costa naceu en Francia en 1902 e faleceu en Rio de Janeiro en xuño de 1998. Fillo de brasileiros, realizou os estudos básicos en Inglaterra e Suíza, ata 1916, e se graduó arquitecto en 1924, na Escola de Belas Artes, na cidade de Rio de Janeiro. O interese espertado polas obras de Lucio Costa vén da estreita relación que a súa obra establece entre a tradición construtiva e a estética barroca brasileira cos postulados modernistas, alterándoos en función dunha actitude humanista e clásica ao mesmo tempo.
Lucio Costa, intelectual e erudito, define os parámetros teóricos da arquitectura brasileira desde a década dos 20, cando exhibe nos traballos iniciais o estilo neocolonial, primeira manifestación autóctona das Américas en defensa das raíces luso-ibéricas. En 1930-32 resulta moi positiva para Lucio Costa a asociación co arquitecto ruso Gregori Warchavchik, futurista que implantou o modernismo en Brasil. Tras os estudos en Roma e Milán, Warchavchik foi convidado pola Construtora Simonsen, en 1926, a traballar en São Paulo.
A polémica participación na modernización do ensino de arquitectura, un breve período ao comezo dos anos 30, na condición de director da Escola Nacional de Belas Artes, e o liderado na defensa do patrimonio histórico e artístico, repartido cos modernistas Mário de Andrade, Rodrigo Melo Franco e Manuel Bandeira, levan a Lucio Costa á súa constante revisión e actualización. O instante máis expresivo desa fase é a construción do edificio sede do antigo Ministerio de Educación e Saúde, en 1936-46. A decisión de Lucio Costa de convidar o arquitecto Lle Corbusier a trazar os primeiros esbozos dun novo proxecto para o ministerio foi unha actitude de protesta co resultado do concurso gañado polo arquitecto Archimedes Memória, cun edificio de estilo art déco. Esta decisión imprimiu aos modos de produción da arquitectura modernista brasileira o selo de política oficial.

[…]
+ artigo publicado en mondolatino.eu
The Brazilian architect Lucio Costa was born in France in 1902 and expired in Rio of Janeiro in June, 1998. Son of Brazilians, realized the basic studies in England and Switzerland, until 1916, and architect graduated in 1924, in the Art school, in the city of Rio of Janeiro. The interest woken up by Lucio Costa’s works comes from the narrow relation that his work establishes between the constructive tradition and the baroque Brazilian aesthetics with the modernist postulates, altering them depending on a humanist and classic attitude at the same time.
Lucio Costa, intellectual and erudite, defines the theoretical parameters of the Brazilian architecture from the decade of the 20, when it exhibits in the initial works the style neocolonial, the first autochthonous manifestation of the Americas in defense of the luso-Iberian roots. In 1930-32 the association turns out to be very positive for Lucio Costa with the Russian architect Gregori Warchavchik, futurist who implanted the modernism in Brazil. After the studies in Rome and Milan, Warchavchik was invited by the Construction Simonsen, in 1926, to be employed at São Paulo.
The polemic participation in the modernization of the education of architecture, a brief period to the beginning of the 30s, in the director’s condition of the National School of Fine arts, and the leadership in the defense of the heritage historical and artistic, distributed with the modernists Mário de Andrade, Rodrigo Melo Franco and Manuel Bandeira, they take Lucio Costa to his constant review and update. The most expressive instant of this phase is the construction of the building sedate of the former Department of Education and Health, in 1936-46. Lucio Costa’s decision of there inviting the architect Corbusier to plan the first sketches of a new project for the department was an attitude of protest with the result of the contest gained by the architect Archimedes Memória, with a building of style art déco. This decision stamped on the manners of production of the modernist Brazilian architecture the stamp of official politics.

[…]





excelente arq